Muhammad Syafiq Al-Amin Bin Bidin (JH-62JSK-5-03/2022)

Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan 2 bahawa pihak Pendakwaan perlu membuktikan satu kes “prima facie” di 3 akhir kes Pendakwaan seperti berikut: 4 5 “Procedure in summary trials 6 7 173. The following procedure shall be observed by 8 Magistrates in summary trials:

… 10 … 11

(i) When the case for the prosecution is concluded the 12 Court shall consider whether the prosecution has made out a 13 prima facie case against the accused.

(ii) If the Court finds that the prosecution has not made out a 15 prima facie case against the accused, the Court shall record 16 an order of acquittal. 17 …” 18 19 19. Definisi bagi perkataan “prima facie” telah banyak diterangkan, 20 dibincangkan dan diputuskan oleh kes-kes di Mahkamah Tinggi 21 hinggalah ke Mahkamah Persekutuan. Di dalam kes BALACHANDRAN 22 v. PP [2005] 1 CLJ 85, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan 23 bahawa: 24 8 1 “The standard of proof on the prosecution at the end of its 2 case and at the end of the whole case has thus been 3 statutorily spelt out in clear terms. The submission made 4 must therefore be ratiocinated against the background of the 5 meaning of the phrase “prima facie case”. … A prima facie 6 case is therefore one that is sufficient for the accused to 7 be called upon to answer. This in turn means that the 8 evidence adduced must be such that it can be 9 overthrown only by evidence in rebuttal.” 10 11 20. Prinsip di dalam kes BALACHANDRAN ini diikuti seterusnya di 12 dalam kes AHMAD NAJIB BIN ARIS LAWAN PENDAKWA RAYA 13

2 CLJ 800, di mana Mahkamah Persekutuan telah menyatakan 14 kedudukan undang-undang di akhir kes Pendakwaan seperti berikut: 15 16 “In dealing with the question as to the position of the law at 17 the end of the prosecution’s case and the steps to be taken 18 by the trial Judge, useful reference may be made to the 19 judgment of this Court in Balachandran v. P.P. (2005)1 20 AMR 321 [(2005) 2 MLJ 301- Tag 2] where the following 21 pronouncements were made:

In deciding whether a prima facie case has been 23 established under the new section 180 CPC, a 24 maximum evaluation of all the evidence adduced by 25 the prosecution must be done and a prima facie case is 26 one that is sufficient for the accused to answer, and the 27 evidence adduced must be such that it can only be 1 surmounted by evidence in rebuttal. 2 3

If the evidence is unrebutted, and the accused 4 remains silent, he must be convicted. Therefore, the 5 test to be applied at the end of the prosecution’s 6 case is whether there is sufficient evidence to 7 convict the accused if he chooses to remain silent, 8 which if answered in the affirmative, means that a 9 prima facie case has been made out. 10 11

Whenever the accused has chosen to remain silent, 12 there is no necessity to re-evaluate the evidence to 13 determine whether there is a reasonable doubt in the 14 absence of any further evidence.” 15 16 21. Di dalam kes LOOI KOW CHAI & ANOR V PP [2003] 1 CLJ 734, 17 Mahkamah juga telah memutuskan bahawa: 18 19 ‘’The correct test to be applied whether a prima facie case 20 had been made out under S. 180 CPC was that as 21 encapsulated in the judgment of Hashim Yeop Sani FJ in 22 Dato’ Mokhtar Hashim & Anor v PP. Therefore, a judge 23 sitting alone under S.180 of the CPC must subject the 24 prosecution evidence to maximum evaluation and to ask 25 himself the question “if I decide to call upon the accused to 26 enter his defence and he elects to remain silent, am I 1 prepared to convict him on the totality of the evidence 2 contain in the prosecution case?’’ if the answer was in the 3 negative, then no prima facie case had been made out and 4 the accused would be entitled to an acquittal….” 5 6 22. Berdasarkan ini peruntukan dan kes yang dirujuk di atas, adalah 7 jelas bahawa Mahkamah bertanggungjawab untuk membuat penilaian 8 dan pertimbangan maksimum terhadap keterangan yang telah 9 dikemukakan semasa perbicaraan di peringkat Pendakwaan sama ada 10 ia dapat menimbulkan satu kes “prima facie” terhadap Tertuduh. 11 12 D. ELEMEN-ELEMEN PERTUDUHAN DI BAWAH SEKSYEN 376 (1) 13 KANUN KESEKSAAN DAN DI BAWAH SEKSYEN 14 (a) AKTA 14 KESALAHAN-KESALAHAN TERHADAP KANAK- 15 KANAK 2017 (“AKTA 792”) 16 17 23. Terdapat 4 elemen yang perlu dibuktikan di bawah Seksyen 376 (1) 18 Kanun Keseksaan dalam kes ini iaitu: 19 20 i. Tertuduh telah melakukan hubungan seksual atau 21 persetubuhan (sexual intercourse) dengan mangsa iaitu SP2; 22 ii. Hubungan seksual atau persetubuhan tersebut termasuk 23 salah satu keadaan di bawah Seksyen 375 Kanun 24 Keseksaan; 25 iii. Terdapat kemasukan kemaluan Tertuduh ke dalam 1 kemaluan SP2 (penetration); dan 2 iv. SP2 bukan isteri Tertuduh. 3 4 24. Mahkamah ini merujuk kepada kes PP v. MUHAMMAD NOR 5 AZMIL KHAIRUDDIN [2015] 1 CLJ 276, di mana Mahkamah telah 6 dinyatakan sebagaimana berikut: 7 8 “[13] The prosecution must therefore prove the ingredients of 9 the offence of rape which in this case is as follows:

The accused had sexual intercourse with the woman 11 in question;

(ii) The sexual intercourse took place under the 13 circumstances falling under any one of the five 14 paragraph to s. 375;

(iii) There was penetration;

(iv) The victim was not the wife of the accused or if she 17 was his wife, she was under sixteen years of age at the 18 material time.” 19 20 25. Mahkamah mendapati bahawa Tertuduh tidak mempertikaikan 21 elemen (iv) di bawah Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan iaitu SP2 22 bukan isteri Tertuduh. Sebaliknya elemen (i), (ii) dan (iii) di bawah 23 Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan dipertikaikan iaitu Tertuduh telah 24 melakukan hubungan seksual atau persetubuhan (sexual intercourse) 25 dengan mangsa iaitu SP2, hubungan seksual atau persetubuhan 1 tersebut termasuk salah satu keadaan di bawah Seksyen 375 Kanun 2 Keseksaan dan terdapat kemasukan kemaluan Tertuduh ke dalam 3 kemaluan SP2 (penetration). 4 5 26. Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap 6 Kanak-Kanak 2017 (Akta 792) pula memperuntukkan seperti berikut: 7 8

“Amang seksual fizikal atas kanak-kanak 9 Mana-mana orang yang, bagi maksud seksual – 10

menyentuh mana-mana bahagian badan seseorang 11 kanak-kanak; 12 … 13 melakukan suatu kesalahan dan hendaklah, apabila 14 disabitkan, dihukum dengan pemenjaraan selama tempoh 15 tidak melebihi dua puluh tahun dan boleh juga dihukum 16 dengan hukuman sebat.” 17 18 27. Selanjutnya, Seksyen 16 Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual 19 Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Akta 792) memperuntukkan seperti yang 20 berikut: 21 “Orang Yang Mempunyai Hubungan Amanah 22 16.

Jika seseorang yang melakukan mana-mana 23 kesalahan di bawah Akta ini atau mana-mana kesalahan 24 yang dinyatakan dalam Jadual terhadap seseorang kanak- 25 kanak, mempunyai hubungan amanah dengan kanak-kanak 1 itu, orang itu hendaklah, sebagai tambahan kepada 2 hukuman yang dia boleh dikenakan bagi kesalahan itu, 3 dihukum dengan pemenjaraan selama tempoh tidak melebihi 4 lima tahun dan hendaklah juga dihukum dengan hukuman 5 sebat tidak kurang daripada dua sebatan.

Dalam seksyen ini, seseorang dikatakan mempunyai 7 hubungan amanah dengan seseorang kanak-kanak jika 8 kanak-kanak itu berada di bawah pemeliharaan, 9 pengawasan atau kuasanya, termasuk tetapi tidak terhad 10 kepada— 11

ibu atau bapa, penjaga atau seseorang yang 12 mempunyai hubungan persaudaraan melalui 13 pertalian darah seibu sebapa atau pertalian darah 14 seibu atau sebapa, atau melalui perkahwinan atau 15 pengangkatan, termasuk pengangkatan de facto;

seseorang yang mengasuh seorang kanak-kanak 17 atau lebih bagi balasan berharga bagi apa-apa tempoh 18 masa;

Guru, pensyarah atau warden sesuatu tadika, 20 sekolah, institusi pengajian tinggi awam atau institusi 21 pengajian tinggi swasta;

mana-mana orang yang menyediakan 23 perkhidmatan jagaan kesihatan di kemudahan jagaan 24 kesihatan Kerajaan atau kemudahan jagaan kesihatan 25 swasta sebagaimana yang ditakrifkan dalam seksyen 2 1 Akta Kemudahan dan Perkhidmatan Jagaan Kesihatan 2

jurulatih; dan 4

pekhidmat awam dengan apa jua pangkat dalam 5 menjalankan kewajipannya di bawah mana-mana 6 undang-undang bertulis berkenaan dengan kanak- 7 kanak itu.”. 8 9 28. Berdasarkan kedua-dua seksyen tersebut, terdapat 4 elemen yang 10 perlu dibuktikan di bawah Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan Seksual 11 Terhadap Kanak-Kanak (Akta 792) yang dibaca bersama Seksyen 16 (1) 12 Akta yang sama dalam kes ini iaitu: 13 14 i. Mangsa iaitu SP2 adalah kanak-kanak. 15 ii. Tertuduh telah menyentuh mana-mana bahagian 16 badan kanak-kanak 17 iii. Sentuhan dibuat bagi maksud seksual 18 iv. Tertuduh mempunyai hubungan amanah dengan 19 mangsa. 20 21 29. Secara asasnya, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak-pihak 22 tidak mempertikaikan elemen (i) di bawah Seksyen 14 (a) Akta 23 Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak (Akta 792) yang dibaca 24 bersama Seksyen 16 (1) Akta yang sama iaitu SP2 adalah adalah 25 kanak-kanak dan elemen (iv) di bawah Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan 1 Seksual Terhadap Kanak-Kanak (Akta 792) yang dibaca bersama 2 Seksyen 16 (1) Akta yang sama iaitu Tertuduh mempunyai hubungan 3 amanah dengan mangsa. Sebaliknya elemen (ii) dan (iii) di bawah 4 Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak (Akta 5 792) yang dibaca bersama Seksyen 16 (1) Akta yang sama dipertikaikan. 6 7 30. Mahkamah ini merujuk kepada Seksyen 2 Akta Kesalahan- 8 Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Akta 792), yang 9 diperuntukkan bahawa: 10 11 “2 (1) Akta ini hendaklah terpakai bagi kanak-kanak yang 12 berumur di bawah lapan belas tahun dan sekiranya Akta ini 13 berhubung dengan mana-mana undang-undang bertulis 14 yang lain, bagi kanak-kanak yang berumur sebagaimana 15 yang dinyatakan dalam undang-undang bertulis itu.” 16 17 31. Bagi umur SP2 dalam kes ini, Mahkamah ini mengambil judicial 18 notice bahawa 6 nombor awal di dalam kad pengenalan SP2 yang 19 dikemukakan kepada Mahkamah adalah tarikh lahir SP2. Sebelum SP2 20 mengangkat sumpah di dalam Mahkamah, SP2 telah menyerahkan kad 21 pengenalan SP2 kepada Mahkamah ini untuk pengesahan identiti SP2. 22 Mahkamah telah mengesahkan identiti SP2 tersebut berdasarkan 23 kepada kad pengenalan yang diserahkan oleh SP2. Salinan kad 24 pengenalan SP2 juga telah dikemukakan kepada Mahkamah ini. 25 26 16 32. Mahkamah ini merujuk kes MOHD SALLEH BIN MK MOHD 1 YUSOF v PUBLIC PROSECUTOR [2005] 4 MLJ 733, di mana 2 Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut: 3 4 “[7] Reading the High Court judgement in that case, it is 5 apparent that the identity card of the woman in that case was 6 one issued under the National Registration Regulations 1990, 7 the First Schedule to which prescribes the form of an identity 8 card and the particulars that it must contain, which do not 9 include the holder’s date of birth. Accordingly the identity 10 card of the woman in that case did not bear an entry 11 described as the woman’s date of birth. It must have 12 contained a number which the First Schedule prescribes as 13 the identity card number. It had been common knowledge 14 that the first six digits of that number were meant to 15 represent the date of birth of the holder but the judge did 16 not take them into account, presumably because in law, 17 that is according to the First Schedule, the whole 18 number was the identity card number and the date of 19 birth was not required to be given. So he found that the 20 date of birth was not given in the identity card. It is only by 21 an amendment in 2001 [PU(A) 232/01], after Jamaluddin, 22 that it is stated as a matter of law that the first six digits 23 represent the date of birth. That is to be seen in para (2A) 24 of reg 5 of the 1990 Regulations. 25 [8]….. 26 [9] The decision in Jamaluddin was therefore an entirely 1 wrong basis on which to argue against the acceptability 2 of the identity card in this case as proof of the date of 3 birth of F. En Karpal Singh did not seem to realise the 4 difference between the identity card in Jamaluddin and that 5 in this case. Neither did we, when we heard the appeal. 6 Neither presumably did the DPP. Had En Karpal Singh 7 realised it and still wished to urge us not to accept the 8 identity card in this case as prima facie proof of date of birth, 9 he would have had to come up with reasons different from 10 those furnished by the case of Jamaluddin, which reasons 11 we reject as inapplicable to the present case. The question 12 would have been whether an identity card issued under the 13 1960 regulations and bearing the date of birth as required by 14 the regulations furnishes legal proof of the date of birth of the 15 person concerned. That question has not been argued 16 before us and we refrain from answering it. We would treat 17 the question as not having been raised before us in this 18 appeal and we would therefore regard the admissibility 19 of F’s identity card as proof of her age, which as we said 20 was not an issue in the courts below, as not an issue 21 before us.” 22 23 33. Berdasarkan kepada tarikh lahir SP2 tersebut, jelas menunjukkan 24 bahawa umur SP2 pada masa kejadian adalah masih di bawah 18 tahun 25 dan termasuk di bawah takrifan seorang kanak-kanak di bawah Akta 26 Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Akta 792). 27 28 Elemen pertama dan ketiga di bawah Seksyen 376 (1) Kanun 1 Keseksaan – sama ada Tertuduh telah melakukan hubungan 2 seksual atau persetubuhan (sexual intercourse) dengan mangsa 3 iaitu SP2 dan sama ada terdapat kemasukan kemaluan Tertuduh ke 4 dalam kemaluan SP2 (penetration) 5 6 34. Elemen pertama dan ketiga di bawah Seksyen 376 (1) Kanun 7 Keseksaan adalah persoalan pokok atau persoalan utama yang perlu 8 diteliti dan dipertimbangkan oleh Mahkamah ini iaitu sama ada Tertuduh 9 telah melakukan hubungan seksual atau persetubuhan (sexual 10 intercourse) dengan mangsa iaitu dan sama ada terdapat 11 kemasukan kemaluan Tertuduh ke dalam kemaluan SP2 (penetration). 12 13 35. SP2 cam Tertuduh sebagai individu yang melakukan hubungan 14 seksual atau persetubuhan (sexual intercourse) dengan SP2. Sepanjang 15 perbicaraan berjalan, SP2 dengan konsisten memberikan keterangan 16 bahawa Tertuduh adalah individu yang melakukan hubungan seksual 17 atau persetubuhan (sexual intercourse) dengannya. 18 19

SP2 juga mengenali Tertuduh memandangkan Tertuduh adalah 20 bapa angkat SP2. Pengecaman SP2 terhadap Tertuduh di dalam 21 Mahkamah juga positif. 22 23 37. Mahkamah ini merujuk kes DATO MOKHTAR BIN HASHIM & 24 ANOR v PUBLIC [1983] 2 232 di mana 25 Mahkamah Persekutuan menyatakan seperti berikut: 26 19 1 “As regards all these three witnesses it is important in my 2 opinion to draw a distinction between recognition and 3 identification. Recognition is more reliable than mere 4 identification. Recognition of a person known to the 5 witness would be more reliable than identification by a 6 witness of a stranger. Some pertinent questions were put 7 by the Lord Chief Justice in the judgment of the Court of 8 Appeal in Raymond Turnbull & Ors (1976) 63 Cr App R 132.” 9 10 38. Mengenai isu sama ada terdapat kemasukan kemaluan Tertuduh 11 ke dalam kemaluan (penetration), telah memberikan 12 keterangan bahawa rasa dengan jelas kemaluan Tertuduh 13 memasuki kemaluan SP2. Selain itu, SP2 telah memberikan keterangan 14 bahawa semasa SP2 rasa kemaluan Tertuduh memasuki kemaluan SP2, 15 SP2 merasa sakit. Keterangan SP2 ini jelas menunjukkan kemasukan 16 kemaluan Tertuduh ke dalam kemaluan SP2 telah benar-benar berlaku. 17 18 39. Mahkamah ini merujuk kepada kes SIDEK BIN LUDAN v PUBLIC 19 [1995] 3 178, di mana Mahkamah Tinggi 20 menyatakan bahawa: 21 22 “It is now established that to constitute the offence of rape, 23 there must be penetration (R v Hill (1781) 1 East PC 439). I 24 may add that even the slightest penetration, like in the 25 instant appeal, will be sufficient. So long as penetration is 26 proved but its depth will not injure the hymen, it is sufficient 1 to constitute the crime of rape (R v M'Rue (1938) 8 C & P 2 641; R v Allen (1839) 9 C & P 31). Put differently even if 3 the hymen is intact in that there is no rupture, so long as 4 there is penetration it is sufficient to constitute rape (R v 5 Hughes (1841) 2 Mood 190).” 6 7 40. telah memberikan keterangan bahawa merasai 8 kemasukan zakar Tertuduh ke dalam kemaluannya. Bahkan semasa 9 ditanya berkenaan dengan posisi semasa kejadian berlaku juga, SP2 10 menerangkan semasa SP2 berada dalam keadaan berdiri dan Tertuduh 11 memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP2. 12 13 41. SP2 juga dapat camkan tempat kejadian selain dapat memberi 14 keterangan mengenainya semasa ditanya mengenai lokasi kejadian 15 SP2 dirogol. SP2 dengan pasti mengecam dan mengenal pasti tempat 16 tersebut dan SP2 mengesahkan bahawa kejadian tersebut berlaku 17 adalah seperti di dalam gambar yang dirujuk kepadanya. 18 19 42. Mahkamah ini merujuk kepada maxim "evidence is to be weighed 20 and not counted" yang bermaksud kualiti keterangan atau bukti adalah 21 lebih penting berbanding kuantiti. SP2 selaku mangsa dalam kes ini 22 telah memberikan pengecaman positif terhadap Tertuduh dan lokasi 23 kejadian SP2 dirogol. 24 25 21 43. Bagi isu keterangan sokongan (corroboration), Mahkamah ini 1 merujuk kes DATO' SERI ANWAR IBRAHIM v. PP & ANOTHER 2 APPEAL [2015] 2 CLJ 145, di mana Mahkamah memutuskan bahawa: 3 4 “[81] A judge is entitled in law to convict even without 5 corroboration if convinced of the truth of a 6 complainant's evidence (Chiu Nang Hong v. PP [1964] 1 7 LNS 24; [1965] 1 MLJ 40 PC). If the evidence of a 8 complainant in a sexual offence inspires confidence then it 9 should be relied upon without the need of corroboration. It 10 has been said that a refusal by the courts to convict 11 based on the testimony of a victim of a sexual offence 12 alone in the absence of corroboration, amounts to 13 "adding insult to injury" (Bharwada Bhoginbhai Hirjibhai v. 14 State of Gujarat [1983] SC 753).” 15 16 44. Justeru itu, Mahkamah ini berpandangan bahawa elemen pertama 17 dan ketiga di bawah Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan telah berjaya 18 dibuktikan oleh pihak Pendakwaan melalui keterangan SP2. 19 20 Elemen kedua di bawah Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan – sama 21 ada hubungan seksual atau persetubuhan tersebut termasuk salah 22 satu keadaan di bawah Seksyen 375 Kanun Keseksaan 23 24

Bagi elemen pertuduhan yang kedua di bawah Seksyen 376 (1) 25 Kanun Keseksaan, Mahkamah ini berpandangan bahawa persetubuhan 26 yang dinyatakan di elemen pertama dan ketiga di bawah Seksyen 376 1

Kanun Keseksaan tadi hendaklah termasuk di bawah salah satu 2 keadaan di bawah Seksyen 375 Kanun Keseksaan. 3 4 46. Seksyen 375 Kanun Keseksaan memperuntukkan seperti berikut: 5 6 “375. A man is said to commit “rape” who, except in the case 7 hereinafter excepted, has sexual intercourse with a woman 8 under circumstances falling under any of the following 9 descriptions:

with or without her consent, when she is under 11 sixteen years of age.” 12 13 47. Mahkamah ini mendapati bahawa semasa kejadian SP2 masih 14 lagi di bawah umur 16 tahun berdasarkan kad pengenalan SP2 yang 15 bernombor 0911016-61-1432. Mahkamah ini merujuk kes MOHD 16 SALLEH BIN MK MOHD YUSOF v PUBLIC PROSECUTOR [2005] 4 17 MLJ 733, di mana Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut: 18 19 “[7] Reading the High Court judgement in that case, it is 20 apparent that the identity card of the woman in that case was 21 one issued under the National Registration Regulations 1990, 22 the First Schedule to which prescribes the form of an identity 23 card and the particulars that it must contain, which do not 24 include the holder’s date of birth. Accordingly the identity 25 card of the woman in that case did not bear an entry 26 described as the woman’s date of birth. It must have 1 contained a number which the First Schedule prescribes as 2 the identity card number. It had been common knowledge 3 that the first six digits of that number were meant to 4 represent the date of birth of the holder but the judge did 5 not take them into account, presumably because in law, 6 that is according to the First Schedule, the whole 7 number was the identity card number and the date of 8 birth was not required to be given. So he found that the 9 date of birth was not given in the identity card. It is only by 10 an amendment in 2001 [PU(A) 232/01], after Jamaluddin, 11 that it is stated as a matter of law that the first six digits 12 represent the date of birth. That is to be seen in para (2A) 13 of reg 5 of the 1990 Regulations. 14 [8]….. 15 [9] The decision in Jamaluddin was therefore an entirely 16 wrong basis on which to argue against the acceptability 17 of the identity card in this case as proof of the date of 18 birth of F. En Karpal Singh did not seem to realise the 19 difference between the identity card in Jamaluddin and that 20 in this case. Neither did we, when we heard the appeal. 21 Neither presumably did the DPP. Had En Karpal Singh 22 realised it and still wished to urge us not to accept the 23 identity card in this case as prima facie proof of date of birth, 24 he would have had to come up with reasons different from 25 those furnished by the case of Jamaluddin, which reasons 26 we reject as inapplicable to the present case. The question 27 would have been whether an identity card issued under the 28 24 1960 regulations and bearing the date of birth as required by 1 the regulations furnishes legal proof of the date of birth of the 2 person concerned. That question has not been argued 3 before us and we refrain from answering it. We would treat 4 the question as not having been raised before us in this 5 appeal and we would therefore regard the admissibility 6 of F’s identity card as proof of her age, which as we said 7 was not an issue in the courts below, as not an issue 8 before us.” 9 10 48. Memandangkan SP2 berumur di bawah 16 tahun semasa kejadian 11 rogol ini berlaku, Mahkamah ini berpandangan bahawa persetubuhan 12 yang dinyatakan di elemen pertama dan ketiga tadi adalah termasuk di 13 bawah salah satu keadaan di bawah Seksyen 375 Kanun Keseksaan 14 seperti yang dinyatakan di atas. 15 16 Elemen Kedua di bawah Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan-Kesalahan 17 Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (“Akta 792”) – sama ada 18 Tertuduh telah menyentuh mana-mana bahagian badan kanak- 19 kanak 20 21 49. Elemen kedua di bawah

Akta Kesalahan- 22 Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (“Akta 792”) adalah 23 antara persoalan pokok atau persoalan utama yang perlu diteliti dan 24 dipertimbangkan oleh Mahkamah ini iaitu sama ada Tertuduh telah 25 menyentuh mana-mana bahagian badan kanak-kanak iaitu SP2. 26 25 1 50. cam Tertuduh sebagai individu yang telah menyentuh 2 bahagian badan SP2. Berdasarkan kepada keterangan SP2, SP2 3 secara konsisten memberikan keterangan bahawa perbuatan sentuhan 4 ini telah dilakukan oleh Tertuduh di bahagian badan SP2 iaitu di 5 bahagian kemaluan SP2. 6 7 51. Mahkamah ini merujuk kes DATO MOKHTAR BIN HASHIM & 8 ANOR v PUBLIC [1983] 2 232 di mana 9 Mahkamah Persekutuan menyatakan seperti berikut: 10 11 “As regards all these three witnesses it is important in my 12 opinion to draw a distinction between recognition and 13 identification. Recognition is more reliable than mere 14 identification. Recognition of a person known to the 15 witness would be more reliable than identification by a 16 witness of a stranger. Some pertinent questions were put 17 by the Lord Chief Justice in the judgment of the Court of 18 Appeal in Raymond Turnbull & Ors (1976) 63 Cr App R 132.” 19 20 52. SP2 juga dapat camkan tempat kejadian selain dapat memberi 21 keterangan mengenainya semasa ditanya mengenai lokasi kejadian di 22 mana Tertuduh telah menyentuh SP2 di bahagian kemaluan SP2. SP2 23 dengan pasti mengecam dan mengenal pasti tempat tersebut dan SP2 24 mengesahkan bahawa tempat kejadian tersebut berlaku adalah seperti 25 di dalam gambar yang dirujuk kepada SP2. 26 26 1 53. Mahkamah ini sekali lagi merujuk kepada maxim "evidence is to be 2 weighed and not counted" yang bermaksud kualiti keterangan atau bukti 3 adalah lebih penting berbanding kuantiti. SP2 selaku mangsa dalam kes 4 ini telah memberikan pengecaman positif terhadap Tertuduh dan lokasi 5 kejadian di mana kemaluan SP2 disentuh oleh Tertuduh. 6 7 54. SP2 juga telah berjaya memberikan penjelasan yang jelas dengan 8 cara membuat simulasi bagi menunjukkan bagaimana kejadian tersebut 9 berlaku dan memberikan keterangan yang konsisten tentang kejadian. 10 11 55. Justeru itu, Mahkamah ini berpandangan bahawa elemen kedua di 12 bawah Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap 13 Kanak-Kanak 2017 (“Akta 792”) telah berjaya dibuktikan oleh pihak 14 Pendakwaan melalui keterangan SP2. 15 16 Elemen Ketiga di bawah Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan-Kesalahan 17 Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (“Akta 792”) – Sentuhan 18 dibuat bagi maksud seksual 19 20 56. Elemen ketiga di bawah

Akta Kesalahan- 21 Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (“Akta 792”) juga 22 adalah antara persoalan pokok atau persoalan utama yang perlu diteliti 23 dan dipertimbangkan oleh Mahkamah ini iaitu sama ada sentuhan 24 tersebut berbentuk seksual atau tidak. Persoalan sama ada sentuhan 25 tersebut berbentuk seksual atau tidak boleh dinilai berdasarkan huraian 26 27 2 Seksyen 14 Seksyen 14 Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual 1 Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Akta 792). 2 3 57. Bagi elemen pertuduhan di bawah

Akta 4 Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (“Akta 792”) 5 yang ketiga, Mahkamah ini merujuk kepada Huraian 2, Seksyen 14 Akta 6 Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Akta 792) 7 yang menyatakan seperti berikut: 8 9 “Huraian 2 - Dalam menentukan apakah yang menjadi 10 maksud seksual, mahkamah boleh menimbangkan, antara 11 lain, bahagian badan yang disentuh, sifat dan takat 12 perbuatan menyentuh atau kontak fizikal dan semua hal 13 keadaan lain yang berkenaan dengan perlakuan itu.” 14 15 58. Keterangan-keterangan yang ada menunjukkan bahagian tubuh 16 SP2 yang disentuh ialah di bahagian kemaluan SP2. Selain meneliti 17 bahagian badan SP2 yang disentuh, Mahkamah ini turut meneliti sifat 18 dan takat sentuhan yang berlaku iaitu Tertuduh telah menyentuh 19 kemaluan SP2. 20 21 59. Secara keseluruhannya, dengan mempertimbangkan bahagian 22 badan SP2 yang disentuh oleh Tertuduh serta sifat dan takat perbuatan 23 menyentuh oleh Tertuduh terhadap SP2, adalah sukar untuk 24 menyatakan bahawa sentuhan tersebut dilakukan bukan bagi maksud 25 seksual. 26 28 1 60. Justeru itu, Mahkamah ini berpandangan bahawa elemen ketiga di 2 bawah Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap 3 Kanak-Kanak 2017 (“Akta 792”) telah berjaya dibuktikan oleh pihak 4 Pendakwaan. 5 6 Isu-isu lain yang berbangkit 7 8 61. Bagi isu kesan kemasukan (penetration) sepertimana yang 9 dinyatakan di dalam laporan perubatan SP2, Mahkamah ini merujuk kes 10 SYED ABU TAHIR A/L MOHAMED ESMAIL v PUBLIC PROSECUTOR 11 [1988] 3 MLJ 485, di mana Mahkamah memutuskan bahawa: 12 13 “In my opinion the evidence of the girl was sufficiently 14 corroborated by the two doctors who examined the girl and 15 the appellant respectively. In a case of this nature, medical 16 evidence is sufficient to corroborate the evidence of the 17 girl:” 18 19 62. Laporan perubatan SP2 sahkan terdapat koyakan lama pada 20 kemaluan SP2. Namun begitu, Mahkamah ini berpandangan bahawa 21 laporan perubatan ini semata-mata adalah tidak mencukupi untuk 22 menyokong keterangan SP2 kerana tempoh masa kejadian yang lama. 23 24 29 63. Sebaliknya laporan polis yang dibuat oleh SP2 yang dilihat 1 menunjukkan konsisten dengan keterangan mengenai 2 kejadian yang didakwa berlaku. Mahkamah ini merujuk kes PP v 3 MOHAMMAD TERANG AMIT [1999] 5 CLJ 156, di mana Mahkamah 4 Tinggi menyatakan: 5 6 “Finally on the issue of the police reports lodged by PW7, 7 PW8 and PW9, the learned magistrate noted that he was 8 entitled and even encouraged to infer that the complainants' 9 allegations against the accused was either totally or 10 substantially untrue "by virtue of the facts that the complaints 11 were not lodged at the first reasonable opportunity." The 12 complaint made at the first reasonable opportunity 13 depends on the circumstances in each case. In R v. 14 Cummings [1948] 1 All ER 551 (CA), Lord Goddard CJ said: 15 It is objected that she did not make a complaint 16 immediately, and therefore, that evidence of the fact 17 that she made a complaint ought not to have been 18 admitted. The law on the subject was laid down once 19 and for all in R v. Lillyman [1896] 2 QB 167 which 20 reviewed all the authorities. Hawkin J in delivering the 21 judgment of the Court of Crown Cases Reserved, in 22 that case, said: 23 It is too late, therefore, now to make serious objection 24 to the admissibility of evidence of the fact that a 25 complaint was made, provided it was made as speedily 26 after the acts complained of as could reasonably be 1 expected. 2 However, the learned magistrate failed to consider that 3 the complainants were all school children who resided 4 at the hostel of the school they were studying. PW7 was 5 12 years old at the time of the incident and so was PW8. 6 PW9 was even younger then, she was only ten years old. 7 In reality, would they have the opportunity or access to 8 lodge the police reports? More importantly did they 9 possess the idea and know how to lodge a police report 10 in view of their tender age? These are factors which the 11 learned magistrate should have considered before 12 rejecting the admissibility of the police reports. In 13 addition, the police reports lodged by PW7, PW8 and PW9 14 can be admitted by virtue of s. 108A of the Criminal 15 Procedure Code which provides that: 16 …………………………………. 17 Such a report which generally have been accepted and 18 known as a first information report can never be considered 19 as a piece of substantive evidence to prove a fact. At the 20 most, it is only of corroborative value……….. 21 Indeed, the police reports P6, P7 and P8 should have been 22 admitted by the learned magistrate under s.108A of the 23 Criminal Procedure Code. Nevertheless, it must be 24 emphasised that the evidence so admitted are not meant 25 to show the truth of the allegations as contained therein 26 but to underline the consistency of the stories.” 27 31 1 64. Dalam kes ini, laporan polis telah dibuat lewat, namun, apabila 2 ditanya mengapa SP2 lambat membuat laporan polis, SP2 telah 3 memberikan penjelasan, yang pada pandangan Mahkamah ini, adalah 4 munasabah i.e SP2 pada masa kejadian adalah berumur lingkungan 5 hanya 10 tahun 16 hari. Hanya setelah kejadian tersebut diketahui oleh 6 anggota keluarga SP2 yang lain, SP2 terus membuat laporan polis 7 berkenaan dengan kejadian yang berlaku tanpa kelengahan yang tidak 8 munasabah. Nama Tertuduh juga dinyatakan dengan jelas di dalam 9 laporan polis SP2. 10 11 65. Mahkamah ini berpandangan laporan polis tersebut boleh 12 digunakan sebagai keterangan sokongan (corroboration) kepada 13 keterangan SP1. Mahkamah ini merujuk kepada kes TAN CHENG KOOI 14 & ANOR v PUBLIC PROSECUTOR [1972] 2 MLJ 115, Mahkamah 15 memutuskan: 16 17 “Now the importance of a first information report has been 18 stressed in a number of decisions. It is not a substantive 19 piece of evidence and it is inadmissible for the purpose 20 of proving that the facts stated in it are correct. But it 21 can be used by way of corroboration or contradiction: 22 per Carnduff J. in 17 C.W.N. 1213: 23 "The first information is a document of great 24 importance and in practice it is always and very rightly 25 produced and proved in criminal trials. But it is not a 26 piece of substantive evidence and it can be used 27 only as a previous statement admissible to 1 corroborate or contradict the author of it.” 2 3 66. Berdasarkan alasan-alasan yang dikemukakan di atas, pada 4 penilaian maksima berdasarkan keterangan-keterangan saksi 5 Pendakwaan, Mahkamah mendapati bahawa pihak Pendakwaan telah 6 berjaya membuktikan kes ‘prima facie’ terhadap Tertuduh bagi kedua- 7 dua pertuduhan tersebut dan Tertuduh telah dipanggil untuk membela 8 diri. 9 10 E. BEBAN PEMBUKTIAN DI AKHIR KES PEMBELAAN 11 12 67. Beban pembuktian di akhir kes Pembelaan ialah Mahkamah ini 13 perlu mempertimbangkan semua keterangan yang telah dikemukakan di 14 hadapan Mahkamah dan perlu memutuskan sama ada pihak 15 Pendakwaan berjaya membuktikan kes melampaui keraguan 16 munasabah (proof beyond reasonable doubt). 17 18 68. Perkara ini telah dinyatakan dalam Seksyen 173 (m) Kanun 19 Tatacara Jenayah seperti berikut: 20 21 “Procedure in summary trials 22 173. The following procedure shall be observed by 23 Magistrates in summary trials:

… 25 … 1

(i) At the conclusion of the trial, the Court shall 2 consider all the evidence adduced before it and shall 3 decide whether the prosecution has proved its case 4 beyond reasonable doubt. 5 6

(ii) If the Court finds that the prosecution has proved its 7 case beyond reasonable doubt, the Court shall find the 8 accused guilty and he may be convicted on it and the 9 Court shall pass sentence according to law. 10 11

(iii) If the Court finds that the prosecution has not 12 proved its case beyond reasonable doubt, the Court 13 shall record an order of acquittal. 14 …” 15 16 69. Mahkamah ini merujuk kepada kes BALACHANDRAN v PP [2005] 17 1 CLJ 85, Mahkamah Persekutuan telah menyatakan bahawa: 18 19 “The test at the close of the case for the prosecution would 20 therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused 21 if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative 22 then a prima facie case has been made out. This must, as of 23 necessity, require a consideration of the existence of any 24 reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is 1 any such doubt there can be no prima facie case. 2 3 As the accused can be convicted on the prima facie 4 evidence it must have reached a standard which is 5 capable of supporting a conviction beyond reasonable 6 doubt.” 7 8 70. Berdasarkan nas perundangan yang dinyatakan di atas, adalah 9 jelas bagi Mahkamah ini bahawa tugas pihak Pendakwaan adalah untuk 10 membuktikan kes melampaui keraguan munasabah (proof beyond 11 reasonable doubt) manakala tugas pihak Pembelaan adalah 12 menimbulkan keraguan yang munasabah (reasonable doubt) ke atas 13 kes Pendakwaan. Standard yang diperlukan adalah menimbulkan 14 keraguan munasabah (reasonable doubt) dan bukannya keraguan yang 15 direka-reka (fanciful doubt). Ianya juga hendaklah sesuatu Pembelaan 16 yang tidak diselaputi oleh elemen-elemen “fictitious”, “mere denials” 17 ataupun “afterthought”. 18 19 71. Tertuduh telah memilih untuk memberi keterangan bersumpah dari 20 kandang saksi dan memanggil 1 lagi saksi untuk kes Pembelaan. 21 Secara keseluruhan, pihak Pembelaan telah memanggil 2 orang saksi 22 semasa peringkat Pembelaan. 23 24 72. Semua saksi-saksi Pembelaan secara keseluruhannya telah 25 memberikan keterangan bagi membolehkan Mahkamah ini membuat 26 pertimbangan sama ada pihak Pembelaan, di akhir kes Pembelaan, 1 telah berjaya menimbulkan satu keraguan yang munasabah terhadap 2 kes pihak Pendakwaan. 3 4 Pembelaan bersifat rekaan (fictitious) dan pemikiran terkemudian 5 (afterthought) 6 7 73. Tertuduh telah memberikan keterangan bahawa pada bulan 8 November 2019, SP2 tidak lagi membela kucing atas alasan isteri 9 Tertuduh alahan pada kucing dan tiada sesiapa yang dapat uruskan 10 kucing tersebut. Tertuduh juga menyatakan bahawa pada November 11 2019, Tertuduh tidak lagi pergi ke sangkar kucing di belakang rumah 12 kerana kucing sudah tiada. 13 14 74. SD2 iaitu isteri Tertuduh pula memberikan keterangan bahawa 15 selepas dia hamil, Tertuduh telah membuang kucing dan sangkar kucing 16 terbiar. Tambahan, tandas yang berada di sebelah sangkar sudah rosak 17 dan telah uzur dan agak bersemak. SD2 yang telah berkahwin dengan 18 Tertuduh pada 30.11.2017 menyatakan bahawa tandas seperti di 19 sebelah sangkar kucing tersebut sudah lama tidak digunakan sebelum 20 dia berkahwin lagi dengan Tertuduh. Tandas tersebut dijadikan stor 21 untuk menyimpan barang-barang lama. SD2 juga menyatakan bahawa 22 pada November 2019, Tertuduh sentiasa bersamanya setelah pulang 23 dari kerja iaitu dari jam 6 petang sehingga malam. 24 25 36 75. Namun begitu, Mahkamah ini mendapati bahawa, selain 1 keterangan SD1 dan SD2 tersebut, tiada apa-apa bukti jelas yang 2 dikemukakan berkaitan pertuduhan. Perkara tersebut berlarutan 3 sehingga pihak Pembelaan menutup kes di akhir kes Pembelaan. 4 Mahkamah berpandangan bahawa isu tersebut merupakan isu yang 5 perlu dibuktikan secara jelas semasa perbicaraan dijalankan. 6 7 76. Mahkamah ini merujuk kepada kes RASOUL BAGHERBEJANDI 8 AHMAD v PUBLIC PROSECUTOR AND ANOTHER APPEAL [2016] 1 9 MLJ 272, di mana Mahkamah Rayuan telah menyatakan bahawa: 10 11 “[35] Being the core of their defence we would expect that 12 these issues (as in paras 32 and 34 above) should be 13 featured prominently in the crossexamination of SP8, SP11 14 and SP12. Apart from their own testimonies, their defence 15 can equally be ascertained from the line of crossexamination 16 of the prosecution witnesses. It is also incumbent upon the 17 defence to put forth their case at the earliest possible 18 stage. 19 [36] Both the appellants’ failure to do so had occasioned 20 a breach of the rule of essential justice, as apart from 21 springing surprises, it also leaves no room for rebuttal, 22 denial or explaination by the prosecution witnesses. In 23 Alcontara a/l Ambross Anthony v Public Prosecutor [1996] 1 24 MLJ 209, the Federal Court, at p 218, stated: 25 Speaking generally, in criminal trial, the whole 26 point and purpose of the defence having to put its 27 case as might be in position to admit or deny it, is 1 to enable the prosecution to check on whether an 2 accused’s version of the facts is true or false, and 3 thus avoid the adverse comment, that the defence 4 is a recent invention – in other words, ‘kept up its 5 sleeve’, as it were revealed for the first time when 6 the accused makes his defence from the witness 7 box or dock, thus detracting from the weight to be 8 accorded to the defence. In our view, there has 9 been a belated disclosure of the defence which 10 suggested concoction.” 11 12 77. Berdasarkan alasan-alasan yang dikemukakan di atas, Mahkamah 13 ini berpandangan bahawa keterangan Tertuduh dan saksi pembelaan 14 adalah bersifat rekaan (fictitious) dan pemikiran terkemudian 15 (afterthought) semata-mata. 16 17 Pembelaan bersifat penafian semata-mata (mere denials) 18 19 78. Sepertimana yang telah dinyatakan di atas, Tertuduh tidak 20 memberikan keterangan sama ada terdapatnya motif SP2 membuat 21 repot polis adalah kerana terdapat perselisihan faham dengan SP2 22 selain hanya menyatakan SP2 rapat dengan “Amirul” dan “Azizah” iaitu 23 2 ahli keluarga Tertuduh. Namun begitu, tiada apa-apa bukti lain yang 24 memuaskan hati Mahkamah ini dikemukakan oleh Tertuduh dan perkara 25 tersebut berlarutan sehingga pihak Pembelaan menutup kes di akhir kes 26 Pembelaan. 27 38 1 79. Akibat ketiadaan bukti-bukti tersebut tersebut, Mahkamah ini 2 berpandangan bahawa penafian Tertuduh bahawa Tertuduh tidak 3 melakukan kesalahan seperti yang dipertuduhkan ke atasnya hanyalah 4 bersifat penafian semata-mata (mere denials) semata-mata. Tiada 5 keterangan jelas yang menyokong pembelaan Tertuduh dalam 6 menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap pertuduhan. 7 8 80. Mahkamah ini merujuk kepada kes PUBLIC PROSECUTOR v 9 LING TEE HUAH [1982] 2 MLJ 324, di mana Mahkamah memutuskan 10 seperti berikut: 11 12 “A mere denial without other proof to reasonably 13 dislodge the prosecution's evidence is not sufficient.” 14 15 81. Mahkamah ini turut merujuk kepada kes PP lwn HO SEK KONG 16 [2006] 5 CLJ 49, di mana YA Hakim Abdul Hamid Embong menyatakan: 17 18 “There was nothing in the defence which merits any 19 consideration as a defence that could raise a reasonable 20 doubt in the prosecution’s case. In his testimony, the 21 accused had not adverted to his confession, save for a 22 total denial. He also did not refer to the telephone 23 conversations he had with his sister, SP3 and to the fact that 24 he had told SP3 that the deceased had vomited a lot of blood. 25 A total appraisal of the accused’s evidence shows 26 nothing more than a bare denial which in law is not a 1 true defence. The duty now on the accused is only to 2 cast a reasonable doubt on the prosecution case; he is 3 not required to prove his innocence (see Mohd Radhi bin 4 Yaakob v. PP [1991] 3 CLJ 2073; [1991] 1 CLJ (Rep) 311). 5 This is now the question that this court needs to address, 6 even when disbelieving the story of the accused (Mat v. PP 7 [1963] 29 MLJ 263). In the instant case however there was 8 no explanation forthcoming to even consider whether it had 9 raised a reasonable doubt on the prosecution’s case.” 10 11 82. Berdasarkan nas perundangan tersebut, adalah jelas bagi 12 Mahkamah ini bahawa penafian kosong semata-mata bukanlah satu 13 pembelaan dan ianya tidak boleh menimbulkan keraguan yang 14 munasabah. 15 16 83. Di dalam menilai dan mempertimbangkan sama ada pihak 17 Pembelaan berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah 18 (reasonable doubt) ke atas kes Pendakwaan, Mahkamah ini merujuk 19 kepada kes PUBLIC PROSECUTOR v SAIMIN & ORS [1971] 2 MLJ 16 20 di mana Mahkamah memutuskan: 21 22 “The following definition of "reasonable doubt" is often 23 quoted: 24 "It is not mere possible doubt, because everything 25 relating to human affairs and depending upon 26 moral evidence is open to some possible or 1 imaginary doubt. It is that state of the case which 2 after the entire comparison and consideration of all 3 the evidence leaves the minds of the jurors in that 4 condition that they cannot say they feel an abiding 5 conviction to a moral certainty of the truth of the 6 charge." 7 8 It has again been said that "'reasonable doubt' is the doubt 9 which makes you hesitate as to the correctness of the 10 conclusion which you reach. If under your oaths and upon 11 your consciences, after you have fully investigated the 12 evidence and compared it in all its parts, you say to yourself I 13 doubt if he is guilty, then it is a reasonable doubt. It is a 14 doubt which settles in your judgment and finds a resting 15 place there." Or as sometimes said, it must be a doubt so 16 solemn and substantial as to produce in the minds of 17 the jurors some uncertainty as to the verdict to be given. 18 A reasonable doubt must be a doubt arising from the 19 evidence or want of evidence and cannot be an 20 imaginary doubt or conjecture unrelated to evidence.” 21 22 84. Memandangkan penafian kosong semata-mata bukanlah satu 23 pembelaan dan ianya tidak boleh menimbulkan keraguan yang 24 munasabah, Mahkamah ini merujuk kepada panduan yang dinyatakan di 25 dalam kes MAT v PUBLIC PROSECUTOR [1963] 29 MLJ 263, di mana 26 YA Hakim Suffian telah menyenaraikan langkah-langkah yang perlu 27 diambil oleh pihak Mahkamah dalam mencapai keputusan di akhir kes 1 pembelaan. Mahkamah menyatakan bahawa: 2 3 “The position may be conveniently stated as follows:– 4

If you are satisfied beyond reasonable doubt as to the 5 accused's guilt………………………………………….. Convict.

If you accept or believe the accused's 7 explanation……………………………………………… Acquit.

If you do not accept or believe the accused's 9 explanation……………………………………… Do not convict 10 but consider the next steps below.

If you do not accept or believe the accused's explanation 12 and that explanation does not raise in your mind a 13 reasonable doubt as to his guilt……………………….Convict.

If you do not accept or believe the accused's explanation 15 but nevertheless it raises in your mind a reasonable doubt as 16 to his guilt……………………………………………….. Acquit.” 17 18 85. Walaupun terdapat “evidence in rebuttal” yang dikemukakan oleh 19 pihak Pembelaan untuk menyangkal kesemua keterangan yang 20 dikemukakan oleh Pendakwaan melalui keterangan saksi pihak 21 Pembelaan tetapi “evidence in rebuttal” tersebut adalah tidak dapat 22 menimbulkan keraguan yang munasabah pada kes pihak Pendakwaan, 23 maka terbuktilah bahawa kesemua elemen kesalahan di bawah 24 Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan yang boleh dihukum di bawah 25 Seksyen yang sama dan di bawah Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan 26 Seksual Terhadap Kanak2 yang dibaca bersama Seksyen 16 (1) Akta 1 yang sama terhadap Tertuduh telah dibuktikan oleh pihak Pendakwaan 2 melampaui keraguan munasabah. 3 4 86. Memandangkan pihak Pembelaan tidak berjaya untuk 5 menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan 6 dan pihak Pendakwaan sebaliknya telah berjaya membuktikan kes 7 hingga tiada keraguan yang munasabah terhadap Tertuduh, Tertuduh 8 didapati bersalah dan disabitkan seperti mana pertuduhan. 9 10 F. RAYUAN TERHADAP HUKUMAN 11 12 87. Mahkamah ini, dalam mempertimbangkan hukuman yang 13 bersesuaian, telah mengambil kira faktor-faktor berikut: 14 15 a) Peruntukan undang-undang di bawah Seksyen 376 (1) 16 Kanun Keseksaan dan di bawah Seksyen 14 (a) Akta 17 Kesalahan Seksual Terhadap Kanak2 yang dibaca 18 bersama Seksyen 16 (1) Akta yang sama; 19 b) Kepentingan awam; 20 c) Pengajaran kepada Tertuduh; 21 d) Keseriusan kesalahan; 22 e) Setimpal. 23 24 43 88. Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan memperuntukkan hukuman: 1 2 “… shall be punished with imprisonment for a term which 3 may extend to twenty years, and shall also be liable to 4 whipping....” 5 6 89. Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap 7 Kanak-Kanak 2017 (Akta 792) memperuntukkan seperti berikut: 8 9

“Amang seksual fizikal atas kanak-kanak 10 Mana-mana orang yang, bagi maksud seksual – 11

menyentuh mana-mana bahagian badan seseorang 12 kanak-kanak; 13 … 14 melakukan suatu kesalahan dan hendaklah, apabila 15 disabitkan, dihukum dengan pemenjaraan selama tempoh 16 tidak melebihi dua puluh tahun dan boleh juga dihukum 17 dengan hukuman sebat.” 18 19 90. Selanjutnya, Seksyen 16 Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual 20 Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Akta 792) memperuntukkan seperti yang 21 berikut: 22 23 24 “Orang Yang Mempunyai Hubungan Amanah 1 16.

Jika seseorang yang melakukan mana-mana 2 kesalahan di bawah Akta ini atau mana-mana kesalahan 3 yang dinyatakan dalam Jadual terhadap seseorang kanak- 4 kanak, mempunyai hubungan amanah dengan kanak-kanak 5 itu, orang itu hendaklah, sebagai tambahan kepada 6 hukuman yang dia boleh dikenakan bagi kesalahan itu, 7 dihukum dengan pemenjaraan selama tempoh tidak melebihi 8 lima tahun dan hendaklah juga dihukum dengan hukuman 9 sebat tidak kurang daripada dua sebatan.

…” 11 12 91. Berdasarkan peruntukan undang-undang yang dirujuk di atas, 13 Mahkamah ini berpandangan bahawa hukuman yang dijatuhkan 14 terhadap Tertuduh adalah di dalam ruang lingkup yang dibenarkan oleh 15 undang-undang dan mematuhi peruntukan undang-undang di bawah 16 376 (1) Kanun Keseksaan dan di bawah Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan 17 Seksual Terhadap Kanak2 yang dibaca bersama Seksyen 16 (1) Akta 18 yang sama. 19 20 92. Sebagai tambahan, Mahkamah ini turut merujuk kepada kes 21 PUBLIC PROSECUTOR v JAFA BIN DAUD [1981] 1 MLJ 315 yang 22 membincangkan berkaitan “sentence according to law”, di mana 23 Mohamed Azmi J telah menyatakan seperti berikut: 24 25 “…sentence according to law, means that the sentence must 1 not only be within the ambit of the punishable section but it 2 also be assessed and passed accordance with established 3 judicial principles…” 4 5 93. Di dalam menentukan hukuman yang wajar, munasabah dan 6 bersesuaian dengan kesalahan di bawah 376 (1) Kanun Keseksaan dan 7 di bawah Seksyen 14 (a) Akta Kesalahan Seksual Terhadap Kanak2 8 yang dibaca bersama Seksyen 16 (1) Akta yang sama terhadap 9 Tertuduh, Mahkamah ini telah merujuk kepada kes PP v LING LEH 10 HOE [2015] 4 CLJ 869, di mana Mahkamah Rayuan telah 11 membincangkan berkaitan pendekatan Mahkamah dalam kes-kes 12 rayuan dan telah memutuskan: 13 14 "[14] The appellate court can and will interfere in the 15 sentence imposed by the lower court if it is satisfied that any 16 of the following four grounds are made out: 17 18

The sentencing judge had made a wrong decision 19 as to the proper factual basis for the sentence;

There had been an error on the part of the trial 21 judge in appreciating the material facts placed before 22 him;

The sentence was wrong in principle; or 24

The sentence imposed was manifestly excessive or 25 inadequate. (See R v. Ball [1951] 35 Cr App. R 164; 26 Loo Weng Fatt v. Public Prosecutor [2001] 3 SLR 313 1 at para [65]; Public Prosecutor v. UI [2008] 4 SLR (R) 2 500)." 3 4 94. Mahkamah ini turut merujuk kepada kes SAU SOO KIM V PP 5 [1975] 1 LNS 158 yang mana Mahkamah Persekutuan di dalam 6 penghakimannnya telah menyatakan seperti berikut: 7 8 “That whether a person is a hardened criminal or not, plea of 9 guilty should be treated as mitigating factor. It not only saves 10 the country a great expense of a lengthty trial but also saves 11 time and inconvenience of many, particularly the witnesses.” 12 13 95. Memandangkan terdapat 6 saksi dipanggil memberikan 14 keterangan dalam kes ini, Mahkamah ini berpandangan bahawa 15 hukuman penjara 15 tahun dari tarikh sabitan dan 15 sebatan bagi 16 pertuduhan pertama dan bagi pertuduhan kedua pula, hukuman penjara 17 15 tahun dari tarikh sabitan dan 15 sebatan serta Tertuduh juga 18 diperintahkan untuk menjalani kaunseling sepanjang tempoh penahanan 19 dan pengawasan polis selama dua (2) tahun selepas tamat tempoh 20 hukuman penjara adalah wajar. 21 22 96. Sebagai tambahan, Mahkamah ini turut merujuk kepada kes R V. 23 BALL (1951) 35 CR APP R 164, yang menyatakan seperti berikut: 24 25 “…our law does not therefore fix the sentence for a particular 1 offence but it fixes a maximum sentence and leaves it to the 2 court to decide what is, within that maximum, the appropriate 3 sentence for each criminal in the particular, the court has the 4 right and duty to decide whether to be lenient or severe…” 5 6 97. Mahkamah ini berpandangan bahawa hukuman penjara tersebut 7 adalah satu bentuk “severity” terhadap Tertuduh dengan mengambil kira 8 kes telah dijalankan dengan 6 saksi. Bagi hukuman 15 sebatan bagi 9 pertuduhan pertama dan kedua, ia juga adalah satu bentuk hukuman 10 yang “severe” di bawah undang-undang yang dianggap wajar, 11 munasabah dan bersesuaian oleh Mahkamah ini. Malahan hukuman 12 tersebut juga bukanlah bersifat “manifestly excessive”. 13 14 98. Mahkamah ini juga berpandangan bahawa hukuman yang 15 dijatuhkan terhadap Tertuduh adalah munasabah dan berpadanan 16 dengan fakta dan keadaan kes ini, di mana, di dalam kes ini Tertuduh 17 telah melakukan satu kesalahan yang serius iaitu merogol dan 18 menyentuh kemaluan Putri Zanariah Al Husna binti Abdullah yang mana 19 ketika itu berumur 10 tahun 16 hari. 20 21 99. Kesalahan yang dilakukan oleh Tertuduh merupakan satu 22 kesalahan yang serius dan hukuman deteren perlu diberikan kepada 23 Tertuduh. Tujuan hukuman tersebut bukan sahaja sebagai pengajaran 24 kepada Tertuduh tetapi juga untuk mendidik Tertuduh, secara 25 khususnya, dan masyarakat awam, secara amnya, supaya tidak 26 melakukan atau mengulangi kesalahan yang sama di masa akan datang. 27 48 1

Di dalam mempertimbangkan kepentingan awam, Mahkamah ini 2 turut, sekali lagi, merujuk kepada kes R V BALL [1951] 35 CR APP R. 3 164, di mana Hilbery J menyatakan seperti berikut: 4 5 “In deciding the appropriate sentence a court should always 6 be guided by certain considerations. The first and foremost is 7 the public interest. The criminal law is publicly enforced, not 8 only with the object of punishing crime, but also in the hope 9 of preventing it. A proper sentence, passed in public, serves 10 the public interest in two ways. It may deter others who might 11 be tempted to try crime as seeming to offer easy money on 12 the supposition, that if the offender is caught and brought to 13 justice, the punishment will be negligible. Such a sentence 14 may also deter the particular criminal from committing a 15 crime again, or induce him to turn from a criminal to an 16 honest life. The public interest is indeed served, and best 17 served, if the offender is induced to turn from criminal ways 18 to honest living. Our laws does not, therefore, fix the 19 sentence for a particular crime, but fixes a maximum, the 20 appropriate sentence for each criminal in the particular 21 circumstances of each case. Not only in regard to each crime, 22 but in regard to each criminal, the court has the right and the 23 duty to decide whether to be lenient or severe.” 24 25

Mahkamah ini berpandangan bahawa hukuman yang dijatuhkan 26 kepada Tertuduh iaitu penjara 15 tahun dari tarikh sabitan dan 15 27 sebatan bagi pertuduhan pertama dan bagi pertuduhan kedua pula, 1 hukuman penjara 15 tahun dari tarikh sabitan dan 15 sebatan serta 2 Tertuduh juga diperintahkan untuk menjalani kaunseling sepanjang 3 tempoh penahanan dan pengawasan polis selama dua (2) tahun 4 selepas tamat tempoh hukuman penjara, yang diberikan kepada 5 Tertuduh bukan sahaja tidak bertentangan dengan prinsip undang- 6 undang bahkan hukuman tersebut juga berperanan sebagai satu 7 pengajaran, pencegahan serta pemulihan kepada Tertuduh. 8 9

Mahkamah ini juga telah membuat pilihan tempoh hukuman yang 10 bersesuaian dan sewajarnya dijatuhkan ke atas Tertuduh berdasarkan 11 pertimbangan kepada faktor-faktor mitigasi dan pemberatan yang telah 12 dikemukakan oleh Tertuduh dan pihak Pendakwaan. 13 14 G. KESIMPULAN 15 16

Memandangkan pihak Pendakwaan telah berjaya membuktikan 17 kes hingga tiada keraguan yang munasabah terhadap Tertuduh 18 manakala pihak Pembelaan pula tidak berjaya untuk menimbulkan 19 keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan, Tertuduh 20 didapati bersalah dan disabitkan seperti mana pertuduhan. 21 22

Hukuman yang telah dijatuhkan ke atas Tertuduh dalam kes ini 23 juga adalah satu hukuman yang tidak bertentangan dengan undang- 24 undang, wajar, munasabah dan bersesuaian dengan kesalahan di 25 bawah Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan dan di bawah Seksyen 14 (a) 26 Akta Kesalahan Seksual Terhadap Kanak2 yang dibaca bersama 1 Seksyen 16 (1) Akta yang sama terhadap Tertuduh. 2 3 Sekian, terima kasih. 4 5