Murugan A/L K.Munusamy v Somy A/L Seethiah (BA-24-430-04/2017)

(1)(b) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (KKM 2012). [2] Plaintif di dalam kes adalah seorang individu bernama Murugan a/l Munusamy. Defendan juga adalah seorang individu bernama Somy a/l Seethiah. [3] Plaintif telah memfailkan Saman Pemula (Kandungan 1) pada 17.4.2017 untuk mendapatkan perintah-perintah berikut: 3 i. satu deklarasi bagi membatalkan pindahmilik yang telah dilaksanakan oleh Pentadbir Tanah pada 9.11.2004 ke atas hartanah-hartanah di dalam GM 427, Lot 2953, Mukim Batang Padang, Daerah Batang Padang, Tapah, Perak (Lot 2953) dan GM 654, Lot 2974, Mukim Batang Padang Daerah Batang Padang, Tapah, Perak (Lot 2974) (kedua-dua hartanah tersebut) kepada Defendan (Somy a/l Seethiah). ii. satu perintah untuk melarang/menahan Defendan daripada melupuskan hartanah-hartanah tersebut dengan apa-apa cara pun sehingga pelupusan tindakan ini. (perintah-perintah tersebut) [4] Bersandarkan intitulemen (intitulement) yang tertera di saman pemulanya, Plaintif telah memohon mendapatkan perintah-perintah tersebut bersandarkan kepada seksyen-seksyen 52(1), 24(4), 53(B)

& (2) dan 85(3) Akta Kebankrapan 1967 (AK 1967) dan Kaedah 263 Kaedah-Kaedah Kebankrapan 1969. 4 B. LATAR BELAKANG KES [5] Sebelum menimbangkan serta menentukan merit permohonan Defendan, untuk mudah kefahaman molek kiranya Mahkamah ini terlebih dahulu menggariskan dengan ringkas kes Plaintif.

5.1 Plaintif telah mendakwa bahawa kedua-dua hartanah tersebut telah dilelong oleh pihak bank melalui lelongan awam di perkarangan Pejabat Tanah Daerah Batang Padang, Tapah, Perak masing-masing pada 09.06.2004 (Lot 2974) dan 29.07.2004 (Lot 2953).

5.2 Pada kedua-dua tarikh lelongan tersebut, Plaintif adalah merupakan pembida yang berjaya membeli kedua-dua hartanah tersebut pada harga-harga berikut: a. Lot 2974 - RM55,000.00; dan b. Lot 2953 - RM50,000.00.

5.3 Plaintif telah mendakwa bahawa deposit bagi pembelian kedua-dua hartanah tersebut telah dibayar oleh beliau sendiri daripada wang simpanannya. Manakala baki bayaran harga 5 belian bagi kedua-dua hartanah tersebut akan dibayar beliau melalui pinjaman bank.

5.4 Namun, Plaintif mendakwa beliau telah tidak berjaya mendapatkan sebarang pinjaman daripada bank-bank berlesen. Plaintif kemudiannya telah dirujuk kepada Defendan oleh seorang kawan di mana dikatakan Defendan sudi memberi pinjaman kepadanya.

5.5 Defendan dikatakan telah memberi Plaintif pinjaman wang sebanyak RM100,000.00. Untuk itu, dua perjanjian telah ditandatangani oleh kedua mereka. Adalah menjadi dakwaan Plaintif juga bahawa salah satu daripada perjanjian tersebut adalah Perjanjian Pilihan Untuk Membeli (Option to Purchase).

5.6 Bagi Option to Purchase tersebut, terdapat persetujuan di antara Plaintif dan Defendan bahawa sekiranya Plaintif gagal membayar balik pinjaman tersebut dalam jangkamasa dua belas (12) bulan atas kadar RM5,000.00 sebulan, maka kedua-dua hartanah tersebut akan dipindahmilik kepada Defendan. 6

5.7 Selang lebih kurang dua minggu dari tarikh Option to Purchase itu ditandatangani, satu Perjanjian Jual Beli (SPA) telah dimasuki pula oleh Plaintif dan Defendan pada 2.9.2004.

5.8 Plaintif telah mendakwa bahawa Defendan telah memaklumkan kepadanya bahawa SPA tersebut ditandatangani hanya sebagai memenuhi syarat pinjaman tersebut.

5.9 Plaintif juga mendakwa bahawa peguamcara beliau telah meminta beliau menandatangani Borang-Borang Pindah Milik 14A, KTN bagi kedua-dua hartanah tersebut.

5.10 Pinjaman yang diterima daripada Defendan tersebut telah digunakan oleh Plaintif untuk membuat pembayaran penuh bagi baki harga belian kedua-dua hartanah tersebut.

5.11 Selepas daripada itu, Pentadbir Tanah telah mengeluarkan Perakuan Jual di dalam Borang 16 I KTN bagi Lot 2974 pada 6.9.2004 dan bagi Lot 2953 pada 21.9.2004 kepada 7 peguamcara Plaintif (Tetuan C.K. Leong & Co) telah memindahmilk kedua-dua hartanah tersebut atas Plaintif.

5.12 Plaintif walau bagaimanapun telah gagal membuat bayaran semula pinjaman yang diiperoleh daripada Defendan dalam tempoh yang ditetapkan dan telah memohon jasa baik Defendan untuk satu perlanjutan masa akan tetapi Defendan enggan memberikan perlanjutan masa kepada Plaintif.

5.13 Memandangkan kedudukan kewangan Plaintif yang tidak baik, Plaintif gagal melangsaikan pinjaman yang diperolehinya daripada Defendan.

5.14 Dalam pada itu MBF Finance Berhad (MBF) telah memperoleh suatu Penghakiman lngkar pada 01.03.1999 terhadap Plaintif,

5.15 Plaintif kemudiannya telah dijadikan bankrap pada 11.05.2005 melalui Petisyen Kebankrapan yang difailkan Mahkamah Tinggi Shah Alam. 8

5.16 Plaintif telah mendakwa bahawa beliau tidak mengetahui bahawa dirinya telah dijadikan bankrap sehinggalah tahun

Beliau hanya mengetahui beliau adalah seorang bankrap apabila permohonannya untuk membuka akaun semasa pada tahun 2010 ditolak bank atas alasan bahawa beliau seorang bankrap.

5.17 Kemudian itu, Plaintif telah menghubungi Pejabat lnsolvensi dan telah mengemukakan Penyataan Hal Ehwal Kewangan (PHEK) nya ke Pejabat Insolvensi.

5.18 Pada tahun 2011, Plaintif telah dipanggil sebagai saksi di Mahkamah Tinggi lpoh untuk satu tuntutan sivil yang telah dibawa oleh Defendan terhadap satu syarikat pihak ketiga.

5.19 Apabila berjumpa Defendan, Plaintif mendakwa beliau telah memaklumkan kepada Defendan beliau adalah seorang bankrap mulai 11.05.2005.

5.20 Namun, atas carian persendirian yang dibuat terhadap kedua-dua hartanah tersebut pada 11.10.2013, Plaintif telah 9 mendapati bahawa kedua-dua hartanah tersebut telah dipindahmilik kepada Defendan pada 9.11.2004. C. KES DEFENDAN [6] Defendan walau bagaimanapun telah menentang keras permohonan Plaintif dan di dalam afidavit-afidavit jawapan dan balasannya, Defendan telah membangkitkan pengataan-pengataan yang versinya adalah bertentangan dengan apa yang dinyatakan oleh Plaintif. [7] Di dalam afidavit jawapan 1nya juga, Defendan telah membuat penyataan bahawa afidavit jawapan yang telah difailkannya ini tidak akan menjejaskan hak beliau untuk memfailkan suatu permohonan untuk membatalkan saman pemula Plaintif atas alasan-alasan bahawa tindakan saman pemula Plaintif ini adalah dihalang oleh had masa kerana pindakmilik kedua-dua hartanah tersebut telah dilaksanakan pada tahun 2004 dan Plaintif adalah terikat dengan keputusan di dalam kes Saman Pemula No.24-538-04/2015 (SP 538). [8] Versi Defendan pula adalah seperti berikut: 10

8.1 Seorang broker bernama Mohan telah memaklumkan kepada beliau bahawa terdapat dua keping tanah untuk dijual. Bagi menguruskan dua keping tanah tersebut, Defendan telah membayar RM3,000.00 kepada Mohan.

8.2 Defendan kemudiannya telah melantik Tetuan C.K. Leong & Co untuk mewakilinya bagi menguruskan pembelian kedua-dua hartanah tersebut.

8.3 Carian rasmi yang dibuat oleh Tetuan C.K. Leong & Co pada 27.8.2004 telah mendapati bahawa pemilik Lot 2953 adalah Kalaivanan a/l Letchumanan, manakala pemilik Lot 2974 adalah Kumarasamy a/l Gopal.

8.4 Berdasarkan salinan suratan hakmilik kedua-dua hartanah tersebut status kedua-dua hartanah tersebut pada 27.8.2004 menunjukkan bahawa pemilik Lot 2953 telah mencagar hartanahnya kepada Bank Pertanian Malaysia, manakala pemilik Lot 2974 telah mencagar hartanahnya kepada Bank Pertanian Malaysia. 11

8.5 Tetuan C.K. Leong & Co telah memaklumkan kepada Defendan bahawa Plaintif adalah pembida yang berjaya di dalam lelongan-lelongan yang dijalankan dan telah membayar 10% harga lelong untuk kedua-dua hartanah tersebut.

8.6 Memandangkan Plaintif tidak dapat menjelaskan baki harga belian untuk kedua-dua hartanah tersebut dalam tempoh 120 hari, Plaintif telah menjual kedua-dua hartanah tersebut kepada Defendan. Jumlah wang yang diterima daripada Defendan akan dijelaskan kepada Pejabat Tanah supaya kedua-dua hartanah berkenaan dapat dipindahmilk kepada Defendan.

8.7 Plaintif telah meminta Defendan untuk menjelaskan bayaran kepadanya sebanyak RM113,000.00. Jumlah RM113,000.00 adalah untuk bayaran-bayaran berikut:- i. RM2,000.00 dibayar tunai kepada Plaintif. ii. RM16,500.00 dibayar atas nama Intensiftek (M) Sdn Bhd; dan 12 iii. RM94,500.00 dibayar ke atas nama Tetuan C.K Leong & Co bagi menjelaskan baki bayaran kepada Pejabat Tanah.

8.8 Defendan telah mendakwa beliau telah membayar wang tunai sebanyak RM2,000.00 kepada Plaintif. Manakala bayaran kepada Intensiftek (M) Sdn Bhd sebanyak RM16,500.00 telah dibuat melalui demand draft dan demand draft tersebut telah diserahkan kepada Plaintif. Defendan juga telah mengisu satu Bankers cheque untuk jumlah RM99,245.00 atas nama Tetuan C.K.Leong & Co untuk bayaran baki belian kedua-dua hartanah tersebut dan fi guaman.

8.9 Atas bayaran penuh sebanyak RM113,000.00 yang telah dibuat oleh Defendan, satu perjanjian jual beli (SPA) telah dilaksanakan di antara beliau dan Plaintif pada 2.9.2004.

8.10 Tetuan C.K. Leong & Co kemudiannya telah mengemukakan bayaran-bayaran berjumlah RM94,500.00 kepada Pejabat Tanah untuk kedua-dua hartanah tersebut. 13

8.11 Selepas bayaran-bayaran tersebut dibuat oleh Tetuan C.K. Leong & Co kepada Pejabat Tanah, Pejabat Tanah telah mengeluarkan Borang 16 I KTN bagi kedua-dua hartanah tersebut.

8.12 Plaintif kemudiannya telah menandatangani borang-borang pindahmilik bagi kedua-dua hartanah tersebut untuk memindahmilik kedua-dua hartanah kepada Defendan. D. UNDANG-UNDANG MENGENAI PERMOHONAN DI BAWAH ATURAN 18 KAEDAH 19 KKM 2012 [9] Undang-undang mengenai kuasa budi bicara mahkamah di dalam pembatalan tindakan di bawah Aturan 18 Kaedah 19 (A.18 k.19) KKM 2012 adalah jitu dan mantap. Terlalu banyak otoriti yang telah membincangkan dan memutuskan prinsip-prinsip pemakaian kuasa budi bicara mahkamah di bawah A.18 k.19 ini. Memadai sekiranya Mahkamah ini merujuk kepada beberapa kes sebagai panduan dan rujukan. 14 [10] Di dalam kes Bandar Builder Sdn Bhd & Ors v United Malayan Banking Corporation Bhd [1993] 4 CLJ 7, prinsip-prinsip undang-undang mengenai kuasa budi bicara mahkamah di bawah A.18 k.19 ini telah diterangkan dengan begitu jelas oleh Mohamed Dzaiddin HMA (YAA pada ketika itu) seperti berikut: “It is only in plain and obvious cases that recourse should be had to the summary process under this rule (per Lindley MR in Hubbuck & Sons Ltd v Wilkinson, Heywood & Clark Ltd), and this summary procedure can only be adopted when it clearly seen that a claim or answer is on the face of it “obviously unsustainable” (see AG of Duchy of Lancaster v L & NWRly & Co). It cannot be exercised by a minute examination of the documents and facts of the case, in order to see whether the party has a cause of action or a defence (see Wenlock v Moloney & Ors). The authorities further show that if there is a point of law which requires serious discussion, an objection should be taken on the pleadings and the point set down for argument under Order 33 r 3 (which is in pari material with our Order 33 r 2 of the RHC)(see Hubbuck & Sons Ltd v Wilkinson, Heywood & Clark Ltd). The court must be satisfied that there is no reasonable cause of action or that the claims are frivolous or vexatious or that the defences raised are not arguable.” [11] Manakala Vincent Ng H (YA ketika itu) dalam kes Suppuletchemi v Palmco Bina Sdn Bhd [1994] 2 AMR 1191, di muka surat 1205 penghakimannya telah berkata: 15 “But in an application under Order 18 r 19 or Order 14, it is still incumbent upon the court to determine whether issues could more appropriately have been decided, without the expence of a full trial with a witnesses and expenditure of the court’s invaluable time. No party in a proceeding is entitled to require the court to accord them valuable time of several days open court viva voce trial only upon mere or bare assertions in their affidavits. The crucial question the court would have to ask itself in applications under Order 14 or Order 18 r 19(1)-(d) is first, whether the piece or pieces of evidence essential to make out the reasonable prima facie cause of action or a prima facie triable issue of fact are of the nature such that they are adduceable by affidavit evidence; and secondly – if the answer to this question is in the positive – whether such essential prima facie evidence had been so adduced in the supporting affidavits. Such affidavits ought not to contain bare averments but must condescend or come definitely into particulars fro serious argument such that they are sufficient to satisfy the court that there is a reasonable prima facie cause of action or triable issue or issue of fact or law in the defence as the case may be. …the court must and ought to look at the whole situation and ask itself whether the plaintiff (in an application to strike off a claim) has satisfied the court that he has a bona fide or prima facie cause of action,…” 16 [12] Di dalam kes Mooney & Ors v Peat Marwick Mitchell & Co & Anor [1967] 1 MLJ 87 Raja Azlan Shah J (DYMM pada ketika itu) di muka surat 88 telah menyatakan seperti berikut: “It is firmly established that the power exercisable under r. 4 “is only appropriate in cases which are plain and obvious so that a judge can say at once that a statement of claim as it stands is insufficient, even if proved, to entitle the plaintiff to the relief of which he ask for”: See the judgment of Lindley MR in Hubbuck & Sons v Wilkinsons Heywood & Clark Ltd.(1) Where the situation arises, the pleadings and particulars alone shall be considered and all the allegations in it shall be presumed to be true, and it is only on that assumption that any statable case can be made for this application: see Peck v Russell.(2) The court cannot and indeed is not empowered to look behind the pleadings and particulars if it discloses a reasonable cause of action. So long as the statement of claim discloses some ground of action, the mere fact that the plaintiff is not likely to succeed on it at trial is no ground for it to be struck out: see Boaler v Holder.(3) A recent exposition of the law is afforded by the judgment of Danckwerts LJ in Wenlock v Moloney.(4): “Under the rule (ie. O. 25 r. 4) it had to appear on the face of the plaintiff’s pleadings that the action could not succeed or was objectionable for some other reason. Not evidence could be filed… But, as the procedure was of a summary nature the party was not to be deprived of his right to have his case tried by a proper trial unless the matter was clear.’’ 17 After stating that the former rules are now incorporated in the revised Rules of the Supreme Court, O. 18 r. 19, he continues: “But this summary jurisdiction of the court was never intended to be exercised by a minute and protracted examination of the documents and facts of the case in order to see whether the plaintiff really has a cause of action. To do that is to usurp the position of the trial judge.” …” [13] Berbalik kepada permohonan di hadapan Mahkamah ini, benarkah seperti yang dihujahkan oleh peguam bagi pihak Defendan bahawa kes ini adalah suatu kes yang sesuai dan patut bagi Mahkamah ini menggunakan kuasa budi bicaranya di bawah A.18 k.19 (1)(b) KKM 2012 untuk membatalkan tuntutan Plaintif atas alasan bahawa Kandungan 1 Plaintif adalah suatu penyalahgunaan proses mahkamah. [14] Bagi menyokong permohonannya di Kandungan 4, Defendan telah memfailkan afidavit sokongan yang diikrarkannya pada 5.5.2017 (Kandungan 5). Permohonan Defendan ini juga disokong oleh afidavit balasan Defendan bertarikh 13.6.2017 yang membalas afidavit jawapan Plaintif menentang Kandungan 4. 18 [15] Defendan telah memohon Mahkamah ini membatalkan tuntutan Plaintif terhadap Defendan atas alasan-alasan berikut: i. Saman Pemula Plaintif adalah tidak sah dan terikat kepada prinsip res judicata dan estoppels kerana Jabatan Insolvensi telahpun memfailkan Saman Pemula terhadap Defendan atas peruntukan-peruntukan undang-undang yang sama yang disandarkan oleh Plaintif di dalam Saman Pemulanya ini. Saman Pemula yang telah difailkan oleh Jabatan Insolvensi telahpun ditarikbalik oleh Jabatan Insolvensi tanpa kebebasan memfailkan semula dan tanpa kos. ii. Afidavit Sokongan Plaintif mengandungi semua dokumen yang sama seperti Saman Pemula yang difailkan oleh Jabatan Insolvensi. iii. Tindakan Plaintif adalah dihalang oleh had masa. Alasan i & Alasan ii 19 [16] Sebelum Plaintif memfailkan tindakan ini, pada 30.4.2015 Jabatan Insolvensi (MDi) atas nama Ketua Pengarah Insolvensi telah memulakan suatu tindakan saman pemula terhadap Defendan melalui Saman Pemula 24-538-04/2015 (SP 538). [17] Intitulement SP 538 adalah seperti berikut: Dalam Perkara Seksyen 52(1), 24(4), 53(B) (1) & (2) dan 85(3) Akta Kebankrapan 1967; Dalam Perkara Kaedah 263 Kaedah-Kaedah Kebankrapan 1969 Dalam Perkara Seksyen 349 Kanun Tanah Negara 1965 Dalam Perkara Aturan 7 Kaedah 2 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 [18] Relif yang dipohon oleh Ketua Pengarah Insolvensi (KPI) dalam SP 538 adalah: “Membatalkan pindahmilik yang telah didaftarkan pada 9.11.2004 oleh Pentadbir Tanah ke atas ke atas hartanah Murugan a/l 20 Munusamy iaitu GM 654, Lot 2974, Mukim Batang Padang Daerah Batang Padang, Tanjung Lemboh, Perak dan GM 427, Lot 2953, Mukim Batang Padang, Daerah Batang Padang, Tanjung Lemboh Perak mengikut peruntukan di bawah Seksyen 52(1) Akta Kebankrapan 1967.” [19] Defendan telah menentang SP 538 ini dengan memfailkan Afidavit Jawapan (1) bertarikh 2.6.2015. [20] Walau bagaimanapun, selepas pemfailan afidavit jawapan oleh Defendan, KPI pada 24.6.2015 telah menarikbalik SP 538 tanpa kebebasan untuk memfailkan semula dan tanpa kos. Justeru itu, suatu perintah pembatalan SP 538 tanpa kebebasan untuk memfailkan semula dan tanpa kos telahpun direkodkan oleh Mahkamah. [21] Adalah dihujahkan seterusnya oleh peguam Defendan bahawa Plaintif di dalam saman pemulanya ini telah bersandarkan kepada peruntukan-peruntukan undang-undang sama seperti di dalam tindakan KPI terhadap Defendan. Menurut peguam Defendan lagi, apabila KPI menarikbalik SP 538 tanpa kebebasan untuk memfailkan 21 semula dan tanpa kos dan Mahkamah telah membuat perintah bahawa SP 538 dibatalkan tanpa kebebasan untuk memfailkan semula dan tanpa kos. Memandangkan perintah ini tidak diketepikan / diakas dan tiada rayuan difailkan terhadapnya, maka perintah yang direkodkan oleh Mahkamah ini adalah satu keputusan yang muktamad. [22] Peguam Defendan telah seterusnya menghujahkan bahawa di dalam menyokong saman pemulanya, Plaintif juga telah bersandarkan kepada dokumen-dokumen yang sama disandarkan oleh MDi di dalam memfailkan SP 538. [23] Oleh itu, adalah menjadi hujahan peguam Defendan bahawa Plaintif dengan ini adalah dihalang atau diestop dari memfailkan tindakannya kerana terikat kepada prinsip-prinsip estopel dan res judicata. [24] Mahkamah ini telah meneliti afidavit sokongan yang difailkan MDi di dalam menyokong SP 538 mereka. Mahkamah ini bersetuju dengan peguam Defendan bahawa MDi telah membawa SP 538 terhadap Defendan menurut seksyen-seksyen yang tertera pada intitulement 22 SP 538 dengan bersandarkan kepada pengataan-pengataan Plaintif di dalam Penyataaan Hal Ehwal Plaintif (PHEKP) bahawa kedua-dua hartanah tersebut telah dipindahmilik kepada Defendan pada 9.11.2004 tanpa pengetahuannya (Plaintif). [25] Perenggan-perenggan relevan di dalam afidavit sokongan MDi yang diikrarkan oleh Noorhidayah binti Shamsuddin pada 28.4.2015 tersebut adalah seperti berikut:

Saya sesungguhnya menyatakan bahawa pada 21.9.2010 bankrap telah memfailkan Pernyataan Hal Ehwal. Pada 22.10.2013 bankrap telah memfailkan sekali lagi Pernyataan Hal Ehwalnya. Sesalinan, Pernyataan Hal Ehwal bertarikh 21.9.2010 dan 22.10.2013 ditandakan secara kolektif sebagai eksibit “NS-2” dan “NS-3”.

Saya sesungguhnya menyatakan bahawa pada 14.10.2013 Murugan a/l Munusamy (selepas ini akan disebut sebagai bankrap) telah membuat aduan kepada Ketua Pengarah Insolvensi melalui surat bertarikh 14.10.2013 berkenaan hartanah beliau yang telah dipindah milik kepada pemilik baru. Sesalinan surat bertarikh 14.10.2013 dan Laporan Polis bertarikh 11.10.2013 ditandakan secara kolektif sebagai eksibit “NS-4” dan “NS-5”. 23

Selanjutnya, merujuk kepada surat bankrap hartanah beliau yang dikenalpasti sebagai GM654, Lot 2974, Mukim Batang Padang, Tanjung Lemboh, Perak dan GM427, Lot 2953, Mukim Batang Padang, Tanjung Lemboh, Perak yang telah dipindahmilik kepada Somy a/l Seethiah di Pejabat Tanah Daerah Batang Padang, Tapah, Perak di luar pengetahuan beliau pada 9.11.2004. Sesalinan carian rasmi hartanah dan Borang 14A untuk Pindahmilik Tanah, Bahagian atau pajakan ditandakan secara kolektif sebagai eksibit “NS-6” dan “NS-7”.

Saya sesungguhnya menyatakan bahawa menurut rekod jabatan ini, pindahmilik tersebut berlaku enam bulan sebelum perintah penerimaan dan perintah penghukuman dibuat terhadap bankrap. Oleh yang demikian pindahmilik ini adalah terbatal terhadap Ketua Pengarah Insolvensi dan Ketua Pengarah Insolvensi mempunyai hak untuk mendaftar hartanah tersebut ke atas nama Ketua Pengarah Insolvensi bagi tujuan penghasilan. Hasil daripada jualan tersebut akan dimajukan ke estet bankrap untuk tujuan pembahagian kepada pemiutang-pemiutang yang telah memfailkan tuntutan di dalam kes kebankrapan ini. [26] Plaintif di dalam PHEKP telah menyatakan berikut: G Harta 24 Penuh mengenai tiap-tiap jenis harta dalam milik dan perkembalian yang tidak termasuk dalam mana-mana senarai lain hendak ditunjukkan dalam senarai ini. Butir-butir Pernyataan penuh dan jenis harta. 1) Pada 09-11-2004 jam 09:46:25 melalui no: perserahan: 1308/2004 pindahmilik tanah seluas 3 ekar kelapa sawit atas geran no: GM 427 LOT 2953 adalah milik saya. 2) Pada 09-11-2004 jam 09:46:25 melalui no: perserahan: 1305/2004 pindahmilik tanah seluas 3 ekar kelapa sawit atas geran no: GM 654 LOT 2974 adalah milik saya. Saya dapat tahu melalui satu carian resmi pada 11-1-2013, bahawa kedua-dua harta tanah saya tersebut di atas bukan milik saya dan saya tidak lagi dan saya tidak tahu bagaimana tanah itu tukar milik dari nama saya semasa saya dalam Perintah Penghakiman dan Perintah Penerimaan Kebankrapan. [27] Di dalam membuat keputusan memfailkan atau membawa SP 538 terhadap Defendan, MDi telah mempercayai bahawa pindahmilik kedua-dua hartanah tersebut telah dilaksanakan oleh Defendan tanpa pengetahuan Plaintif dan memandangkan pindahmilik itu berlaku pada tahun 9.11.2004 dan Plaintif telah dijadikan seorang bankrap pada 11.5.2005, makanya MDi telah berpandangan bahawa pindahmilik kedua-dua hartanah telah dilaksanakan enam bulan 25 sebelum tarikh perintah penerimaan dan perintah penghukuman dikeluarkan terhadap Plaintif. [28] Namun, apabila fakta sebenar telah dinyatakan oleh Defendan di dalam afidavit balasannya menentang saman pemula MDi, MDi telah menarikbalik saman pemulanya tanpa kebebasan untuk pemfailan semula. [29] Peguam Plaintif telah cuba menghujahkan bahawa keputusan MDi menarikbalik saman pemulanya tanpa kebebasan pemfailan semula tidak mengikat Plaintif kerana saman pemula tersebut telah dimulakan oleh MDi dan bukan diri Plaintif secara individu. Di samping itu, menurut Plaintif, MDi di dalam kes ini telah memberikan sanksi bertarikh 11.4.2017 kepada Plaintif untuk Plaintif memulakan tindakan terhadap Defendan. [30] Mahkamah ini perlu menegaskan bahawa peruntukan undang-undang yang disandarkan oleh MDi dan Plaintif di dalam memfailkan saman pemula adalah peruntukan-peruntukan yang sama dan tidak ada langsung yang berbeza. 26 [31] Relif yang sama telah dipohon oleh MDi dan Plaintif di dalam saman pemula masing-masing. [32] MDi telah memulakan tindakan terhadap Defendan atas PHEKP dan kini Plaintif telah mengulangi pengataan-pengataan dan dakwaan-dakwaan yang sama. Walaupun SP 538 dimulakan oleh MDi dan saman pemula ini difailkan oleh Plaintif, hakikat yang tidak boleh dipertikaikan adalah peruntukan-peruntukan undang-undang yang digunakan oleh Plaintif adalah sama dengan MDi. Relif yang sama dan sandaran pengataan-pengataan dan dokumen-dokumen yang sama. Maka, pihak yang berbeza yang memfailkan tindakan tidaklah bermakna menghalang penggunaan prinsip-prinsip estoppel dan res judicata oleh Defendan. [33] Plaintif tidaklah boleh menghujahkan tindakan yang diambil oleh MDI adalah tindakan yang berbeza semata-mata dengan penyataan bahawa MDI dan beliau adalah pihak yang berbeza. Hakikatnya relif yang cuba diperoleh oleh MDi dan Plaintif adalah menurut seksyen-seksyen 52(1) dan 53 AK 1967. 27 [34] Mahkamah ini merujuk kepada keputusan kes yang dikemukakan oleh peguam Defendan iaitu kes Dato Sivanathan a/l Shanmugam v. Artisan Fokus Sdn Bhd [2015] 3 AMR 104. Di dalam kes Dato Sivanathan a/l Shanmugam telah diputuskan antara lain bahawa: “The fact that the parties to this suit are different from HTF suit does not disentitle the appellant from invoking the doctrine of issue estoppels to bar the respondent from relitigating a specific issue that had been decided in the prior separate action. The doctrine also applies to a non-party.” [35] Adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa tindakan yang dimulakan oleh Plaintif ini adalah tindakan yang sama dengan SP 538 dan malahan saman pemula Plaintif adalah merupakan tindakan ulangan (repetitive action) terhadap Defendan. [36] Justeru, Mahkamah ini tidak boleh membiarkan mana-mana pihak untuk memfailkan tindakan ulangan terhadap pihak yang sama untuk relif-relif yang sama walhal tindakan yang pertama telahpun ditarikbalik tanpa kebebasan untuk memfailkan semula. 28 [37] Pemfailan tindakan yang sama untuk relif yang sama atas fakta-fakta yang sama adalah merupakan suatu penyalahgunaan proses mahkamah dan sewajarnya tidak boleh dibenarkan. [38] Atas alasan ini sahaja tindakan Plaintif hendaklah dibatalkan menurut Aturan 18 kaedah 19(1)(b) KKM 2012. Alasan iii [39] Persoalan mengenai halangan had masa bukanlah suatu isu perlu diputuskan oleh Mahkamah ini kerana Plaintif bukanlah memfailkan satu tindakan terhadap Defendan yang mempersoalkan kesahan transaksi-transaksi (dealings) antara Plaintif dan Defendan sama ada terdapatnya frod, terdapatnya salahnyataan, samada terdapat pinjaman wang, sama ada Plaintif hanya menggunakan wang Defendan untuk membeli kedua-dua hartanah tersebut atau disebaliknya, sama ada pindahmilik kedua-dua hartanah itu adalah transaksi yang sah atau tidak. Sekiranya isu-isu timbul baharulah tersebut isu had masa timbul dan perlu diputuskan. 29 [40] AKAN TETAPI saman pemula Plaintif adalah semata-mata bersandarkan kepada seksyen 52 dan seksyen 53B AK 1967. Seksyen 52 telah memperuntukkan berkenaan pengelakkan penyelesaian sukarela. [41] Seksyen 52 (1) AK 1967 memperuntukkan:

Avoidance of voluntary settlement

Any settlement of property, not being a settlement made before and in consideration of marriage or a settlement made in favour of a purchaser or incumbrancer in good faith and for valuable consideration, or a settlement made on or for the wife or children of the settlor of property which has accrued to the settlor after marriage in right of his wife, shall, if the settlor becomes bankrupt within two years after the date of the settlement, be absolutely void against the Director General of Insolvency, and shall, if the settlor becomes bankrupt any subsequent time within five years after the date of the settlement, be void against the Director General of Insolvency, unless the parties claiming under the settlement can prove that the settlor was at the time of making the settlement able to pay all his debts without the aid of the property comprised in the settlement, and that the interest of the settlor in such property had passed to the trustee of such settlement on the execution thereof. 30 [42] Seksyen 52 ini memperuntukkan bahawa mana-mana penyelesaian harta (si bankrap) yang telah dilaksanakan yang bukan suatu penyelesaian yang dibuat sebelum dan sebagai balasan kepada perkahwinan atau suatu penyelesaian yang dibuat yang memihak kepada pembeli atau penyandang dengan suci hati dan untuk suatu balasan berharga, atau suatu penyelesaian yang dibuat pada atau bagi isteri atau anak-anak penyelesai harta yang terakru ke atas penyelesai setelah berkahwin yang isterinya adalah berhak, jika penyelesai (si bankrap) menjadi bankrap dalam tempoh dua tahun selepas tarikh penyelesaian, menjadi tidak sah secara mutlak terhadap Ketua Pengarah Insolvensi, dan hendaklah, jika penyelesai menjadi bankrap pada bila-bila masa yang berikutnya dalam tempoh lima tahun selepas tarikh penyelesaian, menjadi tidak sah terhadap Ketua Pengarah Insolvensi, ……. pelaksanaannya. [43] Manakala seksyen 53B AK 1967 memperuntukkan bahawa mana-mana harta atau hasil diperolehi dari transaksi-transaksi yang tak sah, harta atau hasil tersebut adalah dianggap harta dan hasil KPI. 31 [44] Seksyen 53B AK 1967 memperuntukkan berikut: Property or proceeds therefrom deemed to be property of Director General of Insolvency 53B. (1) Where a person has acquired property of the bankrupt under a transaction that is void or under a voidable transaction (that is subsequently set aside) and sold, disposed of, realized or collected the property or any part of it, the money or other proceeds from any such dealing, whether further disposed of or not, shall be deemed to be the property of the Director General of Insolvency.

The Director General of Insolvency may recover the property referred to in subsection (1) or its value or the money or other proceeds therefrom from the person who acquired it from the bankrupt or from any other person to whom the person may have sold, resold or transferred the property or paid over the money or other proceeds therefrom as fully and effectually as the Director General of Insolvency could have recovered the property if it had not been so sold, transferred, disposed of, realized or collected.

Notwithstanding subsections (1) and (2), where any person, (not being the person who acquired the property from bankrupt) to whom the property was sold, resold or otherwise disposed of, had paid or given therefor valuable consideration and acted in good faith such person shall not be 32 subject to the operation of this section and the Director General of Insolvency’s recourse for recovery of the consideration so paid or given or its value shall be solely against the person who entered into the transaction with the bankrupt.

Where the consideration payable for or upon any sale or resale of such property or any part thereof remains unsatisfied the right of the Director General of Insolvency shall be subrogated for that of the vendor to compel payment or satisfaction. [45] Had masa yang relevan berhubung dengan kes ini adalah semata-mata menurut seksyen 52 (1) AK 1967 dan bukannya di bawah Akta Had Masa 1953. [46] Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah ini membenarkan Kandungan 4 Defendan dengan kos. Saman Pemula Plaintif di Kandungan 1 dengan ini dibatalkan menurut Aturan 18 kaedah

(19)(1)(b) KKM 2012. Plaintif hendaklah membayar kos sebanyak RM

6000.00. 33 t.t. ..................................................... (DATUK AZIMAH BINTI OMAR) Hakim Mahkamah Tinggi Shah Alam (Saman Pemula) Selangor Darul Ehsan Bertarikh 30hb Oktober 2017 Peguam Plaintif - Tetuan Bas Vin Associates Encik B. Manikam Peguam Defendan - Tetuan Raj & Co.