Nazrol Bin Khalil v Syamlee Bin Sudin (KA-12BNCvC-19-11/2025)

Ini merupakan kes kemalangan jalanraya. Pihak-pihak akan dirujuk sepertimana mereka dirujuk dalam perbicaraan di Mahkamah Sesyen.

Defendan tidak berpuashati terhadap Keputusan Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) bertarikh 28/10/2025 atas isu liabiliti dan kuantum. 31/07/2026 18:34:00

Pada 26/05/2026, Mahkamah ini telah memutuskan membenarkan rayuan Defendan atas isu liabiliti dan kuantum. Plaintif tidak berpuashati terhadap keputusan Mahkamah ini dan telah menfailkan notis rayuan bertarikh 04/06/2026.

Fakta yang tidak dipertikaikan ialah Plaintif merupakan penunggang motosikal KDL9731 manakala Defendan pemandu motokar BNN3266; kedua-duanya bergerak dari arah yang sama dan kemalangan berlaku sekitar jam 7.30 pagi di hadapan Kuarters MADA Ayer Itam. Perlanggaran tersebut menyebabkan Plaintif mengalami kecederaan serius pada anggota bawah kanan termasuk kecederaan ligamen lutut.

Plaintif menyatakan bahawa beliau bergerak lurus di laluannya tanpa sebarang ubah haluan dan mendakwa Defendan telah memasuki laluan tersebut dalam jarak yang terlalu dekat sehingga tiada ruang untuk mengelak.

Defendan pula menyatakan bahawa beliau memperlahankan motokar kerana trafik sesak ketika memandu dari Kerpan ke Pekan Alor Setar sebelum motosikal Plaintif datang dari arah belakang dan melanggar bumper belakang kiri kenderaannya.

HMS menerima versi Plaintif dan memutuskan bahawa tindakan Defendan memasuki laluan Plaintif tanpa memastikan keadaan selamat merupakan punca utama kemalangan, manakala Plaintif hanya menyumbang sedikit kepada kejadian tersebut. Liabiliti ditetapkan pada kadar 90% ke atas Defendan dan 10% ke atas Plaintif.

Di peringkat rayuan, secara umumnya, mahkamah bicara rayuan tidak akan campur tangan melainkan dapat dibuktikan bahawa mahkamah perbicaraan telah melakukan kesilapan yang nyata dalam membuat keputusannya. Walau bagaimanapun, campur tangan oleh mahkamah bicara rayuan adalah wajar dalam keadaan di mana terdapat kekurangan atau ketiadaan penilaian kehakiman yang mencukupi terhadap keterangan yang dikemukakan. Prinsip ini dirumuskan oleh YA Gopal Sri Ram (beliau pada masa itu) di dalam kes Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng v. Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 CLJ 19: ‘Very recently, this Court in Arab Malaysian Finance Bhd v. Steven Phoa Cheng Loon & Ors [2003] 1 CLJ 585 CA, reviewed some of the leading authorities on appellate intervention and identified the general rule of appellate non-interference. We also considered some of the categories in which appellate interference is warranted. We find it unnecessary to repeat what we there said. Suffice to say that we re-affirm the proposition that an appellate court will not, generally speaking, intervene unless the trial court is shown to be plainly wrong in arriving at its decision. But appellate interference will take place in cases where there has been no or insufficient judicial appreciation of the evidence. It is, we think appropriate that we say what judicial appreciation of evidence involves. (Penekanan ditambah)

Sehubungan dengan itu, dalam memastikan samada hakim bicara telah membuat penilaian yang betul, Mahkamah mempunyai tanggungjawab untuk meneliti keterangan yang dikemukakan melalui keterangan lisan saksi-saksi, keterangan dokumentar dan alasan penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) bagi mengenalpasti samada terdapat khilaf yang nyata (plainly wrong) HMS di dalam dapatan fakta beliau. ANALISA DAN DAPATAN Rayuan atas Liabiliti

Intipati rayuan Defendan adalah bahawa HMS yang bijaksana telah tersalah arah yang nyata (plainly wrong) dalam menilai fakta, bukti fizikal, keterangan saksi, keadaan trafik, dan ketidakselarasan versi Plaintif sehingga menyebabkan penetapan liabiliti 90% ke atas Defendan.

Tugas Mahkamah adalah meneliti alasan penghakiman HMS serta bukti fizikal dan keterangan saksi-saksi dan menilai samada HMS yang bijaksana membuat dapatan liabiliti yang tepat.

Di dalam kes ini Plaintif dan Defendan membawa versi kemalangan yang berbeza. Plaintif menyatakan bahawa beliau bergerak lurus di laluannya tanpa sebarang ubah haluan dan mendakwa Defendan telah memasuki laluan Plaintif dalam jarak yang terlalu dekat sehingga tidak memberi ruang untuk mengelak, lalu berlaku perlanggaran.

Defendan pula menyatakan bahawa dalam keadaan trafik sesak beliau telah memperlahankan motokar yang dipandunya sebelum motosikal Plaintif datang dari arah belakang dan melanggar bumper belakang kiri kenderaannya.

Adalah prinsip undang-undang mantap bahawa apabila berdepan dua versi yang bercanggah, hendaklah terlebih dahulu menentukan versi manakah yang wajar diterima dengan menilai percanggahan keterangan antara pihak-pihak sebelum membuat sesuatu keputusan.

Merujuk kepada kes Tabarani Mohd Arshad v Chan Tenn Yeu [1999] 3 CLJ 188, Yang Arif Hakim Abdul Malik Ishak telah menggariskan beberapa prinsip bagi membantu Mahkamah menentukan versi manakah yang wajar diikuti apabila berdepan dengan dua versi keterangan yang saling bercanggah, iaitu:

Meneliti versi manakah yang secara ‘inherently probable’ atau ‘inherently improbable’.

Menilai keterangan yang “senyap” terhadap butiran kerosakan, termasuk gambar rajah kasar serta kunci yang disertakan.

Plaintif telah membuat dua laporan polis, iaitu P13A pada 2.6.2022 dan P13B pada 24.6.2022. Dalam laporan pertama, beliau menyatakan bahawa ketika tiba di hadapan Kuarters MADA Ayer Hitam, motokar BNN3266 yang berada di hadapannya tiba-tiba membelok masuk ke kiri secara mengejut sehingga beliau tidak sempat mengelak lalu melanggar kenderaan tersebut. 22 hari kemudian, melalui laporan P13B, Plaintif menambah bahawa motokar yang datang dari arah yang sama telah memotong motosikalnya dari sebelah kanan sebelum membelok ke kiri tanpa memberikan isyarat. Dalam keterangannya di mahkamah, Plaintif mengekalkan kedua-dua versi tersebut dan menambah bahawa motokar berkenaan berhenti secara tiba-tiba selepas memotong.

Defendan pula, melalui laporan polis D22 dan keterangannya, menyatakan bahawa beliau memandu motokar BNN3266 dari Kerpan ke Pekan Alor Setar dan telah memperlahankan kenderaan kerana trafik sesak. Menurutnya, motosikal Plaintif datang dari arah belakang dan melanggar bumper belakang kiri motokarnya.

HMS yang bijaksana, setelah meneliti keseluruhan keterangan dan eksibit, mendapati bahawa punca utama kemalangan adalah tindakan Defendan yang memasuki laluan Plaintif tanpa memastikan keadaan benar-benar selamat, sekali gus mewujudkan situasi berbahaya secara tiba-tiba yang membawa kepada perlanggaran. Keterangan Plaintif diterima sebagai konsisten dengan bukti fizikal di tempat kejadian serta keterangan saksi penyiasat, dan HMS mendapati tiada bukti objektif bahawa Plaintif menunggang secara berbahaya atau melakukan manuver yang menyumbang secara langsung kepada kemalangan.

HMS turut berpendapat bahawa dalam keadaan trafik semasa, Plaintif sepatutnya lebih berwaspada dan mengambil langkah berjaga-jaga tambahan, namun kegagalan tersebut hanyalah sumbangan kecil berbanding kecuaian Defendan yang menjadi punca dominan. Berdasarkan dapatan tersebut, HMS menetapkan liabiliti Defendan sebanyak 90% dan Plaintif 10%, dengan jumlah gantirugi dinilai pada kadar penuh sebelum ditolak 10% atas sumbangan kecuaian Plaintif.

Mahkamah bagaimanapun tidak bersetuju dengan dapatan HMS dan mendapati bahawa beliau telah terkhilaf secara nyata kerana gagal menilai dengan tepat versi Plaintif dan Defendan serta tidak menentukan versi manakah yang lebih inherently probable atau inherently improbable.

Plaintif telah membuat dua (2) laporan polis, iaitu P13A pada 2.6.2022 dan P13B pada 24.6.2022, yang bersama keterangannya di mahkamah mewujudkan tiga (3) versi kemalangan:

motokar BNN3266 yang berada di hadapannya tiba-tiba membelok masuk ke kiri secara mengejut (P13A);

(ii) motokar yang datang dari arah yang sama memotong motosikal Plaintif dari sebelah kanan sebelum membelok ke kiri tanpa memberikan isyarat (P13B); dan

(iii) Plaintif menunggang di sebelah kiri, motokar Defendan datang dari belakang, memotong dari kanan dan berhenti di hadapan Plaintif sehingga Plaintif melanggar sisi motokar tersebut (keterangan lisan di muka surat 82 Rekod Rayuan).

Plaintif mengakui bahawa beliau membuat laporan polis kedua (P13B) 22 hari selepas laporan pertama bagi tujuan melengkapkan laporan tersebut. Namun, versi ketiga iaitu dakwaan bahawa motokar Defendan telah berhenti secara tiba-tiba di hadapannya sebelum berlaku perlanggaran tidak dinyatakan sama sekali dalam laporan pertama mahupun laporan tambahan. Mahkamah bersetuju dengan hujahan Defendan bahawa kegagalan menyebut fakta penting ini dalam kedua-dua laporan polis merupakan kecacatan yang bersifat fatal dan menjejaskan kebolehpercayaan versi Plaintif. Defendan telah merujuk kepada prinsip yang digariskan dalam Mohd Tajuddin bin Salleh v Mokhari bin a/l Murgis & Anor [1993] 3 CLJ 42, di mana kegagalan memasukkan fakta material dalam laporan polis telah menyebabkan versi plaintif ditolak: “If the appellant's version is to be accepted it should be reflected in his police report. Such failure would be fatal to the appellant's case. The Courts have consistently been emphasising on the need to mention relevant facts in one's police report - (see Wong Ah Sing V. Government Of Singapore & Ors [1967] 1 LINS 206 , Haron V. Macaulay [1968] 1 LNS 47 FC, Nicholas Arthur Nock V. Mohamed Ali Bin Suleiman & Anor. [1975] 1 LNS 112, Abdul Mokhti Bin Haji Ahmad V. (dris Bin lbrahim [1976] 1 LNS 1 and Wan Norsiah binte Wan Abdullah v. Che Haron bin Che Daud [1894] 1 LNS 16 (refd)[1980] MLJ 237). I cannot therefore accept the appellant's proposition in the light of all the surrounding circumstances”.

Plaintif membuat laporan polis kedua (P13B) selepas 22 hari kononnya bagi melengkapkan laporan pertama. Namun versi ketiga iaitu dakwaan bahawa motokar Defendan berhenti secara tiba-tiba di hadapannya tidak pernah dinyatakan dalam mana-mana laporan polis. Mahkamah bersetuju dengan hujahan Defendan bahawa kegagalan memasukkan fakta material ini dalam kedua-dua laporan merupakan kecacatan yang bersifat fatal dan menjejaskan kesahihan versi Plaintif. Prinsip ini selaras dengan keputusan dalam Perianayagam & Anor v Yeo Suan Tin & Anor [1984] 1 MLJ 214, yang menegaskan bahawa kelewatan serta penambahan fakta baharu dalam laporan polis boleh menimbulkan keraguan terhadap ketepatan dan kebolehpercayaan fakta yang dikemukakan : “From his own silent admission in his police report at AB.12, P.W.2. was hospitalised for one week but it was only on November 4, 1972 that he lodged his report, i.e. two weeks after he was discharged from hospital and more than three weeks after the accident. No reason was given for this delay but in cases of this nature, such delay has the effect of making victim like P.W.2 wiser after the event and he is liable to manufacture facts to hide the true state of affairs.”

Plaintif didapati mengemukakan versi yang tidak konsisten dan tidak disokong oleh keterangan senyap. Kemalangan berlaku sekitar jam 7.30 pagi, dan SP2 mengesahkan bahawa trafik di laluan tersebut adalah sesak antara jam 6.30 hingga 9.00 pagi. Plaintif sendiri mengakui keadaan trafik yang perlahan. Dalam konteks ini, dakwaan bahawa motokar dari arah yang sama memotong motosikalnya dari sebelah kanan sebelum membelok ke kiri adalah suatu keadaan yang inherently improbable, memandangkan pergerakan memotong dan membelok sedemikian hampir mustahil berlaku dalam trafik yang sesak.

Sebaliknya, versi Defendan adalah lebih inherently probable, iaitu bahawa beliau memperlahankan motokar dalam keadaan trafik sesak sebelum motosikal Plaintif datang dari arah belakang dan melanggar bumper belakang kiri kenderaannya. Versi ini turut disokong oleh bukti kerosakan fizikal, termasuk kerosakan pada bumper belakang kiri motokar serta kerosakan pada motosikal seperti lampu isyarat hadapan kanan pecah, brek tangan bengkok dan mudguard hadapan yang rosak.

Berdasarkan analisis keseluruhan fakta dan keterangan, Mahkamah mendapati HMS telah terkhilaf secara nyata apabila menerima versi Plaintif tanpa menilai versi manakah yang lebih inherently probable serta gagal menghayati keterangan senyap yang tidak menyokong versi Plaintif. Memandangkan wujud dua versi yang bertentangan, liabiliti sepatutnya ditanggung bersama. Oleh itu, dapatan liabiliti HMS diketepikan dan digantikan dengan liabiliti 50:50 antara Plaintif dan Defendan. Rayuan Kuantum Gantirugi Am dan Khas

Di dalam mendengar bicara rayuan award gantirugi, Mahkamah ini memegang panduan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Topaiwah v. Salleh [1968] 1 CLJU 161 dimana Mahkamah Persekutuan menetapkan garis panduan dalam keadaan mana mahkamah rayuan boleh campur tangan dalam gantirugi yang telah diputuskan oleh hakim bicara. Mahkamah Persekutuan menyatakan seperti berikut : “Or another way of putting it - that it is a matter of assessment but not of calculation. So far as this Court is concerned we should, to paraphrase Greer LJ in Flint v. Levell [1935] 1 KB 354, 360 be disinclined to reverse the finding of a trial Judge as to the amount of damages merely because we think that if we had tried the case in the first instance we would have given a lesser sum. To justify reversing him, we should be convinced that he acted upon some wrong principle of law, or that the amount awarded was so extremely high or so very small as to make it an entirely erroneous estimate of the damage. The assessments which the Courts have made over the years form some guide to the kind of figure which is proper and which the appellate Court will follow in the light of the special facts of each particular case.” (Penekanan ditambah)

Mahkamah bicara rayuan lazimnya tidak cenderung untuk membatalkan keputusan hakim bicara berhubung jumlah ganti rugi semata-mata atas alasan bahawa Mahkamah bicara rayuan berpendapat, sekiranya Mahkamah bicara rayuan yang mengadili kes tersebut pada peringkat awal, jumlah yang diberikan mungkin lebih rendah. Untuk membatalkan atau mengubah keputusan tersebut, Mahkamah bicara rayuan mestilah yakin bahawa hakim bicara telah bertindak berdasarkan prinsip undang-undang yang salah, atau bahawa jumlah yang diberikan adalah terlalu tinggi atau terlalu rendah sehingga menjadikannya satu anggaran gantirugi yang nyata silap.

Plaintif menuntut kecederaan yang dialami akibat kemalangan iaitu:

Closed comminuted distal third right tibia;

(ii) Fracture proximal third right fibula;

(iii) Muscle wasting;

(iv) Scar;

Osteoarthritis Anterior cruciate ligament (ACL), Posterior cruciate ligament (PCL) and Meniscus tear;

(vi) Future surgery Pain and suffering for future surgery.

Atas dasar 100% liability, HMS yang bijaksana telah membenarkan tuntutan Plaintif seperti berikut: Gantirugi Am (Kecederaan) RM147,500.00 Gantirugi Am (Kesakitan dan penderitaan akibat pembedahan pada masa hadapan) Gantirugi Khas (Pembedahan masa hadapan) Gantirugi Khas (Alat Prostetik dan Orthotik) RM148,450.00 Jumlah

Setelah meneliti kecederaan dan ketidakupayaan yang di alami Plaintif, Mahkamah mendapati HMS telah memberi awad gantirugi am dan khas berdasarkan prinsip undang-undang yang salah dan jumlah yang diberikan adalah terlalu tinggi menjadikannya satu anggaran gantirugi yang nyata silap. Berikut adalah semakan semula awad yang diberi oleh HMS:

Kecederaan closed fracture proximal 1/3 right fibula and closed comminuted fracture distal third right tibia with 1 cm shortening. Plaintif Defendant RM55,000.00 RM55,000.00 Mahkamah mendapati award HSM adalah lebih tinggi daripada kes otoriti. Di dalam kes Wong Kooi Wah v. Wong Kam Ming [2012] 1 PIR 37 dan Juraimi bin Yahya v. Norazery bin Sulaiman & 1 org lagi [2009] 2 PIR 124, mahkamah bagi kedua-dua kes mengawardkan RM50,000.00 bagi kecederaan yang sama. Jumlah ini juga konsisten dengan Compendium iaitu antara RM36,000.00 – RM60,000.00 bergantung kepada tahap kecederaan. Oleh itu awad HMS bagi kecederaan ini diubah kepada RM50,000.00.

(ii) Muscle wasting of 3 cm over left thigh and 2 cm over left calf. Plaintif Defendant RM15,000.00 RM2,000.00 RM12,500.00 Mahkamah mendapati award RM12,500.00 oleh HSM adalah lebih tinggi daripada kes otoriti dan Compendium. Di dalam kes Goh Chun Hui lwn Murugesan Silanappan [2014] 1 PIR 4, mahkamah mengawadkan gantirugi RM5,000.00 untuk paha dan betis. Compendium pula mencadangkan RM5,000.00 bagi satu anggota badan yang cedera. Plaintif mengalami pengecutan otot pada paha dan betis. Oleh itu awad HMS bagi kecederaan ini diubah kepada RM5,000.00 x 2 = RM10,000.00.

(iii) Multiple scars 3 x 2 cm and 3 x 1 cm over right knee, 2 x 1 cm abrasion scar over right tibia and 2 x 1 cm abrasion scar over right elbow. Plaintif Defendant RM25,000.00 RM4,000.00 RM4,500.00 Mahkamah mendapati award RM10,000.00 oleh HSM adalah terlalu tinggi berbanding otoriti dan Compendium. Di dalam kes Helmi b. Abdullah v. Mohammad Mustafar Kamal b. Adnan & Anor [2022] 2 PIR [44], mahkamah membenarkan award RM4,000.00 bagi 4 cm surgical scar over left shin and 10 cm surgical scar over medial upper left upper tibia. Compendium pula mencadangkan parut antara RM1,500.00 – RM5,000.00 bergantung kepada besar atau panjang kesan parut yang dialami. Di dalam kes ini Plaintif mengalami minor scar di tiga (3) anggota badan. Oleh itu awad HMS bagi kecederaan ini diubah kepada RM1,500.00 x 3 = RM4,500.00.

(iv) Risk of osteoarthritis of right knee and right ankle. Will develop some degree of secondary osteo right ankle joint. Plaintif Defendant RM25,000.00 RM3 – 4k RM20,000.00 Mahkamah mendapati award RM20,000.00 oleh HSM adalah terlalu tinggi berbanding otoriti dan Compendium. Di dalam kes Devarajan a/l Kunasekaran v. Leon Ngim Chong & Anor [2024] 1 PIR [7], mahkamah membenarkan award RM3,000.00 bagi kecederaan yang sama. Compendium pula mencadangkan RM5,000.00 bagi satu bahagian osteoarthritis. Plaintif mengalami risiko osteoarthritis pada dua (2) anggota badan iaitu right knee and right ankle. Oleh itu awad HMS bagi kecederaan ini diubah kepada RM5,000 x 2 = RM10,000.00.

Koyakan ACL kanan, PCL Kanan dan meniscus kanan (tiga (3) kecederaan). Plaintif Defendant Mahkamah mendapati award RM50,000.00 oleh HMS adalah terlalu tinggi berbanding kecederaan, otoriti dan Compendium. Keterangan Doktor Pakar SP1 menyatakan ‘It can be ACL, it can be PCL, or it can be a mixed ACL and PCL and that it can only be confirmed by diagnostic arthroscopic examination’. Nota catitan laporan Pantai Hospital menyatakan ACL is intact. SP1 menyatakan ‘we noticed that there is huge error in the reporting of the MRI. Also, clinical findings of laxity of ACL and PCL are not that accurate if the patient has pain and stiffness of the joint. Laporan Pakar Defendan menyatakan ‘ACL intact, meniscus tear, partial PCL but stable’. Di dalam kes Nurdin b. Abdullah v. Azwardi bin Salim & Seorg lagi [2013] 1 PIR 46 mahkamah telah mengawardkan RM15,000.00 bagi kecederaan right ACL avulsion fracture yang melibatkan satu kecederaan. Kecederaan ACL/PCL dan meniscus tear yang dialami Plaintif dengan mengambilkira overlapping maka awad HMS diubah kepada RM30,000.00.

(vi) Pembedahan masa hadapan. Plaintif Defendant RM13,000.00 Mahkamah mendapati award RM70,000.00 oleh HSM bagi kos pembedahan masa hadapan adalah terlalu tinggi dan gagal menggunapakai prinsip kemunasabahan (reasonableness). Di dalam kes Inas Faiqah Mohd Helmi (A Child Suing Through Her Father And Next Friend; Mohd Helmi Abdul Aziz) v. Kerajaan Malaysia & Ors [2016] 2 CLJ 885, hakim Mahkamah Persekutuan Abdull Hamid Embong dengan jelas menyatakan bahawa dalam menentukan sesuatu tuntutan bagi rawatan perubatan masa hadapan, sama ada di hospital swasta atau kerajaan, pertimbangan utama mestilah soal kewajaran. Plaintif bukan sahaja perlu memberikan justifikasi mengapa rawatan swasta lebih diutamakan berbanding kemudahan awam, tetapi juga perlu membuktikan bahawa jumlah yang dituntut adalah munasabah. Justifikasi tersebut hendaklah disokong dengan keterangan yang kukuh dan boleh dipercayai. Tuntutan bagi kos pembedahan masa hadapan tidak dinyatakan dalam mana-mana laporan Pakar Plaintif. Pakar Plaintif (SP1) hanya memberi anggaran sejumlah RM70,000.00 bagi kos pembedahan masa hadapan bagi kecederaan PCL. Walau bagaimanapun, SP1 bersetuju beliau hanya mengesyorkan Plaintif untuk menjalani ACL reconstruction (melalui eksibit P3) yang berjumlah RM40,000.00. Tiada keterangan Plaintif perlu menjalani pembedahan PCL reconstruction berbanding ACL reconstruction. Merujuk kepada kes Peraganathan a/l Karpaya v. Choong Yuk Sang [1996] 1 CLJ 622, mahkamah telah memutuskan bahawa sekiranya Plaintif tidak dapat menunjukkan reasonableness untuk beliau mendapatkan rawatan tersebut di hospital swasta berbanding hospital Kerajaan, Plaintif hanya berhak kepada 1/3 daripada kos tersebut. Laporan Pakar Defendan dari Pantai Hospital bertarikh 1/7/2024, mengesahkan ACL intact dan repot MRI mendapati terdapat koyakan pada PCL tetapi stabil. Maka Mahkamah menerima cadangan Pantai Medical Centre iaitu kos untuk baiki meniscus adalah RM30,000.00. Dengan penolakkan 2/3 kerana kos pembedahan yang dicadangkan adalah di hospital swasta, maka awad HMS diketepikan dan diganti dengan RM10,000.00.

(vii) Gantirugi kesakitan dan penderitaan akibat pembedahan masa hadapan. Plaintif Defendant RM15,000.00 RM2,000.00 RM5,000.00 Mahkamah mendapati award RM10,000.00 oleh HSM adalah terlalu tinggi berbanding kecederaan dan otoriti. Pembedahan masa hadapan yang dicadangkan adalah untuk membaiki meniscus sahaja. Oleh itu awad HMS diketepikan dan diganti dengan RM5,000.00.

(viii) Alatan Prostetik dan Orthotik HMS mengawardkan alatan Prostetik dan Orthotik sebanyak RM148,450.00 mengikut tuntutan Plaintif. SP1 (Pakar Ortopedik) hanya mencadangkan shoe raise. Alatan lain seperti commode chair, smartcrutch, knee brace dan ankle with speedlace bukan keperluan. HMS telah khilaf apabila membenarkan sejumlah RM148,450.00 mengikut sebut harga Plaintif semata-mata tanpa mempertimbangkan sebut harga dan keterangan ahli certified prosthesist dan orthosist Defendan (SD1). Selanjutnya Plaintif juga berniat menjalani pembedahan masa hadapan bagi membaiki kepatahan dan ketidakupayaan. Oleh itu tidak ada keperluan untuk Plaintif menggunakan peralatan ortosis dan prosthesis. Mahkamah menerima syor CPO Defendan (SD1) yang mana untuk keperluan shoe raise, sejumlah RM10,800.00 untuk Dr Comfort Conner Orthopaedic Sandals with soft lining insole and outsole raise 1 cm right side. Oleh itu awad HMS sebanyak RM148,450.00 di ketepikan dan diubah kepada RM10,800.00. KEPUTUSAN

Rayuan atas isu liabiliti dan kuantum dibenarkan dengan kos RM10,000.00 tertakluk kepada allokatur.

Atas dasar liabiliti 100%, Kuantum dibenarkan adalah seperti berikut:

Gantirugi Am: RM104,500.00

(ii) Future surgery: RM10,000.00

(iii) Pain and suffering for future surgery: RM5,000.00

(iv) Alat prosthetic dan orthotik (shoe raise): RM10,800.00

5% setahun atas jumlah gantirugi am dari tarikh penyampaian saman sehingga ke tarikh penghakiman.

35.

2.5% setahun atas jumlah gantirugi khas dari tarikh kemalangan sehingga ke tarikh penghakiman.

5% setahun atas jumlah penghakiman dari Tarikh penghakiman sehingga ke penyelesaian penuh.

Tiada faedah atas future surgery, kesakitan masa hadapan akibat pembedahan dan alat prosthetic (shoe raise). Bertarikh: 30.07.2026 (MOHD AIMI ZAINI BIN MOHD AZHAR) PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI ALOR SETAR KEDAH DARUL AMAN KAUNSEL: Bagi pihak Perayu/Defendan Harikishnan Tetuan Dass, Jainab & Associates Bagi pihak Responden/Plaintif