Natasha Devi A/P Devan v 1. ) Devan A/L Chendu (KD-89-93-04/2025)

DEVAN A/L CHENDU

NARAYANI A/P APPU (No. K/P: 630805-07-5726) ...RESPONDEN-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN PENDAHULUAN [1] Ini adalah permohonan Ex-Parte yang telah difailkan oleh Pemohon, iaitu; S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw i. satu permohonan melalui Kandungan 2 bertarikh 9 April 2025, dan ii. Afidavit Sokongan Pemohon melalui Kandungan 3 bertarikh 11 April 2025, dan iii. satu lagi Afidavit Tambahan melalui Kandungan 4 Pemohon bertarikh 13 April 2025. [2] Kandungan 2 merupakan satu permohonan Ex-Parte yang difailkan oleh Pemohon bagi mendapatkan Perintah Perlindungan daripada ibubapa Pemohon iaitu terhadap Defendan-Defendan, dibawah Seksyen 507A Kanun Keseksaan dibaca bersama Seksyen 98A Kanun Tatacara Jenayah. KANDUNGAN 2 – Pemohon memohon Perintah Perlindungan daripada ibubapa Pemohon iaitu terhadap Defendan-Defendan [3] Pemohon, yang nampaknya kini beranggapan bahawa kedua-dua ibu bapanya sendiri telah menjadi ancaman yang begitu serius terhadap keselamatannya, telah tampil memohon suatu Perintah Perlindungan daripada Mahkamah. Permohonan ini dikemukakan atas alasan S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw kononnya beliau telah menjadi mangsa kepada gangguan atau ancaman yang didakwa dilakukan oleh Defendan-Defendan, iaitu ibu bapa kandungnya sendiri. Dalam usaha memperkukuhkan permohonannya, Pemohon telah merujuk kepada Seksyen 507A Kanun Keseksaan, yang lazimnya digunakan bagi kes-kes gangguan jenayah menerusi komunikasi, dan Seksyen 98A Kanun Tatacara Jenayah, yang membolehkan Mahkamah mengeluarkan Perintah Perlindungan kepada individu yang benar-benar berada dalam situasi ancaman. Mahkamah diminta mempercayai bahawa hubungan kekeluargaan di sini telah berubah menjadi suatu bentuk 'jenayah domestik' yang memerlukan campur tangan perundangan. FAKTA KES [4] Berdasarkan permohonan Pemohon di Kandungan 2 dan Afidavit Sokongan Pemohon melalui Kandungan 3 serta Kandungan

Pemohon, dalam permohonan yang penuh dengan naratif beremosi, telah menghimpunkan satu koleksi dokumen dan keterangan yang kononnya menyokong permintaannya untuk suatu Perintah Perlindungan terhadap ibu dan bapanya sendiri iaitu iDefendan-Defendan, individu yang secara lazimnya menjadi pelindung dalam kehidupan seorang anak. S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw [5] Dalam kes ini, ibu bapa kandung Pemohon, iaitu: i. Devan a/l Chendu (No. K/P 510301-01-5007), dan ii. Narayani a/p Appu (No. K/P 630805-07-5728), telah diberi gelaran oleh Pemohon sebagai “Stalker”, satu istilah yang biasanya digunakan untuk penjenayah berbahaya, dan bukan terhadap insan yang membesarkannya. Lebih jauh lagi, Pemohon juga dengan gigih menyenaraikan nama-nama lain dalam senarai ‘pihak berkepentingan’ yang termasuk: iii. S. Mugunen a/l Chendu (nombor telefon: 019-7736105); iv. Shantha, yang dikenal pasti sebagai “mak cik saudara” Pemohon; dan v. Rajasaigan, tanpa penjelasan lanjut tentang peranan atau keterlibatannya. Mereka ini, dalam kata lain, adalah manusia biasa dalam kehidupan Pemohon yang kini secara kolektif digelar sebagai “Pihak-Pihak” seolah-S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw olah mereka merupakan satu rangkaian konspirasi jenayah terancang. Untuk menyokong naratif tersebut, Pemohon telah melampirkan salinan laporan-laporan polis yang dibuat sepanjang tempoh lebih lima tahun, bermula dari tahun 2021 hingga 2025, yang semuanya tidak menunjukkan sebarang tindakan pendakwaan lanjut oleh pihak berkuasa. [6] Pemohon juga melampirkan emel-emel dan mesej-mesej teks bertaburan dan tidak tersusun tanpa kepala atau ekor dari tahun 2019 hingga 2025 yang ditafsir oleh Pemohon sebagai bentuk gangguan jenayah, walaupun kandungan sebenar mesej tidak dinyatakan secara khusus. [7] Selain itu Pemohon melampirkan catatan perubatan bertarikh 11.03.2025, yang dikatakan menunjukkan kesan psikologi akibat daripada ‘penganiayaan’ yang dikatakan. [8] Secara ringkas (dan mungkin sengaja dibuat dramatik), Pemohon mendakwa bahawa beliau telah menjadi mangsa penderaan fizikal, mental dan emosi sejak kecil oleh ibu bapanya, iaitu satu dakwaan yang dikemukakan dengan begitu yakin, walaupun tidak disokong dengan sebarang keterangan dan bukti bebas yang kukuh. S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw [9] Dalam naratif lanjutnya, Pemohon menyatakan bahawa beliau telah ‘melarikan diri’ dari rumah keluarganya di 4943-A Jalan Kasturi 4, Taman Kasturi, Semabok, Melaka, dan kemudiannya telah mendapat pekerjaan di beberapa klinik Kerajaan termasuk di Klinik Pergigian Dato Keramat dan kemudiannya Klinik Pergigian Padang Matsirat, Langkawi tetapi mendakwa telah ‘dikesan semula’ oleh ibu bapanya. [10] Pemohon juga meminta Mahkamah percaya bahawa tindakan ibu bapanya dan ‘Pihak-Pihak’ ini telah menyebabkan beliau “kehilangan ketenangan minda dan perasaan”, sekaligus menuntut suatu Perintah Perlindungan, bukan sahaja terhadap Defendan-Defendan, malah juga terhadap mana-mana individu yang pernah berurusan dengan Defendan-Defendan. [11] Sebagai langkah perlindungan yang dikatakan ‘perlu dan wajar’, Pemohon memohon agar Mahkamah mengeluarkan perintah-perintah yang, antara lain: i. Melarang kesemua Responden dan ‘Pihak-Pihak’ tersebut daripada menghampiri Pemohon dalam radius 1-kilometer daripada beberapa lokasi rasmi kerajaan di Langkawi termasuk tiga klinik pergigian dan pejabat kesihatan; S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw ii. Memaksa mereka untuk melaporkan kehadiran mereka kepada Balai Polis Padang Matsirat jika mereka ‘berniat’ untuk memasuki Pulau Langkawi. [12] Permohonan ini dikemukakan atas asas perundangan di bawah Seksyen 507A Kanun Keseksaan, yang lazimnya digunakan bagi kes gangguan jenayah melalui komunikasi, dan juga Seksyen 98A Kanun Tatacara Jenayah, yang memperuntukkan kuasa Mahkamah untuk mengeluarkan Perintah Perlindungan dalam kes keganasan domestik atau gangguan yang sah di sisi undang-undang. PENEMUAN DAN ANALISIS MAHKAMAH [13] Walaupun kerangka perundangan tersebut memang wujud, persoalan sebenarnya ialah sama ada fakta-fakta dan keadaan dalam permohonan ini benar-benar mengangkat Pemohon sebagai seorang “mangsa”, atau sama ada permohonan ini adalah satu bentuk manipulasi undang-undang demi memisahkan diri dari ikatan kekeluargaan yang kini dianggap menyusahkan. [14] Setelah meneliti dengan teliti segala dokumen yang dikemukakan S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw oleh Pemohon serta mempertimbangkan keseluruhan latar belakang permohonan ini, Mahkamah tidak mempunyai pilihan selain untuk menyatakan bahawa permohonan ini, dalam bentuk dan kandungannya, adalah satu contoh klasik bagaimana saluran kehakiman disalahgunakan oleh pihak yang tidak memahami atau memilih untuk tidak memahami beban pembuktian undang-undang dan prinsip asas keadilan. [15] Permohonan yang difailkan ini kelihatan pada zahirnya seolah-olah menuntut perhatian Mahkamah terhadap dakwaan-dakwaan yang berat, namun malangnya, kandungan sebenar permohonan ini tidak lebih daripada satu koleksi andaian longgar, sentimen peribadi, dan persepsi subjektif yang tidak disokong oleh sebarang asas undang-undang yang sah atau bahan bukti yang bernilai. Ketiadaan Struktur Undang-Undang Minimum: Tiada Afidavit Saksi Bebas dan Tiada Keterangan Pegawai Penyiasat [16] Pertama sekali, Mahkamah mengambil maklum bahawa Pemohon telah memfailkan permohonan ini tanpa mengemukakan satu pun afidavit sokongan mana-mana saksi lain. Satu perkara asas yang lazimnya menjadi jantung kepada mana-mana permohonan di Mahkamah ini telah diabaikan sama sekali. Tiada keterangan bersumpah, tiada kenyataan S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw fakta, dan lebih malang lagi tiada sebarang penjelasan mengapa keperluan paling asas ini diketepikan. [17] Pegawai penyiasat (IO) yang didakwa telah menerima laporan-laporan polis, dan yang sepatutnya menjadi saksi utama bagi menyokong permohonan ini, juga tidak dipanggil. Malah, tidak disebut pun nama IO tersebut dalam permohonan ini, seolah-olah IO adalah satu entiti ghaib yang hanya wujud dalam imaginasi Pemohon. Mahkamah tidak dapat menahan daripada menyatakan bahawa permohonan ini tidak lebih daripada satu inisiatif unjuran persepsi, yang malangnya tidak menjejak realiti proses kehakiman yang sebenar. Laporan Polis Tanpa Tulang Belakang: Tiada Bukti Siasatan atau Pendakwaan [18] Mahkamah juga telah ditunjukkan dengan beberapa laporan polis oleh Pemohon, dokumen-dokumen ini, walaupun dipersembahkan dengan gaya yang mungkin bertujuan menunjukkan kesungguhan, hakikatnya tidak lebih daripada satu siri helaian kertas yang menunjukkan bahawa aduan telah dibuat. [19] Tiada maklumat lanjut, tiada nombor kertas siasatan, tiada S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw perkembangan penyiasatan, dan sudah pasti tiada bukti bahawa mana-mana pihak yang dinamakan sedang disiasat apatah lagi didakwa di bawah Seksyen 507A Kanun Keseksaan yang menjadi asas seksyen tersebut. [20] Sekali lagi, Pemohon nampaknya berpegang kepada satu andaian yang amat luar biasa bahawa hak kepada perintah perlindungan akan muncul secara automatik hanya kerana laporan polis telah dibuat. Mahkamah ingin menegaskan bahawa sistem perundangan Malaysia tidak beroperasi atas dasar automatik atau sentimen. Laporan polis bukan tiket emas kepada perlindungan undang-undang; ia hanya langkah awal yang mesti disusuli dengan bukti kukuh dan siasatan sah. [21] Dalam kes PP v Dato’ Sri Mohd Najib Hj Abd Razak [2020] 8 CLJ 319, Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur telah menggariskan prinsip penting berkaitan penerimaan dan penilaian keterangan dalam kes jenayah. Dalam kes ini, Mahkamah menyatakan pendakwaan mesti mengemukakan pelbagai keterangan sokongan, termasuk dokumen bank, surat-menyurat, dan keterangan saksi, untuk membuktikan aliran wang dan penglibatan tertuduh dalam transaksi yang mencurigakan. Mahkamah menekankan bahawa keterangan sokongan dan afidavit adalah penting untuk menyokong dakwaan dan membuktikan kesalahan S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw tertuduh. Mahkamah menekankan kepentingan keterangan yang kukuh dan boleh diterima dalam membuktikan kesalahan jenayah. [22] Prinsip-prinsip yang digariskan dalam kes ini adalah relevan dan boleh dijadikan panduan dalam menilai permohonan perintah perlindungan atau mana-mana permohonan lain yang memerlukan bukti yang kukuh untuk menyokong dakwaan yang dibuat. Dokumen-Dokumen Sokongan yang Tidak Disokong: Tiada Ketulenan, Tiada Nilai Probatif [23] Seterusnya, Mahkamah meneliti dokumen-dokumen yang dilampirkan oleh Pemohon. Tanpa perlu berselindung di sebalik bahasa diplomatik, Mahkamah mendapati bahawa dokumen-dokumen tersebut adalah tidak lebih daripada helaian-helaian kertas yang tidak disahkan, tidak dikenalpasti sumbernya, tidak mempunyai penjelasan mengenai bagaimana ianya diperoleh, dan paling penting tidak disokong oleh mana-mana afidavit atau keterangan saksi. [24] Dalam mana-mana prosiding Mahkamah, dokumen yang tidak disahkan atau tidak mempunyai bukti ketulenan tidak lebih bernilai daripada khabar angin. Malangnya, itu jugalah status sebenar dokumen-S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw dokumen yang dibawa oleh Pemohon. Tiada satupun daripadanya mencapai ambang minimum kebolehterimaan sebagai bukti di Mahkamah ini. Mahkamah tidak boleh, dan tidak akan, memberi sebarang pertimbangan kepada bahan-bahan yang bersifat spekulatif dan tidak boleh diuji kesahihannya. Tiada Siasatan, Tiada Pendakwaan, Tetapi Mahu Perlindungan? [25] Seperti yang termaktub dalam Seksyen 507A Kanun Keseksaan dan dibaca bersama Seksyen 98A Kanun Tatacara Jenayah, suatu perintah perlindungan hanya boleh diberikan terhadap individu yang sedang disiasat atau telah didakwa di bawah peruntukan tersebut. Dalam kes ini, Pemohon gagal dan Mahkamah ulangi, gagal sepenuhnya untuk menunjukkan bahawa mana-mana pihak yang dinamakan dalam laporan-laporannya sedang disiasat atau didakwa. [26] Ketiadaan nombor kertas siasatan, tiadanya kenyataan daripada IO, dan tiada sebarang bentuk komunikasi rasmi daripada pihak penyiasat menunjukkan dengan jelas bahawa permohonan ini tidak memenuhi keperluan undang-undang secara substantif mahupun prosedural. Maka, permohonan ini tidak mempunyai sebarang locus standi yang sah untuk dipertimbangkan oleh Mahkamah, apatah lagi S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw untuk diluluskan. Corak Pemfailan Laporan Polis yang Luar Biasa: Keperluan Penilaian Kesihatan Mental Pemohon [27] Akhir sekali, Mahkamah mengambil perhatian terhadap satu aspek yang tidak boleh diabaikan iaitu corak pemfailan laporan-laporan polis oleh Pemohon yang sangat luar biasa. Pemohon telah, secara konsisten, menamakan bukan sahaja ibu bapanya, tetapi juga pelbagai saudara-mara lain sebagai pihak yang menghendap dan mengugut beliau. Yang menarik perhatian Mahkamah ialah dakwaan-dakwaan ini dibuat tanpa sebarang bukti berbentuk objektif. Tiada rakaman, tiada komunikasi ugutan, dan tiada saksi bebas. [28] Sifat berulang dan keterlaluan permohonan ini menimbulkan persoalan yang lebih mendasar iaitu, sama ada Pemohon berada dalam tahap kesihatan mental yang stabil dan mencukupi untuk memfailkan permohonan sebegini. Maka, Mahkamah berpandangan bahawa sebarang cubaan lanjut untuk mengemukakan permohonan serupa pada masa hadapan hanya boleh dipertimbangkan sekiranya Pemohon terlebih dahulu menjalani penilaian kesihatan mental oleh pakar psikiatri yang diiktiraf, dan laporan penilaian tersebut disertakan bersama S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw permohonan. [29] Ini adalah penting bukan sahaja untuk menjamin keadilan kepada Pemohon, tetapi juga untuk memastikan bahawa Mahkamah tidak digunakan sebagai saluran bagi tuduhan liar yang tidak disokong terhadap individu-individu yang tidak berdosa. KESIMPULAN DAN KEPUTUSAN [30] Setelah mengambil kira keseluruhan keterangan, dokumen, afidavit-afidavit yang difailkan oleh kedua-dua pihak, serta hujahan bertulis yang dikemukakan, Mahkamah telah meneliti dan mempertimbangkan dengan teliti segala fakta dan isu perundangan yang dihujahkan dalam tindakan ini. [31] Mahkamah Mahkamah telah dengan penuh teliti meneliti segala dokumen, kenyataan serta kekurangan-kekurangan yang wujud dalam permohonan ini. Setelah melalui proses penelitian ini, adalah jelas kepada Mahkamah bahawa permohonan yang difailkan oleh Pemohon ini bukan sahaja gagal memenuhi kehendak-kehendak perundangan dan keperluan asas prosedur, malah menyerlahkan satu bentuk penyalahgunaan proses Mahkamah yang tidak sepatutnya berlaku, apatah lagi di Mahkamah ini yang dibebani dengan kes-kes yang memerlukan perhatian sebenar berasaskan S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw undang-undang dan fakta. [32] Pemohon, dengan segala rasa tidak bersalahnya, telah mengajukan suatu permohonan Perintah Perlindungan tanpa sebarang afidavit, tanpa saksi, tanpa pengesahan laporan polis, dan tanpa apa-apa dokumen yang disahkan dari segi undang-undang. Beliau juga gagal menunjukkan bahawa sebarang siasatan telah dimulakan apatah lagi pendakwaan di bawah Seksyen 507A Kanun Keseksaan. Malangnya, dalam keghairahan Pemohon memfailkan laporan polis terhadap hampir setiap individu yang pernah beliau kenali dalam hidupnya, beliau terlupa satu perkara paling asas dalam permohonan seumpama ini iaitu bukti. [33] Hakikatnya, Mahkamah bukanlah tempat untuk menzahirkan sangkaan liar, perasaan tidak tenteram yang tidak disokong bukti, atau sangka buruk terhadap saudara-mara sendiri yang kemudiannya dikembangkan menjadi permohonan berlandaskan imaginasi. Jika dibiarkan, Mahkamah ini berpotensi menjadi gelanggang aduan peribadi, bukan lagi medan keadilan berlandaskan prinsip undang-undang. [34] Lebih membimbangkan, terdapat corak yang sangat tidak normal dalam pemfailan laporan-laporan polis oleh Pemohon satu corak yang bukan sahaja mencurigakan dari segi niat, tetapi membangkitkan persoalan S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw munasabah terhadap kestabilan kesihatan mental Pemohon sendiri. Sehubungan itu, Mahkamah berpandangan bahawa sebelum sebarang permohonan selanjutnya dipertimbangkan, Pemohon wajar dan sewajarnya dirujuk kepada pakar perubatan bertauliah untuk menjalani penilaian kesihatan mental. Sekiranya Pemohon benar-benar percaya bahawa dirinya sedang diugut oleh seluruh ahli keluarganya, maka mungkin persoalan undang-undang bukanlah isu utama yang perlu didahulukan. [35] Mahkamah tidak boleh dan tidak akan menjadi saluran yang digunakan oleh mana-mana individu untuk memanipulasi sistem keadilan demi mengesahkan persepsi peribadi yang tidak disokong bukti. Dalam keadaan ini, permohonan ini bukan sahaja tidak berasas dari segi undang-undang, malah mengganggu proses kehakiman yang sepatutnya dimanfaatkan oleh mereka yang benar-benar memerlukan keadilan. [36] Permohonan ini bukan sahaja gagal memenuhi kehendak-kehendak perundangan dan keperluan asas prosedur, malah menyerlahkan satu bentuk penyalahgunaan proses Mahkamah yang tidak sepatutnya berlaku. Permohonan ini tidak disokong oleh sebarang afidavit atau keterangan daripada saksi yang relevan. Dalam kes PP v Dato’ Sri Mohd Najib Hj Abd Razak [2020] 11 MLJ 808, Mahkamah menekankan bahawa keterangan dokumentari mesti disokong oleh afidavit atau saksi untuk memastikan S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw kesahihan dan kebolehterimaan bukti tersebut. [37] Tanpa afidavit atau keterangan bersumpah, segala dakwaan yang dikemukakan kekal dalam bentuk tidak disahkan dan tidak boleh diuji kebenarannya. Pemohon juga telah menyertakan laporan-laporan polis sebagai dokumen sokongan, namun laporan-laporan ini sekadar menunjukkan bahawa aduan telah dibuat tanpa sebarang maklumat lanjut yang diberikan berkenaan hasil siasatan, status siasatan, atau pengesahan bahawa mana-mana pihak yang dinamakan dalam laporan sedang disiasat di bawah Seksyen 507A Kanun Keseksaan. [38] Dalam kes Gnanasegaran a/l Pararajasingam v PP [1997] 3 MLJ 1, Mahkamah menegaskan bahawa laporan polis semata-mata tidak mencukupi tanpa bukti siasatan lanjut. Dokumen-dokumen yang dilampirkan oleh Pemohon juga tidak disahkan dari segi ketulenan dan tidak disokong oleh mana-mana afidavit. [39] Dalam kes PP v Dato’ Sri Mohd Najib Hj Abd Razak [2020] 11 MLJ 808, Mahkamah menegaskan bahawa dokumen yang tidak disahkan tidak mempunyai nilai probatif dan tidak boleh dijadikan asas kepada mana-mana perintah perlindungan. Selain itu, tiada sebarang bukti yang menunjukkan bahawa mana-mana pihak yang dinamakan dalam laporan polis tersebut S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw sedang disiasat atau telah didakwa di bawah Seksyen 507A. [40] Dalam kes Goh Ming Han v PP [2015] 3 MLJ 781, Mahkamah menekankan bahawa beban pembuktian terletak pada pihak yang membuat dakwaan. Mahkamah turut mengambil perhatian serius terhadap pola pemfailan laporan-laporan polis oleh Pemohon, yang melibatkan pelbagai individu dalam kalangan ahli keluarga terdekat. Pemohon secara konsisten mendakwa bahawa dirinya sedang dihendap dan diancam oleh pelbagai pihak, namun tidak disokong oleh bukti atau keterangan bebas. [41] Berdasarkan segala yang dinyatakan di atas, Mahkamah memutuskan bahawa Pemohon telah gagal memenuhi keperluan perundangan dan kehendak prosedur yang dinyatakan di bawah Seksyen 507A Kanun Keseksaan dan Seksyen 98A Kanun Tatacara Jenayah. Permohonan ini dilihat tidak berasas, tidak disokong oleh dokumen yang sah, dan tidak menunjukkan kewujudan siasatan atau pendakwaan yang relevan. Malah, terdapat keraguan wajar terhadap keadaan masalah mental Pemohon yang perlu disahkan oleh Mahkamah ini. [42] Oleh yang demikian, Mahkamah menolak permohonan Pemohon. Mahkamah juga mengarahkan agar Pemohon mendapatkan penilaian mental psikiatri oleh pakar psikiatri bertauliah dan mengemukakan laporan S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw pakar kepada Mahkamah tersebut sekiranya ingin meneruskan sebarang permohonan lanjut pada masa akan datang. Bertarikh 02 Mei 2025 -sgd- (ALLAN SUMAN PILLAI) Hakim Mahkamah Sesyen Langkawi Kedah Tarikh Keputusan : 14 April 2025 Bagi pihak Pemohon : Lu Yiing Suey S/N ohxfv94zXEOqWdfVCDwxw