Muhammad Izra Iqmal Bin Muhammad Nazreen Chong (JA-82D-31-09/2023)

Magistrates Court of Malaysia30 Sept 2024

The written judgment as the court issued it, with the coram, case number, and source links. Every paragraph has its own anchor.

Open official source PDF Report an issue

How this case connects

Citations and treatment detected automatically from later judgments and the authorities this decision relies on.

Cited by

Later cases and laws citing this decision

Not yet cited by a later decision.

Authorities cited

Earlier cases and laws this decision relies on

Refers toDangerous Drugs ActExternal
“(a) Dangerous Drugs Act 1952 (DDA) and also the charge under section 30(3) of the Poisons Act 1952, they must prove the following: i) The substances containing the dangerous drugs and the 9960 pills containing the poison compris”
Refers toEvidence ActExternal
“tatements have been taken is to prevent the defence from commenting upon the honesty of the prosecution and thus invoking the often-quoted presumption of adverse inference under section 114(g) of the Evidence Act. But where the prosecution evidence falls short of proving a prima facie case at the end of its case, the r”
Refers toPoisons ActExternal
“(a) Dangerous Drugs Act 1952 (DDA) and also the charge under section 30(3) of the Poisons Act 1952, they must prove the following: i) The substances containing the dangerous drugs and the 9960 pills containing the poison comprising the subject matter of both charges were in the possession of both”
Cites[1948] CLJU 122External
“ts of two or more inferences, one of which is in the accused's favour, then it is the duty of the court to draw the inference that is favourable to the accused. See, Tai Chai Keh v. Public Prosecutor [1948] CLJU 122; [1948] 1 LNS 122; [1948-49] MLJ Supp 105; Public Prosecutor v. Kasmin bin Soeb [1974] CLJU 116; [1974]”
Cites[1963] CLJU 82External
“(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public Prosecutor [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263. **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 9 [9] Maka, adalah penting untuk pihak penda”

Show 7 more

Cites[1963] MLJ 263External
“(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public Prosecutor [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263. **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 9 [9] Maka, adalah penting untuk pihak penda”
Cites[1967] CLJU 179External
“akan seperti berikut: "[45] It is trite law that it is not the duty of the appellant to prove his innocence or to call a particular witness to support his defence (see Tan Foo Su v. Public Prosecutor [1967] CLJU 179; [1967] 1 LNS 179; [1967] 2 MLJ 19; Sandra Margaret Birch v. Public Prosecutor [1977] CLJU 114; [1977] 1”
Cites[1974] CLJU 116External
“e court to draw the inference that is favourable to the accused. See, Tai Chai Keh v. Public Prosecutor [1948] CLJU 122; [1948] 1 LNS 122; [1948-49] MLJ Supp 105; Public Prosecutor v. Kasmin bin Soeb [1974] CLJU 116; [1974] 1 LNS 116; [1974] 1 MLJ 230. If the court, upon a maximum evaluation of the evidence placed befo”
Cites[1977] CLJU 114External
“is innocence or to call a particular witness to support his defence (see Tan Foo Su v. Public Prosecutor [1967] CLJU 179; [1967] 1 LNS 179; [1967] 2 MLJ 19; Sandra Margaret Birch v. Public Prosecutor [1977] CLJU 114; [1977] 1 LNS 114; [1978] 1 MLJ 72). The law places upon the prosecution the burden to prove guilt of th”
Cites[1983] CLJ 101External
“used elects to remain silent, as he is perfectly entitled to do, am I prepared to convict him on the evidence now before me? See, Dato' Mokhtar bin Hashim & Anor v. Public Prosecutor [1983] 2 CLJ 10; [1983] CLJ 101 (Rep); [1983] 2 MLJ 232. If the answer to that question is in the affirmative, then the defence must be c”
Cites[2018] MLJU 789External
“an suatu kes prima facie terhadap Tertuduh di dalam kes ini. [10] Dalam menentukan elemen-elemen kesalahan yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan, Mahkamah di dalam kes PP v Teo Kian Chun & Anor [2018] MLJU 789 telah memutuskan seperti berikut; “[13] In order for the prosecution to make out a prima facie case agai”
Cites[2024] CLJU 39External
“nality of this document via eFILING portal 20 Anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 [30] Berkenaan prinsip ini, Mahkamah ini mengambil iktibar daripada kes Sugumaran Govindasamy v PP [2024] CLJU 39 di mana Yang Arif Tuan Roslan Bin Mat Nor telah memberikan panduan seperti berikut: [32] Oleh itu adalah m”

Auto-detected from judgment text; not a substitute for a citator check.

Content

1 DALAM MAHKAMAH MAJISTRET DI JOHOR BAHRU DALAM NEGERI JOHOR DARUL TA’ZIM PERBICARAAN JENAYAH NO: JA-82D-31-09/2023 ANTARA PENDAKWA RAYA DAN MUHAMMAD IZRA IQMAL BIN MUHAMMAD NAZREEN CHONG (NO. K/P: 000514-08-0889) ALASAN PENGHAKIMAN Pengenalan [1] Tertuduh di dalam kes ini telah dituduh di Mahkamah ini dengan satu pertuduhan seperti berikut: “Bahawa kamu pada 12/07/2022 jam lebih kurang 9.30 pagi, bertempat di rumah No. 21, Jalan Seluang 28, Tanjung Puteri Resort, Pasir Gudang, di dalam daerah Johor Bahru, di dalam Negeri Johor Darul Takzim, telah ada dalam milikan kamu cecair jenis Mitragynine (Isipadu: 500 mililiter). Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 30(3) Akta Racun 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 30(5) Akta Racun 1952.” [2] Pada asalnya, kes ini telah didaftarkan di bawah nombor kes JA- 82D-17-07/2022 di mana kes pendakwaan telah dimulakan dan didengar oleh Tuan Majistret terdahulu. Tuan Majistret terdahulu kemudiannya telah dipindahkan ke Jabatan Peguam Negara dan saya telah diarahkan oleh Pejabat Ketua Pendaftar Mahkamah Persekutuan untuk mengambil alih pendengaran kes ini. [3] Pada 30 Julai 2023, Timbalan Pendakwa Raya telah memohon kepada Mahkamah ini untuk memberikan pelepasan yang tidak terjumlah kepada satu pembebasan (DNAA) kepada Tertuduh dan telah menyatakan bahawa pihak pendakwaan akan meneruskan kes terhadap Tertuduh dalam masa yang terdekat. [4] Pada 17 September 2023, Tertuduh telah dituduh semula di bawah nombor kes JA-82D-31-09/2023 dengan pertuduhan yang sama dan Timbalan Pendakwa Raya telah memohon agar perbicaraan kes ini dihidupkan semula dengan mengguna pakai peruntukan seksyen 254A Kanun Prosedur Jenayah. [5] Sebelum saya mendengar keterangan saksi-saksi yang berikutnya, saya telah bertanyakan kepada Peguambela Tertuduh sama ada ingin membuat permohonan di bawah seksyen 261(a) Kanun Prosedur Jenayah dan Peguambela Tertuduh telah menyatakan bahawa tiada permohonan akan dibuat oleh pihaknya. Kes Pendakwaan [6] Berdasarkan fakta kes dan keterangan yang telah diberikan oleh saksi-saksi pendakwaan, kes pendakwaan adalah seperti berikut: i. Pada hari kejadian, Pegawai Tangkapan (SP1) bersama tujuh orang anggota polis telah bertindak atas maklumat telah membuat serbuan di tempat kejadian. ii. SP1 mendapati pintu pagar hadapan rumah dalam keadaan tertutup tetapi tidak berkunci lalu SP1 bersama anggota serbuan telah masuk ke perkarangan rumah dan mendapati pintu grill serta pintu rumah dalam keadaan tertutup tetapi tidak berkunci. iii. SP1 dan anggota serbuan telah menyerbu masuk ke dalam rumah tersebut dan mendapati Tertuduh yang merupakan seorang anggota polis yang berpangkat Konstabel dan seorang lagi penama iaitu Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert sedang berbaring di atas tilam yang berasingan di ruang tamu rumah tersebut. iv. SP1 telah memperkenalkan diri sebagai Pegawai Kanan Polis kepada kedua-dua mereka dengan menunjukkan kad kuasa polis dan meminta kedua-dua mereka untuk mengemukakan dokumen pengenalan diri. v. SP1 kemudiannya telah membuat pemeriksaan fizikal ke atas tubuh badan kedua-dua mereka namun tidak menjumpai apa-apa barang salah. vi. seterusnya telah menjumpai satu beg silang berzip berwarna hitam di tepi tilam Tertuduh dan SP1 telah membuat pemeriksaan di dalam beg tersebut dan telah menjumpai satu beg dompet berwarna coklat bertulisan “Volkswagen” di mana di dalam beg dompet tersebut telah menjumpai kad pengenalan awam dan juga kad kuasa polis atas nama Tertuduh. vii. SP1 juga telah menjumpai di dalam beg yang sama, satu botol lutsinar bertulisan “Goodworld” di dalamnya mengandungi cecair berwarna kekuningan disyaki air ketum (anggaran isipadu 500 mililiter). SP1 juga telah merampas dua batang anak kunci yang dijumpai di ruang tamu rumah tersebut. viii. SP1 kemudiannya telah menahan Tertuduh dan Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert dan telah merampas kesemua barang kes yang telah dinyatakan diatas untuk tindakan selanjutnya. ix. Borang Senarai Geledah (P3) telah disediakan oleh SP1 dan hanya diserahkan kepada Tertuduh sahaja untuk ditandatangani. Tertuduh bersama Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert telah dibawa ke Balai Polis Taman Pasir Putih untuk dijalankan ujian saringan awal air kencing. Kemudian, telah membebaskan Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert tanpa syarat sebagaimana yang dinyatakan di dalam Laporan Polis (P5). x. Laporan Kimia (P11) telah mengesahkan bahawa barang kes yang telah dirampas adalah 500 mililiter yang mengandungi Mitragynine seperti yang disenaraikan di dalam Jadual Pertama dan Jadual Ketiga (Bahan Psikotropik) Akta Racun 1952. Elemen-Elemen Kesalahan [7] Adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa beban diletakkan di atas pihak pendakwaan untuk membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh. Keperluan ini telah diperuntukkan di bawah seksyen 173(f) Kanun Prosedur Jenayah seperti berikut:

173

Procedure in summary trials The following procedure shall be observed by Magistrates in summary trials:

(i) When the case for the prosecution is concluded the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused.

(ii) If the Court finds that the prosecution has not made out a prima facie case against the accused, the Court shall record an order of acquittal. [8] Mahkamah ini mengambil iktibar daripada kes tersohor PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 di mana Mahkamah Persekutuan dalam menerangkan maksud kes prima facie telah menyatakan: [11] In our respectful view, Arulpragasan is authority for the proposition that the test to be applied under the former ss. 173(f) and 180 of the CPC is that the prosecution must establish its case beyond a reasonable doubt before an accused could be called upon to enter his defence. It is not authority for the proposition that it is incumbent for a court to make a finding at the close of the prosecution's case that he was satisfied that the prosecution had proved its case beyond reasonable doubt. The failure by the trial court either to make or to record such a finding does not in our judgment occasion a miscarriage of justice. It is sufficient for the judicial arbiter - be he judge or magistrate - to give his reasons in his written grounds of judgment for requiring an accused to make his defence. [12] After the amendments to ss. 173(f) and 180 of the CPC, the statutory test has been altered. What is required of a Subordinate Court and the High Court under the amended sections is to call for the defence when it is satisfied that a prima facie case has been made out at the close of the prosecution case. This requires the court to undertake a maximum evaluation of the prosecution evidence when deciding whether to call on the accused to enter upon his or her defence. It involves an assessment of the credibility of the witnesses called by the prosecution and the drawing of inferences admitted by the prosecution evidence. Thus, if the prosecution evidence admits of two or more inferences, one of which is in the accused's favour, then it is the duty of the court to draw the inference that is favourable to the accused. See, Tai Chai Keh v. Public Prosecutor [1948] CLJU 122; [1948] 1 LNS 122; [1948-49] MLJ Supp 105; Public Prosecutor v. Kasmin bin Soeb [1974] CLJU 116; [1974] 1 LNS 116; [1974] 1 MLJ 230. If the court, upon a maximum evaluation of the evidence placed before it at the close of the prosecution case, comes to the conclusion that a prima facie case has not been made out, it should acquit the accused. If, on the other hand, the court after conducting a maximum evaluation of the evidence comes to the conclusion that a prima facie case has been made out, it must call for the defence. If the accused then elects to remain silent, the court must proceed to convict him. It is not open to the court to then re-assess the evidence and to determine whether the prosecution had established its case beyond a reasonable doubt. The absence of any evidence from the accused that casts a reasonable doubt on the prosecution's case renders the prima facie case one that is established beyond a reasonable doubt. Put shortly, what the trial court is obliged to do under ss. 173(f) and 180 of the CPC is to ask itself the question: If the accused elects to remain silent, as he is perfectly entitled to do, am I prepared to convict him on the evidence now before me? See, Dato' Mokhtar bin Hashim & Anor v. Public Prosecutor [1983] 2 CLJ 10; [1983] CLJ 101 (Rep); [1983] 2 MLJ 232. If the answer to that question is in the affirmative, then the defence must be called. And if the accused remains silent, he must be convicted. If the answer is in the negative, then the accused must be acquitted. [13] In Public Prosecutor v. Dato' Seri Anwar bin Ibrahim (No 3) [1999] 2 CLJ 215, Augustine Paul J described what a prima facie case is in the following terms: “A prima facie case arises when the evidence in favour of a party is sufficiently strong for the opposing party to be called on to answer. The evidence adduced must be such that it can be overthrown only by rebutting evidence by the other side. Taken in its totality, the force of the evidence must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts existed or did happen. As this exercise cannot be postponed to the end of the trial, a maximum evaluation of the credibility of witnesses must be done at the close of the case for the prosecution before the court can rule that a prima facie case has been made out in order to call for the defence”. [14] The judgment in that case was subjected to scrutiny both by the Court of Appeal and this court. See, [2000] 2 CLJ 695 and [2002] 3 CLJ 457. Neither court criticised the above quoted passage as being an incorrect interpretation of s. 180 of the CPC. Further, the Court of Appeal in Looi Kow Chai & Anor v. Public Prosecutor [2003] 1 CLJ 734 expressly approved and preferred the test in Public Prosecutor v. Dato' Seri Anwar bin Ibrahim (No 3) to the test formulated in the other cases decided by the High Court. As such, we have no hesitation in affirming the test formulated by the Court of Appeal in Looi Kow Chai. [15] For the guidance of the courts below, we summarise as follows the steps that should be taken by a trial court at the close of the prosecution's case:-

the close of the prosecution's case, subject the evidence led by the prosecution in its totality to a maximum evaluation. Carefully scrutinise the credibility of each of the prosecution's witnesses. Take into account all reasonable inferences that may be drawn from that evidence. If the evidence admits of two or more inferences, then draw the inference that is most favourable to the accused;

(ii) ask yourself the question: If I now call upon the accused to make his defence and he elects to remain silent am I prepared to convict him on the evidence now before me? If the answer to that question is "Yes", then a prima facie case has been made out and the defence should be called. If the answer is "No" then, a prima facie case has not been made out and the accused should be acquitted;

III

(iii) after the defence is called, the accused elects to remain silent, then convict;

(iv) after defence is called, the accused elects to give evidence, then go through the steps set out in Mat v. Public Prosecutor [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263. [9] Maka, adalah penting untuk pihak pendakwaan membuktikan kesemua elemen kesalahan di bawah seksyen 30(3) Akta Racun 1952 untuk membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh di dalam kes ini. [10] Dalam menentukan elemen-elemen kesalahan yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan, Mahkamah di dalam kes PP v Teo Kian Chun & Anor [2018] MLJU 789 telah memutuskan seperti berikut; “[13] In order for the prosecution to make out a prima facie case against the accused in respect of the charge under section 39B (1)

Dangerous Drugs Act 1952 (DDA) and also the charge under section 30(3) of the Poisons Act 1952, they must prove the following: i) The substances containing the dangerous drugs and the 9960 pills containing the poison comprising the subject matter of both charges were in the possession of both accused persons; ii) The substances found are dangerous drugs and poison as listed in the First Schedule in the DDA and the relevant schedules in the Poisons Act 1952 respectively; and iii) The accused persons were trafficking in the said dangerous drugs. ... [19] In the case of Public Prosecutor v. Muhammad Nasir bin Shaharudin [1994] 2 MLJ 576, it was held: Possession is not defined in the DDA. However, it is now firmly established that to constitute possession, it is necessary to establish that: (a) the person had knowledge of the drugs; and (b) that the person had some form of control or custody of the drugs. To prove either of these two requirements, the prosecution may either adduce direct evidence or it may rely on the relevant presumptions under s. 37 of the DDA... [28] In respect of the Second Charge under section 30(3) of the Poisons Act 1952, I also found from the circumstances of the case that both accused were in custody and control of the said bag and therefore the statutory presumption of possession and knowledge under 30(4) of the Poisons Act 1952 had arisen against both accused persons. The said subsection reads:

Control of import, export, manufacture, sale, etc., of psychotropic substances ……

Cecair yang dikatakan berada di dalam milikan Tertuduh tersebut mengandungi racun jenis Mitragynine (Racun tersebut). Untuk membuktikan elemen milikan, pihak pendakwaan perlu membuktikan bahawa:

Tertuduh mempunyai pengetahuan tentang Racun tersebut; dan

Tertuduh mempunyai jagaan atau kawalan terhadap Racun tersebut. Anggapan di bawah seksyen 30(4) Akta Racun 1952 boleh digunakan oleh pihak pendakwaan untuk membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai pengetahuan tentang Racun tersebut dan memiliki Racun tersebut.

(ii) Cecair tersebut mengandungi Mitragynine seperti yang disenaraikan di dalam Jadual Pertama dan Jadual Ketiga, Akta Racun 1952. Elemen Pertama: Sama ada Tertuduh memiliki Racun tersebut [12] Bagi membuktikan pertuduhan di bawah seksyen 30(3) Akta Racun 1952, pihak pendakwaan boleh mengguna pakai anggapan di bawah seksyen 30(4) Akta yang sama yang memperuntukkan seperti berikut:

In any prosecution for an offence under this section, any person who is found to have in his custody or under his control any psychotropic substance shall be deemed to have been in possession of the substance and to have known the nature of the substance, until he proves to the contrary. [13] Maka adalah penting untuk pihak pendakwaan untuk membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai milikan terhadap Racun tersebut bagi membuktikan pertuduhan yang telah dihadapkan terhadap Tertuduh di dalam kes ini. [14] Dalam mentafsirkan perkataan milikan, Mahkamah ini mengambil panduan daripada kes Chan Pean Leon v PP [1956] 1 MLJ 237 di mana Thomson J telah menyatakan seperti berikut: “In my experience there is no question which Magistrates find more difficult to deal with than this question of what amounts to “possession” for the purposes of the criminal law. Much of this difficulty arises from a failure to appreciate that in reality there are two separate questions involved. The first is whether the accused party was in possession of the article in question and the second by reason of the application of the maxim actus non facit reum nisi mens sit rea is whether he had knowledge of the nature of the thing possessed.” “Possession” itself as regards the criminal law is described as follows in Stephen's Digest (9th Edition, page 304):— “A moveable thing is said to be in the possession of a person when he is so situated with respect to it that he has the power to deal with it as owner to the exclusion of all other persons, and when the circumstances are such that he may be presumed to intend to do so in case of need.” To put it otherwise, there is a physical element and a mental element which must both be present before possession is made out. The accused must not only be so situated that he can deal with the thing as if it belonged to him, for example have it in his pocket or have it lying in front of him on a table. It must also be shewn that he had the intention of dealing with it as if it belonged to him should he see any occasion to do so, in other words, that he had some animus possidendi. Intention is a matter of fact which in the nature of things cannot be proved by direct evidence. It can only be proved by inference from the surrounding circumstances. Whether these surrounding circumstances make out such intention is a question of fact in each individual case. If a watch is in my pocket then in the absence of anything else the inference will be clear that I intend to deal with it as if it were my own and accordingly I am in possession of it. On the other hand, if it is lying on a table in a room in which I am but which is also frequently used by other people then the mere fact that I am in physical proximity to it does not give rise to the inference that I intend to deal with it as if it belonged to me. There must be some evidence that I am doing or having done something with it that shews such an intention. Or it must be clear that the circumstances in which it is found shew such an intention. It may be found in a locked room to which I hold the key or it may be found in a drawer mixed up with my own belongings or it may be found, as occurred in a recent case, in a box under my bed. The possible circumstances cannot be set out exhaustively and it is impossible to lay down any general rule on the point. [15] Kes yang telah dinyatakan di atas ini telah dirujuk dan dipetik oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes-kes tersohor seperti Chan Wei Loon v PP and another appeal [2021] 4 MLJ 660 dan PP v Denish Madhavan [2009] 2 MLJ 194. [16] Berdasarkan otoriti-otoriti di atas, pihak pendakwaan haruslah membuktikan elemen-elemen berikut bagi membuktikan milikan Racun tersebut: i. Sama ada Tertuduh mempunyai jagaan atau kawalan ke atas Racun tersebut; ii. Sama ada Tertuduh mempunyai pengetahuan tentang Racun tersebut. [17] Maka adalah penting untuk pihak pendakwaan untuk membuktikan bahawa Tertuduh mempunyai jagaan atau kawalan dan pengetahuan terhadap Racun tersebut yang dikatakan dijumpai dalam milikan Tertuduh di rumah beralamat No. 21, Jalan Seluang 28, Tanjung Puteri Resort, Pasir Gudang, Johor Bahru. [18] Mahkamah ini mendapati bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan elemen pertama bagi kesalahan yang telah dihadapkan terhadap Tertuduh ini. Dapatan Mahkamah ini adalah berdasarkan kepada keterangan-keterangan kes pendakwaan yang akan dihuraikan secara lebih terperinci di perenggan 24 hingga 29. Elemen Kedua: Sama ada cecair tersebut mengandungi Mitragynine seperti yang disenaraikan di dalam Jadual Pertama dan Jadual Ketiga, Akta Racun 1952. [19] Dalam pembuktian elemen kedua ini, pihak pendakwaan bergantung sepenuhnya kepada keterangan daripada Ahli Kimia (SP2) dan juga Laporan Kimia (P11). [20] Berkenaan dengan perkara ini, setelah membuat analisis kepada barang kes yang telah diberikan kepada beliau, SP2 telah mengesahkan penemuan beliau bahawa kandungan botol tersebut merupakan Mitragynine seperti yang disenaraikan di dalam Jadual Pertama dan Jadual Ketiga, Akta Racun 1952. [21] Mahkamah ini merujuk kepada kes Mahkamah Agung Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492 di mana Mahkamah telah memutuskan bahawa:- “As a rule, a chemist in drug cases does not give any opinion as to ownership, control or possession of the substance sent for analysis , but he merely reports the result of the chemical examination of the substance. The only reason for sending the exhibits to the chemist is to determine their identity and to confirm what other witnesses have suspected. This type of opinion must in our view be distinguished from opinions which are of very technical or complicated nature, such as those given by handwriting, trade mark, copy right or ballistic experts…We are therefore of the view, that is this type of cases where the opinion of the chemist is confined only to the elementary nature and identity of substance , the court is entitled to accept the opinion of the expert on its face value, unless it is inherently incredible or the defence calls evidence in rebuttal by another expert to contradict the opinion. So long as some credible evidence is given by the chemist to support his opinion, there is no necessity for him to go into details of what he did in the laboratory, step by step…” [22] Berdasarkan kepada prinsip yang telah dinyatakan di dalam kes di atas, Mahkamah ini percaya bahawa adalah memadai sekiranya Ahli Kimia telah mengesahkan bahawa barang kes yang telah di analisis mengandungi Racun seperti yang disenaraikan di dalam

Schedule

Jadual Pertama dan Ketiga, Akta Racun 1952. [23] Dalam kes ini, Ahli Kimia telah berbuat demikian dan perkara ini juga tidak dicabar oleh pihak pembelaan. Oleh itu, Mahkamah ini menerima keterangan tersebut dan selanjutnya Mahkamah ini mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen kedua bagi kesalahan yang telah dihadapkan terhadap Tertuduh ini. Penganalisisan Keterangan Saksi-Saksi Pendakwaan [24] Keterangan yang telah dikemukakan oleh saksi-saksi pendakwaan menunjukkan bahawa semasa tangkapan dibuat oleh SP1 (Pegawai Tangkapan) ke atas Tertuduh, terdapat seorang lagi penghuni rumah tersebut iaitu Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert yang juga berada di ruang tamu yang sama bersebelahan dengan Tertuduh. Perkara ini juga selari dengan Laporan Polis (P5) yang dibuat oleh SP1 sendiri selepas tangkapan dibuat. Pemeriksaan Utama SP1 pada 7 Mac 2023 Soalan: Selepas kamu sampai di rumah apa yang berlaku? Jawapan: Seterusnya saya bersama pasukan serbuan masuk ke perkarangan rumah tersebut dan mendapati pintu pagar grill dan pintu kayu dalam keadaan tertutup dan tidak berkunci. Saya telah mengetuk pintu dan memperkenalkan sebagai polis dan membuka pintu rumah tersebut. Setelah pintu berjaya dibuka saya nampak dua lelaki sedang berbaring di atas tilam di ruang tamu rumah lalu saya perkenalkan diri sebagai pegawai kanan polis dengan tunjukkan kad kuasa kepada penama dan menjalankan pemeriksaan fizikal tubuh badan tetapi tidak menjumpai apa-apa barang salah. Soalan: Serbuan dibuat jam berapa? Jawapan: 9.30 pagi anggaran Soalan: Boleh jelaskan bagaimana kedudukan dua orang ini setelah pintu rumah dibuka? Jawapan: Berada di ruang tamu rumah yang mana OKT berada di sebelah kanan arah masuk manakala penama kedua berada di anggaran hadapan pintu masuk. Di atas tilam masing-masing. Soalan: Kamu ada peranan lain dalam kes ini? Jawapan: Setelah kesemua barang kes berserta tangkapan saya serahkan pada IO kes maka selesai tugas saya sebagai pengadu atau pegawai serbuan dalam kes ini. Soalan: Bagaimana dengan seorang penama Zulhelmi? Jawapan: Saya bebaskan tanpa sebarang syarat [25] Selain daripada Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert ini, keterangan pihak pendakwaan juga menunjukkan bahawa terdapat juga penghuni lain yang tinggal di dalam rumah tersebut bersama Tertuduh iaitu Koperal Hafiz seperti yang telah dicadangkan oleh pihak pembelaan kepada SP4 (Pegawai Penyiasat) di mana perkara ini telah dipersetujui oleh SP4. [26] Keterangan SP1 semasa kes pendakwaan juga menunjukkan bahawa SP1 bersetuju bahawa barang kes di dalam kes ini boleh diakses oleh Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert dan penghuni lain dan pihak pendakwaan langsung tidak membuat sebarang pemeriksaan semula untuk mendapatkan penjelasan lanjut mengenai keterangan-keterangan ini. Keterangan-keterangan semasa pemeriksaan balas adalah seperti berikut: Pemeriksaan Balas terhadap SP1 oleh Peguam Tertuduh Soalan: Setuju dengan saya, rujuk P5, botol dirampas dalam beg ini yang terdapat dalam ruang tamu? Jawapan: Ya Soalan: Setuju dengan saya, terdapat seorang lagi penama Zulhelmi semasa serbuan dibuat? Jawapan: Ya Soalan: Setuju dengan saya, beg yang kamu rampas boleh diakses oleh penghuni rumah yang lain? Jawapan: Ya Soalan: Setuju dengan saya, Zulhelmi juga mempunyai akses terhadap beg tersebut? Jawapan: Ya Soalan: Setuju dengan saya, berdasarkan P5 kamu telah membebaskan Zulhelmi sebelum diserahkan kepada IO? Jawapan: Ya Soalan: Ada kamu siasat siapa penghuni rumah ini? Jawapan: Tidak Soalan: Setuju dengan saya, ada seorang lagi penghuni Koperal Hafiz yang menghuni di dalam premis tersebut? Jawapan: Tidak pasti Soalan: Setuju dengan saya, Koperal Hafiz mempunyai akses terhadap beg yang dijumpai di ruang tamu rumah tersebut? Jawapan: Tidak pasti Soalan: Setuju dengan saya, ini merupakan rumah bujang yang disewa oleh beberapa anggota polis? Jawapan: Ya [27] Pada masa yang sama, Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert yang dinyatakan di dalam Laporan Polis (P5) tidak dipanggil sebagai saksi pendakwaan malahan tidak juga ditawarkan kepada pihak pembelaan. Bukan itu sahaja, Koperal Hafiz mahupun mana-mana penghuni rumah yang lain juga tidak dipanggil sebagai saksi pendakwaan oleh pihak pendakwaan atau ditawarkan kepada pihak pembelaan bagi membuktikan pertuduhan yang dikenakan terhadap Tertuduh. Apa yang lebih membimbangkan adalah SP4 (Pegawai Penyiasat) telah bersetuju bahawa tiada siasatan atau rakaman percakapan dibuat oleh SP4 terhadap Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert, Koperal Hafiz, pemilik rumah mahupun mana-mana penghuni rumah yang lain. [28] Dalam konteks ini adalah wajar untuk Mahkamah ini merujuk kepada pemakaian seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950. Peruntukan seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 menyatakan seperti berikut: "The court may presume the existence of any fact which it thinks likely to have happened, regard being had to the common course of natural events, human conduct, and public and private business, in their relation to the facts of the particular case. (a)... (b).... (c)... (d).... (e)... (f).... (g) that evidence which could be and is not produced would if produced be unfavourable to the person who withholds it;" [29] Mahkamah ini juga merujuk kepada kes Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492 di mana Yang Arif Hakim Mohd Azmi telah menyatakan seperti berikut: "Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important and material witness to the case." Anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 [30] Berkenaan prinsip ini, Mahkamah ini mengambil iktibar daripada kes Sugumaran Govindasamy v PP [2024] CLJU 39 di mana Yang Arif Tuan Roslan Bin Mat Nor telah memberikan panduan seperti berikut: [32] Oleh itu adalah menjadi amalan yang baik untuk hakim bicara sentiasa meneliti keterangan-keterangan, membuat dapatan-dapatan dan menyatakannya dengan jelas dalam alasan penghakiman. Pada masa yang sama semasa membuat dapatan-dapatan tersebut hakim bicara dapat membuat dapatan berdasarkan kepada: (a) keterangan terus daripada saksi-saksi; (b) anggapan; atau (c) inferens. … [38] Adalah menjadi undang-undang yang termaklum bahawa terdapat dua jenis anggapan yang boleh digunakan oleh hakim bicara iaitu anggapan undang-undang dan anggapan fakta. Dalam konteks anggapan fakta Mahkamah boleh setelah berpuas hati terdapatnya fakta-fakta asas menggunakan anggapan fakta iaitu seksyen 86 hingga seksyen 88, seksyen 90, seksyen 107 hingga 111, seksyen 114 dan seksyen 114A Akta Keterangan 1950. Sementara bagi anggapan undang-undang pula ialah seksyen 41, seksyen 112 dan seksyen 113 Akta Keterangan 1950. [39] Apa yang penting ialah anggapan fakta tidak seharusnya digunakan sebagai jalan mudah untuk membuat dapatan kepada sesuatu fakta sedangkan fakta-fakta asas belum dikemukakan di Mahkamah. Anggapan juga tidak wajar digunakan sekiranya pembuktian sesuatu fakta boleh dibuat melalui keterangan- keterangan langsung di Mahkamah bagi membuktikan sesuatu fakta tersebut. Misalnya satu fakta terdapat keterangan yang menunjukkan bahawa terdapat saksi mata yang melihat Tertuduh telah mengambil barang keluar daripada milikan atau jagaan pengadu dan ditangkap bersamasama dengan barang tersebut. Dalam contoh di atas adalah wajar sekiranya Mahkamah membuat dapatan fakta bahawa barang tersebut telah dikeluarkan daripada milikan pengadu oleh Tertuduh berdasarkan keterangan saksi mata tersebut dan tidaklah perlu menggunakan anggapan di bawah seksyen 114 (a) Akta Keterangan 1950. Ini adalah disebabkan fakta tersebut dapat dibuktikan berdasarkan keterangan saksi mata yang tidak memerlukan penggunaan mana-mana anggapan. Begitu juga seorang yang telah didapati di dalam tangannya dadah berbahaya dan telah dituduh memiliki dadah tersebut. Dalam contoh di atas keterangan yang jelas menunjukkan bahawa fakta bahawa dadah itu berada di dalam milikan Tertuduh telah dapat ditunjukkan melalui keterangan saksi-saksi mata yang tidak memerlukan penggunaan anggapan pemilikan di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952. [31] Maka, dalam membuat keputusan sama ada elemen-elemen kesalahan telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan, anggapan yang harus dipertimbangkan di dalam kes di hadapan Mahkamah ini ialah anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950. [32] Berkenaan dengan isu ini, salah satu fakta penting yang wajar diberikan perhatian di dalam kes ini ialah bahawa Tertuduh telah ditangkap bersama seorang lagi bernama Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert di dalam rumah tersebut. Keterangan-keterangan semasa kes pendakwaan jelas konsisten mengenai fakta ini. Namun demikian, persoalan mengapa beliau tidak dipanggil sebagai saksi di dalam kes ini mahupun tidak ditawarkan kepada pihak pembelaan langsung tidak dijawab oleh pihak pendakwaan. [33] Peguambela Tertuduh di dalam hujahan bertulisnya telah menghujahkan bahawa adalah penting untuk pihak pendakwaan memanggil Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert sebagai saksi di dalam kes ini, atau sekurang-kurangnya menawarkan beliau kepada pihak pembelaan. Ini adalah penting memandangkan Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert juga berada di tempat kejadian semasa serbuan dilakukan oleh SP1 di rumah tersebut. [34] Ini menimbulkan persoalan yang perlu dijawab oleh Mahkamah ini iaitu sama ada anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 adalah terpakai dalam situasi sebegini. [35] Berkenaan dengan perkara ini, adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa ianya adalah budi bicara pihak pendakwaan untuk memanggil mana-mana saksi di dalam kes jenayah untuk membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh. Mahkamah Agung di dalam kes Abdullah Zawawi v PP [1985] 2 MLJ 16 telah memberikan garis panduan mengenai perkara ini seperti berikut; "The practice of making available a witness or witnesses from whom statements have been taken is to prevent the defence from commenting upon the honesty of the prosecution and thus invoking the often-quoted presumption of adverse inference under section 114(g) of the Evidence Act. But where the prosecution evidence falls short of proving a prima facie case at the end of its case, the right not to call such witness/witnesses and to make him/them available to the defence will be of no avail. If the doubt consists of the gap arising out of the matters adumbrated earlier, the prosecution must close this gap. It is not for the defence to call the offered witness/witnesses to supplement the prosecution case." [36] Berdasarkan kes di atas, dapatlah dirumuskan bahawa tugas bagi menutup sebarang kelompangan terletak di bahu pihak pendakwaan. Oleh itu, adalah penting untuk pihak pendakwaan memanggil saksi-saksi yang material untuk kes pendakwaan bagi membuktikan suatu kes prima facie terhadap pertuduhan yang telah dihadapkan terhadap Tertuduh. Kegagalan pihak pendakwaan dalam berbuat sedemikian boleh mengakibatkan penggunaan seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 ini ke atas kes pihak pendakwaan. [37] Namun dalam menentukan sama ada seseorang saksi adalah material ataupun tidak, ianya bergantung kepada keadaan setiap kes yang berbeza situasinya. Analisis dan penelitian menyeluruh perlu dijalankan untuk menentukan perkara ini. [38] Berbalik kepada kes di hadapan Mahkamah ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa keterangan Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert (sekiranya dipanggil untuk memberikan keterangan) adalah penting untuk menafikan pelbagai kemungkinan di dalam kes ini. Perkara ini adalah kerana Tertuduh di dalam kes ini ditahan bersama Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert yang dikatakan sedang berbaring di atas tilam di ruang tamu rumah tersebut bersama Tertuduh. [39] Pada masa yang sama, SP1 juga mengaku bahawa beg silang yang mengandungi Racun tersebut dijumpai di ruang tamu rumah tersebut dan ianya juga boleh diakses oleh Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert dan penghuni lain yang tinggal di dalam rumah tersebut. SP1 juga tanpa apa-apa penerangan telah membebaskan Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert tanpa syarat. Apabila ditanyakan mengapa Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert atau penghuni lain yang tinggal di dalam rumah tersebut tidak disiasat, SP1 menyatakan bahawa ianya adalah tugas Pegawai Penyiasat (SP4). Pemeriksaan Semula terhadap SP1 Soalan: Boleh jelaskan kenapa kamu tidak siasat siapa lagi ada di rumah tersebut? Jawapan: Kerana dari segi tangkapan saya membuktikan waktu kejadian berlakunya kawalan pemilikan dan pengetahuan terhadap barang kes yang dijumpai di dalam beg OKT. Bagi penghuni lain perlu disiasat oleh IO. [40] Pegawai Penyiasat (SP4) pula telah bersetuju bahawa tiada siasatan atau rakaman percakapan dibuat oleh SP4 terhadap Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert, Koperal Hafiz, pemilik rumah mahupun mana-mana penghuni rumah yang lain. Pemeriksaan Balas terhadap SP4 oleh Peguam Tertuduh Soalan: Berdasarkan pengalaman sebagai IO selama 16 tahun, setuju dengan saya, sesiapa yang ada di tempat kejadian perlu dirakam percakapan? Jawapan: Setuju Soalan: Setuju dengan saya Zulhelmi ini telah ditangkap bersama OKT namun telah dibebaskan tanya syarat sebelum 112 dirakam? Jawapan: Setuju Soalan: Saya cadangkan Koperal Hafiz, Zulhelmi dan OKT menyewa rumah tersebut? Jawapan: Setuju Soalan: Saya cadangkan kamu tidak merakam percakapan Zulhelmi, Koperal Hafiz dan pemilik rumah? Jawapan: Setuju [41] Maka, daripada fakta dan keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan, dapatlah disimpulkan bahawa Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert dan penghuni lain yang tinggal di dalam rumah tersebut adalah saksi-saksi penting yang boleh membantu Mahkamah membuat dapatan yang tepat berkenaan milikan Racun tersebut. [42] Pada masa yang sama, haruslah diambil kira bahawa Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert merupakan seorang anggota polis dan sepatutnya tiada kesukaran untuk beliau dipanggil sebagai saksi pendakwaan atau sekurang-kurangnya ditawarkan kepada pihak pembelaan. [43] Dalam keadaan di mana pihak pendakwaan juga telah gagal untuk memberikan alasan yang munasabah berkenaan mengapa beliau tidak dipanggil sebagai saksi, Mahkamah ini merujuk kepada kes Rosli Bin Yusof v PP [2021] 4 MLJ 479 di mana Mahkamah Persekutuan telah menyatakan seperti berikut: (2) Kepentingan orang-orang kena tangkap buat pihak pembelaan jelas ditunjukkan dalam keterangan perayu yang menegaskan bahawa Kamarul yang sebenarnya mempunyai kawalan penuh Toyota yang di dalamnya dadah dijumpai dan dialah orang yang berbual dengan warga Thai tersebut. Pegawai penyiasat mengesahkan dadah itu berasal dari Thailand, seperti yang dilihat daripada guni-guni beras. Objektif perbicaraan adil mensyaratkan agar pihak pendakwaan memanggil orang-orang kena tangkap, atau paling tidak, Kamarul dan warga Thai, sebagai saksi kecuali jika terdapat alasan yang baik untuk tidak berbuat demikian. Orang-orang kena tangkap ini ditangkap semasa atau berdekatan dengan tangkapan perayu dan berikutan siasatan yang sama. Pihak pendakwaan tidak mengemukakan apa-apa penjelasan atas kegagalan memanggil orang-orang kena tangkap/saksi-saksi ini. (3) Pegawai penyiasat telah menyiasat orang-orang kena tangkap dan mengemukakan kertas siasatan kepada pihak pendakwaan yang kemudian memutuskan untuk tidak mempertuduh mereka. Dalam hal keadaan ini, pihak pendakwaan tidak boleh mengatakan tidak tahu apakah keterangan yang saksi-saksi ini akan berikan kerana pernyataan mereka telah direkodkan. Pihak pendakwaan seharusnya membuat perancangan wajar agar mereka disediakan buat pihak pembelaan semasa prosiding di Mahkamah Tinggi. [44] Maka Mahkamah ini berpendapat bahawa kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggil Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert dan penghuni lain yang tinggal di dalam rumah tersebut telah mengakibatkan kegagalan pihak pendakwaan dalam membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh. [45] Di dalam kes Rosli Bin Yusof v PP (supra) juga, Mahkamah Persekutuan telah menyatakan seperti berikut: "[45] It is trite law that it is not the duty of the appellant to prove his innocence or to call a particular witness to support his defence (see Tan Foo Su v. Public Prosecutor [1967] CLJU 179; [1967] 1 LNS 179; [1967] 2 MLJ 19; Sandra Margaret Birch v. Public Prosecutor [1977] CLJU 114; [1977] 1 LNS 114; [1978] 1 MLJ 72). The law places upon the prosecution the burden to prove guilt of the appellant beyond reasonable doubt and not on the appellant to' prove his innocence. Well-entrenched in jurisprudence is the rule that the conviction of the appellant must rest not on the weakness of the defence but on the strength of the prosecution. This principle is the corner stone of our criminal law. " [46] Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai kepada pihak pendakwaan di atas kegagalan mengemukakan Konstabel Zulhelmi Bin Mohd Izzuddin Albert dan penghuni lain yang tinggal di dalam rumah tersebut sebagai saksi pendakwaan atau sekurang-kurangnya ditawarkan kepada pihak pembelaan. Rantaian keterangan mengenai barang kes telah terputus dan meninggalkan kelompangan dalam kes pihak pendakwaan [47] Satu lagi isu yang perlu dijawab di dalam kes ini adalah sama ada rantaian keterangan di dalam kes pihak pendakwaan telah terputus. Kepentingan untuk pihak pendakwaan memastikan bahawa rantaian keterangan tidak terputus adalah tidak dapat dinafikan. [48] Berkenaan dengan perkara ini, Mahkamah ini merujuk kepada kes Teoh Hoe Chye v PP [1987] 1 MLJ 220 di mana Mahkamah Agung telah memutuskan seperti berikut: We would observe at this point that the law is clear in that “it is unnecessary to call evidence to ensure there is no break in the chain of evidence.” (Su Ah Ping v Public Prosecutor [1980] 1 MLJ 75. But where a doubt as to the identity of an exhibit arises, a failure to adduce evidence to provide the necessary link in the chain of evidence would be fatal to the prosecution case. In the instant case there was such a failure. [49] Berbalik kepada kes di hadapan Mahkamah ini, perlu diberikan perhatian bahawa menurut kes pihak pendakwaan dan juga Laporan Polis (P5), barang kes ini dijumpai di dalam sebuah beg silang (P1) di mana di dalamnya terdapat satu beg dompet berwarna coklat bertulisan “Volkswagen” di mana di dalam beg dompet tersebut SP1 telah menjumpai kad pengenalan awam dan juga kad kuasa polis atas nama Tertuduh. Perkara ini disahkan oleh Pegawai Tangkapan sendiri (SP1). Pemeriksaan Utama SP1 Soalan: Kemudian apa kamu lakukan? Jawapan: Saya membuat pemeriksaan di sekitar tempat OKT berbaring berhampiran dengan tilam dan saya menjumpai satu beg silang berwarna hitam yang berada di tepi tilam OKT. Pemeriksaan terhadap beg tersebut telah menjumpai satu dompet yang di dalamnya tersimpan satu kad pengenalan awam dan satu kad kuasa polis di atas nama OKT. Turut dijumpai dalam beg yang sama satu botol lutsinar yang di dalamnya mengandungi cecair warna kekuningan yang disyaki cecair air ketum. [50] Menurut SP1, kad pengenalan awam dan juga kad kuasa polis atas nama Tertuduh telah dirampas dari Tertuduh sebagaimana yang telah dinyatakan di dalam Borang Senarai Geledah (P3). Namun demikian, kad pengenalan awam dan juga kad kuasa polis tersebut langsung tidak dikemukakan kepada Mahkamah sebagai ekshibit. [51] Tambahan pula, tiada apa-apa soalan atau penjelasan ditanya kepada semua saksi-saksi pendakwaan mengenai keberadaan atau kewujudan barang kes ini. [52] Maka, Mahkamah ini mendapati bahawa perkara ini telah mengakibatkan satu keraguan mengenai ekshibit di dalam kes ini memandangkan kad pengenalan awam dan juga kad kuasa polis Tertuduh yang dikatakan dijumpai di dalam beg silang tersebut adalah penting sebagai salah satu bukti yang boleh mengaitkan Tertuduh dengan beg silang yang dikatakan mengandungi Racun tersebut. [53] Prinsip undang-undang adalah jelas bahawa adalah menjadi tugas pihak pendakwaan untuk memastikan bahawa rantaian keterangan (sama ada dari segi keterangan saksi mahupun ekshibit yang dikemukakan) berkenaan dengan sesuatu kes tidak terputus dalam membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh. Perkara ini adalah penting untuk tidak membuka ruang kepada sebarang kelompangan dalam kes pihak pendakwaan. [54] Berkenaan dengan prinsip ini, Mahkamah ini mengambil panduan daripada kes PP v Sim, Odita, Muhammad Sdn Bhd [2008] 7 MLJ 164 seperti berikut: “The issue of break in chain of evidence is normally considered by the court before coming to a conclusion whether the prosecution has proved its case against the accused beyond reasonable doubt. The accused is eligible to an acquittal, if there is break in chain of evidence and or gap occurs in prosecution's case. Thus, it is important for the prosecution to ensure that there is no break in the chain of evidence adduced before the court. When chain of evidence is broken and subsequently due to the break doubt arises on prosecution's case, it is the duty of the prosecution to remedy the break and or to fill in the gap. Failure of the prosecution to remedy or to fill the gap will absolutely create doubt in the mind of the court. Once doubt is created, prosecution's case fails and this would benefit the accused, and accordingly the accused shall be eligible to an acquittal and discharge.” [55] Selanjutnya, di dalam kes Mohd Osman Bin Pawan v PP [1989] 2 MLJ 110, Mahkamah Agung telah menyatakan bahawa: … it is pertinent to emphasize again that investigation officers should not treat the custody of exhibits lightly so as to leave a gap in the chain of evidence relating to the exhibits before their production in court. [56] Maka, berdasarkan prinsip kes-kes di atas, Mahkamah ini berpendapat bahawa rantaian barang kes di dalam kes ini telah terputus sekali gus telah meninggalkan satu kelompangan yang tidak dapat ditutup di dalam kes pihak pendakwaan. [57] Sehubungan itu, Mahkamah ini tidak dapat mencapai satu dapatan bahawa Tertuduh mempunyai milikan (jagaan atau kawalan) ke atas Racun tersebut. Mahkamah ini mendapati bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan elemen pertama bagi kesalahan yang telah dihadapkan terhadap Tertuduh ini. Kesimpulan [58] Dalam membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh, adalah penting bagi pihak pendakwaan untuk membuktikan kesemua elemen kesalahan di bawah seksyen 30(3) Akta Racun 1952 seperti yang telah diputuskan di dalam kes PP v Teo Kian Chun & Anor (supra) yang telah dirujuk oleh Mahkamah ini di perenggan 10. [59] Sekiranya salah satu elemen tidak dapat dibuktikan oleh pihak pendakwaan, maka Mahkamah ini percaya adalah tidak selamat untuk Tertuduh dipanggil untuk membela diri. Di dalam kes ini, Mahkamah ini memutuskan bahawa elemen pertama berkenaan milikan Tertuduh terhadap Racun tersebut adalah tidak dapat dibuktikan oleh pihak pendakwaan. [60] Justeru itu, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh. Berdasarkan keterangan yang ada di hadapan Mahkamah ini, adalah tidak selamat untuk Mahkamah ini memanggil Tertuduh untuk membela diri terhadap pertuduhan tersebut di mana Mahkamah ini tidak bersedia untuk mensabitkan Tertuduh sekiranya pembelaan dipanggil dan Tertuduh memilih untuk berdiam diri. [61] Maka, Tertuduh adalah dengan ini dilepaskan dan dibebaskan dari pertuduhan tanpa dipanggil untuk membela diri. Berdasarkan kepada keputusan ini juga, Mahkamah juga memerintahkan supaya wang jaminan sejumlah RM2,500 yang telah didepositkan di Mahkamah ini dikembalikan semula kepada penjamin. Bertarikh: 6 Disember 2024 (SHAARMINI A/P ARJUNAN) MAJISTRET MAHKAMAH MAJISTRET JOHOR BAHRU PIHAK-PIHAK: Bagi Pihak Pendakwa Raya Puan Nurain Syafiqeen Binti Mohd Rozi Timbalan Pendakwa Raya Johor Bahru, Johor Darul Ta’zim Bagi Pihak Tertuduh Encik Ibrahim Haikal Bin Razak Tetuan Haikal & Co. Johor Bahru, Johor Darul Ta’zim

Something wrong on this page?

Wrong text, a broken link, out-of-date content, or a removal request — tell us and we'll check it against the official source.

Report an issue Request removal

Malaysian judgment

Case metadata

Court: Magistrates Court of Malaysia
Decision date: 30 Sept 2024
Case number: JA-82D-31-09/2023
Coram: Puan Shaarmini A/P Arjunan
Practice area: Undang-Undang Jenayah: seksyen 30(3) Akta Racun 1952-prima facie-seksyen 173(f) Kanun prosedur Jenayah-anggapan seksyen 114(g) Akta Keterangan-rantaian keterangan mengenai barang kes telah terputus dan meninggalkan kelompangan dalam kes pihak pendakwaan-OKT dilepaskan dan dibebaskan
Version: Alasan Penghakiman 1
Published: 7 Dec 2024
Source ID: f7dd7520-eaf8-46b1-bbf3-56566e488623

Catchwords

Undang-Undang Jenayah: seksyen 30(3) Akta Racun 1952-prima facie-seksyen 173(f) Kanun prosedur Jenayah-anggapan seksyen 114(g) Akta Keterangan-rantaian keterangan mengenai barang kes telah terputus dan meninggalkan kelompangan dalam kes pihak pendakwaan-OKT dilepaskan dan dibebaskan

Parties

MUHAMMAD IZRA IQMAL BIN MUHAMMAD NAZREEN CHONG - accused - ejudgment_parties

Primary source

Compare this reader text against the official judgment source.

Open source PDF

Schedule