Nazari Bin Mohd Jelani (JG-82D-9-05/2022)

Mana-mana orang yang

mengguna, memberikan kepada dirinya sendiri atau menyiksa mana-mana orang lain, bertentangan dengan Seksyen 14 dengan memberikan kepadanya mana-mana dadah berbahaya yang ditetapkan di Bahagian III dan IV Jadual Pertama; atau

adalah bersalah atas suatu kesalahan terhadap Akta ini, dan jika disabitkan hendaklah didenda tidak lebih daripada lima ribu ringgit atau dikenakan hukuman penjara selama tempoh tidak lebih daripada dua tahun.

mengunyah, menghisap, menelan, meminum, menyedut atau memasukkan bahan-bahan itu ke dalam badan dengan apa jua cara atau dengan menggunakan apa jua alat. [4] Seksyen 37(k) Akta yang sama pula memperuntukkan: Seksyen 37. Anggapan. Dalam semua prosiding di bawah Akta ini atau mana-mana peraturan yang dibuat di bawahnya-

jika seseorang dituduh melakukan suatu kesalahan mengguna dadah berbahaya atau memberi kepada dirinya sendiri atau menyiksa mana-mana orang lain untuk memberi dadah berbahaya kepada dirinya, dan mana-mana dadah berbahaya yang dikesan dalam air kencing orang yang dituduh sebagai keputusan ujian air kencing yang dijalankan di bawah Seksyen 31A, orang tersebut hendaklah dianggapkan, sehingga dibuktikan sebaliknya, ada mengguna dadah atau ada memberi dadah kepada dirinya sendiri atau ada menyiksa mana-mana orang untuk memberi dadah kepada dirinya yang bertentangan dengan Akta ini atau peraturan-peraturannya. [5] Seksyen 31A Akta yang sama memperuntukkan: Seksyen 31A. Pemeriksaan oleh seorang pegawai perubatan ke atas orang yang ditangkap.

Apabila seseorang itu ditangkap di atas tuduhan melakukan sesuatu kesalahan terhadap Akta ini-

yang mempunyai sesuatu sifat; atau

yang dikatakan telah dilakukan di bawah sesuatu hal keadaan, yang boleh memberi alasan yang munasabah untuk mempercayai bahawa sesuatu pemeriksaan ke atas orang tersebut akan dapat memberikan bukti tentang berlakunya suatu kesalahan terhadap Akta ini, adalah menjadi sah di sisi udang-undang bagi seorang pegawai perubatan bertindak dengan permintaan mana-mana pegawai polis yang berpangkat tidak rendah daripada Sarjan, atau mana-mana pegawai lain yang menjadi ketua di suatu balai polis, atau mana-mana pegawai kastam, dan untuk mana-mana orang yang bertindak dalam membantu pegawai perubatan dan di bawah arahannya, untuk membuat suatu pemeriksaan atau pemeriksaan-pemeriksaan terhadap orang yang ditangkap yang dengan munasabahnya perlu bagi memutuskan kenyataan-kenyataan yang dapat memberikan bukti itu, dan untuk menggunakan atau menyebabkan untuk digunakan peraturan tersebut seperti yang dengan munasabahnya perlu untuk tujuan itu.

Bagi maksud pemeliharaan keterangan, adalah menjadi sah di sisi undang-undang bagi seorang pegawai polis yang berpangkat tidak rendah daripada Sarjan atau seorang pegawai kastam untuk menghendaki orang yang ditangkap untuk memberi contoh air kencingnya untuk tujuan pemeriksaan di bawah subseksyen (1) jika pegawai perubatan atau mana-mana orang yang membantu dalam perubatan atau yang di atas arahan pegawai perubatan tidak dapat melaksanakan tugas untuk memperoleh contoh air kencing itu pada masa yang munasabah. (1AA) Apa-apa sampel biologi yang diambil bagi maksud suatu pemeriksaan di bawah Seksyen ini boleh dianalisa oleh seorang Pegawai Sains yang diambil kerja oleh Kerajaan. setiap orang yang diambil bekerja oleh Kerajaan atau suatu badan berkuasa yang ditetapkan oleh undang-undang sebagai seorang pegawai perubatan atau sebagai ahli kimia. FAKTA KES [6] Fakta kes pendakwaan secara ringkasnya adalah seperti berikut:

Pada 02/04/2022 jam lebih kurang 1.30 petang, di Pejabat Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Polis Daerah Kluang, Johor dengan menggunakan no botol bersiri SN: B193692, SP 5 iaitu pengadu telah menjalankan ujian saringan air kencing terhadap OKT dibantu oleh SP 6 sebagai escort. OKT sebelum itu telah ditangkap oleh anggota Ronda Cegah Jenayah Balai Polis Kluang. Hasil ujian saringan tersebut mendapati OKT positif dadah THC.

Kemudian, sampel air kencing OKT telah dihantar oleh SP 3 sar Hajjah Khalsom Kluang, Johor Bahru untuk dianalisa dan hasil analisa oleh SP 2 iaitu Pegawai Sains Kimiahayat telah mendapati sampel air kencing OKT mengandungi dadah jenis 11-nor-delta-9- tetrahydrocannabinol-9-carboxylic acid. PENELITIAN MAHKAMAH DI AKHIR KES PENDAKWAAN [7] Untuk menggunapakai anggapan di bawah s.37(k) Akta Dadah Berbahaya 1952, apa yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan ialah: i) contoh air kencing adalah milik/dari OKT; ii) dadah berbahaya jenis 11-nor-delta-9- tetrahydrocannabinol-9-carboxylic acid dikesan dalam air kencing tersebut melalui ujian yang dijalankan mengikut Seksyen 31A; dan Air Kencing Yang Dianalisa Adalah Milik OKT [8] Pihak pendakwaan telah memanggil pegawai penguji SP 5 dan anggota pengiring SP 6 untuk menunjukkan bahawa air kencing yang diambil dan diserahkan kepada pegawai penyiasat SP 7 adalah milik OKT. Adalah tidak dipertikaikan bahawa semasa kejadian, hanya OKT sahaja yang diambil air kencing dan saspek lain yang menjalani ujian pada masa berkenaan. [9] Tuan Peguambela Yang Terpelajar di dalam penghujahnnya membangkitkan isu di mana kegagalan SP 5 mengingati OKT diberikan air mineral sebelum menjalani ujian saringan dan fakta bahawa SP 5 tidak menandatangani label botol menunjukkan bahawa SP 5 tiada di tempat saringan dan ujian saringan dilakukan oleh SP 6 sahaja. [10] Sekilas pandang, Mahkamah mendapati terdapat sedikit percanggahan pada keterangan SP 5 dan SP 6 berkenaan dengan sama ada OKT telah diberikan air minuman sebelum memberikan sampel air kencing. SP 5 tidak bersetuju dengan cadangan peguam bahawa OKT telah diberikan air mineral sebelum memberikan air kencing, manakala SP 6 mengesahkan bahawa OKT pada mulanya tidak dapat kencing, oleh itu OKT diberikan air mineral yang diperolehi daripada Pejabat Narkotik. Meskipun demikian, SP 6 mengesahkan juga bahawa botol air mineral tersebut adalah masih belum dibuka sepertimana keadaan dijual di kedai. [11] Mahkamah Rayuan di dalam kes Amran Senin v Pendakwa Raya [2013] MLJU 1628 memutuskan: [39] The High Court Judge acknowledged that discrepancies common in any trial. Otherwise, the witnesses would be labelled as having concocted the evidence. His Lordship was satisfied that the discrepancies that existed were not material and proceeded to scrutinise the of the evidence with great care and at pages 165 to 168 of the Appeal Record at Jilid 1 following the guidelines of Khoon Chye Hin v. Public Prosecutor [1961] 27 MLJ 105, 107, CA. This was what his Lordship said: -dua kes di atas saya berpuashati bahawa percanggahan itu bukanlah suatu yang material kepada isu di dalam kes ini. Bagaimanapun saya bersetuju juga dengan hujah penguambela yang bijaksana iaitu keterangan saksi mencabar kredibiliti saksi itu sendiri dan keterangannya perlulah diteliti dan diuji seperti keputusan kes Khoon Chye Hin v. Public Prosecutor [1961] 27 MLJ 105 di mana YA Hakim menegaskan: then it is clear that he is not a reliable witness and as a matter of prudence the rest of his evidence must be scrutinised with great care and indeed with suspicion. To say, however, that because a witness has been proved a liar on one or two points then the whole of his [40] It is germane to mention that when confronted with Judge must consider whether such discrepancies is sufficient not the law that the evidence of a witness is to be believed in its entirety and to be accepted as the gospel truth. The trial Judge must always remember that recollection of past events is seldom perfect. The cognitive faculties of witnesses vary: some are very attentive, some are forgetful and some are hapless when testifying in a Court of Law. And the evidence of a persistent liar must be scrutinised with care and caution and such evidence cannot be totally rejected. The trial Judge must sieve through the evidence and decide whether the credibility of the witness has been compromised. See Lim Yow Choon v. Public Prosecutor [1972] 1 MLJ 205, FC; Lim Guan Eng v. PP [2000] 2 CLJ 541, FC; Chean Siong Guat v. Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 63; and Pendakwa Raya v. Nagathevan a/l Manoharan & 2 Ors [2009] 1 AMR 197. [12] Mahkamah juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Puganeswaran a/l Ganesan & Ors v Public Prosecutor and other appeals [2020] 12 MLJ 165 telah memutuskan: [83] In Ugar v State of Bihar AIR [1965] SC 277 the Supreme Court of India pointed out that one hardly comes across a witness whose evidence does not contain a grain of untruth or at any rate exaggerations, embroideries or embellishments. Raja Azlan Shah FJ (as he then was) spoke in similar vein when he said in Public Prosecutor v Datuk Haji Harun bin Haji Idris (No 2) [1977] 1 MLJ 15 [84] In the case before us, it was not suggested that SP3, SP4 and SP5 had demonstrably lied in all aspects of their evidence that implicated the second appellant. We have taken note of the alleged discrepancies in the evidence of SP3, SP4 and SP5 as pointed out by learned counsel for the second appellant, but we do not find the discrepancies, if at all they can be described as discrepancies, to be so material as to vitiate the finding of guilt against the second appellant. The court must not concern itself with trivialities for to do so will divert attention away from the real issues before the court. [13] Berpegang kepada nas-nas di atas, Mahkamah mendapati bahawa percanggahan keterangan SP 5 dan SP 6 tidak material atas beberapa faktor:

Mahkamah Yang Mulia ini mengambil maklum bahawa kes ini berlaku pada tahun 2022. SP 5 dan SP 6 telah memberi keterangan di Mahkamah pada tahun 2024. Mahkamah mengiktiraf dan mengambil maklum bahawa kebolehan ingatan seseorang adalah berbeza, apatah lagi jika melibatkan suatu peristiwa yang sudah berlalu begitu lama.

Pihak pembelaan tidak pernah mencadangkan bahawa meminum air mineral berkenaan menjadi punca air kencing OKT positif atau air mineral tersebut telah dicemari.

Tiada sebarang indikasi atau keterangan untuk menunjukkan SP 5 dan SP 6 mengenali OKT sebelum kejadian lantas mempunyai sebab untuk mengenakan OKT atau mereka-reka cerita terhadap OKT. Kes-kes Khee Tuan Giap v PP [2019] 1 LNS 568, Dickson Levy Maria George v. PP [2018] 1 LNS 135, Goh Han Heng v. PP [2003] 4 SLR 374) adalah dirujuk.

SP 6 mengenali isteri OKT, SD 2 juga merupakan seorang anggota polis berpangkat lebih tinggi daripada SP 6 dan bertugas di Cawangan Khas di IPD yang sama. Tidak mungkin SP 6 akan berani untuk melanggar prosedur pengambilan air kencing dengan mengetahui fakta ini.

Keterangan dan penjelasan yang diberikan oleh SP 5 dan SP 6 bukanlah inherently improbable, undang-undang adalah jelas berkenaan dengan keterangan saksi polis sepertimana diputuskan oleh Thompson CJ di dalam kes Public Prosecutor v Mohamed Ali [1962] MLJ 257. [14] Oleh itu Mahkamah mendapati elemen pertama iaitu sampel air kencing yang diambil dan diuji adalah milik OKT. Pematuhan s.31A Akta Dadah Berbahaya 1952 [15] Berkenaan dengan pematuhan kepada s.31A Akta, dapatan Mahkamah adalah seperti berikut:

Keterangan SP 5 bahawa OKT sebelum itu telah ditangkap pada jam 10 pagi oleh anggota RCJ Balai Polis Kluang. OKT merupakan orang yang telah ditangkap (arrested person) semasa pengambilan air kencing dijalankan.

Air kencing OKT telah diambil oleh SP 5 yang berpangkat lebih tinggi daripada Sarjan.

Permintaan ujian telah dibuat oleh SP 7 yang juga berpangkat lebih tinggi daripada Sarjan.

Analisa telah dijalankan oleh SP 2, seorang Pegawai Sains kerajaan.

Mahkamah juga mendapati bahawa pihak pendakwaan telah memanggil saksi-saksi yang terlibat di dalam rantaian keterangan daripada pegawai pemungut SP 5 dan pegawai pengiring SP 6, yang menyerahkan spesimen kepada pegawai penyiasat SP 7, yang kemudiannya menyerahkan kepada penghantar spesimen SP 3 untuk dihantar spesimen ke Jabatan Patologi di mana ianya telah diterima oleh SP 1 dan diserahkan kepada SP 2 untuk dianalisa. [16] Tuan Peguambela Yang Terpelajar membangkitkan isu pihak polis tidak merujuk pihak hospital atau mendapatkan pegawai perubatan untuk pengambilan sampel urin OKT. [17] Isu ini telah pun selesai dengan penghakiman Mahkamah di dalam pelbagai kes terutamanya keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes PP v Rosman Saprey & Satu Lagi Rayuan [2019] 4 CLJ 767 dan Public Prosecutor v Samsul Arifin bin Bakar [2019] MLJU

Keputusan-keputusan Mahkamah Rayuan ini telah diikuti di dalam kes Farid Kamil bin Zahari lwn Pendakwa Raya [2021] 7 126 di mana Mahkamah Tinggi telah memutuskan di antara lain:

sub-s 31A(1A) tidak mengenakan pada pihak polis tugas untuk membuktikan bahawa it was not practical to send the suspect to the hospital for the medical officer to obtain the urine sample;

if the police are obligated to wait for the determination of the medical officer, precious time would be wasted and it is possible that the traces of drugs in the body at suspect would have disappeared by the time the urine sample is obtained;

keputusan ujian specimen air kencing bukan satu yang tidak boleh diterima hanya atas sebab pihak polis tidak dapat membuktikan bahawa adalah tidak praktikal untuk menghantar orang yang ditangkap untuk berjumpa pegawai perubatan untuk mengambil specimen air kencing;

walaupun jika terdapat kegagalan di pihak pendakwaan untuk membuktikan adalah tidak praktikal untuk menghantar orang yang ditangkap berjumpa pegawai perubatan bagi tujuan mendapatkan specimen air kencing, namun keputusan ujian air kencing itu adalah boleh diterima berdasarkan prinsip yang dihuraikan dalam kes Pendakwa Raya lwn Mohd Safwan bin Husain [2017] 5 MLJ 255 [18] Terikat dengan nas-nas duluan di atas, Mahkamah mendapati hujahan pembelaan adalah tidak bermerit. Rentetan itu, Mahkamah mendapati elemen kedua juga telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan. Dapatan Mahkamah Di Akhir Kes Pendakwaan [19] Setelah Mahkamah Yang Mulia ini meneliti keseluruhan keterangan saksi-saksi dan keterangan dokumentari yang telah dikemukakan, beserta dengan hujahan-hujahan yang telah difailkan oleh Puan TPR Yang Bijaksana dan Tuan Peguambela Yang Terpelajar, mahkamah ini, di atas suatu penilaian yang maksima, telah mendapati suatu kes prima facie telah berjaya dibuktikan oleh pihak pendakwaan ke atas pertuduhan yang dipertuduhkan dengan menggunapakai anggapan di bawah s.37(k) ADB 1952. Oleh yang demikian, OKT telah diperintahkan untuk membela diri. KES PEMBELAAN [20] Setelah Mahkamah Yang Mulia ini memerintahkan OKT untuk membela diri, OKT telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah dari kandang saksi. OKT turut memanggil isterinya SD 2 untuk memberi keterangan. Pemeriksaan Utama OKT: [21] OKT memberi keterangan pada hari kejadian 2 April 2022 pada jam lebih kurang 9 pagi, OKT telah ditangkap oleh pihak polis semasa dalam perjalanan ke Felda Kahang Timur. [22] OKT pada mulanya telah dibawa ke Pondok Polis Kluang Baru di mana di situ OKT telah disoal siasat. Semasa di Pondok Polis Kluang Baru juga OKT telah meminta kebenaran untuk membuang air kecil dari salah seorang anggota polis yang berada di situ. [23] OKT kemudiannya telah dibawa ke BSJND IPD Kluang dengan diiringi oleh 2 orang anggota polis. Semasa di dalam perjalanan, OKT telah menghubungi SD 2 untuk memaklumkan berkenaan dengan penangkapannya. [24] Apabila sampai di BSJND IPD Kluang, OKT telah dibawa ke Bilik Pemeriksaan Air Kencing dan telah diarahkan untuk duduk. Pada jam lebih kurang 12.30 tengah hari, SD 2 telah masuk ke bilik berkenaan dan duduk di kerusi di belakang pintu bilik tersebut. [25] OKT kemudiannya telah diberikan satu botol oleh L/Kpl Alif [penekanan oleh Mahkamah] dan diarahkan ke tandas untuk memberikan sampel air kencingnya. OKT telah pergi ke tandas tetapi tidak dapat mengeluarkan air kencing. OKT telah memberitahu perkara ini kepada L/Kpl Alif. OKT telah diberikan satu botol kecil air mineral dan telah minum setengah botol. [26] Selepas lebih kurang 15 minit, OKT telah masuk semula ke tandas dan kencing ke dalam botol yang disediakan. OKT kemudiannya telah meletakkan botol tersebut di atas meja. OKT melihat L/Kpl Alif memasukkan sesuatu ke dalam botol dan telah berbincang dengan seorang lagi anggota polis. [27] OKT kemudiannya telah dibawa berjumpa dengan pegawai penyiasat, SP 7 dan telah diminta menandatangani beberapa helaian kertas. Pada sekitar jam 4 petang, OKT telah dimaklumkan oleh SD 2 bahawa OKT telah diberikan jaminan polis. OKT mendakwa tidak mengenali SP 5 dan pertama kali melihat SP 5 di Mahkamah. OKT juga menegaskan semasa ujian saringan air kencing dijalankan, hanya SD 2 dan L/Kpl Alif sahaja yang berada dalam bilik pemeriksaan berkenaan. Tiada pegawai polis lain yang berada di dalam bilik tersebut selain mereka. OKT juga mendakwa tidak diberitahu keputusan air kencingnya. Pemeriksaan Balas OKT: [28] OKT mengesahkan selepas ditangkap polis pergerakan OKT sentiasa dikawal dan tidak bebas bergerak. OKT juga mengesahkan isterinya SD 2 tidak bertugas di BSJND. Semasa ditunjukkan dengan gambar botol urin P1A-D, OKT mengakui bahawa botol tersebut adalah botol urin miliknya dan dipilih oleh dirinya sendiri. OKT juga mengesahkan sampel air kencingnya diuji di hadapannya. Tandatangan yang terdapat pada pelekat botol diakui milik OKT. OKT mengakui bahawa laporan polis D17 telah dibuat selepas SP 5 memberi keterangan di Mahkamah iaitu selepas tempoh 2 tahun kejadian. [29] OKT juga mengakui bahawa air kencingnya mengandungi 11-nor-delta-9-tetrahydrocannabinol-9-carboxylic acid kerana OKT telah memasukkan dadah ini ke dalam badannya. [30] OKT mengesahkan tidak mengenali SP 5 dan SP 5 tidak mempunyai dendam atau motif jahat terhadapnya. Keterangan SD 2: [31] Semasa dihubungi oleh OKT untuk memaklumkan berkenaan dengan penangkapannya, SD 2 berada di AEON Big Kluang sedang membeli barangan dapur. SD 2 telah bergegas ke BSJND IPD Kluang dan terus ke Bilik Pengambilan Air Kencing. SD 2 mengenali salah seorang anggota yang berada di hadapan pintu bilik bernama Wan. SD 2 juga melihat OKT sedang duduk di kerusi berhampiran dengan meja. SD 2 telah duduk di kerusi di belakang pintu. L/Kpl Alif telah bertanya kepada SD 2 sama ada OKT merupakan suami SD 2, SD 2 telah mengiyakannya. [32] SD 2 telah melihat L/Kpl Alif memegang bungkusan untuk pemeriksaan air kencing dan L/Kpl Alif telah membuka bungkusan tersebut. L/Kpl Alif kemudiannya telah menyerahkan botol kepada OKT dan mengarahkan OKT untuk kencing ke dalamnya. OKT telah ke tandas tetapi kemudiannya datang semula memaklumkan tidak boleh kencing dan duduk semula di kerusi. L/Kpl Alif telah memberikan OKT sebotol kecil air mineral. Selepas minum lebih kurang setengah botol, OKT telah ke tandas semula dan kemudian keluar semula dan meletakkan botol air kencing di atas meja. L/Kpl Alif selepas itu dilihat memasukkan sesuatu ke dalam botol. L/Kpl Alif kemudiannya telah memanggil Kpl Tohim yang berada di bilik lain dan telah berbincang berdua. [33] Semasa Kpl Tohim hendak pulang ke bilik, SD 2 telah menahannya dan bertanya sama ada SD 2 boleh berjumpa dengan Tuan KBND, Tuan Yusaini. SD 2 telah berjumpa dengan Tuan KBND dan memohon ihsan dan kebenaran agar OKT dibebaskan dengan jaminan polis kerana pada keesokan harinya akan mula berpuasa. [34] Kemudian semasa SD 2 menuju semula ke Bilik Pemeriksaan Air Kencing, SD 2 melihat OKT bersama SP 7 di dalam sebuah bilik. SD 2 telah menunggu sehingga jam 4 petang dan selepas itu telah dimaklumkan oleh SP 7 bahawa OKT dibenarkan untuk jamin polis. [35] SD 2 mendakwa SP 5 tiada semasa proses pengambilan air kencing, SD 2 hanyak nampak L/Kpl Alif sahaja. PENILAIAN MAHKAMAH KE ATAS KES PEMBELAAN [36] Adalah perlu ditekankan di sini, Mahkamah Yang Mulia ini, semasa memanggil OKT untuk membela diri, telah menyatakan sejelas-jelasnya bahawa Mahkamah menggunapakai anggapan di bawah s.37(k) Akta Dadah Berbahaya 1952 [37] Mahkamah Yang Mulia ini merujuk kepada penghakiman YA Augustine Paul di dalam kes Public Prosecutor v Chia Leong Foo [2000] 6 MLJ 705 yang telah memutuskan: In truth, therefore, a presumption is a statutory direction as to the drawing of inferences (see Tong Peng Hong v PP [1955] MLJ 232). Thus it operates in place of evidence as it deems certain facts to have been proved (see Ng Kim Huat v PP [1961] MLJ 308). Presumptions therefore do not deal with admissibility of evidence (see PP v Cheng Meng Bong & Ors [1966] 1 MLJ 237) but with a special mode of proving facts which must otherwise be proved by evidence. Where a presumption is mandatory, in the sense that the presumed fact must be found to exist upon proof of the basic facts, and is rebuttable it is termed as a rebuttable presumption of law. The words 'shall presume' in presumptions of law only mean that upon proof of the basic facts the court is bound to take the fact to be presumed as having been proved as opposed to the words 'may presume' in presumptions of fact like in s 114 of the Evidence Act 1950 which only gives the court a discretion to raise the presumptions contained therein. Since presumptions do not deal with admissibility of evidence but only with a mode of proof a matter of concern is whether the facts to be presumed can, instead, be proved by other admissible evidence which i The applicability of the presumption provisions must be considered against this background. Their language shows that they have been enacted to provide evidence of the facts to be presumed upon proof of the basic facts. It is these basic facts that raise the presumed facts. Thus they contemplate a situation where there is no evidence of the facts to be presumed. Where there is such evidence and the presumption provisions are still invoked it would mean that what has been proved to exist has, at the same time, also been presumed to exist. This is illogical as it would amount to facts which have been proved as also having been presumed. This would go beyond the explicit words and object of the presumption provisions as they are designed to meet a situation when there is no evidence of the facts to be presumed. As I said earlier presumptions are only a special mode of proving facts which must otherwise be proved by evidence. It follows that where there is such other evidence presumptions cease to apply as such evidence, being not inadmissible, is capable of proving the very facts to be presumed. Presumptions are therefore restricted in their operation to instances where there is evidence only of the basic facts. The limitation on the use of the presumption provisions in the face of available evidence can be discerned if the ramifications of their use in such circumstances are considered. It must first be observed that reliance on the presumption provisions where there is available evidence of the facts to be presumed will be unfavourable to the accused. This is because where the court relies on a statutory provision relating to a presumption of law like the presumption provisions it is bound to take the fact as proved until evidence to the contrary is given, on a balance of probabilities, to disprove it (see PP v Yuvaraj [1969] 2 MLJ 89; Nagappan a/l Kuppusamy v PP [1988] 2 MLJ 53). This results in a legal burden being imposed on an accused person though it is not illegal. Failure to discharge the burden, even where a reasonable doubt as to guilt exists, will be followed by conviction (see State v Mello & Anor[1999] 1 LRC 215). [38] Keputusan Majlis Privy menerusi penghakiman oleh Lord Diplock telah memutuskan di dalam kes Public Prosecutor v Yuvaraj [1969] 2 MLJ 89 serta Mahkamah Agung di dalam kes Nagappan a/l Kuppusamy v Public Prosecutor [1988] 2 MLJ 53 juga dirujuk. [39] Berdasarkan kepada nas-nas di atas, OKT kini mempunyai beban bukan setakat menimbulkan keraguan yang munasabah, tetapi beban untuk mematahkan anggapan s.37(k) Akta Dadah Berbahaya 1952 di atas imbangan kebarangkalian. [40] Mahkamah telah memperhalusi keterangan pembelaan dan mendapati tunjang kepada kes pembelaan ialah ketiadaan SP 5 semasa proses pengambilan air kencing OKT. OKT dan SD 2 bertegas bahawa proses ujian saringan air kencing hanya dilakukan oleh L/Kpl Alif sahaja dan OKT tidak diberitahu hasil ujian air kencing tersebut. [41] Hasil penelitian oleh Mahkamah, adalah didapati bahawa nama L/Kpl Alif ini langsung tidak pernah dicadangkan kepada mana-mana saksi pihak pendakwaan sebelum ini. Bahkan, semasa SP 5 dan SP 6 yang merupakan pegawai dan anggota polis yang terlibat di dalam ujian saringan awal air kencing OKT pun nama L/Kpl Alif tidak dibangkitkan. [42] Apabila ditanya berkenaan dengan perbezaan nama L/Kpl Alif dengan L/Kpl Mohamad Arif yang dinyatakan di dalam D17, jawapan SD 2 ialah SD 2 pernah bertanya kepada anggota Narkotik bahawa nama panggilan L/Kpl Mohamad Arif ialah Alif. [43] Mahkamah mendapati terdapat 2 isu dengan jawapan SD 2 ini. Pertama, fakta ini hanya ditimbulkan semasa SD 2 memberi keterangan. Tuan punya badan iaitu SP 6 sendiri telah hadir memberi keterangan tetapi perkara ini langsung tidak ditanyakan semasa pemeriksaan balas. [44] Di dalam kes Mahkamah Rayuan di dalam kes Megat Halim Megat Omar v PP [2009] 1 CLJ 154 pada perenggan 63 muka surat 167 memutuskan bahawa: Although in our criminal jurisprudence, there is no burden on an accused person to prove his innocence but merely for him to raise a reasonable doubt as to his guilt, it is trite that his defence should be put to the prosecution at an early stage during the prosecution case. Failure to do so may move the trial court to dismiss a particular line of defence as an Rujuk juga penghakiman Mahkamah Persekutuan di dalam kes Adiswaran a/l Tharumaputrintar v Public Prosecutor & Other Appeals [2014] 3 MLJ 228 yang juga mengesahkan penolakan pembelaan pemikiran kemudian [45] Isu yang kedua berkenaan dengan penjelasan SD 2 ialah, ianya merupakan keterangan dengar cakap (hearsay). SD 2 hanya mengulangi apa yang dikatakan oleh seorang anggota Narkotik kepadanya. Siapakah gerangan anggota Narkotik ini tidak pernah disebut oleh SD 2. Mahkamah merujuk kepada keputusan Majlis Privi di dalam kes Subramaniam v Public Prosecutor [1956] 1 WLR 965: Evidence of a statement made to a witness by a person who is not himself called as a witness may or may not be hearsay. It is hearsay and inadmissible when the object of the evidence is to establish the truth of what is contained in the statement. [46] Selain daripada itu, Mahkamah juga mendapati keterangan SD 2 bercanggah, di mana SD 2 menyatakan bahawa beliau mengenali salah seorang daripada 2 orang anggota yang mengiringi OKT, yang disebutkan dengan nama Wan. Tetapi semasa pemeriksaan balas SP 6, jawapan yang diberikan oleh SP 6 ialah anggota yang mengiringi OKT ialah Kpl Ismail dan Kpl Saddam. Tidak pernah dicadangkan bahawa salah seorang daripada anggota tersebut ialah Wan yang disebutkan oleh SD 2. [47] Mahkamah mendapati keterangan SD 2 menyanggahi keterangan saksi polis iaitu SP 5 dan SP 6 yang jelas tidak mempunyai apa-apa sebab untuk menganiaya OKT. [48] Sebagai isteri kepada OKT, SD 2 merupakan seorang saksi berkepentingan. SD 2 telah pun berusaha dan berjaya melepaskan OKT daripada tahanan reman sebelum ini, dan berhadapan dengan percanggahan keterangan SD 2, keterangan hearsay dan afterthought yang dikemukakan, Mahkamah berpendapat bahawa SD 2 mempunyai a purpose to serve dan oleh itu, kredibiliti SD 2 adalah meragukan. Mahkamah Rayuan di dalam kes Veeran Veriah v PP & Another Appeal [2017] 1 LNS 1706 memutuskan: [34] As for DW3, he was obviously trying to help both appellants. He knew them long before that but became very close 6 months prior to the incident. He was undoubtedly, an interested witness whose evidence should be treated with caution as he was a witness having a purpose to serve [Deepanraj Subramaniam v. PP [2015] 3 CLJ 439 at page 450] . [49] Apa pun, semasa pemeriksaan balas, OKT sendiri mengakui bahawa air kencingnya mengandungi 11-nor-delta-9- tetrahydrocannabinol-9-carboxylic acid kerana OKT telah memasukkan dadah ini ke dalam badannya. [50] Mahkamah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Wong Yee Sen & Ors [1990] 1 MLJ 187 yang telah memutuskan: Cross-examination is the examination of a witness by the adverse party, that is, the party opposed to the one that calls him. What is the aim of cross-examination? Really there is one aim only. It is to assist in the administration of justice by revealing the truth to the court. The function of cross-examination is to eliminate or reduce the danger that a false conclusion will be reached. Wigmore has declared that cross-examination is beyond doubt the greatest engine ever invented for the discovery of truth. The powers of a cross-examiner generally are:

to ask leading questions (s 143 of the Evidence Act 1950);

to impeach a witness for making a previous inconsistent statement (s 145 of the Evidence Act 1950);

to test a witness's accuracy, veracity and credibility (s 146(a) of the Evidence Act 1950); and

to shake the credit of a witness by injuring his character (s 146(c) of the Evidence Act 1950). KESIMPULAN [51] Sepertimana yang Mahkamah telah nyatakan sebelum ini, tanggungjawab OKT bukan setakat menimbulkan keraguan yang munasabah tetapi untuk mematahkan anggapan statutori atas imbangan kebarangkalian. [52] Mahkamah Yang Mulia ini mendapati bahawa OKT telah gagal mematahkan anggapan statutori s.37(k) ADB 1952 yang beroperasi ke atasnya. Secara kesimpulannya, setelah Mahkamah Yang Mulia ini membuat pertimbangan yang maksima dan teliti ke atas keseluruhan keterangan yang telah dikemukakan sepanjang perbicaraan kes termasuk pembelaan OKT serta hujahan-hujahan yang telah difailkan kedua-dua belah pihak yang terpelajar Mahkamah mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya terhadap OKT melampaui keraguan yang munasabah. OKT didapati salah dan sabit atas pertuduhan. HUKUMAN [53] OKT memohon Mahkamah untuk mempertimbangkan denda yang minima. OKT berumur 48 tahun mempunyai isteri dan menanggung 3 anak, di mana anak yang bongsunya masih bersekolah. OKT bertugas sebagai pemandu ambulans di hospital kerajaan. Akibat dapatan salah ini OKT bakal dibuang atau ditamatkan perkhidmatan. [54] Puan TPR Yang Bijaksana pula memohon supaya hukuman setimpal diberikan agar OKT tidak mengulangi kesalahan yang sama. Faktor pertama yang perlu dipertimbangkan ialah kepentingan awam dengan merujuk kepada kes Rex v Kenneth John Ball 35 Cr App R 164. Hukuman yang diberikan hendaklah bertindak sebagai deteren. [55] Faktor kedua ialah Mahkamah perlu mengambil kira tempoh yang lama untuk kes diselesaikan. Kes melalui satu perbicaraan penuh di mana 7 orang saksi dipanggil dan OKT juga telah memberi keterangan dan memanggil seorang saksi lain. Kes mengambil masa 2 tahun dan 8 bulan yang menyebabkan masa dan kos dikeluarkan sehingga kes diselesaikan. [56] Faktor ketiga adalah keseriusan kesalahan dadah yang dilakukan. Walaupun kes ini bukanlah kesalah serius mengikut tafsiran s.52B KK. Dadah telah diisytiharkan musuh nombor satu negara sejak

Pihak pendakwaan memohon mahkamah ini mengambil kira bahawa gelaja jenayah membabitkan dadah sejak dahulu sehingga kini telah merosakkan institusi kekeluargaan dan menjadi punca kepada perlakuan jenayah lain. Hukuman berat yang diberikan adalah diharap dapat menjadi pengajaran kepada OKT dan masyarakat. [57] Puan TPR Yang Bijaksana juga menggesa Mahkamah untuk mengambil kira trend of sentencing kes urin penjawat awam dengan merujuk kepada kes Pendakwa Raya v Muhammad Zulhilmi Bin Ahmad [2024] MLJU 1552 (OKT merupakan seorang anggota polis dan Mahkamah menjatuhkan hukuman denda sebanyak RM5,000.00 gagal bayar 10 bulan penjara dan 3 tahun pengawasan), Pendakwa Raya lwn Idres bin Ismail [2024] MLJU 646 (OKT ialah seorang guru, OKT telah dikenakan denda RM 4000 gagal bayar 6 bulan penjara dan pengawasan 2 tahun) dan Public Prosecutor v Muhammad Ridzuan bin Darus [2022] MLJU 3715 (OKT seorang pegawai penjara telah dikenakan denda RM5000 gagal bayar 5 bulan penjara dan 2 tahun pengawasan). Pihak pendakwaan memohon dikenakan hukuman penjara yang setimpal sebagai pengajaran. [58] Mahkamah Yang Mulia ini telah meneliti dan mempertimbangkan rayuan dan hujahan oleh kedua-dua pihak yang terpelajar. Setelah mengambil kira kesemua faktor di atas dan terutamanya kepentingan awam, Mahkamah berasakan di samping hukuman denda, hukuman penjara yang singkat adalah wajar untuk menjadi pengajaran kepada OKT sebagai suatu bentuk deteren, dan pada masa yang sama memberikan keinsafan kepada OKT supaya berubah menjadi lebih baik. [59] Matlamat utama di dalam penjagaan kepentingan awam dapat dicapai apabila OKT berjaya mengubah dirinya untuk menjadi seorang warganegara yang baik, dengan memetik penghakiman Hilbery J di dalam kes Rex v Kenneth John Ball [supra]: A proper sentence, passed in public, serves the public interest in two ways. It may deter others who might be tempted to try crime as seeming to offer easy money on the supposition, that if the offender is caught and brought to justice, the punishment will be negligible. Such a sentence may also deter the particular criminal from committing a crime again, or induce him to turn from a criminal to an honest life. The public interest is indeed served, and best served, if the offender is induced to turn from criminal ways to honest living. [60] Mahkamah Yang Mulia ini menjatuhkan hukuman 7 hari penjara dari tarikh sabitan dan denda RM 3500 gagal bayar 6 bulan penjara serta 2 tahun pengawasan yang dirasakan wajar setelah mengambil kira keseluruhan faktor yang telah dibincangkan di atas. [61] Akhir kata, Mahkamah ingin menzahirkan penghargaan dan ucapan terima kasih atas bantuan, kerjasama dan pengendalian professional sepanjang perbicaraan kes oleh kedua-dua pihak Puan TPR Yang Bijaksana dan Tuan Peguambela yang Terpelajar, sehingga kes diselesaikan oleh Mahkamah Yang Mulia ini. Disediakan oleh: MUSTAQIM BIN SUKARNO Majistret Mahkamah Majistret Kluang Johor Bertarikh: 10 April 2025 Bagi Pihak Pendakwaan: TPR Siti Nurfara Fazilun Izilyn Binti Ahmad Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Johor Bagi Pihak Pembelaan: Encik Md Hazza Bin Md Khalid Tetuan Hazza Khalid Suraya & Partners.