Noor Muhamad Bin Mohd Taib v Pendakwa Raya (NA-44-22-11/2025)

PENGUASA KANAN PUSAT PEMULIHAN AKHLAK SIMPANG RENGGAM ... RESPONDEN-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN Pendahuluan [1] Ini adalah satu permohonan oleh pemohon melalui Notis Usul bertarikh 06.11.2025 untuk mendapatkan satu perintah habeas corpus terhadap keesahan Perintah Tahanan bertarikh 17.06.2025 yang dikeluarkan oleh Yang Berhormat, Timbalan Menteri Dalam Negeri (“YB TMDN”). [2] YB TMDN telah menjalankan kuasa di bawah subseksyen 6(1) Akta Dadah Berbahaya (Langkah-Langkah Pencegahan Khas) 1985 (“Akta 316”) dan memerintahkan pemohon ditahan selama tempoh dua tahun di Pusat Pemulihan Akhlak Simpang Renggam, Johor ("PPA"). [3] Pemohon memohon Mahkamah ini mengisytiharkan Perintah Tahanan tersebut sebagai tidak sah dan terbatal, dan seterusnya supaya satu writ habeas corpus dikeluarkan terhadap pemohon untuk pembebasan serta merta daripada tahanan di PPA Simpang Renggam. [4] Setelah meneliti dengan mendalam Notis Usul, afidavit-afidavit sokongan dan balasan, serta hujah bertulis kedua-dua pihak, Mahkamah ini menolak permohonan pemohon. Berikut adalah alasan penghakiman Mahkamah ini. Latar belakang fakta [5] Pemohon telah ditangkap pada 21.04.2025 di bawah subseksyen 3(1) Akta 316 oleh Sub-Inspektor Azril bin Mohd Shah. Pada 22.04.2025, penahanan pemohon telah dilanjutkan oleh Inspektor Mohd Hafizudin bin Ismaail di bawah subseksyen 3(2)(a) Akta 316 dan penahanan seterusnya pada 23.04.2025 oleh ASP Rushaidi bin Arshad di bawah subseksyen 3(2)(b) Akta 316. [6] Pada 23.04.2025, Pegawai Penyiasat iaitu Inspektor Mohd Hafizudin bin Ismaail telah merakam percakapan pemohon di bawah seksyen 4 Akta 316 dengan dibantu oleh Detektif Lans Koperal Mohd Najib bin Junaidy sebagai pencatat. [7] Pada 30.04.2025, laporan mengenai hal keadaan penangkapan pemohon telah dikemukakan kepada ACP Abdul Hamid bin Allah Bukksh oleh DSP Mohd Syamsuri bin Mohamad di bawah subseksyen 3(2)(c) Akta 316. Seterusnya, ACP Abdul Hamid telah mengemukakan hal keadaan penangkapan pemohon kepada YB TMDN pada 02.05.2025. [8] Pada 13.05.2025, Pegawai Penyiasat Inspektor Mohd Hafizudin bin Ismaail telah mengemukakan laporan penyiasatan lengkap kepada YB TMDN dan Pegawai Siasatan di bawah subseksyen 3(3) Akta 316. Pada 21.05.2025, Pegawai Siasatan iaitu Nur Syakirin binti Yaccob daripada Kementerian Dalam Negeri telah menjalankan siasatan terhadap pemohon di bawah seksyen 5 Akta 316. Pada 05.06.2025, Pegawai Siasatan tersebut telah mengemukakan laporan siasatannya kepada YB TMDN di bawah subseksyen 5(4) Akta 316. [9] Pada 17.06.2025, setelah meneliti laporan-laporan yang dikemukakan, TMDN iaitu YB Datuk Seri Dr. Shamsul Anuar bin Nasarah telah mengeluarkan Perintah Tahanan di bawah subseksyen 6(1) Akta 316, memerintahkan pemohon ditahan selama dua tahun di PPA Simpang Renggam berkuat kuasa serta-merta. [10] Perintah Tahanan, alasan-alasan penahanan, pernyataan fakta dan tiga salinan Borang I telah diserah kepada pemohon dan diterangkan kepadanya. [11] Pemohon kemudiannya telah membuat representasi kepada Lembaga Penasihat. Pada 26.08.2025, Lembaga Penasihat yang dipengerusikan oleh Dato’ Yong Zarida binti Sazali telah mengadakan pendengaran representasi pemohon di PPA Simpang Renggam. [12] Pemohon hadir dan diwakili oleh peguam. Setiausaha Lembaga Penasihat ialah Encik Zaharuddin bin Osman. Pada 09.09.2025, Lembaga Penasihat telah mengemukakan syor kepada Yang di-Pertuan Agong (“YDPA”) di bawah subseksyen 10(1) Akta 316. [13] Pada 24.09.2025, YDPA telah memperkenankan untuk meneruskan Perintah Tahanan yang dibuat oleh YB TMDN. Analisis dan dapatan [14] Pada dasarnya, pemohon telah membangkitkan empat isu utama sebagai asas permohonannya. Mahkamah ini akan menangani setiap isu tersebut secara berasingan. [15] Sebelum menangani isu-isu tersebut, adalah wajar untuk Mahkamah ini mengingatkan tentang parameter bidang kuasa Mahkamah dalam permohonan seumpama ini. Seksyen 11C(1) Akta 316 memperuntukkan bahawa tiada semakan kehakiman boleh dilakukan terhadap apa-apa tindakan atau keputusan YDPA atau Menteri dalam melaksanakan kuasa budi bicara mereka menurut Akta tersebut, kecuali berkenaan dengan apa-apa persoalan mengenai pematuhan mana-mana kehendak tatacara dalam Akta tersebut. [16] Dalam kes Lee Kew Sang v. Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2005] 3 CLJ 914, Mahkamah Persekutuan yang dipengerusikan oleh Yang Amat Arif Ahmad Fairuz KHN, dengan persetujuan Yang Amat Arif Siti Norma Yaakob HBM dan Yang Arif Abdul Hamid Mohamad HMP, telah memutuskan bahawa dalam permohonan habeas corpus, perkara pertama yang perlu dilakukan oleh Mahkamah ialah menentukan sama ada alasan yang dikemukakan termasuk dalam maksud ketidakpatuhan tatacara atau sebaliknya. Untuk menentukan persoalan tersebut, Mahkamah hendaklah merujuk kepada peruntukan undang-undang atau kaedah-kaedah yang menetapkan kehendak tatacara. Adalah bukan fungsi Mahkamah untuk mewujudkan kehendak tatacara kerana ianya bukan fungsi Mahkamah untuk menggubal undang-undang atau kaedah-kaedah. Sekiranya tiada kehendak tatacara sedemikian, maka tidak mungkin wujud ketidakpatuhan terhadapnya. Perintah tahanan dan pernyataan fakta tidak dikeluarkan menurut subseksyen 4(1) dibaca bersama perenggan 9(2)(b) Akta 316 [17] Pemohon berhujah bahawa YB TMDN telah gagal mempertimbangkan pernyataan di bawah subseksyen 4(1) sebelum mengeluarkan Perintah Tahanan. Pemohon merujuk kepada afidavit TMDN iaitu YB DS Dr. Shamsul Anuar bin Nasarah di perenggan 8 hingga 10 yang hanya merujuk kepada laporan di bawah subseksyen 3(3) dan laporan Pegawai Siasatan di bawah subseksyen 5(4), tanpa sebarang rujukan nyata kepada pernyataan di bawah subseksyen 4(1). Pemohon bergantung kepada kes-kes Lei Meng v. Insp Wayandiana Abdullah & Ors and other appeals [2022] 3 CLJ 177 dan Poh Chin Kay v. Menteri Hal Ehwal Dalam Negeri, Malaysia & Anor [1990] 2 MLJ 297 bagi menyokong hujahan bahawa kuasa untuk menahan tidak boleh diandaikan secara inferens semata-mata. [18] Mahkamah ini telah meneliti hujah pemohon berkenaan isu ini dengan teliti. Responden-responden berhujah bahawa YB TMDN telah mempertimbangkan kedua-dua laporan di bawah subseksyen 6(1) iaitu laporan penyiasatan lengkap di bawah subseksyen 3(3) dan laporan Pegawai Siasatan di bawah subseksyen 5(4). Responden-responden menegaskan bahawa pernyataan yang dirakam di bawah subseksyen 4(1) membentuk sebahagian daripada laporan penyiasatan lengkap di bawah subseksyen 3(3), dan oleh itu pertimbangan laporan tersebut secara semestinya merangkumi bahan-bahan yang diperoleh melalui pemeriksaan di bawah seksyen 4. [19] Mahkamah ini bersetuju dengan hujah responden-responden. Subseksyen 3(3) Akta 316 menghendaki Pegawai Penyiasat mengemukakan laporan penyiasatan lengkap kepada YB Menteri. Sifat laporan tersebut yang lengkap secara munasabahnya merangkumi segala bahan yang diperoleh semasa penyiasatan termasuk pernyataan yang dirakamkan di bawah seksyen 4. Ketiadaan rujukan nyata kepada subseksyen 4(1) dalam afidavit YB TMDN tidak dengan sendirinya membuktikan bahawa pernyataan tersebut tidak dipertimbangkan. Ia merupakan satu kekurangan perincian dalam afidavit dan bukan bukti ketidakpatuhan. [20] Menggunakan prinsip yang ditetapkan dalam kes Lee Kew Sang (supra.), Mahkamah ini mendapati bahawa hujah pemohon pada dasarnya meminta Mahkamah mewujudkan satu kehendak tatacara yang tidak wujud secara nyata dalam Akta 316, iaitu kehendak supaya Menteri menyatakan secara spesifik dalam afidavitnya setiap dokumen yang dipertimbangkan. Tiada peruntukan sedemikian dalam Akta tersebut. Oleh itu, pada hemat Mahkamah isu ini tidak bermerit. Ketidakpatuhan seksyen 4(1) dan subseksyen 4(5) dalam rakaman percakapan [21] Pemohon berhujah bahawa rakaman percakapan bertarikh 23.04.2025 (Ekshibit “NM-1”) adalah cacat kerana:

percakapan pemohon tidak pernah dirakam pada tarikh tersebut;

pernyataan tidak dibacakan kepadanya;

pemohon tidak diberi peluang untuk membuat pembetulan; dan

terdapat pelbagai kesilapan fakta dalam pernyataan tersebut termasuk kesilapan nama dan umur ahli keluarga serta kesilapan ejaan nama pemohon dalam ruangan tandatangan yang tertulis “MOHAMAD TAIB” dan bukannya “MOHD TAIB”. [22] Pemohon menegaskan bahawa kesilapan-kesilapan ini membuktikan ketidakpatuhan subseksyen 4(5) Akta 316 dan doktrin res ipsa loquitur adalah terpakai. [23] Responden-responden telah memfailkan afidavit Pegawai Penyiasat iaitu Inspektor Mohd Hafizudin di perenggan 7 hingga 12 dan 29 hingga 30, serta afidavit pencatat iaitu Detektif Lans Koperal Mohd Najib di perenggan 6 dan 7, yang kedua-duanya mengesahkan bahawa pematuhan penuh seksyen 4 Akta 316 telah dilakukan. [24] Kedua-dua deponen menyatakan bahawa pernyataan pemohon telah dibacakan kepadanya, pemohon mengesahkan ketepatannya dan menandatanganinya secara sukarela. [25] Berkenaan kesilapan ejaan, responden-responden menjelaskan bahawa ia berlaku secara tidak sengaja kerana ketiadaan dokumen pengenalan pemohon semasa rakaman tersebut dilakukan. [26] Mahkamah ini mendapati bahawa isu ini pada hakikatnya melibatkan pertikaian kredibiliti di antara keterangan pemohon dengan keterangan dua orang pegawai polis yang melaksanakan tugas rasmi. Dalam kes Su Yu Min v. Ketua Polis Negeri & Ors [2005] 3 CLJ 875, Mahkamah memutuskan bahawa tiada alasan munasabah untuk tidak mempercayai penjawat awam yang melaksanakan tugas rasmi mereka tanpa sebarang kepentingan peribadi. [27] Penting juga untuk dinilai fakta bahawa tiada sebarang motif yang dikemukakan oleh pemohon sebagai suatu asas untuk membuat andaian atau rumusan bahawa dia telah dianiayai atau wujudnya mana-mana pihak yang berdendam dengan pemohon atau mempunyai sebarang sebab untuk memerangkap pemohon. Hanya jika pemohon boleh mengemukakan bukti mencukupi mengenai motif ini, beban untuk membuktikan sebaliknya akan beralih kepada responden-responden. (Rujuk kes Kaidal Sahidin v. PP [2026] 3 CLJ 557 CA; Wan Amirul Mubin bin Wan Kamaruddin v. PP [2017] CLJU 1478 CA; PP v. Mohamed Ali [1962] 1 MLJ 257; Goh Han Seng v. PP [2003] 3 SLR 374). [28] Prinsip ini terpakai sepenuhnya dalam kes ini. Pegawai Penyiasat dan pencatat adalah penjawat awam yang tidak mempunyai sebarang kepentingan peribadi dalam penahanan pemohon, berbeza dengan pemohon yang mempunyai kepentingan peribadi yang jelas untuk membebaskan dirinya daripada tahanan. [29] Berkenaan kesilapan ejaan nama dalam ruangan tandatangan, Mahkamah ini mendapati bahawa kesilapan tersebut bersifat kecil dan tidak substantif. Ejaan “MOHAMAD TAIB” berbanding “MOHD TAIB” merupakan variasi ejaan lazim yang tidak menimbulkan kekeliruan mengenai identiti pemohon. Kesilapan sedemikian, yang berlaku tanpa kehadiran dokumen pengenalan, tidak setaraf dengan ketidakpatuhan tatacara mandatori yang boleh membatalkan Perintah Tahanan. [30] Pada hemat Mahkamah, doktrin res ipsa loquitur tidak terpakai dalam konteks ini kerana terdapat penjelasan yang munasabah bagi kesilapan tersebut iaitu ketiadaan dokumen pengenalan, dan ianya tidak semestinya membuktikan bahawa pernyataan tidak dibacakan sebagaimana yang dihujahkan oleh pemohon. Ketidakpatuhan Perkara 151 Perlembagaan Persekutuan, Kaedah 5(4) dan Kaedah 7 Kaedah-Kaedah Tatacara Lembaga Penasihat 1987 [31] Pemohon berhujah bahawa kehadiran Pegawai Pengendali iaitu seorang pegawai polis dari Bukit Aman semasa pendengaran representasi di hadapan Lembaga Penasihat melanggar Kaedah 5(4) yang menghadkan pertimbangan Lembaga kepada representasi orang tahanan sahaja, serta Kaedah 7 yang menghendaki prosiding dijalankan secara tertutup (“in camera”). [32] Pemohon selanjutnya berhujah bahawa Pegawai Pengendali telah membentangkan pernyataan-pernyataan saksi tanpa kehadiran pemohon, dengan merujuk kepada afidavit Inspektor Muhammad Azman bin Abdul Ghani yang mengesahkan bahawa pemohon telah diarah meninggalkan bilik semasa pembentangan tersebut. Pemohon bergantung kepada keputusan Mahkamah Tinggi dalam kes-kes Ong Boon Kian v. Lembaga Pencegahan Jenayah & Ors [2020] CLJU 840 dan Kumaran a/l Subramaniam v. Lembaga Pencegahan Jenayah & 1 Lagi [BA-44-44-01/2020] (tidak dilaporkan) bagi menyokong hujahnya. [33] Responden-responden berhujah bahawa tiada peruntukan dalam Akta tersebut atau Kaedah-Kaedah yang melarang kehadiran pegawai polis. Sebaliknya, Kaedah 10(1) memberi kuasa kepada Lembaga Penasihat untuk mengawal selia tatacaranya sendiri apabila tiada peruntukan nyata, manakala Kaedah 10(2)(b) secara khusus memberi kuasa kepada Lembaga untuk menentukan sama ada mana-mana pegawai polis perlu hadir di hadapan Lembaga dengan kehadiran atau tanpa kehadiran orang tahanan. [34] Responden-responden menambah bahawa prosiding tersebut dijalankan secara in camera kerana tiada orang awam hadir, dan pemohon diminta meninggalkan bilik untuk melindungi keselamatan saksi-saksi di bawah seksyen 14 Akta 316 dan Perkara 151(3) Perlembagaan Persekutuan. [35] Mahkamah ini mendapati bahawa isu yang sama telah diputuskan oleh Mahkamah Tinggi dalam kes Ha How Ping v. Timbalan Menteri Dalam Negeri, Malaysia & Ors [2018] 7 CLJ 45 oleh Yang Arif Hakim Collin Lawrence Sequerah (sekarang HMP). Dalam kes tersebut, pemohon dan peguamnya juga telah diminta meninggalkan bilik mesyuarat semasa pendengaran representasi dan seorang Pegawai Pengendali Polis telah membentangkan fakta-fakta kes yang melibatkan pernyataan-pernyataan saksi. [36] YA Hakim Sequerah telah memutuskan bahawa Lembaga Penasihat mempunyai kuasa di bawah Kaedah 10 untuk mengawal selia tatacaranya sendiri termasuk menentukan sama ada keterangan saksi harus didengar dengan kehadiran orang tahanan atau sebaliknya, serta sama ada mana-mana dokumen atau maklumat harus didedahkan kepada orang tahanan. [37] Dalam kes Ha How Ping (supra.) tersebut, Mahkamah Tinggi juga menjelaskan bahawa Lembaga Penasihat boleh membuat keputusan untuk menahan maklumat atau dokumen, termasuk yang dirujuk oleh pegawai polis yang membentangkan fakta-fakta kes, sekiranya pendedahan dianggap bertentangan dengan kepentingan negara atau demi keselamatan saksi, dengan merujuk kepada seksyen 14 Akta tersebut dan Perkara 151(3) Perlembagaan Persekutuan. [38] Seksyen 14 Akta tersebut dengan jelasnya memperuntukkan bahawa tiada apa-apa dalam Bahagian II Akta tersebut atau dalam mana-mana kaedah atau peraturan yang dibuat di bawahnya boleh menghendaki Menteri atau mana-mana anggota Lembaga Penasihat atau mana-mana Pegawai Siasatan atau mana-mana penjawat awam mendedahkan fakta atau mengemukakan dokumen yang dianggap bertentangan dengan kepentingan negara untuk didedahkan atau dikemukakan. [39] Begitu juga Perkara 151(3) Perlembagaan Persekutuan memperuntukkan bahawa peruntukan tersebut tidak menghendaki mana-mana pihak berkuasa mendedahkan fakta yang pendedahannya pada pendapatnya bertentangan dengan kepentingan negara. [40] Perkataan-perkataan dalam seksyen 14 Akta 316 dan Perkara 151(3) Perlembagaan Persekutuan dengan jelas mengimport satu elemen subjektif dalam pelaksanaan budi bicara yang berkenaan. Sebagaimana yang diputuskan dalam kes Ha How Ping (supra.), persoalan sama ada sesuatu perkara melibatkan keselamatan negara adalah lebih wajar diserahkan kepada budi bicara subjektif pihak berkuasa yang menuntut perlindungan tersebut. [41] Dalam kes ini, afidavit Setiausaha Lembaga Penasihat iaitu Encik Zaharuddin telah menyatakan bahawa Lembaga Penasihat mengambil kira aspek keselamatan saksi-saksi dan pemberi maklumat. Lembaga Penasihat juga berpendapat bahawa tiada prejudis terhadap hak pemohon kerana pemohon dan peguamnya diminta meninggalkan bilik setelah diberi peluang sepenuhnya untuk mengemukakan representasi mereka. [42] Berkenaan kes-kes Ong Boon Kian dan Kumaran yang dirujuk oleh pemohon, Mahkamah ini mendapati bahawa kedua-dua kes tersebut boleh dibezakan kerana ia melibatkan Akta Pencegahan Jenayah 1959 yang secara nyata memperuntukkan kehadiran Timbalan Pendakwa Raya dalam prosiding Lembaga Penasihat, berbeza dengan Akta 316 yang tidak mempunyai peruntukan setara. [43] Pada hemat Mahkamah, perbandingan yang dibuat oleh pemohon adalah tidak tepat. Sebaliknya, Kaedah 10(2)(b) Kaedah-Kaedah Tatacara Lembaga Penasihat 1987 secara khusus memberi kuasa kepada Lembaga untuk menentukan kehadiran pegawai polis, dan ini merupakan asas yang mencukupi bagi kehadiran Pegawai Pengendali dalam kes ini. Mahkamah tidak bersetuju dengan pemohon dalam isu ini. Lembaga Penasihat tersilap mempertimbangkan laporan di bawah subseksyen 3(3) dan 5(4) semasa pendengaran representasi [44] Pemohon berhujah bahawa Lembaga Penasihat telah bertindak ultra vires dengan mempertimbangkan laporan-laporan di bawah subseksyen 3(3) dan 5(4) semasa pendengaran representasi. Pemohon menegaskan bahawa laporan-laporan tersebut hanya ditujukan untuk pertimbangan YB Menteri di bawah subseksyen 6(1), dan bukannya untuk Lembaga Penasihat di bawah seksyen

Pemohon merujuk kepada afidavit Pengerusi Lembaga Penasihat iaitu Dato’ Yong Zarida di perenggan 10 yang menyatakan bahawa Lembaga telah merujuk kepada laporan-laporan tersebut. Pemohon bergantung kepada kes Rafizi Sedik v. Timbalan Menteri Dalam Negeri Malaysia & Anor [2024] CLJU 790. [45] Mahkamah telah mempertimbangkan hujah ini dengan teliti. Responden-responden berhujah bahawa Kaedah 10(1) dan 10(2)(c) memberi kuasa kepada Lembaga Penasihat untuk mengawal selia tatacaranya sendiri dan menentukan sama ada mana-mana dokumen atau maklumat lain harus disediakan atau didedahkan. Selanjutnya, tiada peruntukan dalam Akta 316 yang secara nyata melarang Lembaga Penasihat daripada merujuk kepada laporan-laporan di bawah subseksyen 3(3) dan 5(4). [46] Mahkamah ini bersetuju dengan hujah responden-responden. Pertamanya, menggunakan prinsip yang ditetapkan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Lee Kew Sang (supra.), Mahkamah hendaklah merujuk kepada peruntukan undang-undang atau kaedah-kaedah yang menetapkan kehendak tatacara. Sekiranya tiada kehendak tatacara sedemikian, maka tidak mungkin wujud ketidakpatuhan terhadapnya. [47] Dalam konteks ini, Mahkamah mendapati tiada peruntukan dalam Akta 316 yang menghendaki supaya salinan laporan di bawah subseksyen 3(3) dan 5(4) diberi kepada pemohon, dan tiada peruntukan yang melarang Lembaga Penasihat daripada merujuk kepada laporan-laporan tersebut. [48] Hujah pemohon pada hakikatnya meminta Mahkamah mewujudkan satu kehendak tatacara yang tidak wujud dalam Akta 316, iaitu suatu larangan terhadap Lembaga Penasihat daripada merujuk kepada laporan-laporan tersebut. Ini jelas bertentangan dengan prinsip dalam kes Lee Kew Sang (supra.). [49] Keduanya, walaupun Lembaga Penasihat telah merujuk kepada laporan-laporan tersebut, tindakan sedemikian dilindungi oleh seksyen 14 Akta 316 dan Perkara 151(3) Perlembagaan Persekutuan. Sebagaimana yang telah diputuskan dalam kes Ha How Ping (supra.), peruntukan-peruntukan ini memberi hak kepada responden-responden untuk menuntut perlindungan daripada mendedahkan dokumen yang pada pendapat mereka atau pendapat Menteri bertentangan dengan kepentingan negara. [50] Fakta bahawa laporan-laporan tersebut tidak didedahkan kepada pemohon adalah selaras dengan perlindungan yang diberikan oleh seksyen 14 Akta 316 dan Perkara 151(3) Perlembagaan Persekutuan, dan tidak membentuk sebarang ketidakpatuhan tatacara. [51] Ketiganya, Kaedah 10(2)(c) Kaedah-Kaedah Tatacara Lembaga Penasihat 1987 secara khusus memberi kuasa kepada Lembaga Penasihat untuk menentukan sama ada mana-mana dokumen atau maklumat lain harus disediakan atau didedahkan kepada orang tahanan atau wakilnya. Kuasa ini merangkumi budi bicara Lembaga untuk merujuk kepada dokumen-dokumen yang relevan dalam menjalankan fungsinya di bawah seksyen 10 Akta 316 tanpa semestinya mendedahkan dokumen-dokumen tersebut kepada orang tahanan. [52] Berkenaan kes Rafizi Sedik (supra.) yang dirujuk oleh pemohon, keputusan tersebut tidak mengikat Mahkamah ini dan Mahkamah ini juga tidak bersependapat dengan keputusan tersebut. Mahkamah ini lebih cenderung mengikuti prinsip yang ditetapkan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Lee Kew Sang (supra.) yang merupakan autoriti yang mengikat, serta kes Ha How Ping (supra.) yang secara langsung menangani isu yang serupa. Mahkamah tidak bersetuju dengan pemohon mengenai isu ini. Kesimpulan [53] Berdasarkan alasan-alasan yang dinyatakan di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa pemohon telah gagal membuktikan bahawa terdapat sebarang ketidakpatuhan kehendak tatacara mandatori dalam Akta 316 atau Kaedah-Kaedah yang boleh membatalkan Perintah Tahanan yang dikeluarkan oleh TMDN. [54] Oleh yang demikian, permohonan pemohon untuk writ habeas corpus ditolak. Bertarikh pada 27 Mac 2026. AHMAD SHAHRIR MOHD SALLEH HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA SEREMBAN Mewakili pemohon: Zafran Zafri Mohd Zaini, Danial Amir (Tetuan Zafri & Partners) Mewakili responden: Nurul Huda Mohd Salehuddin Peguam Kanan Persekutuan Kementerian Dalam Negeri.