Nobby Engineering (M) Sdn Bhd v Mmn Bina Sdn Bhd (CA-12BNCvC-2-08/2022)

MMN BINA SDN BHD

MMN INFRRA SDN BHD (NO. SYARIKAT : 510386-K) ...DEFENDAN-DEFENDAN] 08/09/2023 16:44:09 CA-12BNCvC-2-08/2022 Kand. 35 ALASAN PENGHAKIMAN

Plaintif/Perayu memfailkan rayuan di atas keputusan Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) bertarikh 17 Oktober 2022 yang telah menolak tuntutan Plaintif terhadap Defendan Pertama dengan kos.

Setelah menelitikan nota keterangan, alasan penghakiman dan setelah menimbangkan penghujahan kedua-dua pihak, Mahkamah telah membenarkan rayuan Plaintif tersebut.

Pada awal bulan Mei 2016, Dato’ Sri Mohamed Mokhtar bin Nadri iaitu Pengarah Urusan pihak Defendan Pertama telah berhubung dengan Encik Mohd Norbi bin Abu Bakar, Pengarah pihak Plaintif dan memaklumkan kepada beliau bahawa Defendan Pertama telah dilantik oleh Jabatan Kerja Raya Malaysia (JKR) sebagai Kontraktor Utama bagi projek Pembinaan Akademi Bola Sepak Negara Fasa II, Gambang, Kuantan (selepas ini dirujuk sebagai Projek tersebut) dan salah satu skop kerja adalah kerja-kerja membekal, memasang dan menguji terima sistem peralatan dapur dan sistem berkaitan bagi projek tersebut (selepas ini dirujuk sebagai kerja-kerja tersebut).

Defendan Pertama telah sendiri memaklumkan kepada Plaintif bahawa Defendan Pertama memerlukan kerja-kerja tersebut dijalankan oleh pihak Plaintif bagi projek tersebut dan meminta untuk sebut harga dihantar oleh pihak Plaintif kepada pihak Defendan Pertama untuk pertimbangan.

Pada 10 Mei 2016, Defendan Pertama telah memaklumkan kepada Plaintif bahawa Defendan Pertama bersetuju untuk melantik pihak Plaintif untuk menjalankan kerja-kerja tersebut bagi projek tersebut dan work order akan dikeluarkan kepada pihak Plaintif kelak oleh ejen mereka iaitu pihak Defendan Kedua. Segala bayaran untuk kerja-kerja yang dijalankan oleh pihak Plaintif akan ditanggung oleh pihak Defendan Pertama.

Melalui work order bertarikh 12 Mei 2016 yang dikeluarkan oleh pihak Defendan Pertama kepada pihak Plaintif, pihak Defendan Kedua telah melantik pihak Plaintif untuk menjalankan kerja-kerja tersebut untuk projek tersebut.

Plaintif telah menjalankan dan menghabiskan kerja-kerja tersebut yang kesemuanya berjumlah RM566,900.00. Daripada jumlah tersebut, pihak Defendan-Defendan telah membayar pihak Plaintif jumlah sebanyak RM362,292.45 dan meninggalkan baki sejumlah RM204,607.55 terhutang dan kena dibayar oleh pihak Defendan-Defendan kepada pihak Plaintif.

Defendan Pertama menafikan wujud apa-apa perjanjian antara kedua-dua pihak baik dari segi lisan ataupun bertulis berkaitan dengan kerja-kerja yang telah dijalankan tersebut dan dengan itu Defendan Pertama adalah tidak bertanggungan bagi sebarang pembayaran yang perlu dibayar oleh Defendan Kedua.

Defendan Pertama menyatakan bahawa apa-apa tuntutan Plaintif di bawah work order bertarikh 12 Mei 2016 berkaitan dengan Letter of Award hanyalah berkaitan dengan Defendan Kedua sahaja dan tidak melibatkan Defendan Pertama. Defendan Pertama juga menafikan ada membuat apa-apa bayaran berkaitan dengan work order bertarikh 12 Mei 2016 yang merupakan kontrak antara Plaintif dengan Defendan Kedua dan dengan itu tidak melibatkan Defendan Pertama.

Oleh itu, hanya satu isu yang patut diputuskan oleh Mahkamah iaitu sama ada wujudnya satu perjanjian kontrak antara Plaintif dengan Defendan Pertama.

PERTIMBANGAN DAN PENILAIAN HAKIM MAHKAMAH SESYEN Di dalam alasan penghakimannya, HMS menyatakan bahawa Plaintif telah dilantik sebagai sub-kontraktor kepada projek tersebut dan apa yang perlu dibuktikan sama ada terdapat apa-apa perjanjian di antara Plaintif dengan Defendan Pertama dan Mahkamah memutuskan bahawa tidak terdapat apa-apa perjanjian di antara kedua-dua pihak tersebut.

Menurut HMS, Plaintif hanya bergantung kepada keterangan lisan antara SP1 dan Defendan Pertama berdasarkan representasi oleh SD4. Plaintif hanya bergantung kepada alamat emel yang telah digunakan oleh Defendan Pertama di mana menurut Plaintif alamat perniagaan Defendan Kedua adalah sama dengan alamat perniagaan Defendan Pertama. Juga, pengarah Defendan Kedua adalah individu yang sama dalam syarikat Defendan Pertama.

Walaupun HMS bersetuju bahawa pada peringkat awal terdapat perbincangan secara lisan di antara kedua-dua pihak yang telah diturunkan ke dalam bentuk kontrak yang bertulis. Oleh itu, dengan menggunakan peruntukkan Seksyen 92 Akta Keterangan 1950, apa-apa pernyataan lisan tidak boleh diterima bagi menyangkal terma-terma perjanjian.

Menurut HMS, Defendan Pertama telah berjaya membuktikan bahawa semua pernyataan lisan di antara SP1 dan SD4 telah diperturunkan kepada perjanjian bertulis. Oleh itu, Plaintif telah gagal untuk membuktikan bahawa wujudnya satu perjanjian lisan antara Plaintif dengan Defendan Pertama secara sah dan hanya terdapat satu perjanjian bertulis antara Defendan Kedua dengan Plaintif.

Juga, daripada keterangan SP1 sendiri dan juga SD1 dan SD4 yang menyatakan bahawa tiada apa-apa keterangan secara bertulis antara Plaintif dengan Defendan Pertama dan SP1 mengakui bahawa beliau telah bersetuju untuk dilantik sebagai sub-kontraktor oleh Defendan Kedua di mana Defendan Pertama adalah kontraktor utama untuk projek tersebut.

Seterusnya, terdapat kontrak bertulis di antara Defendan Pertama dan Defendan Kedua di mana Defendan Pertama selaku kontraktor utama telah melantik Defendan Kedua sebagai sub-kontraktor dan oleh itu Mahkamah memutuskan bahawa wujud satu kontrak yang sah antara Defendan Pertama dan Defendan Kedua.

Juga, Mahkamah mendapati bahawa kesemua bayaran-bayaran yang telah dibuat kepada Plaintif adalah daripada Defendan Kedua dan bukannya Defendan Pertama. Oleh itu, Plaintif tidak boleh hanya bergantung kepada keterangan lisan bahawa telah wujud satu perjanjian di antara Plaintif dengan Defendan Pertama. Lantikan Plaintif sebagai sub-kontraktor adalah dibuat oleh Defendan Kedua dan tidak boleh disangkal bahawa SP1 telah menandatangani kontrak bagi pihak Plaintif dan telah bersetuju untuk menerima kesemua terma-terma kontrak tersebut.

Oleh itu, tidak wujud apa-apa kontrak di antara Plaintif dengan Defendan Pertama dan dengan itu tuntutan Plaintif telah gagal dibuktikan.

PERTIMBANGAN DAN PENILAIAN MAHKAMAH Adalah tidak dinafikan bahawa SP1 dan SD4 adalah rakan sejak kecil di mana Plaintif mengenali Dato’ Sri Mohamed Mokhtar bin Nadzri serta keluarganya di mana beliau menganggap Dato’ Sri Mohamed Mokhtar sebagai abang dan memang berkawan baik dan keterangan ini tidak dicabar oleh pihak Defendan Pertama.

SD4 juga tidak menafikan bahawa dia mengenali SP1 di mana di dalam keterangannya SD4 menyatakan bahawa dia berkawan dengan abang SP1 dan dengan itu sememangnya SP1 dengan SD4 adalah kawan baik.

SD4 juga adalah salah seorang Pengarah dan Pemegang Saham kepada syarikat Defendan Pertama yang mana beliau juga adalah seorang Pengarah Urusan syarikat Defendan Pertama. Defendan Pertama telah melantik Plaintif sebagai sub-kontraktor untuk membekal serta memasang peralatan dapur bagi satu projek kerajaan dan daripada Surat Setuju Terima Tawaran Kerja bertarikh 16 Oktober 2009 yang ditawarkan oleh Defendan Pertama kepada Plaintif dan juga Surat Penerimaan Tawaran bertarikh 19 Oktober 2020 di mana kontrak-kontrak tersebut adalah merujuk kepada kontrak-kontrak yang pernah diberikan oleh Defendan Pertama kepada Plaintif sebelum 2016. Surat-surat penerimaan tawaran tersebut telah dikeluarkan oleh Defendan Pertama dan ditandatangani oleh SD4 di dalam kapasitinya sebagai Pengarah Urusan Defendan Pertama.

Oleh itu, adalah jelas bahawa sebelum tahun 2016, Plaintif hanya berurusan dengan Defendan Pertama dan ini diakui oleh SD4 di dalam keterangannya seperti berikut : “RSV : Sebenarnya Encik Norbi langsung tidak kenal dengan MMN Infrra, dia kenal MMN Bina? Mokhtar : Tak betul. : Dia buat kontrak 2009 untuk siapa? Mokhtar : MMN Bina. : Siapa Pengara MMN Bina? Mokhtar : 2009, saya, isteri saya dan anak-anak saya. : Tiga orang Pengarah. Nobby buat kontrak untuk Bina? Mokhtar : Betul. : Dia langsung tidak kenal dengan Infrra? Mokhtar : Tidak. : 2009 beliau tidak ada hubungan dengan Infrra, betul? Mokhtar : Betul.

Bagi Projek Pembinaan Akademi Bola Sepak Negara Fasa II, Gambang, Kuantan, SP1 menyatakan bahawa beliau telah dihubungi oleh SD4 pada Mei 2016 bahawa Defendan Pertama telah dilantik oleh JKR sebagai Kontraktor Utama di mana di antara skop kerja adalah bagi membekal, memasang, menguji peralatan dapur berkaitan dengan projek tersebut. SD4 sendiri telah memaklumkan kepada SP1 bahawa syarikat Defendan Pertama meminta kerja-kerja tersebut dilakukan oleh Plaintif.

Sewaktu di soal balas, SD2 dan SD3 mereka tiada pengetahuan akan representasi-representasi yang telah dibuat oeh SD4 kepada SP1. Walaubagaimanapun, SD4 menafikan bahawa beliau pernah membuat representasi tersebut dan juga SD4 mengakui SP1 tidak mengetahui akan Defendan Kedua dimana keterangan SD4 adalah seperti berikut : “RSV : Dia langsung tidak kenal dengan Infrra? Mokhtar : Tidak. : 2009 beliau tidak ada hubungan dengan Infraa? Mokhtar : Betul. : Tahun 2015, tunjuk dari dokumen di mana Nobby ada hubungan dengan Infra? Mokhtar : Tidak ada. : Berkenaan dengan kontrak ini, 2015 adakah hubungan di antara Nobby dan Infrra? Mokhtar : Jika tiada surat tawaran maka tiada. : Ada apa-apa hubungan di antara Nobby dan Infrra? Mokhtar : Tidak ada. : Nobby langsung tidak kenal dengan Infrra, kamu janji buat bayaran untuk segala kerja yang Nobby urus. Bayaran akan dibuat oleh Bina kepada Nobby? Mokhtar : Tidak setuju.

Oleh itu, Plaintif menyatakan bahawa keterangan SD4 tersebut adalah penafian semata-mata di mana nama Defendan Kedua hanya disebut pada Mei 2016 di mana sebelum itu Plaintif hanya berhubung dengan Defendan Pertama dan bukannya Defendan Kedua. Plaintif dengan itu tidak tahu akan kewujudan Defendan Kedua. Oleh itu, kewujudan Defendan Kedua hanyalah diketahui melalui representasi-representasi yang telah dibuat oleh SD4 kepada SP1 di mana Defendan Pertama akan membuat bayaran kepada Plaintif bagi kerja-kerja yang dilakukan oleh Plaintif.

Bertindak di atas representasi yang telah dibuat oleh SD4 kepada Plaintif, Plaintif telah menghantar sebut harga kepada kerja-kerja yang akan dilakukan tersebut kepada pihak Defendan Pertama di mana Revised Quotation bertarikh 06 Mei 2016 telah dihantar oleh Plaintif kepada Defendan Pertama iaitu MMN Bina Sdn Bhd untuk perhatian Cik Shuha.

Juga, Revised Quotation tersebut telah dihantar melalui emel kepada SD3 dan juga Cik Shuha melalui alamat emel seperti berikut: i. josli@mmnbina.com.my ii. shuha@mmnbina.com

Melalui emel yang bertarikh 10 Mei 2016 daripada SD3 kepada Plaintif, SD1, Cik Shuha dan SD3 menyatakan hal seperti berikut : “Waalaikumussalam… Ok, will issue you the Works Order asap. Please proceed and provide us the detail design, especially for underground/ under slab piping system, as we’re going to commence our WBLFF works soon. Thank you

Melalui Pemeriksaan Balas, SD1, SD2 dan juga SD3 mengaku bahawa mereka adalah pekerja-pekerja kepada Defendan Pertama dan hantaran emel adalah di antara Defendan Pertama iaitu MMN Bina Sdn Bhd dengan Plaintif dan Nota Keterangan seperti berikut : “DW-1 : Pada masa ini kamu kerja di mana? Suraya : MMN Bina Sdn Bhd. : Pada tahun 2017, kerja di mana? Suraya : MMN Bina Sdn Bhd. : Adakah kamu seorang pekerja MMN Infrra? Suraya : Tidak. : Sila lihat kepada Bundle B, mukasurat 25. Adakah nama kamu di sana? Suraya : Ada. : Emel ini dihantar kepada kamu dalam kapasiti sebagai pekerja MMN Bina? Suraya : Betul. : Apakah tarikh emel tersebut? Suraya : 10/5/2016. : Emel dikeluarkan oleh siapa? Suraya : Encik Josli sebagai pekerja MMN Bina Sdn

Oleh itu, daripada hantaran dan jawapan emel tersebut adalah jelas bahawa perlantikan Plaintif bagi kerja-kerja tersebut adalah di antara Defendan Pertama dengan Plaintif dan SP1 juga telah berhubung dengan pekerja-pekerja Defendan Pertama iaitu SD1, SD2 dan SD3. Jelas bahawa syarikat Defendan Kedua adalah tidak terlibat di dalam apa-apa perbincangan tersebut.

Daripada representasi-representasi yang telah dibuat oleh SD4 kepada SP1, syarikat Defendan Pertama telah menggunakan ejennya iaitu Defendan Kedua untuk memberi work order bertarikh 12 Mei 2016 kepada Plaintif untuk menjalankan kerja-kerja berkaitan dengan projek tersebut di mana work order tersebut telah ditandatangani oleh SD1 dan SD3 yang merupakan pekerja-pekerja Defendan Pertama dan telah diterima oleh Plaintif.

Melalui surat bertarikh 18 Mei 2016 daripada Plaintif kepada Defendan Kedua, Plaintif telah menghantar semula work order bertarikh 12 Mei 2016 yang telah ditandatangani oleh Plaintif kepada Defendan Kedua.

Juga, melalui Surat Setuju Terima Tawaran bertarikh 18 Julai 2016 yang dikeluarkan oleh Defendan Kedua kepada Plaintif, Defendan-Defendan telah melantik syarikat Plaintif sebagai sub-kontraktor bagi kerja-kerja tersebut di mana surat bertarikh 18 Julai 2016 telah ditandatangani oleh SD4 selaku pengarah urusan syarikat Defendan Kedua dan terma-terma perlantikan telahpun di setuju terima oleh SP1 bagi pihak Plaintif.

Jelas bahawa Defendan Pertama cuba untuk berselindung melalui Management and Administrative Services Agreement di antara Defendan Pertama dan Defendan Kedua dengan menyatakan bahawa Defendan Kedua boleh menggunakan emel syarikat Defendan Pertama dan juga pekerja-pekerjanya. Oleh itu, Defendan Pertama menyatakan bahawa Plaintif sebenarnya berurusan dengan Defendan Kedua dan bukannya Defendan Pertama.

Adalah jelas bahawa Defendan Pertama dan Defendan Kedua adalah pihak yang sama yang berurusan dengan Plaintif berkaitan dengan kontrak tersebut di mana Defendan Pertama telah menggunakan syarikat Defendan Kedua untuk melantik Plaintif sebagai sub-kontraktor.

Daripada keterangan yang ada juga, Plaintif telah menjalankan kerja-kerja dan telah menyiapkan kerja-kerja kontrak tersebut di mana ini diakui sendiri oleh SD1, SD2, SD3 dan SD4. Juga tuntutan bagi progress claim telah dikemukakan kepada SD1 dan SD3 selaku pekerja-pekerja kepada syarikat Defendan Pertama.

Kerja-kerja telahpun disiapkan oleh Plaintif bagi jumlah RM566,900.00 di mana sejumlah RM362,292.45 telah dibayar kepada Plaintif dan meninggalkan baki sebanyak RM204,607.55 di mana jumlah ini tidak pernah dinafikan oleh saksi-saksi Defendan Pertama dan keterangan adalah seperti berikut : “DW-1 : Setuju projek ini telah dilaksanakan? Suraya : Setuju. : Setuju bahawa bayaran telah diterima oleh MMN Bina Sdn Bhd dari JKR? Suraya : Setuju. “DW-4 : MMN Bina telah terima bayaran dari JKR bagi kerja-kerja yang diuris oleh Nobby Engineering? Mokhtar : Ya, ada terima.”

Jelas bahawa tiada apa-apa keterangan bahawa Defendan Pertama telah membuat bayaran kepada Defendan Kedua dan SD4 selaku Pengarah Urusan kepada syarikat Defendan Pertama dan Defendan Kedua telah gagal untuk memastikan bahawa bayaran yang diterima daripada JKR dibayar oleh Defendan Pertama kepada Defendan Kedua.

Apa yang jelas daripada alasan penghakiman HMS bahawa tidak terdapat apa-apa perjanjian lisan di antara Plaintif dengan Defendan Pertama dan apa yang ada hanyalah perjanjian bertulis di antara Defendan Kedua dengan Plaintif.

Jelas bahawa HMS telah gagal untuk menimbangkan representasi-representasi yang telah dibuat oleh SD4 kepada SP1 yang menjadikan ianya satu collateral contract yang mengikat Defendan Pertama. HMS juga telah gagal mengambilkira bahawa SP1 dan SD4 sememangnya rakan yang baik sejak kecil dan sebelum tahun

Syarikat Defendan Pertama pernah melantik Plaintif sebagai sub-kontraktor untuk membekal peralatan dapur dan laundry bagi satu projek kerajaan yang didapati oleh Defendan Pertama. Jelas bahawa HMS telah gagal untuk mengambilkira faktor ini.

Juga, terdapat hubungan kontrak di antara Plaintif dengan Defendan Pertama pada tahun 2016 di mana syarikat Defendan Kedua telahpun wujud sejak tahun 2015.

Sewaktu Pemeriksaan Balas terhadap SD1, SD2 dan SD3 yang mana mereka mengakui mereka adalah pekerja-pekerja kepada syarikat Defendan Pertama dan alamat emel yang digunakan oleh Plaintif adalah alamat emel MMN Bina Sdn Bhd kepunyaan Defendan Pertama.

Oleh itu, adalah jelas bahawa perbincangan di antara Plaintif bagi kerja-kerja tersebut adalah di antara Plaintif dengan pekerja-pekerja Defendan Pertama iaitu SD1, SD2 dan SD3 dan oleh itu Defendan Kedua tidak terlibat langsung walaupun syarikat ini telahpun wujud sejak tahun 2015.

Seterusnya, segala correspondent di antara Plaintif dengan SD1 dan SD3 adalah merupakan pekerja-pekerja syarikat Defendan Pertama dan oleh itu perjanjian bagi perlantikan Plaintif selaku sub-kontraktor adalah dibuat oleh Defendan Pertama.

Mahkamah merujuk kepada kes NURI ASIA SDN BHD v. FOSIS CORPORATION SDN BHD [2006] 5 CLJ 307 di mana Mahkamah telah memutuskan antara lain : “ [14] Section 101 of the Evidence Act 1950 provides as follows: 101 Burden of proof

Whoever desires any court to give judgment as to any legal right or liability, dependent on the existence of facts which he asserts, must prove that those facts exist.

When a person is bound to prove the existence of any fact, it is said that the burden of proof lies on that person. [15] As the plaintiff desires this court to give judgment as to the legal right or liability, dependent on the existence of facts which he asserts in relation to the existence of an oral guarantee, the plaintiff must prove that those facts exist, in accordance with s. 101(1). Under s. 101(2), the burden of proof lies on the plaintiff (see also MBf Finance Bhd, supra, and Tenaga Nasional Berhad (Formerly Lembaga Letrik Negara Tanah Melayu) v. Perwaja Steel Sdn Bhd (Formerly Perwaja Terengganu Sdn. Bhd.) [1995] 4 CLJ 670 HC). [16] As this is a civil case, the burden of proof may be discharged by the plaintiff on a balance of probabilities ie, that the plaintiff’s version is probably true.”

KEPUTUSAN MAHKAMAH Daripada keterangan di atas, adalah jelas bahawa Plaintif telah sentiasa berhubung dengan pekerja-pekerja Defendan Pertama bagi projek ini dan dengan itu jelas bahawa terdapat kontrak di antara Plaintif dengan Defendan Pertama. Sebahagian pembayaran telahpun dibuat dan meninggalkan baki tuntutan yang belum dibayar oleh Defendan Pertama sebanyak RM204,607.55.

Mahkamah merujuk kepada kes P’NG HUN SUN v. DATO’ YIP YEE FOO [2013] 6 MLJ 523 di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa : “[13] Application of the correct standard review has not been proved exceedingly difficult in cases involving purely factual or purely legal questions. It is trite that the appropriate standard of review for purely legal questions is de novo review where the appellate court is not required to give deference to the rulings of the trial judge. Rather, it is free to perform its own analysis of the legal issue presented. When the finding of the trial judge is factual, however, the fact finder's decision cannot be disturbed on appeal unless the decision of the fact finder is plainly wrong (see China Airlines Ltd v Maltran Air Corp Sdn Bhd (formerly known as Maltran Air Services Corp Sdn Bhd) and another appeal [1996] 2 MLJ 517; [1996] 3 CLJ 163); Zaharah A Kadir v Ramuna Bauxite Pte Ltd & Anor [2011] 1 LNS 1015, Kyros International Sdn Bhd v Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2013] 2 MLJ 650; [2013] 1 LNS 1). The findings of fact of the trial judge can only be reversed when it is positively demonstrated to the appellate court that:

by reason of some non-direction or mix-direction or otherwise the judge erred in accepting the evidence which he or she did accept; or

in assessing and evaluating the evidence the judge has taken into account some mater which he or she ought not to have taken into account, or failed to take into account some matter which he or she ought to have taken into account; or

it unmistakenly appears from the evidence itself, or from the unsatisfactory reasons given by the judge for accepting it, that he or she cannot have taken proper advantage of his or her having seen and heard the witnesses' or

in so far aside judge has relied on manner and demeanour, there are other circumstances which indicate that the evidence of the witnesses which he or she accepted is not credible, as for instance, where those witnesses have on some collateral matter deliberately given an untrue answer. [14] What, then, is the appropriate standard of review for the appellate court to apply in mixed question of fact and law? In our view, the appropriate standard of review in this situation would be to give appropriate deference to the trial judge's factual finding but to reserve for the appellate court the ability to independently evaluate the legal effect of those factual finding.”

Dengan memakai prinsip-prinsip kes di atas, Mahkamah ini perlu campur tangan dengan mengketepikan Perintah yang telah dibuat oleh HMS yang mana telah gagal untuk menimbangkan faktor-faktor penting khususnya penglibatan SD4 selaku Pengarah Urusan syarikat Defendan Pertama yang sebenarnya telah melantik syarikat Plaintif untuk menjalankan kerja-kerja tersebut. Oleh itu, syarikat Defendan Pertama adalah bertanggungan untuk membayar baki jumlah tuntutan Plaintif tersebut.

Dengan itu, rayuan Perayu/Plaintif adalah bermerit dan dibenarkan dengan kos. t.t. ZAINAL AZMAN BIN AB AZIZ HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA KUANTAN PAHANG DARUL MAKMUR BERTARIKH : 06 SEPTEMBER 2023 Peguam Perayu : Encik Clinton Nicholas Gomez. Tetuan Rajinder Singh Veriah & Co No. 18, Jalan Bangkung Bukit Bandaraya, 59100 Kuala Lumpur Ruj. Tuan : RSV/cgl/3157/202022 Email : rsv_co@hotmail.com Peguam Responden : Encik Arham Rahimy bin Hariri bersama Encik Mohamad Ariffuddin bin Hanafi. Tetuan Edlin Ghazaly & Associates Unit No. D5-3-8, Block D5, Solaris Dutamas No. 1, Jalan Dutamas 1, Hartamas Height 50480 Kuala Lumpur Ruj. Tuan : ARH/69894/MMNB/2020/Kn/L Email : ega@edlinghazaly.com.my