NIA WAI KONG v Pendakwa Raya (J-05(M)-471-10/2023)

Pendakwaan terhadap Perayu bermula di Mahkamah Tinggi di Johor Bahru, Johor Darul Ta’zim bagi pertuduhan pindaan berikut: “Bahawa kamu pada 8 Mei 2019 jam lebih kurang 8.15 malam, bertempat di hadapan Hotel KSL, Jalan Seladang, Taman Abad, di dalam Daerah Johor Bahru, di dalam Negeri Johor Darul Takzim telah didapati mengedar dadah berbahaya jenis Methamphetamine seberat bersih 2113.35 gram. Dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama.”

Perayu tidak mengaku bersalah terhadap pertuduhan pindaan tersebut dan memohon untuk dibicarakan. Seramai empat (4) orang saksi pendakwaan telah dipanggil untuk memberikan keterangan.

Pada akhir kes pendakwaan, pada 22 Mei 2023, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati pihak pendakwaan telah berjaya mengemukakan suatu kes prima facie terhadap perayu dan memanggil perayu untuk membela diri di atas pertuduhan pindaan tersebut.

Perayu (SD1) memilih untuk memberikan keterangannya secara bersumpah di kandang saksi. Selain daripada perayu tiada saksi lain yang dipanggil oleh pihak pembelaan.

Pada akhir kes pembelaan, pada 10 Oktober 2023, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati perayu bersalah dan disabitkan terhadap pertuduhan pindaan tersebut. Perayu telah dijatuhi hukuman gantung sampai mati.

Terkilan dengan keputusan tersebut, pada 19 Oktober 2023, perayu telah memfailkan notis rayuan ke Mahkamah Rayuan Malaysia terhadap sabitan dan hukuman tersebut.

Bagi memudahkan rujukan, selepas ini kami akan merujuk perayu sebagai tertuduh sepertimana panggilannya di Mahkamah Tinggi.

Pada 8 Mei 2018 lebih kurang pukul 8.15 malam, Inspektor Sharul Rizal bin Abd Kadir (SP3) yang mengetuai sepasukan polis dari Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Kontinjen Polis Johor telah membuat pemerhatian terhadap sebuah kereta jenis Proton Persona warna perak nombor pendaftaran AHM 4718 yang dipandu oleh tertuduh di hadapan Hotel KSL, Jalan Seladang, Taman Abad, Johor Bahru, Johor Darul Ta’zim.

Setelah menunggu selama kira-kira 15 minit, SP3 melihat tertuduh keluar darı kereta tersebut sambil menjinjit satu (1) beg kertas berwarna putih / merah muda bergambar beruang (tandaan “S”) di tangan kanannya. SP3 bersama anggota serbuan telah menghampiri tertuduh sambil SP3 memperkenalkan dirinya sebagai seorang pegawai kanan polis dengan menunjukkan kad kuasanya.

Setelah tertuduh menyedari SP3 dan anggota serbuan lain adalah polis, tertuduh telah bertindak secara agresif dan cuba untuk melarikan diri, tetapi tertuduh telah berjaya ditangkap setelah berlaku sedikit pergelutan di antara beliau dengan pihak polis.

SP3 kemudiannya telah membuat pemeriksaan ke atas beg kertas tersebut dan mendapati di dalamnya terdapat satu (1) plastik berwarna hijau kekuningan bertulisan "Guan Yin Wang" di dalamnya mengandungi barang-barang seperti yang berikut:

Satu (1) paket plastik lutsinar berisi hablur kristal disyaki dadah jenis syabu (Tandaan S1A dengan anggaran berat kasar 1,015 gram);

(ii) Satu (1) paket plastik lutsinar berisi hablur kristal disyaki dadah jenis syabu (Tandaan S2A anggaran berat kasar 1,010 gram); dan

(iii) Satu (1) paket plastik lutsinar berisi hablur kristal disyaki dadah jenis syabu (Tandaan S3A anggaran berat kasar 1,014 gram). [12] Pemeriksaan lanjut di dalam kereta yang dipandu oleh tertuduh tidak menjumpai apa-apa barang salah. [13] SP3 turut merampas kereta tersebut, serangkai kunci kereta serta wang tunai yang bercampur-campur berjumlah RM650.00. [14] SP3 kemudiannya telah membawa balik tertuduh dan semua dadah-dadah berbahaya serta barang kes lainnya yang dirampas ke Ibu Pejabat Polis Daerah (IPD) Johor Bahru Selatan bagi tindakan selanjutnya. [15] Setibanya di IPD, SP3 telah menyediakan senarai bongkar (ekshibit P8) dan membuat laporan polis JBS Report No: 008632/2019 (ekshibit P9). Dokumen akuan serah terima barang kes bertarikh 8 Mei 2019 di antara SP3 dengan pegawai penyiasat yang bertugas iaitu Inspektor Muhammad Zulhilmi bin Abdul Rahim (meninggal dunia pada 23 Februari 2023) (arwah IO) telah disediakan dan ditandakan sebagai ekshibit P10. Pada 9 Mei 2019 lebih kurang pukul 12.30 pagi, SP3 telah menyerahkan tertuduh dan barang kes dadah kepada arwah IO. [16] Pada 12 Mei 2019 pukul 3.44 petang, arwah IO telah menyerahkan satu Kotak Barang Kes PDRM bertanda "ZR" dan bermeterai "POLIS DIRAJA MALAYSIA 642" kepada Encik Sidek bin Ahmad, Ahli Kimia (SP2) di Jabatan Kimia Malaysia, Johor Bahru, Johor Darul Takzim untuk dianalisis. [17] SP2 telah memeriksa Kotak Barang Kes PDRM bertanda "ZR" tersebut dan mendapati di dalamnya terdapat satu (1) beg kertas bertanda "S" berisi:

Satu (1) paket plastik bertanda "S1" berisi satu paket plastik bertanda "S1A" yang mengandungi bahan hablur berwarna putih;

(ii) Satu (1) paket plastik bertanda "S2" berisi satu paket plastik bertanda "S2A" yang mengandungi bahan hablur berwarna putih; dan

(iii) Satu (1) paket plastik bertanda "S3" berisi satu paket plastik bertanda "S3A" yang mengandungi bahan hablur berwarna putih. [18] Setelah dianalisis, SP3 mendapati berat bersih bahan-bahan tersebut berjumlah 3001.82 gram yang mengandungi 2113.35 gram Methamphetamine. Bahan-bahan seperti yang tersebut telah dijadikan serbuk yang homogen semasa dianalisis. Selepas itu bakinya dimasukkan ke dalam satu paket plastik berasingan (dibekalkan oleh SP2) dan ditandakan dengan No. Makmal: 19-FR-J-03101. SP2 mengesahkan Methamphetamine adalah disenaraikan dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. Laporan Kimia bertarikh 14 Julai 2019 yang disediakan oleh SP2 telah ditandakan sebagai ekshibit P7. [19] Ekshibit-ekshibit tersebut kemudiannya telah dimeteraikan dengan label Keselamatan Jabatan Kimia Malaysia dan diserahkan kembali bersama-sama dengan ekshibit P7 oleh SP2 kepada arwah IO pada 21 Julai 2019 jam 4.10 petang. Ringkasan Pembelaan Tertuduh [20] Pembelaan yang dibangkitkan oleh tertuduh di antara lainnya adalah seperti berikut:

Tertuduh tidak mengetahui bahawa kandungan di dalam beg kertas ekshibit P5A tersebut mengandungi dadah. Tertuduh seawal tangkapan telah memberitahu pihak polis bahawa dia tiada mempunyai pengetahuan mengenai kewujudan dadah tersebut sepertimana yang dinyatakannya di dalam percakapan beramaran yang ditandakan sebagai ekshibit D13.

Tertuduh telah meminta kerja daripada Ah Hau dan Ah Hau telah menawarkan pekerjaan kepada tertuduh untuk menghantar barang dengan upah bulanan sebanyak RM1500.00.

Pada tarikh kejadian, Ah Hau telah menyuruh tertuduh supaya pergi ke Hotel KSL dan berjumpa dengan Ah Pau.

Setibanya di hotel tersebut, tertuduh telah melihat Ah Pau di hadapan pintu hotel tersebut.

Ah Pau telah menyerahkan beg kertas (ekshibit P5A) kepada tertuduh dan menyuruh tertuduh menyerahkan ekshibit P5A tersebut kepada sebuah kereta BMW berwarna merah yang terletak di jalan sebelah. Ketika mengambil ekshibit P5A tersebut daripada Ah Pau, tertuduh telah memeriksa barangan di dalam P5A tersebut dan menganggapnya sebagai teh cina berdasarkan kepada pembalut yang bertulis Guan Yin Wang.

Dalam tempoh yang singkat iaitu 1 hingga 2 minit selepas beg P5A diserahkan kepada tertuduh, pasukan SP3 telah menyerbu dan menahan tertuduh. Tertuduh telah ditolak oleh pasukan serbuan sehingga terjatuh sebelum beliau ditangkap. Dapatan Hakim Mahkamah Tinggi Di Akhir Kes Pembelaan [21] Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana di dalam alasan penghakimannya di akhir kes pembelaan di antara lainnya mengatakan seperti yang berikut dan kami petik: [41] Di akhir kes pendakwaan, saya telah memutuskan pendakwaan berjaya membuktikan pemilikan dadah berbahaya jenis Methamphetamine secara terus tanpa bergantung kepada anggapan s.37(d) Akta itu. Sehubungan itu, saya akan meneliti pembelaan Tertuduh, sama ada berjaya menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah atas pemilikan dadah berbahaya yang menjadi hal perkara Pertuduhan Pindaan oleh Mahkamah. [42] Saya telah meneliti pembelaan Tertuduh, mengikut versi pendakwaan khasnya SP3, Tertuduh keluar daripada kereta menjinjit bag [P5A] yang mengandungi dadah berbahaya. Sebaliknya dalam pembelaan Tertuduh, Tertuduh menyatakan datang ke Hotel KSL untuk mengambil bag [P5A] daripada Ah Pau. Sebelum sempat Tertuduh menyerahkan bag [P5A] kepada kereta BMW warna merah telah ditangkap. [43] Tertuduh dalam pembelaan menyatakan walaupun mengenali Ah Pau hampir 10 tahun tetapi tidak mengetahui nombor telefon bimbit Ah Pau. Tertuduh ada menyatakan telah menerima panggilan telefon dari Ah Hau pada sebelah petang hari kejadian, anihnya Tertuduh tidak memaklumkan kepada pihak polis nombor telefon bimbit Ah Hau. Tertuduh memberikan alasan pihak polis tidak bertanyakan berkaitan nombor telefon bimbit Ah Hau dan Ah Pau. [44] Saya turut menimbangkan pembelaan Tertuduh iaitu bagi penghantaran barang telah dijanjikan oleh Ah Pau atau Ah Hau gaji bulanan RM1,500.00. Gaji bulanan ini tidak sempat Tertuduh nikmatinya kerana telah ditangkap oleh polis. Sebaliknya Tertuduh dalam D13 menyatakan RM1,500.00 merujuk kepada upah yang ditawarkan oleh Ah Pau sekiranya SD1 berjaya menyerahkan barangan kepada pembeli. [45] Saya berpendapat pembelaan Tertuduh penafian semata-mata. Tertuduh tidak dapat memberitahu butiran terperinci Ah Hau dan Ah Pau kepada pihak polis. Jika benar Tertuduh telah dihubungi Ah Hau pada sebelah petang sebelum tangkapan, Tertuduh tidak dapat menunjukkan panggilan ini daripada butiran telefon bimbit Tertuduh. [46] Saya juga berpendapat jika benar Tertuduh datang ke Hotel KSL untuk berjumpa Ah Pau, sudah pasti Ah Pau ada bersama semasa serbuan dilakukan oleh SP3. Mengikut keterangan SP3, hanya Tertuduh seorang semasa tangkapan dan tiada individu lainnya. [47] Saya turut berpendapat memandangkan pembelaan mengaitkan Ah Hua dan Ah Pau dalam pembelaannya, menjadi tugas Tertuduh untuk memanggil saksi-saksi ini ke Mahkamah. Kegagalan ini membolehkan anggapan s.114 (g) Akta itu terpakai terhadap Tertuduh. [48] Saya juga telah menimbangkan D13, isi kandungannya tidak dapat menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah berkaitan pemilikan dadah berbahaya yang berada di dalam bag [P5A] yang dijinjit oleh Tertuduh. Tertuduh telah gagal memanggil Ah Hua dan Ah Pau untuk memberi keterangan khasnya sama ada bag [P5A] perlu diserahkan kepada kereta BMW warna merah. Jika benar versi Tertuduh, semasa SP3 melakukan serbuan akan nampak kereta BMW warna merah kerana jarak Tertuduh dengan kereta BMW tersebut 20 meter. Pada jarak ini, SP3 akan nampak kenderaan BMW. Saya memutuskan pendakwaan telah membuktikan melampaui keraguan yang munasabah Tertuduh mempunyai pemilikan dadah berbahaya yang berada dalam bag [P5A]. Pembelaan "innocent carrier" [49] Peguam Tertuduh menghujahkan Tertuduh tidak mengetahui bungkusan teh China yang berada dalam bag [P5A] yang dijinjit dengan tangan kanannya mengandungi dadah berbahaya. [51] Berbekalkan prinsip undang-undang yang diputuskan dalam kes Herlina Purnama Sari [supra] dan Munuswamy Sundar Raj [supra], saya akan menyentuh pembelaan Tertuduh berkaitan "innocent carrier". Tertuduh dalam pembelaannya menyatakan sebaik menerima bag [P5A] daripada Ah Pau, Tertuduh ada melihat kandungan bag tersebut dan mendapati ada plastik tertulis Guan Yin Ming. Tertuduh menyangkakan ia teh China. Saya telah meneliti PERCAKAPAN BERAMARAN OKT [D13] yang dirakam oleh Insp Azraf pada 12.5.2019 jam 4.05 petang seperti berikut: "S: Boleh kamu ceritakan kenapa kamu ditangkap polis pada 08/05/2019 jam lebih kurang 2015 HRS? ... Ah Pau telah datang berjumpa saya dan menyerahkan satu beg kertas kepada saya. Ah Pau suruh saya serahkan beg kertas tersebut ke sebuah kereta BMW warna merah. Selepas itu saya ambil beg kertas tersebut dan berjalan untuk serahkan ke kereta BMW warna merah. Jarak antara kereta tersebut dengan saya adalah lebih kurang 20 meter. Sebelum saya sampa (sampai) ke kereta tersebut, saya telah ditahan oleh beberapa orang ...". [52] Saya berpendapat dalam D13, Tertuduh langsung tidak memberitahu ada memeriksa bag [PA] yang diterima dari Ah Pau. Semasa D13 dirakam, fakta ini mash segar dari ingatan Tertuduh berbanding semasa memberi pembelaan di Mahkamah. Saya memutuskan Tertuduh tidak mengambil peluang untuk memeriksanya terlebih dahulu semasa menerima bag [P5A] dari Ah Pau. Saya memutuskan pembelaan "innocent carrier" tidak terpakai terhadap Tertuduh. [53] Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, saya memutuskan Tertuduh gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah berkaitan pemilikan dada berbahaya yang menjadi teras pertuduhan pindaan di akhir kes pendakwaan. [54] Saya selanjutnya menimbangkan pembelaan Tertuduh berkaitan anggapan pengedaran dadah berbahaya di bawah s.37(da)(xvi) Akta itu. Tertuduh gagal memberikan penjelasan apakah tujuan dadah berbahaya tersebut. Saya berpendapat Tertuduh memiliki dadah berbahaya tersebut bagi tujuan pengedaran dadah berbahaya dan bukan tujuan yang lainnya. [56] Saya berpendapat Tertuduh dalam pembelaannya atas imbangan kebarangkalian gagal mematahkan anggapan undang-undang s.37(da)(xvi) Akta itu. Saya berpendapat pendakwaan berjaya membuktikan melampaui keraguan yang munasabah iaitu Tertuduh memiliki dadah berbahaya Methamphetamine seberat 2113.35gram bagi tujuan pengedaran dadah berbahaya bagi maksud s. 39B(1)(a) Akta itu. [57] Pada akhirnya saya memutuskan Tertuduh bersalah dan disabitkan atas Pertuduhan Pindaan yang dipinda di akhir kes pendakwaan. Penghujahan Peguam Tertuduh [22] Fokus penghujahan peguam tertuduh hanya terhadap empat (4) perkara utama sahaja iaitu:

Rantaian keterangan barang kes terputus;

(ii) Wujud kacau ganggu pada barang kes dadah;

(iii) Anggapan di bawah seksyen 114 (g) Akta Keterangan 1950 tidak boleh digunapakai terhadap tertuduh atas kegagalannya memanggil Ah Pau dan Ah Hau sebagai saksi-saksi pembelaan; dan

(iv) Wujud pembelaan "innocent carrier". Prinsip Undang-Undang Berkaitan Dapatan Fakta Di Peringkat Rayuan [23] Secara prinsipnya, mahkamah di peringkat rayuan jarang sekali campurtangan atau mengganggu dapatan fakta yang dibuat hakim perbicaraan melainkan terdapat alasan-alasan yang kukuh dan mendesak untuk berbuat demikian. [24] Di dalam kes Herchun Singh & Ors v. PP [1969] MLRA 382, Ong Hock Thye CJ (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: "An appellate Court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the Judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding”. [25] Di dalam kes PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 2 MLRA 590, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut: “Now, it settled law that it is no part of the function of an appellate court in a criminal case-or indeed any case-to make its own findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial Court. The reason is obvious. An appellate Court is necessarily fettered because it lacks the audio-visual advantage enjoyed by the trial Court”. Dapatan Kami

(A) Sama Ada Terputusnya Rantaian Keterangan [26] Menyentuh mengenai isu pertama ini, Hakim Mahkamah Tinggi di dalam alasan penghakimannya menyatakan seperti yang berikut: [29] Rantaian keterangan yang terputus. Peguam Tertuduh menghujahkan terdapat percanggahan berkaitan barang kes yang diterima oleh SP1 [Juru Setor] dengan barang kes P5A(1), P5A(2) dan P5A(3) yang dikemukakan di Mahkamah. SP4 selaku Pegawai Penyiasat Warisan barang kes tersebut terdapat kesan guntingan. Peguam Tertuduh merujuk kes Yeong Kia Heng v. PP [1992] 1 CLJ 364 dan PP v. Sulaiman bin Mohamad Noor [1996] 1 MLJ 196 bagi menyokong penegasannya berkaitan rantaian keterangan yang terputus. [30] Saya telah meneliti keterangan SP1, beliau sekadar menerima barang kes yang berada dalam kotak berseal kimia bertanda “ZR” daripada Pegawai Penyiasat yang asal iaitu arwah Insp Muhammad Zulhilmi. Sepanjang barang kes berada dalam jagaannya ianya tidak pernah dikeluarkan melainkan bagi tujuan perbicaraan. Saya berpendapat semasa SP1 memberi keterangan beliau tidak dapat melihat P5A(1), P5A(2) dan P5A(3). Selanjutnya Ahli Kimia [SP2] yang menjalankan analisis sudah pasti akan mengeluarkannya dan tidak mustahil SP2 yang menguntingnya. SP2 telah mengesahkan menerima barang kes daripada arwah Insp Muhammad Zulhimi. Semasa perbicaraan telah mengesahkan barang kes yang sama diterima dan dianalisis dan dikemukakan di Mahkamah. Saya memutuskan tiada percanggahan atau rantaian keterangan terputus sebagaimana yang cuba dihujahkan oleh peguam Tertuduh. Saya telah menghalusi fakta kes Yeong Kia Heng [supra] dan Sulaiman bin Mohamad Noor [supra], fakta kes berbeza dengan kes Tertuduh sekarang. [31] Tiada penjelasan berkaitan penyimpanan barang kes apabila Pegawai Penyiasat asal meninggal dunia. [32] Peguam Tertuduh telah menghujahkan terdapat keraguan berkaitan barang kes yang dikemukakan di Mahkamah apabila Pegawai Penyiasat Warisan [SP4] tidak pasti sama ada barang kes yang sama di hantar ke Ahli Kimia. Saya berpendapat walaupun Pegawai Penyiasat asal telah meninggal dunia. Barang kes dalam jagaan atau simpanan SP1 sepanjang masa melainkan dibawa untuk perbicaraan. Ahli Kimia [SP2] telah mengecam dan mengesahkan barang kes dadah berbahaya yang sama diterima dari Pegawai Penyiasat asal dan dianalisis. SP2 telah mengecam semasa perbicaraan barang kes yang diterima dan dianalisis barang kes yang sama berpandukan pelekat makmal Jabatan Kimia iaitu 19-FR-J-03101. [33] Saya berpendapat isu yang cuba diketengahkan oleh Peguam Tertuduh tidak bermerit. Saya memutuskan rantaian keterangan tidak terputus. [27] Peguambela tertuduh yang bijaksana di dalam penghujahannya menegaskan bahawa ketidakhadiran arwah IO telah menyebabkan terputusnya rantaian keterangan di antara SP1 (Koperal Jasri bin Jaafar, Jurustor) dengan SP2 (Ahli Kimia). Arwah IO memainkan peranan yang penting dan telah menyimpan barang kes tersebut selama lebih kurang tiga (3) hari sebelum diserahkan kepada SP2. Mahkamah ini tidak diberikan sebarang penjelasan tentang apakah yang dilakukan oleh arwah IO terhadap barang kes dadah dalam tempoh 3 hari tersebut. Fakta ini dengan nyata menunjukkan terputusnya rantaian keterangan di dalam kes ini. [28] Dengan hormatnya, kami tidak bersetuju dengan penghujahan peguam tertuduh ini. Pada hemat kami rantaian keterangan barang kes tetap tidak terputus sekali pun dengan ketiadaan keterangan arwah IO Rahim yang telah meninggal dunia pada 23 Februari 2023 sebelum beliau sempat memberikan keterangannya di Mahkamah Tinggi. Ini berpaksikan kepada kronologi perjalanan barang kes yang lengkap rantaiannya sepertimana yang diperturunkan di bawah ini. • Pada 8 Mei 2019 pukul 8.30 malam, SP3 telah merampas barang kes daripada tertuduh. Barang kes berada di dalam kawalan dan jagaan SP3. • Pada 9 Mei 2019 pukul 12.30 pagi, SP3 telah menyerahkan barang kes kepada arwah IO. Barang kes berada di dalam simpanan dan kawalan pegawai penyiasat. • Pada 12 Mei 2019 pukul 3.44 petang, arwah IO telah menghantar barang kes ke Jabatan Kimia Malaysia. Barang kes berada di dalam simpanan SP2 untuk tujuan analisis. • Pada 21 Julai 2019 pukul 4.10 petang, SP2 telah menyerahkan semula barang kes yang telah dianalisis kepada arwah IO di dalam kotak berseal Jabatan Kimia Malaysia. • Pada 24 September 2019 pukul 3.30 petang, SP1 telah mendaftar barang kes dadah berseal kimia di Stor Barang Kes Berpusat IPD Johor Bahru Selatan yang diterimanya daripada arwah IO. Barang kes berada di dalam simpanan stor. • Pada 26 Jun 2022, barang kes dikeluarkan oleh arwah IO bagi tujuan perbicaraan. Barang kes berada di dalam kawalan arwah IO. SP1 sahkan keadaan barang kes adalah sama berseal dengan Jabatan Kimia Malaysia sepertimana yang diterimanya sebelum ini. [29] Berdasarkan kepada pergerakan barang kes, sudah terang lagi bersuluh bahawa barang kes yang dirampas daripada tertuduh adalah barang kes yang sama seperti yang dikemukakan di Mahkamah Tinggi. Ketiadaan arwah IO untuk menerangkan apa yang berlaku kepada barang kes tersebut selama lebih kurang tiga (3) hari sebelum diserahkan kepada SP2 tidak sama sekali melemahkan, memudaratkan atau menyebabkan terputusnya rantaian keterangan kes pendakwaan. Ini adalah kerana tiada keterangan yang menunjukkan barang kes tersebut berada di tangan mana-mana orang lain selain daripada arwah IO sahaja sebelum ianya berpindah tangan kepada SP2. Malah tidak dipertikaikan bahawa pada 12 Mei 2019 pukul 3.44 petang SP2 ada menerima barang kes tersebut daripada arwah IO. Oleh itu untuk mengatakan wujudnya “tangan-tangan tersembunyi” lain yang berkemungkinan telah mengusik atau mengganggu barang-barang kes tersebut di antara 9 Mei 2019 hingga 12 Mei 2019 adalah tidak berasas sama sekali. [30] Bukan setakat itu sahaja, kami juga mendapati tiada apa-apa keraguan yang berjaya ditimbulkan oleh pihak pembelaan mengenai identiti barang-barang kes tersebut. Dapatan ini adalah berpaksikan kepada keterangan-keterangan berikut: • Penandaan barang kes yang dibuat oleh SP3 telah dicamkan oleh SP2 dan SP3 sendiri di dalam mahkamah terbuka; • Deskripsi berhubung barang kes yang dirampas oleh SP3 adalah sama dengan barang kes yang dianalisa oleh SP2; • SP2 telah mengecamkan pelekat seal yang dibuat oleh SP2 pada kotak tersebut yang dipulangkan semula kepada arwah IO; • SP1 telah mengecamkan barang kes tersebut di mahkamah sebagai barang kes yang didaftarkan oleh arwah IO di stor barang kes; • Barang kes yang didaftarkan oleh arwah IO di stor ekshibit tidak pernah dikeluarkan sehingga tarikh perbicaraan. Mengikut ekshibit P4 (Buku Daftar Barang Kes POL 261) hanya arwah IO seorang sahaja yang mendaftar barang kes ini iaitu satu kotak berseal Jabatan Kimia Malaysia pada 24 Setember 2019) dan kemudian hanya sekali sahaja barang kes tersebut dibawa keluar oleh Arwah IO iaitu pada 26 Jun 2022 bagi tujuan perbicaraan. Malah mengikut keterangan SP2 barang kes yang didaftarkan ini tidak boleh dikeluarkan oleh mana-mana orang kecuali hanya oleh Pegawai Penyiasat sahaja.

(B) Sama Ada Wujud Kacau Ganggu Terhadap Barang Kes [31] Berkaitan isu ini, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana di dalam alasan penghakimannya menyatakan seperti berikut: "[30] Saya telah meneliti keterangan SP1, beliau sekadar menerima barang kes yang berada dalam kotak berseal kimia bertanda "ZR" daripada Pegawai Penyiasat yang asal iaitu arwah Insp Muhammad Zulhilmi. Sepanjang barang kes berada dalam jagaannya ianya tidak pernah dikeluarkan melainkan bagi tujuan perbicaraan. Saya berpendapat semasa SP1 memberi keterangan beliau tidak dapat melihat P5A(1), P5A(2) dan P5A(3). Selanjutnya Ahli Kimia [SP2] yang menjalankan analisis sudah pasti akan mengeluarkannya dan tidak mustahil SP2 yang menguntingnya. SP2 telah mengesahkan menerima barang kes daripada arwah Insp Muhammad Zulhimi. Semasa perbicaraan telah mengesahkan barang kes yang sama diterima dan dianalisis dan dikemukakan di Mahkamah. Saya memutuskan tiada percanggahan atau rantaian keterangan terputus sebagaimana yang cuba dihujahkan oleh peguam Tertuduh. Saya telah menghalusi fakta kes Yeong Kia Heng [supra] dan Sulaiman bin Mohamad Noor [supra], fakta kes berbeza dengan kes Tertuduh sekarang. [32] Peguam tertuduh yang bijaksana di dalam penghujahannya membangkitkan isu-isu berikut:

Hakim Bicara terpelajar langsung tidak menyentuh tentang fakta bahawa barang kes dadah berada di bawah jagaan arwah IO selama 3 hari sebelum diserah kepada SP2;

(ii) Hakim Bicara telah terkhilaf apabila membuat kesimpulan yang tidak mustahil SP2 yang menggunting plastik-plastik pembungkus P5A(1), P5A(2) dan P5A(3), sedangkan SP2 tidak pernah memberi keterangan tentang keadaan plastik-plastik P5A(1), P5A(2) dan P5A(3) ketika diterima. SP2 juga tidak pernah memberi keterangan yang SP2 ada menggunting plastik-plastik pembungkus P5A(1), P5A(2) dan P5A(3) sebelum menjalankan analisis.

(iii) SP4 (Inspektor Siti Noorasma binti Baharon) Pegawai Penyiasat Warisan di dalam keterangannya mengesahkan perkara-perkara berikut:

SP4 mengakui plastik pembalut mempunyai bekas seperti digunting;

SP4 tidak pasti siapakah yang membuat guntingan tersebut;

SP4 mengesahkan bahawa semasa pegawai penyiasat memperolehi ketiga-tiga plastik ini, ianya berada di dalam keadaan berseal.

(iv) Pada setiap plastik lutsinar yang berisi hablur-hablur kristal disyaki dadah jenis syabu masing-masing terdapat tandaan-tandaan Z1A, Z2A dan Z3A. Tiada keterangan tentang siapakah yang telah membuat tandaan-tandaan tersebut. [33] SP4 semasa sesi pemeriksaan balas di antara lainnya menyatakan seperti berikut: S: Dan saya cadang kepada kamu, kamu juga tidak boleh sahkanlah sama ada terdapat individu lain selain Pegawai Penyiasat telah meninggal dunia yang telah menguruskan barang-barang kes ini, setuju? J: Setuju. S: Saya mencadangkan kepada kamu, barang-barang kes dadah sepertimana yang telah dirujuk pada kamu pada hari ini, bukanlah barang kes yang diserah pada Pegawai Penyiasat yang telah meninggal dunia, setuju atau tidak? J: Tak pasti S: Saya mencadangkan kepada kamu barang-barang kes dadah semuanya dalam kes ini, yang ada di hadapan Mahkamah pada hari ini, bukanlah barang-barang kes yang diserah kepada Ahli Kimia dalam kes ini? Tak pasti [34] Timbalan Pendakwa Raya di dalam penghujahan balasnya menegaskan bahawa tiada kacau-ganggu yang berlaku pada barang kes dadah tersebut selama tiga (3) hari ianya berada di dalam jagaan dan kawalan arwah IO sebelum ianya diserahkan kepada SP2. Juga dihujahkan bahawa ada berkemungkinan SP2 yang membuat guntingan pada ketiga-tiga plastik lutsinar bertanda S1, S2 dan S3 tersebut. [35] Pada hemat kami meski pun Hakim Mahkamah Tinggi tidak mengupas isu berkaitan barang kes dadah yang berada di bawah jagaan arwah IO selama tiga (3) hari sebelum diserah kepada SP2, namun ini bukanlah sesuatu yang mencacatkan. Seperti yang telah kami ulaskan sebelum ini, keterangan yang dizahirkan oleh pihak pendakwaan jelas membuktikan tiada rantaian keterangan barang kes dadah yang telah terputus walaupun tanpa keterangan arwah IO atau pun ulasan yang dibuat oleh Mahkamah Tinggi. [36] Menyentuh mengenai fakta tentang siapakah yang telah menggunting plastik-plastik pembungkus P5A(1), P5A(2) dan P5A(3), siapakah yang membuat tandaan-tandaan Z1A, Z2A dan Z3A pada setiap plastik lutsinar yang berisi dadah dan apakah yang telah berlaku pada ekshibit-ekshibit dadah dadah ini sepanjang ianya berada di dalam jagaan arwah IO sebelum diserahkan kepada SP2, kami mendapati isu yang berbangkit tersebut bukanlah isu-isu misteri atau teka-teki yang berlegar-legar di dalam fikiran kami. [37] Inferens yang dapat kami buat adalah guntingan yang terdapat pada plastik-plastik pembungkus P5A(1), P5A(2) dan P5A(3) pasti telah dilakukan oleh SP2 meskipun tiada keterangan langusng yang diungkapkan oleh SP2 tentang perkara ini sebelum beliau menjalankan analisisnya terhadap barang-barang kes tersebut. Tidak mungkin SP2 boleh melakukan analisis terhadap dadah-dadah tandaan S1A, S2A dan S3A tersebut tanpa menggunting plastik-plastik pembungkus tersebut. [38] Mengenai siapakah pula yang telah membuat tandaan-tandaan Z1A, Z2A dan Z3A pada setiap plastik lutsinar yang berisi dadah-dadah itu, sekali lagi kami membuat inferens bahawa tandaan tersebut dibuat sendiri oleh arwah IO. Tandaan “Z” pasti merujuk kepada Zulhilmi sebagaimana tandaan “S” yang merujuk pada Sharul (SP3). [39] Menyentuh mengenai jawapan SP4 yang mengatakan bahawa beliau tidak pasti sama ada barang-barang kes dadah sepertimana yang telah dirujuk kepada beliau pada hari perbicaraan merupakan barang kes yang diserahkan kepada arwah IO dan Ahli Kimia (SP2), pada hemat kami jawapan yang diberikan oleh SP4 ini adalah suatu yang jujur kerana sebagai seorang pegawai penyiasat warisan beliau hanya berperanan menyampaikan sapina-sapina kepada saksi dan membawa barang kes ke Mahkamah pada hari perbicaraan. [40] Tambahan lagi SP4 juga mengakui dirinya tidak pernah terlibat di dalam siasatan kes. Justeru itu, SP4 pasti tidak tahu menahu berkenaan dengan barang-barang kes yang dirampas dan dikemukakan di Mahkamah Tinggi kerana beliau tidak terlibat secara langsung dengan penyiasatan kes ini dari mula tertuduh ditangkap sehingga tertuduh dibicarakan. SP4 hanya mengambil alih kertas siasatan kes ini sejak arwah IO berpindah dan melaporkan dirinya di Ibu Pejabat Polis Kulai, Johor pada bulan Oktober 2022. Dengan itu, hanya satu inferens sahaja yang kami boleh disimpulkan iaitu dadah yang dikemukakan di mahkamah merupakan dadah yang dirampas oleh SP3 pada masa kejadian sehinggalah ianya dikemukakan sebagai ekshibit di Mahkamah Tinggi. Tiada keraguan di dalam minda kami tentang perkara ini.

Bahawa pembelaan “innocent carrier” ini merupakan satu pembelaan bersifat pemikiran terkemudian dan yang direka bagi menafikan pengetahuan tertuduh berkenaan dadah yang dirampas di tangan kanannya itu. Pada hemat kami, sama ada pemilik sebenar dadah-dadah tersebut ialah Ah Hau atau Ah Pau bukanlah sesuatu yang relevan sama sekali bagi pertuduhan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952. [45] Di dalam kes PP v. Klong K’ Djoanh & Satu Lagi Rayuan [2016] 5 CLJ 533 Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Zakaria Sam HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[33] Di bawah s.39B(1), apa yang perlu dibuktikan ialah milikan dan kawalan dengan pengetahuan dan bukannya kepunyaan (ownership). Walaupun diandaikan dadah itu kepunyaan Brave, tetapi tertuduh dengan penuh pengetahuan membawanya ke Malaysia dari India, itu sudah cukup untuk memenuhi kehendak s.39B(1)ADB. lsu sama ada Brave atau adik Brave adalah pemilik beg P24, tidak relevan sama sekali bagi pertuduhan di bawah s.39B(1)ADB. [34] Bukanlah beban atas pendakwaan untuk menyiasat versi tertuduh mengenai Brave yang dikatakan pengedar sebenar kerana seorang pengedar masih memerlukan jaringan (networks) seperti tertuduh untuk menjalankan tugas pengedaran bagi pihaknya. [35] Di sini pendakwaan telah berjaya membuktikan bahawa tertuduh mempunyai kawalan, jagaan dan pengetahuan terhadap dadah yang dirampas.

Tingkah-laku tertuduh semasa serbuan dilakukan. Tertuduh semasa sesi pemeriksaan utama mengatakan seperti yang berikut: S: Jadi sebenarnya apa yang berlaku ketika kamu kena tangkap dengan polis ni? Dan jelaskan berdasarkan jawapan kamu yang kamu bagi pada polis. J: Pada masa tersebut Yang Arif, saya pun pada masa tersebut Ah Pau pun telah menyerahkan barang kepada saya, apabila saya mengambilkan barang tersebut ke dalam kereta BMW yang berwarna merah tersebut ketiba-tibanya ada satu kumpulan orang telah datang kepada saya dan saya ingat mereka datang menyerang ke apa-apa dan saya pun merasa takut. Dan selepas itu, mereka pun telah menolak saya sehingga saya terjatuh dan bila saya terjatuh mereka pun telah menggari tangan saya dan saya pun telah ditahan oleh polis pada masa tersebut. S: Ok, tadi kamu jawab ada sekumpulan orang. Kamu boleh bagi anggaran berapa orang? J: Lebih kurang tujuh sehingga lapan orang. S: Tujuh ke lapan orang. Mereka ini, tujuh lapan orang ni pakai baju apa? J: Baju biasa S: Baju biasa masa tu? Sekarang apa perasaan kamu ada tujuh lapan orang ni datang pada kamu ni. J: Pada masa tersebut saya rasa berasa takut Yang Arif. S: Berasa takut. Takut sebab apa? J: Saya takut kerana adalah terlalu ramai orang dan takut mereka akan menyerang saya. S: Takut kerana serang. Saya rujuk balik kamu kepada jawapan kamu tadi ya yang soalan tadi adakah kamu cuba melarikan diri semasa pihak polis tangkap kamu, kamu jawab saya tidak dapat melarikan diri kerana saya sudah ditahan oleh polis. Saya tidak pernah lari. S: Ok, terangkan pada Mahkamah apa maksud kamu ni, saya tidak dapat melarikan diri? J: Maksud saya tidak dapat melarikan diri pada masa tersebut adalah kerana apabila mereka datang dan mereka telah menolak saya sehingga saya terjatuh dan mereka pun telah menggari saya, dah saya tidak ada masa untuk, maksud saya tidak boleh melarikan diri sebab mereka dah garikan saya sudah.” [46] SP3 di dalam pernyataan bertulisnya bertarikh 7 Mac 2023 pula mengatakan seperti yang berikut: “Kemudian dilihat saspek (B1) tersebut telah keluar daripada m/kar tersebut sambil menjinjit (1) beg kertas berwarna putih/merah muda mempunyal gambar beruang [Tandaan S] ditangan kanannya. Seterusnya saya bersama anggota serbuan telah menghampirinya dan telah tahan saspek (B1) iaitu (L) Cina tersebut sambll saya perkenalkan diri sebagai pegawal kanan polis dengan menunjukkan kad kuasa. Apabila menyedari kehadiran kami sepasukan anggota Polls, saspek (B1) telah bertindak agresif dan cuba untuk melarkan diri tetapi saya bersama anggota serbuan telah berjaya menangkap saspek (B1) tersebut dan berlaku sedikit pergelutan kecil dengan saspek (B1) semasa tangkapan hendak dibuat. Setelah saspek (B1) berjaya ditahan dan ditangkap.” [47] Percubaan tertuduh untuk melepaskan dirinya daripada tangkapan pihak polis membuktikan bahawa tertuduh mempunyai pengetahuan bahawa beg yang dijinjitnya itu mengandungi dadah berbahaya. Kami tiada kemusykilan tentang hal ini. [48] Malah pergelutan yang berlaku di antara tertuduh dengan pihak polis ketika tangkapan hendak dilakukan terhadapnya menyokong dan menguatkan lagi keterangan kes pendakwaan. Mahkamah Tinggi di dalam kes Kurchang Singh v. PP [1989] 2 CLJ 442 memutuskan seperti berikut: “corroboration may come from the other prosecution witnesses or from the accused. Deliberate lies or incriminating conduct in a material particular can constitute corroboration." [49] Kelakuan atau reaksi tertuduh ketika tangkapan ini adalah relevan di bawah seksyen 8 dan seksyen 14 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukkan seperti yang berikut: “Motive, preparation and previous or subsequent conduct

(C) Sama Ada Tertuduh Merupakan Seorang Innocent Carrier/ Pembawa Yang Tidak Bersalah. [41] Berkaitan isu ini, Hakim Mahkamah Tinggi di dalam alasan penghakimannya mengatakan seperti berikut: [ ]…saya akan menyentuh pembelaan Tertuduh berkaitan "innocent carrier". Tertuduh dalam pembelaannya menyatakan sebaik menerima bag [P5A] daripada Ah Pau, Tertuduh ada melihat kandungan bag tersebut dan mendapati ada plastik tertulis Guan Yin Ming. Tertuduh menyangkakan ia teh China. Saya telah meneliti PERCAKAPAN BERAMARAN OKT [D13] yang dirakam oleh Insp Azraf pada 12.5.2019 jam 4.05 petang seperti berikut: "S: Boleh kamu ceritakan kenapa kamu ditangkap polis pada 08/05/2019 jam lebih kurang 2015 HRS? J: ... Ah Pau telah datang berjumpa saya dan menyerahkan satu beg kertas kepada saya. Ah Pau suruh saya serahkan beg kertas tersebut ke sebuah kereta BMW warna merah. Selepas itu saya ambil beg kertas tersebut dan berjalan untuk serahkan ke kereta BMW warna merah. Jarak antara kereta tersebut dengan saya adalah lebih kurang 20 meter. Sebelum saya sampa (sampai) ke kereta tersebut, saya telah ditahan oleh beberapa orang.” [52] Saya berpendapat dalam D13, Tertuduh langsung tidak memberitahu ada memeriksa bag [P5A] yang diterima dari Ah Pau. Semasa D13 dirakam, fakta ini masih segar dari ingatan Tertuduh berbanding semasa memberi pembelaan di Mahkamah. Saya memutuskan Tertuduh tidak mengambil peluang untuk memeriksanya terlebih dahulu semasa menerima bag [P5A] dari Ah Pau. Saya memutuskan pembelaan “innocent carrier" tidak terpakai terhadap Tertuduh. [42] Tertuduh di dalam percakapan beramarannya bertarikh 12 Mei 2019 (ekshibit D13) mengatakan di antara lainnya seperti berikut: “Pada hari kejadian, saya berada di jalan kawasan hadapan KSL Hotel. Saya ke sana untuk berjumpa satu lelaki cina bernama "Ah Pau". Selepas saya sampai di hadapan KSL, Ah Pau telah datang berjumpa saya dan menyerahkan satu beg kertas kepada saya. Ah Pau suruh saya serahkan beg kertas tersebut ke sebuah kereta BMW wama merah. Selepas itu saya ambil beg kertas tersebut dan berjalan untuk serahkan ke kereta BMW warna merah. Jarak antara kereta tersebut dengan saya adalah lebih kurang 20 meter. Sebelum saya sampa ke kereta tersebut, saya telah di tahan oleh beberapa orang. Mereka memperkenalkan diri sebagai polis. Selepas itu polis telah pemeriksaan ke atas badan saya dan tidak menjumpai apa-apa barang salah. Seterusnya polis telah membuat pemeriksaan ke dalam beg kertas yang saya pegang di tangan kanan saya. Semasa pemeriksaan di buat di dalam beg kertas tersebut, polis telah menjumpai barang yang disyaki dadah di daam beg kerias tersebut. Seterusnya pihak polis membawa saya ke balai untuk siasatan lanjut. Saya tidak tahu bahawa dalam beg kertas tersebut adalah dadah. Saya hanya ingin mernghantar beg kertas yang di serahkan oleh Ah Pau ke sebuah kereta. Saya pergi ke sana untuk untuk berjumpa denga satu lelaki Cina bernama Ah Pau untuk ambil barang dan serahkan barang tersebut kepada pembeli. Saya sanggup serahkan beg kertas tersebut keranan Ah Pau beritahu saya akan bagi saya duit sebanyak rm 1500 sekiranya saya serahkan beg kerias tersebut kepada pembelinya. Saya hanya di suruh untuk hantar beg kertas tersebut dan saya akan di bayar gaji sebanyak RM1,500.00. Polis jumpa barang disyaki dadah di dalam beg kertas yang gang saya bawa dengan tangan kanan saya. Dadah tersebut mungkin milik Ah Hau atau Ah Pau. Saya menyatakan bahawa dadah tersebut adalah milik mereka kerana Ah Hau yang menalifon saya suruh berjumpa dengan Ah Pau di kawasan KSL Hotel untuk ambil beg kertas tersebut.” [43] Semasa sesi pemeriksaan utama, tertuduh mengatakan seperti yang berikut: “Selepas saya berjumpa dengan Ah Pau dan Ah Pau telah menyerahkan satu bag yang ada plastik tea leaf kepada saya dan selepas itu saya pun telah ditangkap oleh polis. Pada masa tersebut apabila beliau menyerahkan barang tersebut saya pun tanya kepada beliau apa barangnya sebenarnya. Dia memberitahu saya adalah Chinese Tea, adalah teh lah. Saya pun telah buka bag tersebut dan saya pun tengok apa yang ada kat dalam dan saya nampak sahaja tea leaf tersebut, daun teh tersebut. Saya boleh nampak kerana bag tersebut adalah beg yang dalam keadaan transparent tak ada apa-apa warna dan pun tidak berzip, tiada zip langsung jadi saya boleh sahaja bukak dan tengok apa barang kat dalam tersebut. Yang bag yang tidak berzip ataupun tak ada zip langsung dan adalah transparent so tak ada apa-apa warna dan saya pun boleh bukak dan nampak apa yang ada kat dalam tu.” [44] Pada hemat kami, berdasarkan kepada keseluruhan keterangan yang dikemukakan, kami mendapati tertuduh bukanlah seorang “innocent carrier” atau pembawa yang tidak bersalah. Dapatan yang kami buat ini adalah berdasarkan kepada keterangan-keterangan berikut:

Any fact is relevant which shows or constitutes a motive or preparation for any fact in issue or relevant fact.

The conduct of any party, or of any agent to any party, to any suit or proceeding in reference to that suit or proceeding, or in reference to any fact in issue therein or relevant thereto, and the conduct of any person an offence against whom is the subject of any proceeding, is relevant if the conduct influences or is influenced by any fact in issue or relevant fact, and whether it was previous or subsequent thereto.” Seksyen 14 Akta Keterangan 1950 memperuntukkan seperti yang berikut: Facts showing existence of state of mind or of body or bodily feeling “14. Facts showing the existence of any state of mind, such as intention, knowledge, good faith, negligence, rashness, ill-will or goodwill towards any particular person, or showing the existence of any state of body or bodily feeling, are relevant when the existence of any such state of mind or body or bodily feeling is in issue or relevant.” [50] Di dalam kes Parlan Dadeh v. PP [2009] 1 CLJ 717, Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti yang berikut: “[38] In this case the reaction of the appellant in looking stunned or shocked upon being approached by the police is clearly admissible under s. 8 since it has a direct bearing on the fact in issue as the drugs found were tucked away in the front of the jeans worn by him. The explanation for his reaction must therefore be offered by he himself as required by s. 9. The court cannot, on its own, offer an explanation for his reaction. However, in his defence the appellant did not offer any explanation at all for his reaction upon being approached by the police. It can therefore be validly used as evidence against him. The inference to be drawn from the evidence of conduct of the appellant against the background of the other evidence is that he knew what he was carrying (see DPP v. Brooks [1974] 2 All ER 840). It follows that the stand taken by the appellant in relation to the evidence of conduct is not sustainable. Be that as it may, the evidence of conduct in this case is not very significant in view of the manner in which the appellant carried the drugs on his person from which it can reasonably be inferred that he had knowledge of the drugs in his possession (see the cases referred to earlier, and, in particular, Tunde Apatira & Ors v. PP [2001] 1 CLJ 381 and PP v. Abdul Rahman Akif [2007] 4 CLJ 337).” [51] Di dalam kes Aedy Osman v. PP [2011] 1 CLJ 273, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh James Foong HMP (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: "On the evidence as presented at the stage of the prosecution case, we find no error committed by the trial judge in coming to such a decision. Regarding intention derived from the struggle between the appellant and the police officers who apprehended him, this relates to the appellant's conduct which is admissible under s. 8 of the Evidence Act 1950. This element of conduct has been discussed by this court in detail in Parlan Dadeh v. PP (supra). It is not necessary for us to repeat except to say that the trial judge has correctly exercised his discretion in coming to a conclusion that in the circumstances of this case, the struggle between the appellant and the police officers, though in plain clothes, is a factor, amongst others, to imply that the appellant has knowledge of what was inside the bag. We agree that there may be another inference to this: such as the appellant being scared when pounced upon by certain men unknown to him but then, as the trial judge has said, other factors like the appellant walking in a suspicious manner and carrying a bag over his shoulder which contained the incriminating drugs considered as a whole implies that the appellant has knowledge of what was inside the bag.” [52] Kewujudan Ah Pau dan Ah Hau hanyalah rekaan tertuduh semata-mata. Jika benar dadah-dadah tersebut adalah milik Ah Pau atau pun Ah Hau mengapa tertuduh gagal memberikan sebarang butiran mengenai Ah Pau sama ada melalui lisannya atau rakaman percakapannya ekshibit D13 kepada pihak polis meskipun tertuduh mengakui mengenali Ah Pau selama sepuluh (10) tahun. [53] Jika benar tertuduh datang ke Hotel KSL untuk berjumpa Ah Pau, sudah pasti Ah Pau ada bersama tertuduh semasa serbuan dilakukan oleh SP3. Yang menghairankan jika benar Ah Pau berada di tempat kejadian, mengapa tertuduh tidak menunjukkan Ah Pau kepada SP3 semasa tangkapan dilakukan memandangkan tertuduh menyatakan telah menerima beg kertas P5A tersebut daripada Ah Pau dalam tempoh masa yang singkat iaitu 1 hingga 2 minit sebelum tertuduh ditangkap. Ini jelas membuktikan bahawa tiada individu lain melainkan tertuduh seorang sahaja yang berada di tempat kejadian semasa tangkapan berlaku. [54] Lanjutan daripada itu, tiada juga sebarang butiran yang diberikan oleh tertuduh mengenai penama Ah Hau (majikannya) meskipun tertuduh menyatakan telah dihubungi oleh Ah Hau pada tarikh kejadian. Lebih menghairankan tidakkah tertuduh merasa sangsi atau curiga bila Ah Hau menawarkan pekerjaan menyerahkan barang sahaja kepada kereta BMW warna merah yang terletak di sebelah jalan dengan gaji yang tinggi sebanyak RM1,500.00 melainkan tertuduh telah pun mengetahui dan menyedari bahawa beg kertas yang dibawanya itu mengandungi dadah berbahaya. Tertuduh sengaja menutup matanya daripada memeriksa kandungan di dalam bungkusan teh tersebut. Jelas, konsep “kebutaan sengaja” (“wilfull blindness") terpakai terhadap tertuduh. [55] Seperkara lagi, versi kewujudan kereta BMW merah juga sukar untuk dipercayai kerana ianya hanyalah merupakan ciptaan tertuduh sahaja. Tertuduh menyatakan dia telah diarahkan oleh Ah Pau untuk membawa beg kertas P5A tersebut kepada kereta BMW warna merah yang terletak di sebelah jalan. Jika benar kereta ini wujud (ini dinafikan) mengapa tiada soalan yang diajukan kepada SP3 semasa pemeriksaan balas tentang kewujudan atau kehadiran kereta BMW berwarna merah tersebut meskipun SP3 di dalam keterangannya mengatakan bahawa beliau telah membuat pemantauan selama 15 minit di tempat kejadian. [56] Ini menambahkan lagi keyakinan kami bahawa versi pembelaan yang dibangkitkan ini hanyalah suatu pembohongan, penafian kosong, tidak boleh dipercayai, pemikiran terkemudian dan rekaan semata-mata yang tidak mampu mematahkan anggapan pengedaran yang berbangkit atau menimbulkan apa-apa keraguan munasabah terhadap kemantapan kes pendakwaan. [57] Di dalam kes DA Duncan v. PP [1980] 2 MLJ 195, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Raja Azlan Shah CJ (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant.” [58] Di dalam PP v. Lim Chooi Huat & Anor [2011] MLJU 852, Mahkamah memutuskan seperti yang berikut: “l am of the view that OKT2 is an unreliabie witness and his evidence is unacceptable. OKT2's evidence was riddled with bare denials. And it is settled law that a bare denial is not a defence: see the Federal Court case of DA Duncan v PP [1980] 2 MLJ 196.” [59] Di dalam kes Thiagarajan Selvam v. PP (2014) 1 LNS 1796, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohtarudin Baki HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “[12] Perayu memilih untuk memberi keterangan TANPA sumpah dari kandang tertuduh. Tiada saksi lain atau apa-apa keterangan dokumentari dibawa masuk. Perayu menafikan berada di tempat kejadian seperti pertuduhan. Pembelaan sebegini adalah "bare denial" dan bukan pembelaan Alibi (rujuk Vasan Singh v. P.P. [1989] 1 CLJ Rep. 166). Hakim bicara adalah khilaf apabila menganggap pembelaan berbentuk Alibi (rujuk m.s. 146 RR perenggan pertama). Walau bagaimanapun kekhilafan ini tidak mencacatkan sabitan, ini kerana Hakim bicara juga memutuskan pembelaan adalah "bare denials" di mana Hakim bicara telah merujuk kes P.P. v. Ling Tee Huah [1980] CLJU 212; [1980] 1 LNS 212 di m.s. 145 RR. Kami bersetuju bahawa pembelaan adalah "bare denials"/penafian semata-mata. [13] Secara ringkas pembelaan Perayu bahawa pada hari kejadian Perayu telah datang ke Johor Bahru untuk berjumpa seorang bernama "Boy" dengan tujuan membeli dadah. Semasa berjumpa dengan "Boy" di bilik hotel yang disewa oleh "Boy" Perayu ada melihat "Boy" memegang sepucuk pistol tetapi Perayu tidak bertanya lebih lanjut. Selepas mendapat bekalan dadah, Perayu telah pulang ke Tampin dengan menaiki bas. [14] Kami bersetuju sebulat suara, bahawa pembelaan hanyalah merupakan penafian semata-mata, ianya tidak berupaya menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Di dalam kes P.P. v. Ling Tee Huah (supra): "A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution's evidence is not sufficient.”

(D) Sama Ada Anggapan Di Bawah Seksyen 114(G) Akta Keterangan 1950 Boleh Diguna Pakai Terhadap Tertuduh. [60] Peguambela tertuduh menghujahkan bahawa Hakim Perbicaraan telah terkhilaf bila beliau mengguna pakai anggapan di seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terhadap tertuduh kerana gagal untuk memanggil Ah Pau dan Ah Hau sebagai saksi-saksi pembelaan. [61] Bagi merungkai isu kritikal ini, adalah penting bagi merujuk terlebih dahulu kepada beberapa nas undang-undang duluan sebagai panduan. [62] Skop seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 telah terangkan di dalam Munusamy v. PP [1987] 1 MLJ 492 di mana Mahkamah Agung melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohamed Azmi SCJ (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti yang berikut: “It is essential to appreciate the scope of Section 114(g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important witness to the case.” [63] Di dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan, antara lainnya seperti yang berikut: “(2) The power of the court to draw an adverse inference under s. 114(g) of the Evidence Act is discretionary. It depends on the circumstances of the case and particularly in cases where the material witnesses are not produced... .” [64] Rujukan juga dibuat kepada kes Chin Kek Shen v. PP [2013] 7 CLJ 435. Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Hamid Sultan Abu Backer HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[9] In the instant case not only has the learned judge refused to exercise his discretion judiciously to allow the defence to conduct his case according to law but also went on to say that the defence was an afterthought and failure to call ‘Nicole’ will attract adverse inference. In our view the refusal of the learned judge to allow the witness to be recalled and subsequently making adverse findings and remarks in respect of the defence case compromises the integrity of the decision making process and attracts the jurisprudence relating to mistrial as well as miscarriage of justice, which requires appellate intervention to rule that the conviction is not safe. [10] We are of the considered view that it is not proper for the learned judge on the factual matrix of the case to invoke adverse inference pursuant to s.114(g) of the Evidence Act 1950 ("EA 1950") against the defence for not calling 'Nicole'. [17] We also saw another flaw in the learned judge’s judgment. The court arbitrarily invoked s.114(g). Before invoking 114(g) for any matter the court must be satisfied that the evidence was in existence and could be produced. (see Mahabir Singh v. Rohini AIR 1933 PC 87). In the instant case we were not able to find any adumbration on this issue by the learned judge which stands as a sine qua non in order to draw adverse presumption and/or inference. It must not be forgotten that as a general rule no adverse inference can be drawn if there is failure to obtain evidence. Adverse inference can only be drawn if evidence is withheld unless the law says otherwise. (see Jammu & Kashmir Bank Ltd v. Attar-ul-Nisa AIR 1967 SC 540). [18] In the instant case the witness ‘Nicole’ is also a potential witness to the prosecution at least for the purpose of satisfying the maximum evaluation test. In such circumstances it was plainly wrong and perverse for the learned judge to rely on s. 114(g).” [65] Di dalam kes Illian & Anor v. PP [1988] CLJU 139, [1988] 1 LNS 139, Mahkamah Agung melalui penghakiman yang disampaikan oleh Wan Suleiman SCJ (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “The learned Deputy alleged that he had been caught by surprise by the production of this document, and we thought it strange indeed in view of the requirement of section 402A of the Criminal Procedure Code to give ten days' notice of their intention to raise a defence of alibi, and the additional requirement under subsection

"to include particulars of the place where the accused claimed to have been at the time of the commission of the offence with which he is charged together with the names and addresses of any witnesses whom he intends to call for the purpose of establishing his alibi. The application by the learned Deputy to call an immigration officer under section 425 of the Criminal Procedure Code to give evidence to rebut the evidence was refused, according to the learned trial judge, in order to maintain his impartiality, yet his Lordship chose to remark (at p. 164) that "it is incumbent upon the defence to call this witness, let alone object to the calling of the witnesses", referring to the defence's objection of the calling of the immigration officer on the question of authenticity of the Border Pass, despite those authorities which make it more than abundantly clear that section 114(g) of the Evidence Act cannot be invoked against an accused person or for that matter failure to call any witnesses made the subject of comment to the jury at a jury trial. Thus, in Goh Ah Yew v Public Prosecutor [1949] MLJ 150, 153 the Court of Appeal held that: No inference can be drawn against an accused person in a criminal trial. There is no duty upon an accused person to call any evidence. He is at liberty to offer evidence or not as he thinks proper and no inference unfavourable to him can be drawn because he adopts one course rather than the other.” [66] Di dalam kes Choo Chang Teik & Anor. v. Public Prosecutor, [1991] 1 CLJ Rep 54 [1991] 3 CLJ 2387, Mahkamah Agung melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohd. Yusof Mohamed SCJ (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti yang berikut: “We are not unmindful of the adverse inference drawn by the learned Judge under s. 114(g) of the Evidence Act 1950 against the 1st appellant because he had failed to call his witnesses to testify that he had been attacked by thugs two years before as reason for him to run away from the scene and hence the learned Judge ruled that the appellant by inference of fact had the necessary knowledge of the existence of the drugs in the house. The Counsel on behalf of the 1st appellant objected to the inference drawn under s. 114(g) of the Evidence Act. He cited Illian & Anor. v. PP [1988] 1 MLJ 421 as his proposition that s. 114(g) of the Evidence Act cannot be invoked against an accused person nor can the failure of the accused to call any witness be made the subject of comment at a criminal trial. We do not agree and find that the facts in Illian's case are distinguishable. In that case Illian was jointly charged with one Yu Kiat Ho in trafficking dangerous drugs on 19 November 1978 in Kangar, Perlis. In evidence both accused were seen handing the drug to a third person. In the confusion that followed both Illian and the third person escaped from the scene. He was however arrested later and charged jointly with Yu. Illian's defence was an alibi showing that as between 16 November 1978 and 20 November 1978 he was in Thailand. He produced a border pass to prove his alibi. The prosecution application to adduce evidence in rebuttal that the border pass was not genuine was refused by the learned Judge. At the end of the trial the learned Judge drew an adverse inference against Illian on his failure to call any witness to support his defence. It is noteworthy that the present case differs from Illian's. Here, the prosecution had taken particular issue on the contention by the 1st appellant that he had been beaten two years before. Evidence in rebuttal was adduced by the prosecution showing that the 1st appellant had told some police officers during that period that he had a fall in his cell which caused his injury. The distinction in the present case is that upon rebuttal evidence having been adduced, the law has cast the burden on the 1st appellant to prove his own contention by the evidence of his friend at whose house he was seen beaten. When he failed to offer such proof the natural conclusion is that the proof if produced instead of rebutting would sustain the charge. In this view we are in agreement with the learned Judge that an adverse inference can be drawn against the 1st appellant in the present situation when a complete case has been made out against the 1st appellant and the case disclosed that there is evidence which could be produced by the appellant to negate the charge against him - see Commentary on s. 114 Law of Evidence in India by Woodroffe & Ameer Ali 13th Edn. at 2656. Our view is fortified by the decision in Baharom v. PP [1960] 26 MLJ 249. In that case the accused was convicted and sentenced to death for murder. He raised insanity as a defence. At one stage or another the defence knew that the Principal Officer, Pudu Jail, the Medical Officer i/c of Prison and the Medical Superintendent, Tanjong Rambutan were in a position to give evidence if called upon as to the accused's state of mind. The defence did not produce any of those witnesses. The learned trial Judge expressed his opinion when directing the jury that he could find no evidence of insanity. On appeal on the point that the trial Judge had misdirected the jury, Thomson CJ said at 250: ... it was for the defence to call that evidence and if they did not do so the jury might safely draw the unfavourable inference provided for by s. 114(g) of the Evidence Ordinance, that is to say that if called it would be unfavourable to the accused. ... in such a case, there is an onus on the defence, that is to prove that the accused was insane.” [67] Sebelum kami mengulas dengan lanjut berkaitan kes-kes tersebut, kami ingin mengimbas kembali keterangan SP3 berkaitan jawapan beliau berkaitan penglibatan penama Ah Hua dan Ah Pau seperti yang disebut oleh tertuduh. [68] SP3 di dalam sesi pemeriksaan balas mengatakan seperti yang berikut: “S: Saya mencadangkan kepada kamu sebelum kamu sampai ya, sebenarnya Tertuduh ini ada berjumpa dengan seorang lelaki cina bernama Ah Pau, tak tau dia sebut tak tau la, ya. Ni saya terpaksa cadangkan, bernama Ah Pau di depan Hotel KSL Resort. Tidak setuju Yang Arif. S: Tidak setuju, tak apa. Baik, kemudian beliau, apabila beliau dapat bungkusan sepertimana di dalam kes ini, saya cadang kepada kamu Tertuduh menganggap bahawa beliau telah menerima bungkusan-bungkusan yang berisi dadah ni dalam kes ni sebenarnya beliau beranggapan bahawa beliau telah menerima bungkusan-bungkusan berisi teh cina, setuju, tak setuju atau tidak tahu? Tidak setuju Yang Arif.” [69] Tertuduh di dalam keterangannya semasa sesi pemeriksaan utama mengatakan seperti yang berikut: “S: Saya nak tanya kamu dulu, Ah Pau ni siapa? J: Ah Pau adalah kawan saya Yang Arif. S: Kawan kamu, ok. Sebelum kamu kena tangkap, berapa lama dah kamu kenal Ah Pau ni? J: Lebih kurang 10 tahun Yang Arif. S: Lebih kurang 10 tahun. Ni sebelum kena tangkap ya? J: Benar Yang Arif. S: Tapi saya tengok sini dalam you punya statement awak tak ada bagi nama penuh Ah Pau pada polis, boleh jelaskan kenapa kamu tak bagi nama penuh Ah Pau ni pada polis? J: Saya tidak bagi nama penuh kerana polis tidak pernah bertanya kepada saya apa nama penuh Ah Pau. S: Kamu pun tahu ke nama penuh Ah Pau ni? J: Saya juga tidak tahu nama penuh beliau. S: Baik, dan saya juga tengok kamu punya statement ni D13 ni, tak ada pun nombor telefon, kamu bagi nombor telefon Ah Pau pada polis, kalau tengok tak ada langsung. Kenapa kamu tak bagi nombor telefon Ah Pau pada polis? J: Saya tidak bagi kerana polis tidak pernah bertanya kepada saya apa nombor telefon beliau. S: Ok saya rujuk kamu kepada pernyataan ni ya tadi, jadi kamu boleh cerita pada Mahkamah apa penglibatan Ah Pau dalam kes kamu ni hari ni? J: Dengan izin Yang Arif, pada masa tersebut Ah Hau yang suruh saya pergi ke KSL dan saya telah pun pergi ke KSL tersebut. Dan selepas itu saya telah berjumpa Ah Pau di depan KSL tersebut dan beliau telah menyerahkan barang tersebut daripada, ah bag tersebut kepada saya. S: Kita nak bincang pasal Ah Hau dulu ya, Ah Hau dulu. Ah Hau ni, boleh cerita pada Mahkamah apa dia punya peranan dalam kes ni? J: Dalam kes ini Ah Hau adalah orang yang suruh saya pergi ke KSL tersebut dan berjumpa dengan Ah Pau, setahu saya itu saja peranan beliau. S: Ah Hau ni suruh jumpa Ah Pau sebab apa dekat KSL? J: Ah Hau suruh saya pergi ke KSL dengan memberitahu saya minta Ah Pau serahkan barang kepada saya, serahkan bag tersebut kepada saya. S: Serahkan barang atau bag? Serahkan barang? J: Ah Hau yang suruh saya pergi ke KSL dan berjumpa dengan Ah Pau untuk menyerahkan bag yang berisi satu plastik tea leaf kepada saya. S: Kamu jumpa Ah Pau dekat mana? J: Saya berjumpa Ah Pau di KSL, pintu depan KSL S: Masa Ah Pau serahkan kamu dengan tea leaf tu, kamu ada cakap apa-apa tak dengan Ah Pau? J: Pada masa tersebut apabila beliau menyerahkan barang tersebut kepada saya, saya pun tanya kepada beliau apa barangnya sebenarnya. S: Ok, kamu tanya, so Ah Pau jawab apa? J: Di memberitahu saya adalah Chinese Tea, adalah teh la S: Ok, jadi bila kamu dapat barang tu yang Ah Pau bagi kamu ada tengok tak barang tu? J: Ada Yang Arif S: Boleh terang pada Mahkamah macam mana kamu tengok barang tu? J: Saya pun telah bukak bag tersebut dan saya pun tengok apa yang ada kat dalam dan saya nampak sahaja tea leaf tersebut, daun teh tersebut. S: Boleh terang pada Mahkamah macam mana kamu tengok barang tu? J: Saya pun telah bukak bag tersebut dan saya pun tengok apa yang ada kat dalam dan saya nampak sahaja tea leaf tersebut, daun teh tersebut. S: Boleh terang pada Mahkamah macam mana kamu boleh nampak itu daun teh? J: Kerana, saya boleh nampak kerana bag tersebut adalah beg yang dalam keadaan transparent tak ada apa-apa warna dan pun tidak berzip, tiada zip langsung jadi saya boleh sahaja bukak dan tengok apa barang kat dalam tersebut. S: Maksudnya apa, dia dalam bungkusan ke macam mana? J: Adalah dalam bungkusan, macam berpaket paketlah, paket-paket yang telah seal. S: Soalan saya, kamu cakap tadi berpaket-paket dalam seal. Kenapa kamu tak bukak paket seal tu? J: Kerana itu adalah barang kepada orang lain dan saya tak boleh pun bukak barang tersebut sebab bukan milik pada saya. S: Tadi kamu ada sebut kamu ada tanya soalan pada Ah Pau ya? Ah Pau jawab apa? J: Ah Pau pun menjawab barang tersebut adalah daun teh, Chinese Teh, itu sahaja. S: Mengikut pengetahuan kamu, dalam lapan hari kamu kena tahan ada tak polis siasat Ah Pau dan Ah Hau? J: Tidak S: Sekarang apa perasaan kamu ada tujuh lapan orang ni datang pada kamu ni masa tu? J: Pada masa tersebut saya rasa berasa takut Yang Arif. S: Berasa takut. Takut sebab apa? J: Saya takut kerana adalah terlalu ramai orang dan takut mereka akan menyerang saya. S: Takut kerana serang. Saya rujuk balik kamu kepada jawapan kamu tadi ya yang soalan tadi adakah kamu cuba melarikan diri semasa pihak polis tangkap kamu, kamu jawab saya tidak dapat melarikan diri kerana saya sudah ditahan oleh polis. J: Saya tidak pernah lari. S: Ok, terangkan pada Mahkamah apa maksud kamu ni, saya tidak dapat melarikan diri? J: Maksud saya tidak dapat melarikan diri pada masa tersebut adalah kerana apabila mereka datang dan mereka telah menolak saya sehingga saya terjatuh dan mereka pun telah menggari saya, dah saya tidak ada masa untuk, maksud saya tidak boleh melarikan diri sebab mereka dah garikan saya sudah.” [70] Tertuduh semasa pemeriksaan balas mengatakan seperti yang berikut: “S: Saya cadangkan ya, sebenarnya watak Ah Hau ni tidak wujud sebenarnya sebab kamu kan tahu kamu ditangkap sebab apa ya, mustahil kamu apa nama ni tidak akan mengambil maklumat mengenai telefon, maklumat telefon ataupun apa untuk polis siasat Ah Hau ni? J: Saya tidak setuju Yang Arif. S: Jadi pada hari ini saya katakan pada kamu, hanya Ah Hau dengan, dengan keterangan Ah Hau dan Ah Pau saja yang boleh apa memberitahu kebenaran cerita kamu pada hari ini? J: Saya setuju Yang Arif. S: Baik sebelum saya apa berakhir ya, saya cadangkan sekali lagi pada kamu watak Ah Hau dan Ah Pau yang kamu sebut adalah rekaan, setuju? J: Saya tidak setuju. S: Kemudian saya cadangkan lagi sekali ya, sebenarnya hanya kamu saja di hadapan KSL pada hari tersebut untuk serahkan barang tersebut kepada sebuah kereta BMW merah ini dan tidak ada pun sebenarnya yang dikatakan Ah Pau berada di situ? J: Saya tidak setuju Yang Arif. S: Dan setuju tak saya katakan hanya dengan keterangan Ah Pau saja yang boleh memberitahu apa yang berlaku di hadapan KSL tersebut? J: Saya setuju Yang Arif, maksudnya Ah Pau seorang sahaja yang boleh. S: Baik. Lanjutan daripada itu jugak setuju tak kamu tidak pernah memberi maklumat penuh mengenai Ah Hau dan Ah Pau kepada pihak polis untuk siasatan? J: Saya tidak setuju dengan cadangan Tuan DPP kerana pada masa saya ditangkap saya pernah bagitahu dekat polis Ah Hau tu dimana. Dan saya akan bagi, saya ada jugak bagitahu dekat polis saya boleh tunjuk arah tersebut, boleh pandu arah tersebut keberadaan Ah Hau tetapi polis sendiri yang cakap tidak perlu kerana Ah Hau tidak membantu untuk kes.” [71] Berdasarkan kepada keterangan SP3 di atas, adalah jelas bahawa kedua-dua penama misteri ini tidak wujud dan hanyalah merupakan rekaan tertuduh semata-mata. [72] Berbalik semula kepada persoalan utama yang berbangkit iaitu bolehkah inferens bertentangan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 digunapakai terhadap tertuduh di atas kegagalan pihak pembelaan memanggil Ah Hua dan Ah Pau meskipun kami tidak mempercayai kewujudan mereka berdua ini. [73] Mengimbas kembali fakta ini, Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana di dalam penghakimannya memutuskan seperti yang berikut: “[46] Saya juga berpendapat jika benar Tertuduh datang ke Hotel KSL untuk berjumpa Ah Pau, sudah pasti Ah Pau ada bersama semasa serbuan dilakukan oleh SP3. Mengikut keterangan SP3, hanya Tertuduh seorang semasa tangkapan dan tiada individu lainnya. [47] Saya turut berpendapat memandangkan pembelaan mengaitkan Ah Hua dan Ah Pau dalam pembelaannya, menjadi tugas Tertuduh untuk memanggil saksi-saksi ini ke Mahkamah. Kegagalan ini membolehkan anggapan s.114 (g) Akta itu terpakai terhadap Tertuduh.” [74] Dengan kata lain, peruntukan ini menyatakan bahawa jika wujudnya satu keterangan yang boleh dikemukakan, tetapi pihak berkenaan memilih untuk tidak mengemukakan keterangan tersebut, maka peruntukan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterengan 1950 adalah terpakai. Anggapan ini akan membenarkan Mahkamah untuk menganggap bahawa sesuatu fakta itu mungkin telah berlaku dan pihak berkenaan telah dengan sengaja untuk tidak mahu memanggil saksi tersebut kerana ianya tidak akan memberi faedah atau mungkin jika dipanggil saksi ini akan memberikan suatu keterangan yang tidak menyokong atau membawa kemudaratan kepada kes pihak berkenaan. [75] Sehubungan dengan itu, jika dilihat sepintas lalu keputusan kes Baharom v. PP (supra) dan Choo Chang Teik & Anor (supra), anggapan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 seperti seolah-olah boleh digunapakai terhadap tertuduh di dalam rayuan di hadapan kami ini. Tambahan lagi apa yang Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana lakukan hanyalah sekadar memindahkan evidentiary burden kepada tertuduh untuk mematahkan anggapan yang telah berbangkit terhadap tertuduh melalui penjelasan yang probable tanpa mengubah beban pembuktian yang sentiasa terletak di bahu pihak pendakwaan untuk membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah. [76] Namun begitu sewajarnya ditegaskan bahawa fakta dan situasi yang berlaku di dalam kes Baharom v. PP dan Choo Chang Teik & Anor. v. Public Prosecutor adalah sangat berbeza berbanding dengan fakta rayuan di hadapan kami ini. Oleh itu, pada hemat kami, inferens yang menentang di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 tidak boleh digunapakai terhadap tertuduh di dalam rayuan di hadapan kami ini. [77] Oleh itu adalah nyata bahawa Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah tersalah arah di dalam dapatannya tentang isu ini. Malah komentar yang menentang seperti contohnya pihak pembelaan dengan sengaja berniat menyembunyikan saksi-saksi demi menjaga kepentingan kesnya atau pembelaan dengan sengaja memilih untuk tidak mengemukakan keterangan tersebut kerana jika dikemukakan dibimbangi tidak akan memberi faedah kepada seseorang tertuduh atau mungkin juga boleh membawa kemudaratan kepada kes pihak pembelaan atau seumpamanya adalah komen-komen bersifat negatif yang tidak boleh dibuat atau dizahirkan terhadap pembelaan di dalam sesuatu alasan penghakiman. [78] Di dalam konteks rayuan di hadapan kami ini, jika sekali pun Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah tersalah arah di dalam dapatannya tentang pemakaian seksyen ini, namun pada hemat kami ianya bukanlah sesuatu yang fatal sama sekali. Malah kami tidak nampak apa-apa yang memprejudiskan atau menimbulkan sebarang salah laksana keadilan (miscarriage of justice) terhadap tertuduh bila Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana menyatakan pendiriannya yang sedemikian tentang hal ini. Ini adalah kerana terdapat keterangan melimpah ruah yang mengaitkan penglibatan tertuduh dengan pertuduhan pengedaran dadah ini. [79] Sehubungan dengan ini juga, Mahkamah Rayuan di dalam kes K Saravanan a/l Karuppiah v. Public Prosecutor [2002] 3 MLJ 465 melalui penghakiman yang disampaikan oleh Mohd Noor Ahmad HMR (beliau pada ketika itu) menyatakan seperti berikut: “(3) Although the trial judge had misdirected himself in commenting on the failure of the defence to call witnesses to support the appellant's story about the alleged fight at the coffeeshop, the misdirection by itself was not sufficient to displace the findings of fact and the conclusions made by the learned judge on the alleged fight in the face of the overwhelming evidence to support the conviction (see pp 473H-474A).

A reading of the whole judgment showed that the trial judge had made the correct conclusion on the burden of proof after having properly and adequately assessed the evidence before him especially the defence. There was overwhelming evidence to show that the prosecution had proved its case beyond reasonable doubt and that the defence had failed to raise any reasonable doubt on the prosecution's case. The inclusion of the words ‘on a balance of probabilities’ was mere verbosity (see p 474F-G); Shanmugam a/l Munusamy v Public Prosecutor [1999] 1 MLJ 288 followed. In any event, this was a fit and proper case to apply the proviso to s 60(1) of the Courts of Judicature Act 1964 (see pp 474I-475A).” [80] Di dalam kes Devinthiran Manni v. PP [2016] 1 LNS 1163, Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Vernon Ng HMR (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: “[12] On the fifth issue, the learned JC found that the prosecution has made out a complete case against the appellant and that the evidence of the appellant's mother, if called, could have corroborated his story. In not calling his mother the appellant failed to call a material witness when calling such a witness is the only way to negate the charge against him. As such, the learned JC invoked an adverse inference against the appellant under s. 114(g) of the Evidence Act 1950 held that (Choo Chang Teik & Anor v. PP [1991] 1 CLJ Rep 54; [1991] 3 MLJ 423 (SC). [17] …in a more recent ruling in Tay Kok Wah v. Public Prosecutor [2012] 4 CLJ 337; [2012] 4 MLJ 502 (CA), Apandi Ali JCA (as he then was) speaking for the Court of Appeal said that it is settled law that no adverse inference can be drawn against an accused person if he offers no evidence; an accused person is under no duty to call any evidence. The burden of proof may shift to an accused person if a presumption of law operates to presume certain facts as proved until evidence to the contrary is proved. [19] Indeed, the well-settled principle that the failure of the defence to produce a particular witness must not be subject of adverse comment by the court is underscored by a passage in the judgment of Raja Azlan Shah J (as HRH then was) in Tan Soo Fu v. Public Prosecutor [1967] 2 MLJ 19: "It is the duty of the court to consider the defence story which may produce one of three results, namely, that if the court is convinced of the truth of the accused's story or that it created a reasonable doubt as to guilt, then the court must acquit the accused person. Sometimes the defence story strengthens the prosecution case and in that case the court has to find the accused guilty. But it is not the duty of the accused person to prove his innocence, far less to produce or to bring a particular witness to support his story. Failure of the defence to produce a particular witness must not be made the subject of adverse comment by the court, otherwise it would amount to a misdirection. In my view, the learned magistrate overlooked the authorities on that point which are afforded by the case of Goh Ah Yew v. Public Prosecutor [1948] CLJU 13; [1948] 1 LNS 13; [1949] MLJ 153 and the case of Abu Bakar v. R [1963] CLJU 4; [1963] 1 LNS 4; [1963] MLJ 288 where the comment made by the trial judge in the latter case is almost similar to the present case. In that case the appellate court said that there is no duty cast upon the defence in a criminal case to call any evidence and no inference unfavourable to him can be drawn. There the learned district judge appeared to have drawn an unfavourable inference because the absent witness was not called by the defence. And so in this particular case. If the learned magistrate had not over-looked those two authorities I am sure he would not have misdirected himself on this point. [21] We have perused the appeal record and are unable to agree with the decision of the learned JC in invoking an adverse inference against the appellant for not calling his mother as a witness. Given that the appellant's statement in his cautioned statement said that his mother did not witness the quarrel or fight we do not see how the evidence of the mother could have corroborated the appellant's story. At any rate, the case at hand relates to a charge of murder of which there is no such presumptive provisions as aforesaid (Baharom v. Public Prosecutor [1960] CLJU 9; [1960] 1 LNS 9; [1960] MLJ 249; Public Prosecutor v. Chia Leong Foo [2000] 4 CLJ 649; [2000] 6 MLJ 705). As such, we do not think that the invocation of the adverse inference is in the circumstances warranted or justified. [22] Notwithstanding that it was our view that the non-calling of any particular witness by an accused person is a matter which the trial judge is entitled to consider in assessing the weight of the evidence of the defence; and to consider whether the accused person has succeeded in raising any reasonable doubt on the prosecution case. The trial judge however was not entitled only to draw an adverse inference against an accused person on account of his failure in failing to call any witness. [23] Consequently, we are inclined to agree with the appellant's contention that in the particular circumstances of this case, the s. 114(g) adverse presumption ought not to have been invoked against the appellant; consequently, we find that there was a misdirection by the learned JC to that extent. Be that as it may, we find that there was ample evidence in the case to sustain the finding of the learned JC that the appellant has failed to raise any reasonable doubt in the prosecution case. The learned JC having formed her view on the evidence, which she heard - a view which was open to her - it necessarily followed that she should find the charge against the appellant proved. Our own subsequent reading of the transcript of the evidence has confirmed us in this view. In all the circumstances, we do not consider that any substantial miscarriage of justice has occurred.” Kesimpulan [81] Setelah diperhalusi dari semua sudut fakta dan perundangan, kami secara sebulat suara mendapati tertuduh telah gagal mengakas anggapan di bawah seksyen 37(da) Akta Dadah Berbahaya 1952. [82] Rayuan tertuduh terhadap sabitan ditolak. Keputusan Mahkamah Tinggi yang mendapati tertuduh bersalah di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama, dikekalkan. [83] Bagi hukuman pula, kami telah mengambil pertimbangan faktor kepentingan awam. Kami juga turut memberi perhatian mendalam terhadap segala rayuan mitigasi tertuduh, jumlah dadah yang terlibat, serta lain-lain faktor peringanan yang berkaitan. Dengan ini kami memerintah seperti yang berikut: [84] Rayuan tertuduh terhadap hukuman dibenarkan. [85] Hukuman gantung sampai mati diketepikan dan digantikan dengan hukuman pemenjaraan selama tiga puluh (30) tahun puluh tahun dari tarikh tangkap 8 Mei 2019 dan dua belas (12) kali sebatan. Tarikh: 12 Mac 2025 - Sgd - Azmi bin Ariffin Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Kaunsel Bagi Perayu :

Encik Nor Shahid Abd Malik

Encik Mohammad Hafizuddin bin Selamat [Nor Shahid Abd Malik & Associates] Bagi Responden : Mohd Fairuz bin Johari [Timbalan Pendakwa Raya]