Nik Mohamad Akif Bin Zainal (JA-83D-2176-04/2022)

Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39 (A) (1) Akta Dadah Berbahaya 1952. (selepas ini akan dirujuk sebagai ÄDB 1952). Pertuduhan terhadap OKT [2] Berikut merupakan pertuduhan terhadap OKT :- BAHAWA KAMU PADA 17/01/2022, JAM LEBIH KURANG 3.30 PETANG, DI JALAN ASKAR KAMPUNG MELAYU MAJIDEE, DI DALAM DAERAH JOHOR BAHRU, DI DALAM NEGERI JOHOR, TELAH DIDAPATI DALAM MILIKAN KAMU DADAH BERBAHAYA JENIS METHAMPHETAMINE BERAT BERSIH 7.83 GRAM. OLEH YANG DEMIKIAN KAMU TELAH MELAKUKAN SATU KESALAHAN DI BAWAH SEKSYEN 12 (2) AKTA DADAH BERBAHAYA 1952 DAN BOLEH DIHUKUM DI BAWAH SEKSYEN 39A (1) AKTA YANG SAMA. HUKUMAN SEK. 39A (1) ADB 1952 PENJARA TIDAK KURANG DARIPADA 2 TAHUN DAN TIDAK LEBIH DARI 5 TAHUN DAN SEBATAN TIDAK KURANG DARI 3 TETAPI TIDAK LEBIH DARI 9 SEBATAN. Kronologi kes [3] Kes terhadap OKT ditetapkan untuk Bicara Penuh pada 21.2.2024. Pihak pendakwaan telah bersedia dengan seorang saksi iaitu Ahli Kimia (SP1). Bicara penuh telah berlangsung setakat peringkat pemeriksaan utama terhadap SP1. Kemudian kes ditangguhkan untuk sambung bicara pada 29.5.2024. Namun pada tarikh tersebut OKT telah menzahirkan niatnya untuk mengaku salah. [4] Sejurus selepas OKT menzahirkan niatnya untuk mengaku salah, pertuduhan telah dibacakan semula oleh Jurubahasa Mahkamah. OKT telah mengaku salah terhadap pertuduhan tersebut. Mahkamah telah berpuas hati bahawa OKT memahami sifat dan akibat pengakuan salahnya, terutamanya mengenai hukuman yang bakal dikenakan sebagaimana dinyatakan di bawah undang- undang. Selanjutnya, Puan Timbalan Pendakwa Raya (selepas ini akan dirujuk sebagai “TPR”) telah membacakan fakta kes secara lisan kepada OKT. Mahkamah telah berhati-hati dalam memastikan bahawa fakta kes yang dibacakan lisan oleh Puan TPR telah memenuhi elemen-elemen pertuduhan di bawah Seksyen 12(2) ADB 1952. Fakta kes tersebut juga telah diakui benar oleh OKT tanpa sebarang syarat. Eksibit pendakwaan juga iaitu laporan tangkapan (P1), laporan kimia (P2), gambar tempat kejadian (P3) dan gambar barang kes (P4) telah diakui benar oleh OKT. Selanjutnya, Mahkamah menerima pengakuan salah OKT dan OKT didapati bersalah sepertimana pertuduhan. Setelah pengakuan salah OKT diterima, pihak pembelaan telah berhujah berkenaan rayuan mitigasi. Rayuan mitigasi hukuman pihak pembelaan adalah seperti berikut :- Dengan izin Puan, OKT sekarang berumur 22 tahun dan pada masa kejadian beliau berumur 20 tahun telah pun berkahwin dan baru sahaja menimbang cahaya mata yang pertama namun begitu sedikit berita sedih walaupun cahaya mata yang pertama tetapi anaknya mengalami dan baru sahaja menjalani pembedahan usus, Sekarang beliau baru sahaja mendapat pekerjaan sebagai pemandu lori kerana setelah ditangkap telah pun pulang ke kampung halaman di Kota Bharu kerana setelah ditangkap pada 17/01/2022, beliau pun telah diberhentikan kerja di Kilang Kampung Majidee tersebut. OKT merupakan anak bongsu daripada lima orang adik-beradik. Pengakuan OKT ini adalah bukan kerana terdesak tetapi atas sifat dan perkembangan yang berlaku pada kes ini menyebabkan beliau ingin memulakan hidup baru dan beliau pun telah insaf setelah apa yang berlaku dalam kehidupannya dan juga memberi kesan bukan sahaja kepada diri sendirinya malah kepada keseluruhan keluarganya. Penjaminnya sekarang adalah kakaknya pun telah terkesan akibat daripada pendakwaan yang ditanggung oleh OKT ini. Puan, OKT sentiasa memberikan kerjasama penuh daripada saat tangkapan dibuat sehinggalah di saat beliau dituduh di Mahkamah dan pada saat dituduh, beliau adalah dituduh di bawah Seksyen 39B namun setelah dituduh pada Januari 2022, pada 5 April 2022, terdapat seksyen pun telah bertukar, seksyen pun telah turun ke Seksyen 12(2) dan dihukum di bawah Seksyen 39A (1) dan telah pun diberikan jaminan sebanyak Rm4500. Walau apa pun, Puan, dalam tempoh yang singkat itu pun cukup mengajar beliau selama lebih kurang 3 bulan tempoh pemenjaraan tersebut, apa pun beliau ingin memohon satu lagi peluang diberikan kepada beliau dan juga keluarga beliau dan keluarga kecil beliau iaitu isteri dan anak yang baru lahir agar beliau dapat meneruskan kehidupan seperti biasa. Puan, dengan itu pihak kami ingin merujuk satu kes PP v Mohamad Ramzi bin Amin yang telah pun diputuskan oleh Mahkamah Tinggi Taiping 2022(1) LNS

Izinkan saya untuk membacakan kepada Puan. Puan, berdasarkan kes ini pihak kami ingin memohon agar suatu hukuman dalam bentuk bon di bawah Seksyen 294(1) Kanun Prosedur Jenayah dan hukuman pemenjaraan ini digantung tertakluk kepada syarat-syarat tambahan dan ibu beliau sanggup menjadi penjamin kepada tertuduh bagi tujuan Bon Berkelakuan Baik ini. Ibu beliau berada di luar dan hadir bersama pada hari ini dan saya mohon sebanyak jaminan yang dikenakan adalah sebanyak RM3000 dengan seorang penjamin. Puan, di dalam kes Ramzi, Muhamad Ramzi bin Amin, satu faktor yang paling penting adalah saya ingin merujuk kepada perenggan 22 di muka surat 14, Puan, dalam kes tersebut, Mahkamah turut menimbangkan kepentingan awam latar belakang perayu ketiadaan rekod kesalahan lampau, pesalah pertama berat dadah, dalam apa jua keadaan sekali, OKT wajar diberikan suatu diskaun sebagai faktor peringanan hukuman dengan hukuman pemenjaraan itu digantung. Berdasarkan kepada kes ini, sebagai mana yang saya telah hujahkan sebentar tadi, faktor umur and antecedent, the background of the accused person dan juga selaku pesalah pertama yang mempunyai tanggungan kepada keluarga dan keluarga kecil beliau, maka dengan itu sendiri adalah membolehkan sesuatu seksyen ini terpakai di dalam kes ini, Puan, di dalam kes tersebut juga menyatakan sedikit fakta berkenaan kes Muhamad Ramzi, OKT di dalam kes Muhamad Ramzi adalah berumur 33 tahun dan berat yang terlibat adalah 10.59 gram di dalam kes masa berat yang terlibat adalah 7.83 gram dan OKT hari ini hanyalah berumur 22 tahun jadi masih banyak masa untuk beliau reform tetapi suatu peluang haruslah diberikan kepada beliau untuk beliau menjadi seorang yang lebih berguna kepada masyarakat kelak. Saya juga ingin memetik di dalam kes ini, di perenggan terakhir, (if the order of the suspended prison sentence has been facted or before in hand, the public interest ) apa yang saya maksud di sini adalah suatu peluang kedua wajar diberikan kepada beliau untuk beliau memulakan kehidupan baru bersama dengan keluarga beliau dan peluang itu haruslah diberikan oleh Mahkamah yang mulia ini agar beliau dapat menukarkan cara kehidpuan beliau kepada suatu yang bermakna dan berguna kepada masyarakat dengan umur yang sangat muda sekarang iaitu 22 tahun, masih panjang lagi masa untuk beliau membaiki diri dan berkhidmat kepada masyarakat di masa hadapan. Dengan izin Puan, ibu OKT hadir pada hari ini dan sanggup menjamin OKT dan saya mohon agar tempoh masa yang diberikan untuk menjamin Bon Berkelakuan Baik adalah sebanyak 2 tahun dengan tanpa cagaran sebanyak RM2000. [5] Manakala pihak pendakwaan berhujah seperti berikut :- Dengan izin Puan, bagi pemberatan, Puan. Yang pertama sekali saya pohon satu hukuman yang setimpal sebagai pengajaran dan terhadap permohonan peguam untuk Bon Berkelakuan Baik, pihak pendakwaan membantah terhadap bon tersebut atas sebab-sebab berikut, pertama sekali, saya sedia maklum bahawa Mahkamah juga mengambil maklum bahawa berat dadah yang dijumpai merupakan 7.83 gram Methamphetamine yang merupakan bukanlah jumlah borderline, ini yang pertama sekali. Yang kedua, Puan, mengenai penyakit yang telah dialami oleh anak OKT tiada apa-apa dokumen sokongan yang dikemukakan oleh pihak pembelaan kepada pendakwaan mahupun kepada pihak Mahkamah untuk menunjukkan/menyokong hujahan mereka. Seterusnya, kesalahan di bawah Seksyen 39A (1) Akta Dadah Berbahaya 1952 ini adalah satu kesalahan jika diberikan bon adalah against kepentingan awam. Saya juga pohon mahkamah mengambil maklum berkenaan kes yang dikemukakan kepada Mahkamah pada hari ini di mana jumlah jaminan yang diberikan bagi bon dalam kes ini merupakan RM7000 selama 3 tahun. Itu sahaja hujahan saya, Puan. [6] Setelah mempertimbangkan rayuan mitigasi OKT dan hujahan pemberatan pihak pendakwaan, Mahkamah memutuskan untuk memerintahkan suatu Bon Berkelakuan Baik (S.294) untuk tempoh selama tiga (3) tahun dengan seorang penjamin dengan wang jaminan berjumlah RM4000. Prinsip penghukuman [7] Hukuman merupakan proses akhir dalam sesuatu prosiding jenayah. Mahkamah memikul tanggungjawab yang berat untuk memastikan hukuman yang dijatuhkan adalah sesuai terhadap kesalahan yang dilakukan serta berlandaskan kepada prinsip-prinsip penghukuman yang diterima pakai. Tujuan sesuatu hukuman itu adalah untuk memastikan pembalasan, pencegahan, penghalangan dan pembaikpulihan (retribution, deterrence, prevention and rehabilitation) (PP v Tan Heng Lee [2013] 5 LNS 70) [8] Tujuan sesuatu hukuman itu juga telah dijelaskan dalam kes Pendakwa Raya v Cao Van Luyen [2016] 4 MLJ 161, di mana Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut :- [1]… Mahkamah dalam menjatuhkan hukuman hanya perlu menimbang kehendak Parlimen, kepentingan awam, keseriusan kesalahan yang dilakukan, kesan ‘deterrent’, ‘retributive’ dan ‘rehabilitative’ hukuman tersebut, Isu-isu pemberatan dan peringanan dan hal ehwal keadaan keseluruhan sesuatu kes yang menjustifikasikan sama ada sesuatu hukuman wajar dilunakkan atau diberatkan. [9] Mahkamah mempunyai budibicara yang penuh dalam menjatuhkan hukuman tanpa dipengaruhi oleh mana-mana pihak. Dalam hal ini rujukan dibuat terhadap kes New Tuck Shen v Public Prosecutor

1 MLJ 27, Mahkamah memutuskan seperti berikut :- “The right to impose punishment on a guilty party is absolutely the discretion of the court. It will exercise that power judicially but will not tolerate any encroachment or even semblance of encroachment either by the prosecution or the defence in respect of such right”. [10] Seksyen 173 (b) KPJ memperuntukkan seperti berikut :- “If the accused pleads guilty to the charge, whether as originally framed or as amended, the plea shall be recorded and he may be convicted on it and the Court shall pass sentence according to law” [11] Manakala, Seksyen 183 KPJ memperuntukkan seperti berikut :- “If the accused is convicted, the Court shall pass sentence according to law” [12] Maksud “sentence according to law” telah dijelaskan dalam kes Public Prosecutor v Jafa bin Daud [1981] 1 MLJ 315, Mohamed Azmi J (pada ketika itu) telah menyatakan: “A sentence according to law’ means that the sentence must not only be within the ambit of the punishable section, but it must also be assessed and passed in accordance with established judicial principles. [13] Seksyen 173 dan 180 memberikan panduan kepada Mahkamah agar menjatuhkan hukuman berlandaskan undang-undang yang ditetapkan dengan mengambil kira prinsip-prinsip penghukuman seperti faktor peringinan dan pemberatan hukuman. Dalam hal ini, rujukan dibuat terhadap kes PP v. Morah Chekwube Chukwudi [2017] MLJU 958 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut:- “Jurisprudence relating to sentence [5] It is well established that there are a number of factors that courts take into consideration before sentencing. Some of them are as follows:

the gravity or severity of the facts constituting the offence;

the circumstances in which it was committed;

the rampancy of such offence in the area;

the offender's previous record;

the offender's contribution and support to his family members;

the offenders means;

the effect of conviction and sentence on his job opportunities;

the age and health of the accused;

whether it is his first offence;

whether the accused had cooperated with the police after the commission of the offence;

whether the accused had pleaded guilty;

status of the accused;

whether there was violence during the crime;

public interest, etc”. [6] All these factors where applicable need to be addressed by the defence to secure a just sentence. It is equally important for the prosecution to rebut the facts adduced by the accused if they are not bona fide, as ultimately the power to sentence is placed on the trial judge and the judge had to rely on the facts adduced in court..." Sama ada OKT wajar dikenakan hukuman alternatif Bon Berkelakuan Baik di bawah Seksyen 294 KPJ berbanding hukuman pemenjaraan mandatori? [14] Setelah mengambil panduan daripada nas undang-undang yang dibincangkan di perenggan di atas, Mahkamah akan menilai samada hukuman yang dijatuhkan terhadap OKT merupakan satu hukuman yang setimpal berdasarkan kepada prinsip-prinsip yang penghukuman yang mantap. [15] Terlebih dahulu, rujukan dibuat terhadap Seksyen 294 KTJ seperti berikut:-

When any person has been convicted of any offence before any Court if it appears to the Court that regard being had to the character, antecedents, age, health or mental condition of the offender or to the trivial nature of the offence or to any extenuating circumstances under which the offence was committed it is expedient that the offender be released on probation of good conduct, the Court may, instead of sentencing him at once to any punishment, direct that he be released on his entering into a bond with or without sureties and during such period as the Court may direct to appear and receive judgment if and when called upon and in the meantime to keep the peace and be of good behaviour.

The Court may, if it thinks fit, direct that the offender shall pay the costs of the prosecution or some portion of the same within that period and by such instalments as may be directed by the Court. Section 432 shall be applicable to any direction made under this subsection.

If a Court having power to deal with the offender in respect of his original offence, or any Court of summary jurisdiction, is satisfied by information on oath that the offender has failed to observe any of the conditions of his bond, it may issue a warrant for his apprehension.

Any offender when apprehended on any such warrant shall, if not immediately brought before the Court having power to sentence him, be brought before a Magistrate, and the Magistrate may either remand him by warrant until the time at which he is required by his bond to appear for judgment or until the sitting of a Court having power to deal with his original offence, or may admit him to bail with a sufficient surety conditioned on his appearing for judgment.

The offender, when so remanded, may be committed to prison and the warrant of remand shall order that he be brought before the Court before which he was bound to appear for judgment or to answer as to his conduct since his release This section shall not apply-

if the offender is charged with a serious offence; or

if the offender is charged with the commission of an act of domestic violence as defined under section 2 of the Domestic Violence Act 1994. [16] Rujukan juga dibuat terhadap kes Public Prosecutor v. Yeong Yin Choy (1976) 1 LNS 119, di mana dalam kes ini Mahkamah Tinggi telah menggariskan faktor-faktor yang perlu diambil kira oleh Mahkamah sebelum menggunakai Seksyen 294 KTJ. Elemen-elemen yang perlu diambil kira adalah seperti:-

The conviction

Of an adult offender (not being a youthful offender as defined in section 2 of the Code)

for an offence punishable with imprisonment

and it appears to the court so convicting, regard being had to the character, antecedents, age, health or mental condition of the offender or to the trivial nature of the offence or to any extenuating circumstances under which the offence was committed

that it is expedient that the offender be released on probation of good conduct. [17] Selain daripada faktor-faktor yang dinyatakan dalam dalam kes Yeong Yin Choy (supra), Mahkamah juga harus memastikan berdasarkan Seksyen 294 (6) KTJ bahawa kesalahan yang dilakukan bukan merupakan kesalahan yang serius serta tidak melibatkan kesalahan berkaitan keganasan rumah tangga sepertimana yang ditakrifkan dibawa Seksyen 2 Akta Keganasan Rumah Tangga 1994. [18] Pertuduhan terhadap OKT memperuntukkan hukuman penjara tidak kurang dari dua (2) tahun dan tidak melebihi lima (5) tahun dan diwajibkan sebatan rotan tidak kurang dari tiga (3) sebatan dan tidak lebih dari sembilan (9) sebatan. [19] Dalam kes di hadapan Mahkamah ini pertuduhan yang dihadapkan tehadap OKT bukanlah suatu kesalahan yang serius berdasarkan Seksyen 52B Kanun Keseksaan serta tidak melibatkan sebarang kesalahan berkaitan keganasan rumah tangga. Kesalahan serius (“serious offence”) telah ditakrifkan di bawah Seksyen 52B Kanun keseksaan seperti berikut: “The words “serious offence” denote an offence punishable with imprisonment for a term of ten years and more.” [20] Walaupun hukuman bagi kesalahan yang dilakukan oleh OKT ini mewajibkan hukuman pemenjaraan mandatori, ianya tidak menghalang Mahkamah dalam memerintahkan Bon Berkelakuan Baik terhadap OKT (S.294). Terdapat begitu banyak nas-nas undang-undang dahuluan yang memutuskan sedemikian. Mahkamah ingin merujuk kepada PP V Bahar Bin Abu (2007) 8 MLJ 219, YAA Nallini Pathmanathan (yang kini merupakan Hakim Mahkamah Persekutuan) memutuskan seperti berikut:- “(1) Under s. 411 PC, a court may impose either imprisonment or fine or both. But if the stolen property is a motor vehicle or component part (as in the present case), then the term of imprisonment to be imposed is no less than six months and not more than five years and additionally a fine. Section 294 CPC envisages that where a court is by law empowered to impose the punishment of imprisonment, it may, in its discretion provided one or more of the criteria set out in the section are met, direct that the accused be released on a bond rather than be imprisoned. Section 411 PC is such a section. It provides for imprisonment particularly in relation to motor vehicles as in the present case and specifically utilises the words "shall be punished with imprisonment". The authorities have established that the words "shall be punished with imprisonment" is mandatory in nature. However, notwithstanding the mandatory nature of the provision of imprisonment provided under s. 411 PC, it is open to the magistrate to deal with the offender under s. 294 CPC. This is established by the authorities and also in view of the express exclusionary sections in the PC where ss. 173A and 294 CPC are not to be used. It followed therefore that the learned magistrate did not fall into error when dealing with the accused under s. 294 CPC in respect of an offence under s. 411 PC. Although the learned magistrate did not appear to have fully considered the pre-requisites specified under s. 294 CPC, he had arrived at the correct decision. (paras 7, 8, 9, 10, 11, 20, 22 & 23). [21] Perkara yang sama juga diputuskan dalam kes PP v Kandasamy

2 CLJ 20, di mana YAA Tan Sri Zaharah Ibrahim memutuskan seperti berikut :- “[1] Kes-kes PP v. Lim Hong Chin [1994] 1 CLJ 79 [1994] 1 CLJ 79 dan PP v. Yeong Yin Choi [1976] 1 LNS 119 [1976] 2 MLJ 267 telah melibatkan kesalahan di bawah s. 414 dan s. 324 dan Mahkamah di dalam kes-kes tersebut telah memutuskan bahawa s. 294 Kanun Prosedur Jenayah terpakai walaupun terdapat hukuman denda sebagai alternatif kepada hukuman pemenjaraan. Di dalam kedua-dua seksyen tersebut, formula 'shall be punished's telah digunakan. Namun keputusan Majistret yang membuat perintah di bawah s. Kanun Prosedur Jenayah telah dikekalkan dalam kedua-dua kes berkenaan. Mahkamah Agung juga telah menimbangkan sama ada s. 294 Kanun Prosedur Jenayah boleh digunakan di dalam kes Mohamed Abdullah Ang Swee Kang v. PP [1987] 2 CLJ 405 [1987] 2 CLJ 405; [1987] CLJ (Rep) 209 dan ini menunjukkan bahawa secara tersiratnya, Mahkamah Agung telah menerima bahawa s. 294 Kanun Prosedur Jenayah boleh digunakan jika hal keadaan kes mewajarkannya walaupun peruntukan undang-undang yang berkenaan menggunakan perkataan 'shall be punished'. Perkataan 'shall be punished's yang terdapat dalam Kanun Keseksaan, khususnya dalam s. 411 cabang kedua tidaklah menghalang penggunaan kuasa di bawah s. 294 Kanun Prosedur Jenayah. (ms 208 d-h & 209 a-c)” [22] Mahkamah mendapati kesalahan yang dipertuduhkan terhadap OKT telah melepasi segala syarat pemakaian yang ditetapkan di bawah Seksyen 294 itu sendiri, maka ianya tidak menghalang Mahkamah dalam mempertimbangkan satu Bon Berkelakuan Baik (S.294) terhadap OKT. [23] Mahkamah mendapati setelah mendengar hujahan pihak pembelaan dan pendakwaan, hukuman Bon Berkelakuan Baik (S.294) merupakan satu hukuman yang bersesuaian setelah mengambil kira faktor-faktor seperti berikut:- a) Pengakuan bersalah OKT [24] OKT dalam kes ini telah mengaku salah setelah perbicaraan bermula dengan SP1 (ahli kimia) pada 21.2.2024. Namun, SP1 hanya telah memberikan keterangan setakat pemeriksaan utama sahaja. Walaupun, OKT telah mengaku salah setelah perbicaraan bermula, Mahkamah percaya pengakuan salah masih boleh direkodkan sebagai satu faktor peringanan hukuman. Hal ini kerana, OKT telah mengaku salah sebelum pihak pendakwaan memanggil saksi-saksi lain. Perkara ini sememangnya telah menjimatkan masa Mahkamah dan kos pihak pendakwaan. Malah, pengakuan salah OKT juga telah menjimatkan masa saksi-saksi dan kebimbangan saksi-saksi untuk hadir memberi keterangan di Mahkamah. Perkara ini telah diputuskan dalam kes Sau Soo Kim v PP (1975) 1 LNS 158, seperti berikut :- “Whether a person is a hardened criminal or not, I feel that a plea of guilty should be treated as a mitigating factor. It not only saves the country a great expense of a lengthy trial but also saves time and inconvenience of many, particularly the witnesses”. [25] Selanjutnya, Mahkamah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Ravindran & Ors [1993] 1 MLJ 45, di mana Mahkamah Tinggi telah merumuskan secara menyeluruh faktor-faktor yang perlu diambil kira berkenaan prinsip pengakuan bersalah OKT seperti berikut:- “(i) It is an accepted rule of practice that an accused person should be given credit or discount for pleading guility. The rationale for this rule is that much public time and money will be spared if an accused admits his guilt, thus avoiding a prolonged and unnecessary trial. This rule however, is not a strict rule as the courts may, in exercise of their discretion, in exceptional cases, refuse to grant any discount.

(ii) a plea of guilty will entitle the accused person to a discount of between one-quarter to one-third of the sentence.

(iii) failure on the part of a judge in not granting credit or discounts may result in the judge not exercising his discretion in sentencing judicially.

(iv) The credit or discount to be given in favour of the accused person is not on the maximum sentence imposed by law but rather on a sentence which would have been imposed on the accused if he had claimed trial and had been found guilty.” [26] Walaupun diskaun atau credit bukan diberikan secara automatik kepada OKT setelah mengaku salah sepertimana yang diputuskan dalam kes PP v Ravindran (supra), Mahkamah berpendapat bahawa pengakuan bersalah OKT ini tidak boleh diabaikan sewenang-wenangnya tanpa alasan yang munasabah. Prinsip ini telah diputuskan dalam kes Tan Lay Chen v PP [2001] 1 MLJ 135 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut :- “It must not be overlooked that the general rule is that an accused should be given a lesser punishment for pleading guilty. There can, as I have said, be a departure from this general rule. However, there must be good reasons for doing so. In that event the reasons for such departure must be kept in mind. If, therefore, a sentence is imposed without taking into consideration a guilty plea then the reasons for doing so must be explained by the sentencer. This is because an accused person expects the general rule to operate in his favour when he pleads guilty. The grounds of judgment must therefore show why the guilty plea cannot, on the facts of the case, be considered as a mitigating factor” [27] Mahkamah mendapati dalam kes ini, tiada sebarang keadaan yang menghalang Mahkamah dalam mengabaikan faktor pengakuan bersalah sebagai suatu faktor peringanan yang meringankan hukuman terhadap OKT.

Pesalah Pertama [28] Mahkamah mendapati OKT merupakan pesalah kali pertama. Pihak pendakwaan tidak mengemukakan sebarang rekod sabitan lampau sebelum Mahkamah menjatuhkan hukuman terhadap OKT. Mahkamah berpendapat bahawa hukuman penjara untuk pesalah kali pertama adalah tidak sesuai. Perkara ini diputuskan dalam kes PP v. Chew Chee Wah [1995] 4 MLJ 26 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut – “(2) A first offender should be dealt with by the imposition of a fine or by placing him under bond or probation, but he should be kept away from prison unless there are, in the public interest, strong reasons for ordering a term of imprisonment, such as the gravity of the offence itself and the manner in which it was committed”. [29] Pesalah kali pertama seharusnya dijauhkan daripada hukuman pemenjaraan kerana ianya akan mendedahkan OKT kepada pergaulan yang tidak baik apabila OKT ditempatkan bersama pesalah lain yang mempunyai latar belakang kesalahan jenayah pelbagai. Perkara ini telah diputuskan dalam kes Chan Sit Hoong v PP (1974) 1 MLJ 261, di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut :- “In the present appeal before me the appellant was a first offender and had a wife and five children to support. He was a frail looking sick man of humble means and appeared much older than his 38 years. He had shown some remorse by unhesitatingly pleading guilty to the offence charged on the very day that he was called upon to make his plea in court. Also, there was the humiliation, to him and to his family, of having been arrested and charged in court and a conviction recorded against him. In all the circumstances of this case, therefore, I was of the view that the sentence of imprisonment imposed on the appellant was unduly harsh. This was his first offence. Sending him to prison where he would have mixed with other prisoners convicted of all sorts of offences might well have produced an adverse effect on the appellant and instead of coming out of the prison a better man he might well have developed more criminal and antisocial tendencies. The public interest, as Hilbery J. said in the case of R. v. Ball supra, may best be served if the offender is turned from his criminal ways to honest living. Treating the appellant leniently in the circumstances of this case and thus giving him a chance to turn away from crime was certainly not against but very much in the public interest”. [30] Mahkamah mendapati OKT sebagai seorang pesalah pertama wajar diberikan peluang kedua agar beliau dapat memperbaiki dirinya ke arah yang lebih elok. Maka, Mahkamah mendapati hukuman Bon Berkelakuan Baik (S.294) adalah sesuai untuk tujuan tersebut. c) Kepentingan Awam [31] Mahkamah dalam menjatuhkan hukuman Bon Berkelakuan Baik (S. 294) terhadap OKT telah mengambil kira faktor kepentingan awam sebagai satu salah satu faktor yang amat penting. Mahkamah sedia maklum mengenai prinsip kepentingan awam sebagai suatu faktor pemberatan yang sering kali ditekankan oleh pihak pendakwaan supaya hukuman yang bakal dijatuhkan bersifat “detterent” kerana ianya dapat memberikan pengajaran kepada OKT dan orang awam supaya tidak mengulangi kesalahan yang sama pada masa akan datang. Namun, Mahkamah mendapati bahawa pendekatan yang wajar adalah untuk mencapai suatu keseimbangan sejauh mungkin antara kepentingan awam dan kepentingan OKT sepertimana yang diputuskan dalam kes Public Prosecutor v. Loo Choon Fatt (1976) 2 MLJ 276 seperti berikut :- "The correct approach is to strike a balance, as far as possible, between the interests of the public and the interests of the accused." [32] Mahkamah berpendapat bahawa kepentingan awam masih akan terjaga sekiranya hukuman yang dikenakan akan mengubah OKT ke pangkuan yang betul. Perkara ini telah diputuskan dalam kes Pendakwa Raya v Lee Lai Choi (2008) MLJU 605, di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut :- “Kepentingan awam bukanlah hanya menuntut seorang Tertuduh itu dipenjarakan. Sekiranya Tertuduh boleh berubah tanpa dipenjarakan, ini juga boleh dianggap sebagai mengambil kira kepentingan awam. Menurut Hilbery J dalam R v Kenneth John Bail [1951] 35 Cr App.R 164 : "The public interest is indeed served and best served, if the offender is induced to turn from criminal ways to honest living". “ [33] Selanjutnya, Mahkamah juga berpendapat Bon Berkelakuan Baik (S.294) selama tiga (3) tahun yang dikenakan terhadap OKT dalam kes ini merupakan satu bentuk hukuman yang mampu menjaga kepentingan awam. Hal ini kerana, OKT dalam kes ini tidak terlepas bergitu sahaja tetapi disabitkan atas kesalahan yang dilakukan. OKT juga akan ada rekod sabitan untuk selama-lamanya. OKT harus sentiasa berwaspada dengan tingkah laku beliau untuk tempoh selama tiga (3) tahun agar tidak terlibat dalam sebarang kegiatan jenayah. Jika OKT dalam kes ini mampu menjadi seorang warganegara yang baik dengan tidak melakukan apa-apa kesalahan yang menyalahi undang-undang, sudah tentunya kepentingan awam akan terjaga. Sekiranya beliau melakukan kesalahan jenayah dalam tempoh tiga (3) tahun itu beliau boleh dihadapkan semula ke Mahkamah atas pertuduhan asal yang mana wang jaminan RM4,000 akan dirampas. [34] Dalam hal ini rujukan dibuat terhadap kes Nor Afizal Azizan v Public Prosecutor [2012] 6 CLJ 370 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut :- “At this juncture, we would like to clarify the misconception on the applicability of s. 294 of the CPC. We would like to point out that the orders made under s. 294 of the CPC do not exonerate the person of the offence that he had committed. The person is in fact convicted of the offence and the conviction will be recorded and will form part of the person’s criminal record and will remain there for the rest of that person’s life. The effect of such an order was clearly spelled out in the case of Jayanathan v PP [1973] 1 LNS 56, wherein Ong Hock Sim FJ held that: This section vests the Court before which a person is convicted with power to suspend sentence for such period as the Court may direct, and, if the offender behaves himself during such period, he would escape punishment for his offence. If he fails to observe the conditions of his bond, he would be liable to be apprehended and dealt with for his original offence. Thus, in the instant case, the appellant was in effect given a suspended prison sentence. He has to behave himself for a period of five years. If he behaves himself during the five years period, he would escape punishment for the offence but if he fails to observe the conditions of his bond, he will then be arrested and dealt with for the original offence of rape. Like the learned SCJ, we are hopeful that the suspended sentence would give the appellant another chance in life and that he will “turn over a new leaf”. If the order of the suspended prison sentence has the effect of rehabilitating him, then public interest has indeed been served and best served”. [35] Mahkamah juga berpendapat bahawa hukuman pemenjaraan yang panjang tidak akan menginsafkan OKT malah menjadikan beliau seorang yang lebih tegar. Perkara ini telah diputuskan dalam kes Lisa Christina A/P Balan v PP [2020] 1 LNS 349, di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut :- “Hukuman penjara adalah tidak sesuai bagi pesalah pertama yang mana suatu tempoh pemenjaraan bukanlah jalan penyelesaian tetapi akan menimbulkan kesan yang berat pada Tertuduh/Pemohon memandangkan dia bukanlah seorang pesalah ‘hardcore’ yang sering keluar masuk penjara…”. [36] Berdasarkan faktor-faktor yang dinyatakan di atas, Mahkamah mendapati hukuman Bon Berkelakuan Baik (S.294) adalah lebih sesuai terhadap kesalahan yang dilakukan oleh OKT.

Latar Belakang dan Perlakuan OKT selepas dituduh [37] OKT merupakan seorang pesalah muda. OKT berumur 20 tahun semasa kejadian berlaku dan kini berumur 22 tahun. Faktor ini merupakan salah satu faktor penting yang diambil kira oleh Mahkamah dalam menjatuhkan Bon Berkelakuan Baik (S.294) terhadap OKT. Sekiranya OKT merupakan seorang pesalah muda perhatian yang sewajarnya harus diberikan dalam menjatuhkan jenis hukuman yang bersesuaian atas kesalahan yang dilakukan. Dalam hal ini rujukan dibuat terhadap kes Mohd Ashraf Ibrahim v PP [2017] 1 LNS 1775 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut :- “[25] As a young offender (as he was 21 years at the time of committing the offence) a special consideration should be given to him. Authorities like Tukiran b. Taib v. PP [1955] 1 LNS 166; [1955] MLJ 24 seems to suggest that such category of Accused should not be imprisoned.. [38] Terdapat nas undang-undang dahuluan telah memutuskan bahawa dalam menjatuhkan hukuman, seseorang pesalah muda seboleh mungkin tidak dihantar ke penjara. Dalam kes Tukiran bin Taib v Public Prosecutor [1955] MLJ 24, Mahkamah Tinggi semasa memutuskan satu kes melibatkan pesalah muda yang dituduh melakukan kesalahan mencuri telah menyatakan seperti berikut:- However, as I stated earlier, the accused is at most 18 years old — he is said to look very much younger — and he is furthermore a first offender. It has been stressed by this court that it is very desirable that young offenders, that is, offenders between the ages of 17 and 21 years, who are also first offenders, should be kept out of prison, if possible. The magistrate does not appear to have taken this into consideration at all. [39] Rujukan juga dibuat terhadap kes Teo Siew Peng & Ors v Public Prosecutor [1985] 2 MLJ 125 Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut:- In the Principles of Sentencing by Thomas (1st Ed), quoting from the judgment in the case of R v Smith (1964) Crim LR 70 that publication at page 19 thereof states: ‘In the case of a young offender there can hardly ever be any conflict between the public interest and that of the offender. The public have no greater interest than that he should become a good citizen. The difficult task of the court is to determine what treatment gives the best chance of realizing that object. That realization is the first and by far the most important consideration.’ [40] Mahkamah percaya OKT sebagai seorang pesalah muda mempunyai liku kehidupan yang lebih panjang lagi. Maka, satu peluang harus diberikan supaya beliau dapat memanfaatkan peluang diberikan ini untuk membentuk kehidupan yang lebih elok dan bermakna. [41] Mahkamah juga mengambil judicial notice berkenaan kesesakkan yang berlaku di penjara memandangkan jumlah banduan yang kian meningkat. Maka, Mahkamah percaya hukuman alternatif yang diperintahkan ini sedikit sebanyak dapat mengurangkan kesesakkan yang berlaku di penjara. [42] Penjara-penjara di Malaysia bukan sahaja berdepan dengan isu kesesakkan, baru-baru ini laporan berita mendedahkan kos untuk menguruskan seorang banduan mencecah RM109 sejuta sebulan dimana kos tersebut melibatkan pengurusan keseluruhan banduan yang menghuni 47 penjara di seluruh Malaysia. (utusan.com.my/berita/2023/04/kos-urus-banduan rm109 juta sebulan). Mahkamah percaya hukuman alternatif yang diperintahkan ini sedikit sebanyak dapat menjimatkan beban kewangan yang ditanggung oleh kerajaan. Dalam hal ini rujukan dibuat terhadap kes Pendakwa Raya lwn Baharin bin Mat Hassan [2022] MLJU 2787, di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut :- [29] la bukan sahaja mampu untuk memberikan pengajaran kepada tertuduh, malahan ianya, pada pandangan mahkamah, akan menjimatkan kos tanggungan kerajaan dan memberikan hasil tambahan kepada kerajaan yang seterusnya boleh digunakan untuk menampung tanggungan-tanggungan lain yang lebih memerlukan. [30] Selain dari isu kos yang ditanggung, mahkamah juga melihat kepada tahap kesesakan di dalam penjara pada hari ini. Selaku Ahli Lembaga Hakim Pelawat Pusat Pemulihan Akhlak Machang (PPA), iaitu penjara yang menempatkan banduan sabitan bagi negeri Kelantan, pihak penjara telah memaklumkan bahawa jumlah tahanan dan banduan di PPA juga telah melebihi had sebenar penjara. Jumlah terkini banduan dan tahanan yang berada di PPA Machang telah hampir 3000 orang sedangkan had kapasiti di PPA hanyalah untuk 1500 orang sahaja.. [43] OKT dalam kes ini juga telah berkahwin dan baru sahaja telah menimbang seorang cahaya mata. Berdasarkan hujahan peguam OKT, anak OKT yang baru dilahirkan tersebut mempunyai masalah kesihatan dan memerlukan sokongan OKT. Mahkamah juga mendapati ahli keluarganya bergantung kepada sumber pendapatan yang diberikan oleh OKT. Sekiranya OKT dimasukkan ke penjara untuk suatu tempoh yang lama, ianya akan menjejaskan keadaan ekonomi dan sosial keluarga OKT. Dalam hal ini rujukan dibuat terhadap kes PP v. Shariffah Syed Hashim [2006] 6 CLJ 503 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut :- "Hukuman penjara yang terlalu panjang adalah tidak sesuai memandangkan perkara ini akan memudaratkan banyak pihak lain iaitu anak-anak tertuduh dan kedua ibu bapanya yang uzur yang kini dipertanggungjawabkan bagi menjaga anak-anak tertuduh. Mahkamah juga mengambilkira bahawa pengakuan salah tertuduh adalah konsisten dengan pengakuannya di mahkamah bahawa beliau telah sedar dan insaf tentang kesalahan yang dilakukannya. Dan beliau juga bertanggungjawab di atas kesalahan tersebut. Hukuman yang wajar dikenakan terhadap tertuduh hendaklah merupakan suatu hukuman yang berunsurkan pencegahan dan dapat menimbulkan kesedaran dan keinsafan kepada tertuduh. Dalam pada itu hukuman tersebut hendaklah juga merupakan suatu hukuman yang dapat memberikan peluang pemuliihan dan rehabilisasi kepada tertuduh [44] Mahkamah juga mendapati OKT telah memberikan kerjasama yang baik dengan pihak polis semasa siasatan kes dan sentiasa hadir ke Mahkamah setiap kali kes ditetapkan untuk sebutan. Dalam hal ini, rujukan dibuat kepada kes PP V Mahenthiran a/l Duraisamy

7 MLJ 426, di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut:- “The accused's ready co-operation with the police from the time they stopped him and questioned him until such time as he led them to his house and voluntarily surrendered the subject cannabis is another factor that should be accorded some mitigating value. This allowed for considerable savings in terms of the time taken for the investigation of this offence”. [45] Faktor bahawa OKT telah insaf selepas beliau dipertuduhkan juga telah diambil kira oleh Mahkamah sebelum menjatuhkan hukuman terhadap OKT. Mahkamah merujuk kepada kes Raja Izzuddin Shah v Public Prosecutor [1979] 1 MLJ 270 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut :- “Considering all the facts before the Court I have come to the conclusion that the public interest is in no way better served by committing the appellant to prison. The primary purpose of punishment is reformatory and it is clear in this case that the appellant has realised the fact that notwithstanding his status he is not above the law. He has also clearly stated that he has repented and would not make the same mistake again. Under the circumstances it is my opinion that the public interest is best served by setting aside the sentence of imprisonment and substituting therefor an order under s. 294(i) of the Criminal Procedure Code that the appellant enter into a bond with one surety in the sum of one thousand dollars for a period of two years and in the meantime to keep the peace and be of good behaviour.” [46] Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah mendapati hukuman Bon Berkelakuan Baik (S. 294) adalah wajar terhadap OKT. Tempoh tahanan reman OKT [47] OKT pada asalnya telah telah dituduh di bawah Seksyen 39B ADB 1952 pada 24.1.2022. Setelah laporan kimia diterima, berat dadah telah turun kepada Seksyen 39 (A) (1) ADB 1952. Memandangkan pada asalnya OKT dipertuduhkan di bawah Seksyen 39B tiada jaminan dicadangkan oleh pihak pendakwaan. Ekoran daripada itu, OKT ditahan reman selama dua (2) bulan 11 hari. Mahkamah tidak terlepas pandang dalam mempertimbangkan perintah tahanan reman OKT ini sebelum menjatuhkan hukuman. Dalam kes Lian Kian Boon v. PP [1991] 1 MLJ 51, Mahkamah Tinggi telah memutuskan seperti berikut – “(9) In the ordinary course of events the accused’s period in remand should be taken into consideration in computing a sentence of imprisonment”. [48] Mahkamah percaya tempoh tahanan reman selama dua (2) bulan 11 hari ini telah memberikan pengalaman yang buruk kepada OKT dalam mengharungi kehidupan di penjara yang tidak begitu menyenangkan. Mahkamah percaya pengalaman yang berharga ini telah memberikan pengajaran yang secukupnya kepada OKT supaya tidak lagi terjebak dalam aktviti dadah pada masa akan datang. Trend penghukuman berkaitan hukuman Bon Berkelakuan Baik [49] Trend penghukuman turut boleh diambil kira oleh Mahkamah sebelum menjatuhkan hukuman. Prinsip ini telah diputuskan dalam kes Narayanan Thiruvengada Ramanujam v PP [2018] MLJU 1836 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut:- “[19 ]Kami turut bersetuju dengan Puan TPR bahawa trend hukuman dalam kes-kes yang diputuskan oleh Mahkamah sebelum ini turut dipertimbangkan oleh Mahkamah ini.” [50] Mahkamah mendapati terdapat kes di peringkat Mahkamah Tinggi yang memerintahkan Bon Berkelakuan Baik (S.294) untuk kesalahan di bawah Seksyen 12 (2) ADB 1952 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39 (A) (1) ADB 1952 seperti berikut :-

50.1 PP v Mohamad Ramzi bin Amin 2022(1) LNS 2904. (Mahkamah Tinggi mengenepikan hukuman penjara minimum dua (2) tahun diperintahkan oleh Majistret dan digantikan dengan hukuman Bon Berkelakuan Baik

50.2 PP v. Muhammad Fadzli Mohd Amin (2019) CLJU 2127 (Mahkamah Tinggi telah menolak rayuan yang difailkan oleh pihak pendakwaan terhadap hukuman Bon Berkelakuan Baik (S 294) yang diperintahkan oleh Majistret dan mengekalkan hukuman Majistret tersebut. Kes ini telah melalui perbicaraan penuh. [51] Berikut merupakan kes-kes yang diperintahkan Bon Berkelakuan

Baik (S.294) untuk kesalahan-kesalahan lain berkaitan dadah:- 1 Kumaraseelan A/L Raja Rathanam v. PP [2019] CLJU 1255 (Mahkamah Tinggi dalam kes ini telah mengekalkan hukuman Bon Berkelakuan Baik (S.294) yang diperintahkan oleh Hakim Mahkamah Sesyen untuk kesalahan di bawah Seksyen 15 (1) (a) ADB 192 yang boleh dihukum di bawah Seksyen 39 (C) ADB 1959 yang membawa hukuman mandatori penjara selama lima (5) tahun.

51.2 PP v. Abdul Rashid Rahmat [2018] 2 CLJ 360, Mahkamah Tinggi juga telah mengekalkan hukuman Bon Berkelakuan Baik (S.294) untuk kesalahan di bawah s. 6(2)(c) Akta Penagih Dadah (Rawatan & Pemulihan) 1983 dan boleh dihukum di bawah s. 6(3) Akta yang sama yang membawa hukuman mandatori pemenjaraan 3 tahun atau 3 sebatan atau kedua-duanya. [52] Setelah mengambil panduan daripada kes-kes di atas, Mahkamah percaya hukuman dibawah S.294 merupakan satu bentuk hukuman yang bersesuaian. Kesimpulan [53] Secara kesimpulnya, Mahkamah berharap bahawa hukuman yang dibawah S.294 ini akan bertindak sebagai pemulihan dan memberikan impak positif dalam kehidupan OKT dalam membentuk dirinya sebagai seorang yang berguna kepada masyarakat, keluarga dan negara. [54] Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah percaya hukuman di bawah S. 294 adalah berlandaskan kepada prinsip-prinsip penghukuman yang mantap dan wajar dikekalkan. Bertarikh 3.7.2024 Disediakan oleh, tt Salini a/p Retanam Majistret Mahhkamah Majistret 3 Bagi pihak pendakwaan Nur Ameerah Binti Mohd Allaudeen Timbalan Pendakwa Raya Johor Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Johor Aras 2, Bangunan Dato’ Jaafar Muhammad, Kota Iskandar, 79100 Nusajaya, Johor. Bagi pihak pembelaan Melissa Sukri Tetuan Wan Haron Sukri & Nordin W19B0 (Peti #41) 19th Floor, West Block Wisma Selangor Dredging 142-C,