Muhd Farez Bin Hilmi v Pendakwa Raya (BA-41S(A)-5-08/2024)

Perayu, Muhd Farez Bin Hilmi telah didakwa di Mahkamah Majistret Ampang. Bagi tujuan rayuan ini, Mahkamah akan merujuk kepada 05/05/2025 09:42:17 Kand. 29 2 kedua-dua pihak sepertimana asal di hadapan Mahkamah Majistret. Pertuduhan ke atas tertuduh adalah seperti berikut: PERTUDUHAN Bahawa kamu pada 27.08.2019 jam lebih kurang 1100hrs di Pejabat Bahagian Siasatan dan Penguatkuasaan Trafik IPD Ampang Jaya, Jalan Pandan Ilmu, Pandan Indah, di dalam daerah Hulu Langat, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan didapati telah menggunakan dadah berbahaya iaitu “methamphetamine” dan dengan itu kamu telah melakukan kesalahan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbaaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 15 Akta yang sama. HUKUMAN Denda tidak lebih RM5000 atau Penjara tidak lebih dua tahun dan pengawasan hingga 3 tahun.

Tertuduh tidak mengaku bersalah apabila pertuduhan dibacakan dan mohon dibicarakan. Di akhir kes pendakwaan, Majistret telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan semua intipati pertuduhan terhadap tertuduh dan tertuduh dipanggil untuk membela diri.

Tertuduh telah memilih untuk memberi keterangan tidak bersumpah di kandang tertuduh. Di akhir kes pembelaan, Majistret yang bijaksana telah mensabitkan tertuduh dengan pertuduhan terhadapnya dan menjatuhkan hukuman denda sebanyak RM4000 gagal bayar 7 bulan penjara dan perintah pengawasan selama dua

tahun. [4] Tertuduh tidak berpuas hati terhadap keseluruhan keputusan berkaitan sabitan dan hukuman tersebut dan merayu ke Mahkamah Tinggi. [5] Berikut adalah rayuan tertuduh. FAKTA KES [6] Pihak pendakwaan telah memanggil lima (5) orang saksi seperti berikut: Bil. Nama saksi Saksi pendakwaan Ruj. Rekod Rayuan

Sahudi Bin Sarip (Anggota Pengiring) SP1 RR J2, ms 2-11

KPL Mohd Kamal Bin Hassan (Jurufoto) SP2 RR J2, ms 12-

Insp Mohd Razil Bin Ismail (Pengadu) SP3 RR J2, ms 21-

Pn Siti Fatimah Binti Ngadi Pegawai Sains (Kimia Hayat) SP4 RR J2, ms 50-

Insp Massuhaella Binti Mohd Idris (Pegawai Penyiasat) SP5 RR J2, ms 60- 84 [7] Berikut adalah senarai eksibit yang ditandakan di hadapan Majistret: Gambar Botol Urine P1(a-d) RR J3, ms 2-5 Gambar Balai Polis P2A-D RR J3, ms 8-9 Gambar Tandas P3A-C RR J3, ms 14-15 Gambar Pembungkus Botol & Gambar Pembungkus Testrip P4A-E RR J3, ms 16-17 [8] Secara ringkasnya, pada 27.8.2019, tertuduh yang merupakan seorang penjawat awam telah dibawa ke IPD Ampang Jaya dan sampel urin tertuduh telah diambil dan ujian saringan awal dijalankan ke atas sampel tersebut oleh SP3 didapati positif “Amp” dan “Meth”. [9] Sampel urin tertuduh seterusnya diserahkan kepada SP5 iaitu Pegawai Penyiasat. SP5 telah pada 28.8.2019 menghantar urin sampel yang dipungut pada 27.8.2019 ke Jabatan Patologi HKL untuk ujian pengesahan yang mana ujian tersebut dijalankan oleh SP4 iaitu Pegawai Sains dan disahkan mengandungi “Methamphetamine”. Gambar Tertuduh RR J3, ms 18-19 Borang 90A RR J3, ms 20 Sampul CD Gambar P7A - CD Gambar P7B - Laporan Polis. : Pandan Indah/015518/19 RR J3, ms 21-22 Laporan Polis. : Pandan Indah/015521/19 RR J3, ms 23 Laporan Polis. : Pandan Indah/015522/19 P10 RR J3, ms 24-25 Borang Serah Menyerah P11 RR J3, ms 26 Borang Permintaan Ujian Pengesahan Dadah Dalam Air Kencing Borang UPD P12 RR J3, ms 27 Laporan Ujian Pengesanan Dadah Berbahaya Di Bawah Seksyen 399 Kanun Tatacara Jenayah atas penama Muhd Farez Bin Hilmi P13 RR J3, ms 28 PRINSIP UNDANG-UNDANG MENGENAI RAYUAN ATAS SABITAN DAN HUKUMAN [1] Prinsip undang-undang berkaitan rayuan sepertimana diputuskan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Herchun Singh v. Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 209 adalah mengikat Mahkamah ini. Ong Hock Thye C.J telah menyebut: An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding. [2] Prinsip yang sama di dalam kes LCY v. TWY [2019) 7 CLJ 158, YAA Tun Tengku Maimun Tuan Mat HMR (kini Ketua Hakim Negara) menyatakan seperti berikut: [26] The principle of law on appellate intervention is settled. In Dream Property Sdn Bhd v. Atlas Housing Sdn Bhd [2015] 2 CLJ 453, the Federal Court reiterated the principle as follows at p.476: [60] It is now established that the principle on which an appellate court interfere with findings of fact by the trial court is “the plainly wrong test” principle; see the Federal Court in Gan Yook Chin & Anor (P) v. Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng & Anor [2004] 4 CLJ 309; [2005] 1 MLJ 1 (at p. 10) per Steve Shim CJ SS. More recently, this principle of appellate intervention was affirmed by the Federal Court in UEM Group Berhad v. Genisys lntergrated Engineers Pte Ltd /2010] 9 CLJ 785 where it was held at p. 800: It is well settled law that an appellate court will not generally speaking intervene with the decision of a trial court unless the trial court is shown to be plainly wrong in arriving at its decision. A plainly wrong decision happens when the trial court is guilty of no or insufficient judicial appreciation of the evidence (See Chew Yee Wah & Anor v. Choo Ah Pat [1978]1 LNS 32; Watt v. Thomas [1947] AC 484; and Chin v. Lee Ing Chin & Ors [2004] 4 CLJ 309. [10] Manakala prinsip undang-undang berkaitan hukuman adalah sepertimana diputuskan di dalam kes Pendakwa Raya v. Prabu A/L Veeramuthu and Others [2010] 8 CLJ 257; [2010] 1 LNS 695, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Hasan Lah HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: [11] In an appeal against sentence an appellate court would not disturb the sentence imposed unless the trial court had erred in applying the correct principles of sentencing or had embarked on some unauthorized or extraneous exercise of discretion (see Ganesan a/l Nachiappan & Ors v. Public Prosecutor [2000] 3 CLJ 302; Public Prosecutor v. Loo Choon Fatt [1976] 1 LNS 102; [1976] 2 MLJ 256; Bhandulananda Jayatilake v. Public Prosecutor [1981] 1 LNS 139; [1982] 1 MLJ 83 and Yit Kean Hong v. PP [2005] 4 CLJ 592). [11] Di dalam kes Pendakwa Raya v. Ramakrishnan Subramaniam & Ors [2012] 9 CLJ 443, Azahar Mohamed HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “Mengikut prinsip penghukuman yang sedia ada, setiap orang yang bersalah akan menerima hukuman yang setimpal dengan bentuk kesalahan yang dilakukan. Mahkamah hendaklah menjatuhkan hukuman menurut undang-undang untuk menentukan supaya hukuman yang dikenakan terhadap pesalah itu adil, bersesuaian dan setimpal dengan apa-apa kesalahan yang dilakukannya itu. Adalah juga menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan tidak seharusnya campur tangan dengan hukuman yang dikenakan oleh hakim perbicaraan dan selalunya tidak akan menukar hukuman melainkan ianya berpuas hati bahawa hukuman yang dijatuhkan oleh hakim berkenaan itu ternyata amat tidak memadai atau mencukupi atau keterlaluan atau tidak sah atau pun tidak merupakan hukuman yang wajar memandangkan semua fakta yang didedahkan, atau bahawa Mahkamah tersebut jelas tersalah didalam memakai prinsip yang betul dalam penilaian hukuman. Prinsip undang-undang yang menentukan kawalan dan semakan keputusan berkaitan dengan hukuman telah digariskan dengan jelas dalam kes Bhandulananda Jayatilake v. PP [1981] 1 LNS 139 dan kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim v. PP [2002] 3 CLJ 457.” [12] Manakala di dalam PP v. Ling Leh Hoe [2015] 4 CLJ 869, Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti berikut: [14] The appellate court can and will interfere in the sentence imposed by the lower court if it is satisfied that any of the following four grounds are made out: (a) The sentencing judge had made a wrong decision as to the proper factual basis for the sentence; (b) There had been an error on the part of the trial judge misappreciating the material facts placed before him;

(d) The sentence was wrong in principle; or The sentence imposed was manifestly excessive or inadequate. (See R v. Ball [1951] 35 Cr App. R 164; Loo Weng Fatt v. Public Prosecutor [2001] 3 SLR 313 at para [65]; Public Prosecutor v. UI [2008] 4 SLR (R) 500). [15] In similar vein, the Court of Criminal Appeal in Dookes v. Director of Public Prosecutions [2010] SCJ 71 said at para 177: ... sentencing is not a science of mathematical application of any set formula. It is a normative science rather than a physical science which takes into account the circumstances of the offender as well as the offence and the impact of the offence on the community. A sentence may look to be lenient because it is tailored to fit the offender, the offence and the offended but, in our system of justice, the trial court is the only constitutional institution which is empowered and sovereign in determining which sentence to impose on an offender on the facts of the particular case. An appellate court would scarce intervene unless the sentence is wrong in principle or manifestly 10 [2024] CLJU 1690 Legal Network Series harsh and excessive or unduly lenient. However, even if there is nothing wrong with the principle, the sentence may be increased by the appellate court if it is unduly lenient. The principle of proportionality pervades through the whole system of justice, in procedure, substance and sanctions. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH [13] Tertuduh telah mengemukakan 28 alasan rayuan sepertimana Petisyen Rayuan di RR Jilid 1/ muka surat 7 – 14. [14] Namun begitu, semasa pendengaran rayuan ini, teras utama rayuan tertuduh adalah tertumpu kepada percanggahan keterangan SP4 iaitu pegawai sains dari Jabatan Patologi, HKL dengan keterangan saksi-saksi pendakwaan (SP3) dan dokumen-dokumen lain apabila SP4 telah membuat analisa ke atas sampel urin yang dipungut pada 28.8.2019 sedangkan tertuduh telah memberikan sampel urinnya pada 27.8.2019. Rujuk Penyata Saksi di perenggan A yang ditandakan sebagai PS1. [15] Laporan Patologi/P13 yang disediakan oleh SP4 secara jelas menyebut tarikh spesimen dipungut ialah pada 28.8.2019 yang diterima pada hari yang sama (28.8.2019). SP4 juga dengan yakin memberi keterangan semasa pemeriksaan semula oleh TPR dengan mengatakan seperti berikut: SP4 : ... dan setelah saya lihat pada laporan makmal, tarikh spesimen dipungut adalah pada 28 haribulan dan tarikh spesimen diterima oleh pihak makmal juga pada 28 haribulan. [16] Pihak pendakwaan semasa perbicaraan di hadapan Majistret tidak mengambil peluang semasa pemeriksaan utama berkaitan kesilapan tersebut (sekiranya pihak pendakwaan menyedari kesilapan pada tarikh sampel urin dipungut daripada tertuduh) untuk SP4 menjelaskan sebab kenapa tarikh urin specimen yang dipungut dan diterima adalah sama sepertimana yang tertera di dalam eksibit P13. [17] Kenyataan SP4 jelas bercanggah dengan keterangan saksi pendakwaan SP3 yang menyatakan bahawa tarikh sampel urin tertuduh diambil pada 27.8.2019 sepertimana bukti botol urin no. siri 0011383 yang ditandakan sebagai eksibit P1(a-d), laporan tangkapan Pandan Indah 15518/19 (eksibit P8), laporan polis Pandan Indah 15521/19 (eksibit P9) dan laporan polis Pandan Indah 15521/19 (eksibit P10). [18] Manakala tertuduh semasa memberi keterangan tidak bersumpah di kandang tertuduh menyatakan bahawa beliau telah memberi sampel urinnya pada 27.8.2019. Walaupun tertuduh memberi keterangan sedemikian, Majistret tidak boleh mengenepikan keterangan tertuduh. Berdasarkan kepada prinsip undang-undang yang mantap, walaupun tertuduh telah membuat pilihan kedua yang mana tertuduh tidak tertakluk kepada pemeriksaan balas dan juga tidak disoal oleh Mahkamah, Majistret masih perlu membuat analisa secara keseluruhan kes berasaskan keterangan tertuduh dan menilai sama ada keterangan tertuduh disokong oleh keterangan yang diberikan oleh saksi pendakwaan. [19] Prinsip undang-undang mantap tersebut adalah sepertimana diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim v PP & Anor Appeal [2015] 2 CLJ 145, yang mana antara keputusan diberikan Mahkamah Persekutuan adalah berkaitan kenyataan tidak bersumpah yang mana YAA Ariffin Zakaria (KHN) telah manyatakan seperti berikut: [204] We hold that the Court of Appeal had adopted the right principle in assessing the appellant’s statement from the dock. As such we find no merit on the appellant’s complaint that the Court of Appeal had seriously misdirected itself in making adverse comments on the appellant’s decision to give his statement from the dock. While it is true that it is within the appellant’s right to give a statement from the dock, that statement must however amount to a credible defence. A mere denial does not amount to a credible defence. We hold that the defence of political conspiracy remains a mere allegation unsubstantiated by any credible evidence. (penekanan diberikan) [20] Bersandarkan kepada prinsip undang-undang yang mantap di atas, persoalannya ialah sama ada pembelaan tertuduh merupakan pembelaan yang boleh dipercayai dan ini bergantung kepada keadaan tertentu sesuatu case/depend upon the particular circumstances of each case. Rujuk keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam Chow Kok Keong v PP [1998] 2 MLJ 337 yang mana Mahkamah memutuskan seperti berikut:

In considering and rejecting the defence of the Appellant, the Judge had relied on the definition of trafficking in s 2 of the Act. The Judge appears to have overlooked the decision that in a prosecution for trafficking in dangerous drugs, a defence of self-consumption might be available even where the quantity of drugs involved was in excess of the statutory minimum prescribed under s 37(da) of the Act, but whether it could succeed would depend upon the particular circumstances of each case.” (penekanan diberikan) [21] Oleh yang demikian, peguambela tertuduh menghujahkan dengan seriusnya bahawa sampel urin yang dianalisa oleh SP4 yang merujuk kepada urin sampel dipungut pada 28.8.2019 bukanlah sampel urin tertuduh. Mengenai no siri botol urin yang tidak dipertikaikan, peguambela menghujahkan bahawa yang penting isi kandungan urin di dalam botol tersebut untuk memenuhi intipati pertuduhan dan beliau menghujahkan sampel urin yang dianalisa adalah urin yang dipungut pada 28.8.2019 bukannya sampel urin tertuduh. Dengan demikian, identiti barang kes adalah dipertikaikan dan sewajarnya wujud keraguan munasabah dan Majistret sepatutnya memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan elemen penting di dalam pertuduhan. Dalam erti kata lain, pihak pendakwaan gagal membuktikan satu kes prima facie terhadap tertuduh. Oleh yang demikian, Majistret telah khilaf apabila memanggil tertuduh membela diri. [22] Timbalan Pendakwa Raya (TPR) yang bijaksana ketika rayuan ini sebaliknya menghujahkan bahawa Majistret tidak khilaf apabila memutuskan bahawa beliau percaya telah berlaku kesilapan pada P12 dan P13 dan memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan intipati pertuduhan dan pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes prima facie terhadap tertuduh. Apabila Majistret memanggil tertuduh membela diri, TPR menghujahkan bahawa Majistret telah membuat penilaian positif dengan mengambilkira kredibiliti semua saksi pendakwaan sepertimana diputuskan di dalam kes Junaidi bin Abdullah v PP [1993] 3 MLJ 217. [23] TPR menghujahkan bahawa kesilapan pada tarikh sampel urin yang dipungut bukanlah material kerana terdapat bukti-bukti lain yang melimpah ruah membuktikan bahawa sampel urin tertuduh dipungut pada 27.8.2019 berdasarkan berikut:

Terdapat 1 botol urin sahaja yang mengandungi urin tertuduh yang mempunyai no. siri 0011383;

Keterangan SP3 mengenai tarikh urin sampel dipungut pada 27.8.2019;

Eksibit P9 dan P11 menyokong keterangan SP3. [24] Untuk menentukan sama ada terdapat kekhilafan dilakukan oleh Majistret, persoalan pokok yang harus Mahkamah ini putuskan ialah sama ada dapatan Majistret sepertimana perenggan 15 Alasan Penghakiman (AP) bahawa beliau “percaya telah berlaku kesilapan pada tarikh P13 kerana saksi-saksi pendakwaan telah memberi keterangan yang konsisten” adalah betul dan berasas? [25] Mengambilkira ujian berasaskan prinsip “the plainly wrong test”, Mahkamah ini telah beberapa kali meneliti AP Majistret dan Nota Keterangan kes ini dan mendapati bahawa berlaku kecacatan kepada keterangan SP4 yang mana pihak pendakwaan telah gagal untuk memperbaiki kesilapan yang dilakukan SP4 kerana terdapat percanggahan ketara keterangan SP4 dengan keterangan SP3 dan SP5 yang tidak terjawab walaupun SP4 yang merupakan “maker” eksibit P13 telah dipanggil oleh pihak pendakwaan untuk memberi keterangan. Bukan itu sahaja, percanggahan keterangan SP4 juga bertentangan dengan bukti lain, iaitu P1(a-d), P8, P9, P10 dan P12 dan keterangan SD1 (tertuduh sendiri) yang menyatakan beliau telah memberikan sampel urinnya pada 27.8.2019. [26] Oleh itu, bersandarkan kepada prinsip undang-undang mantap mengenai sekiranya terdapat lebih daripada satu inferen, terdapat keraguan munasabah di dalam kes di hadapan Majistret dan Mahkamah hendaklah memberikan “benefit of the doubt” kepada tertuduh. Rujuk Tai Chai Keh v PP [1948] 1 MLRA 241; [1948-49] MLJ Supp 105b. [27] Dalam hal ini, Mahkamah ini tidak dapat bersetuju dengan dapatan Majistret bahawa beliau yakin terdapat kesilapan kerana saksi-saksi pendakwaan telah memberikan keterangan yang konsisten kerana Majistret gagal mempertimbangkan percanggahan yang material berkaitan identiti barang kes dan intipati pertuduhan yang mana tertuduh dikatakan melakukan kesalahan pada 27.8.2019 dan keterangan SP4 pula bahawa sampel urin tertuduh diberikan oleh tertuduh pada 28.8.2019. Rujuk pertuduhan seperti berikut: Bahawa kamu pada 27.08.2019 jam lebih kurang 1100hrs di Pejabat Bahagian Siasatan dan Penguatkuasaan Trafik IPD Ampang Jaya, Jalan Pandan Ilmu, Pandan Indah, di dalam daerah Hulu Langat, di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan didapati telah menggunakan dadah berbahaya iaitu “methamphetamine” dan dengan itu kamu telah melakukan kesalahan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbaaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 15 Akta yang sama. (penekanan diberikan oleh Mahkamah ini) [28] Mahkamah ini berpandangan bahawa kesilapan SP4 bukanlah satu kesilapan perkeranian (clerical). Akan tetapi, suatu kesilapan yang kritikal sehingga menjejaskan rangkaian kes pendakwaan. Di dalam kes Teoh Hoe Chye v PP [1987] 1 MLJ 220, Abdul Hamid CJ (Malaya) (ketika itu) menjelaskan berikut: Where doubt as to the identity of an exhibit arises, a failure to adduce evidence to provide the necessary link in the chain of evidence would be fatal to the prosecution case. [29] Berasaskan kepada alasan-alasan di atas dan ujian yang bersandarkan kepada prinsip “the plainly wrong test” Mahkamah ini memutuskan bahawa Majistret telah gagal menilai secara maksima keterangan saksi pendakwaan untuk membuktikan satu kes prima facie terhadap tertuduh dan Majistret telah khilaf apabila memanggil tertuduh membela diri. Oleh itu, rayuan tertuduh dibenarkan. [30] Selain itu, terdapat juga keraguan munasabah berkaitan rangkaian kes pendakwaan yang serius apabila ujian saringan awal SP3 menunjukkan tertuduh positif “amphetamine” dan “methamphatemine”. Walau bagaimanapun, laporan patologi/ eksibit P13 menyatakan sampel urin tertuduh mengandungi dadah “methampathemine”. SP4 juga gagal memberikan keterangan menjelaskan mengenai laporan patologi beliau dan ujian saringan tersebut. Manakala, Majistret pula tidak memberikan alasannya mengenai percanggahan tersebut. Sebaliknya Majistret di perenggan 16 AP menyatakan bahawa “Mahkamah tidak ingin menghuraikan lebih lanjut mengenai isu-isu yang dibangkitkan oleh peguambela.” Majistret membuat dapatan bahawa isu (b) sehingga (e) yang dibangkitkan peguambela telah dijawab oleh saksi-saksi pendakwaan. [31] TPR di dalam hujahan bertulisnya di mahkamah ini berhujah bahawa percanggahan antara keputusan ujian saringan yang dibuat oleh SP3 dan ujian makmal oleh SP4 tidak kritikal kerana “ia melibatkan jenis dadah yang sama iaitu Amphetamine Type Stimulants” tanpa apa-apa justifikasi tidak boleh diterima oleh Mahkamah ini. Tambahan pula, TPR yang bijaksana bukanlah seorang pakar untuk membuat rumusan sedemikian. Penjelasan berkenaan percanggahan tersebut wajar diperjelaskan oleh SP4 yang mana tidak dilakukan semasa perbicaraan di hadapan Majistret. [32] Dalam hal ini, berdasarkan kepada alasan-alasan di atas dan menilai kes pendakwaan secara keseluruhan, terdapat beberapa kelompangan yang kritikal yang telah menjejaskan kes pendakwaan. Ini memberikan justifikasi kepada Mahkamah ini untuk mengenepikan keputusan Majistret. KESIMPULAN [33] Rayuan tertuduh dibenarkan. Keputusan Majistret atas sabitan dan hukuman diketepikan. Tertuduh dibebas dan dilepaskan daripada pertuduhan terhadapnya.