Norahilla Binti Rahmat v Pendakwa Raya (JB-42K(A)-1-12/2025)

Beban Pembuktian [3] Adalah prinsip mantap bahawa beban pembuktian terletak pada pihak Pendakwaan untuk membuktikan kes melampaui keraguan munasabah. [4] Walau bagaimanapun, "keraguan munasabah" tidak boleh disamakan dengan kemungkinan bersifat spekulatif atau imaginatif. Keraguan tersebut mesti berasaskan sebab yang rasional.

Elemen Seksyen 409 Kanun Keseksaan [5] Bagi kesalahan ini, Pendakwaan mesti membuktikan bahawa: a) Perayu adalah penjawat awam; b) Perayu diamanahkan dengan harta; dan c) Perayu telah melakukan pecah amanah jenayah terhadap harta tersebut.

Peranan Mahkamah Tinggi Selaku Mahkamah yang mendengar Rayuan [6] Dalam kes Mohd Yusri bin Mangsor & Anor v Public Prosecutor and another appeal [2014] 4 MLJ 875, Mahkamah Rayuan menegaskan bahawa dapatan Mahkamah Bicara hanya wajar diganggu apabila terdapat salah arah undang-undang, kekurangan penilaian bukti, atau dapatan yang tidak selamat. Perkara ini dapat dilihat sebagaimana yang berikut:- We are mindful that this is a factual based appeal. It is trite that an appellate court will be slow to interfere with the findings of facts and judicial appreciation of the facts by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. However, there are exceptions. Where:

the judgment is based upon a wrong premise of fact or of law;

there was insufficient judicial appreciation by the trial judge of the evidence of circumstances placed before him;

the trial judge has completely overlooked the inherent probabilities of the case;

that the course of events affirmed by the trial judge could not have occurred;

the trial judge had made an unwarranted deduction based on faulty judicial reasoning from admitted or established facts; or

the trial judge had so fundamentally misdirected himself that one may safely say that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned (see Perembun (M) Sdn Bhd v Conlay Construction Sdn Bhd [2012] 4 MLJ 149, (CA); Sivalingam a/I Periasamy v Periasamy & Anor [1995] 3 MLJ 395; [1996] 4 CLJ 545 (CA)). [7] Prinsip ini menuntut sikap berhati-hati agar Mahkamah yang mendengar rayuan tidak sewenang-wenangnya menggantikan penemuan Hakim bicara yang mempunyai kelebihan melihat dan menilai saksi secara langsung. DAPATAN MAHKAMAH SESYEN [8] Mahkamah Sesyen mendapati bahawa: a) Pendakwaan telah membuktikan kes melampaui keraguan munasabah; b) Keterangan pembelaan hanyalah penafian kosong (bare denial); dan c) Pembelaan gagal menimbulkan keraguan munasabah. PENILAIAN MAHKAMAH INI [9] Mahkamah ini kini meneliti sama ada dapatan tersebut boleh dipertahankan.

Elemen Amanah (Entrustment) [10] Tiada pertikaian bahawa Perayu adalah seorang pembantu tadbir kewangan sekolah. [11] Keterangan menunjukkan bahawa Perayu: a) mengurus dokumentasi kewangan; b) menyediakan baucar dancek; dan c) terlibat secara langsung dalam urusan pembayaran. [12] Walaupuncek disimpan oleh Pengetua, sistem tersebut menunjukkan bahawa Perayu mempunyai akses operasi kepadacek melalui fungsi kerja beliau. [13] Amanah dalam konteks Seksyen 409 Kanun Keseksaan tidak memerlukan pemilikan eksklusif tetapi boleh dibuktikan melalui kawalan operasi dan tanggungjawab ke atas transaksi kewangan. [14] Oleh itu, Mahkamah bersetuju dengan dapatan Hakim bicara bahawa elemen amanah telah dibuktikan.

Elemen Salah Guna (Misappropriation) [15] Pendakwaan telah mengemukakan keterangan bahawa: a) cek-cek telah ditunaikan atas nama pihak ketiga (SP11); dan b) wang tersebut dimasukkan ke akaun pihak tersebut dan kemudiannya diserahkan kepada Perayu. [16] Keterangan ini disokong oleh saksi SP11 dan SP12 yang mengaitkan aliran wang secara langsung kepada Perayu. [17] Tambahan pula: a) pembekal tersebut menafikan pembekalan barangan sekolah; dan b) ini menunjukkan transaksi tersebut bukanlah transaksi sah. [18] Perayu sendiri mengakui menggunakan pihak tersebut sebagai pembekal, walaupun tiada bukti penghantaran barang dikemukakan. [19] Kesemua ini membentuk rangkaian bukti keadaan (chain of circumstantial evidence) yang menunjukkan kepada kesimpulan bahawa Perayu telah menyalahgunakan wang tersebut.

Penemuan Materi dan Pola Transaksi [20] Lapancek telah dikeluarkan dalam tempoh pertuduhan dengan jumlah yang signifikan. [21] Kesemuacek tersebut adalah atas nama individu yang sama yang bukan pembekal sebenar. [22] Ini menunjukkan suatu pola perlakuan yang konsisten, bukan kejadian terpencil.

Penilaian Kredibiliti Saksi [23] Walaupun terdapat percanggahan kecil dalam keterangan saksi, Mahkamah ini bersetuju dan berpuas hati bahawa: a) percanggahan tersebut bukan material; dan b) keterangan teras Pendakwaan kekal konsisten. [24] Dalam hal ini, Mahkamah ini merujuk kepada kes Pendakwa Raya Iwn Kang Chang Heng [2025] 5 MLJ 18 di mana Mahkamah Rayuan ada menyatakan sebagaimana yang berikut:- [32] Berhubungan dengan isu percanggahan dalam keterangan SP1 pula, setelah kami meneliti percanggahan-percanggahan yang dihujahkan peguam OKT, kami mendapatkan bahawa percanggahan-percanggahan berhubung dengan pengecaman terhadap OKT bukanlah percanggahan yang serius sehinggakan keseluruhan keterangan SP1 perlulah ditolak. Dalam hal ini, kami merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Dato' Seri Anwar bin Ibrahim v Public Prosecutor and another appeal [2004] 3 MLJ 405 telah membuat pemerhatian sepertimana berikut: 215 Furthermore it is trite that every witness is entitled to credence and must be believed and his testimony accepted unless there are good and cogent reasons not to believe him. In Public Prosecutor v Mohamed Ali [1962] 1 MLJ 257, (at p 258) Thomson CJ said this: When a police witness says something that is not inherently improbable his evidence must in the first instance be accepted. 216 And in Balasingham v Public Prosecutor [1959] MLJ 193 (at p 194) Ismail Khan J (as he then was) stated: After all there is no legal presumption that an interested witness should not be believed. He is entitled to credence until cogent reasons for... 217 So what happens when there are discrepancies or contradictions in a witness' testimony? Would that make him less than credible and lead to an outright rejection of his entire testimony? In Chean Siong Guat v Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 63 (at pp 63-64) Abdul Hamid J (as he then was) had this to say: Discrepancies may, in my view, be found in any case for the simple reason that no two persons can describe the same thing in exactly the same way. Sometimes what may appear to be discrepancies are in reality different ways of describing the same thing, or it may happen that the witnesses who are describing the same thing might have seen it in different ways and at different times and that is how discrepancies are likely to arise. These discrepancies may either be minor or serious discrepancies. Absolute truth is I think beyond human perception and conflicting versions of an incident, even by honest and disinterested witnesses, is a common experience. In weighing the testimony of witnesses, human fallibility in observation, retention and recollection are often recognised by the court. Being a question of fact, what a magistrate need do is to consider the discrepancies and say whether they are minor or serious discrepancies. If, after considering them. On the other hand, if a magistrate finds that the discrepancies do not detract from the value of the testimony of the witness or witnesses, it would then be proper for him to regard the discrepancies as trivial and ignore them. On the other hand, if a magistrate finds that the discrepancies relate to a material point which would seriously affect the value of the testimony of the witness or witnesses, then it would be his duty to weigh the evidence carefully in arriving at the truth. 218 And in Pie Bin Chin v Public Prosecutor [1985] 1 MLJ 234 (at pp 235-236), Wan Yahya J (as he then was) said: Discrepancies are no doubt present in this case, as they do ostensibly appear in most cases in evidence of witnesses for the prosecution as well as the defence. The transcripts of most evidence, when thoroughly tooth-combed by any able lawyer, never failed to yield some form of inconsistencies, discrepancies or contradictions but these do not necessarily render the witness's entire evidence incredible. It is only when a witness's evidence on material and obvious matters in the case is so irreconcilable, ambivalent or negotional that his whole evidence is to be disregarded. Forgetfulness and failure to recall exactly certain events, which did not seem to be important to the... 219 Thus, the fact that there are discrepancies in a witness' testimony does not straight away make him (in this case Azizan) an unreliable witness and make the whole of his evidence unacceptable. [25] Hakim bicara berada dalam kedudukan terbaik untuk menilai tingkah laku dan kredibiliti saksi. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada peringatan yang dinukilkan oleh Mahkamah Rayuan menerusi kes Pendakwa Raya Iwn Mohd Faiza Rizza bin Mohd Ropi [2024] MLJU 2868 sebagaimana yang berikut:- [20] Di dalam kes Herchun Singh & Ors v. PP [1969] CLJU 52; [1969] MLRA 382, Ong Hock Thye CJ (beliau pada ketika itu) menjelaskan seperti berikut: "An appellate Court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the Judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding." [21] Di dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan menyatakan seperti berikut: "[51] It is trite law that the view of the trial judge as to the credibility of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the trial judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there were substantial and compelling reasons for disagreeing." [26] Prinsip kes di atas telah secara terangnya menjelaskan bahawa, penilaian hakim bicara terhadap kredibiliti saksi dan dapatan fakta perlu diberi perhatian serta berat yang sewajarnya kerana hakim bicara mempunyai kelebihan melihat dan mendengar sendiri keterangan saksi. Oleh itu, Mahkamah yang mendengar rayuan tidak sepatutnya mudah mengganggu dapatan tersebut kecuali terdapat alasan yang kukuh dan meyakinkan untuk tidak bersetuju. [27] Berdasarkan keterangan-keterangan di hadapan Mahkamah ini, Mahkamah ini berpuas hati bahawa tiada sebab yang kukuh untuk Mahkamah ini campur tangan dalam dapatan tersebut.

Kelemahan Siasatan [28] Memang terdapat kekurangan tertentu dalam siasatan, termasuk kegagalan menyiasat akaun bank secara menyeluruh. [29] Namun, undang-undang adalah jelas bahawa: a) kelemahan siasatan semata-mata tidak memudaratkan kes pendakwaan selagi bukti lain mencukupi. [30] Mahkamah ini berpandangan bahawa walaupun Pegawai Penyiasat bertanggungjawab mengumpul keterangan, pembuktian sesuatu kesalahan tetap bergantung kepada kecukupan keterangan tersebut. Keterangan itu kemudiannya dinilai oleh Mahkamah perbicaraan, dan bukan untuk menilai tahap siasatan yang dijalankan. [31] Dalam hal ini, Mahkamah ini bersetuju dengan apa yang telah diputuskan dalam kes Joliana bt Othman Iwn Pendakwa Raya [2022] 7 MLJ 734 yang menyatakan sebagaimana yang berikut:- [31] Peranan seseorang Pegawai Penyiasat serta siasatan yang dilakukan olehnya di dalam sesuatu pendakwaan jenayah adalah sangat penting. Keterangan-keterangan yang dikemukakan di hadapan Mahkamah kebanyakannya bersandarkan kepada kemampuan seseorang Pegawai Penyiasat di dalam mendapatkan, mengumpul dan mengemukakannya kepada mahkamah perbicaraan untuk dipertimbangkan (rujuk; PP v Sayuti Mohd Ali [2009] 2 MLRH 689). [32] Mahkamah Rayuan di dalam kes Adhy Tedjajadi v PP [2015] 1 LNS 768 telah menggariskan makna yang mudah dan lengkap sebagai panduan apa yang dimaksudkan sebagai penyiasatan seperti berikut: "Doing an investigation is a process that involves considerable judgement calls to be made by investigator. It is dictated by the appreciation of whether enough evidence has been obtained to legally constitute the offence that was being investigated into". [33] Secara amnya walaupun Pegawai Penyiasat mempunyai tugas yang besar di dalam pengumpulan keterangan, namun bagi membuktikan sesuatu kesalahan telah dilakukan, ianya tertakluk kepada kecukupan keterangan. Keterangan-keterangan ini akan kemudiannya dipersembahkan kepada sesuatu Mahkamah perbicaraan dan tugas selanjutnya adalah ke atas Mahkamah tersebut yang semestinya bukan untuk menilai tahap siasatan yang dilakukan. Sebaliknya tugas Mahkamah yang besar adalah untuk menilai setiap keterangan yang dikemukakan dan menentukan sama ada keterangan-keterangan yang dikemukakan adalah berkredibel bagi menyokong elemen-elemen bagi jenayah yang dipertuduhkan (rujuk; PR v Karpal Singh Ram Singh [2012] 2 MLRA 518). [34] Mahkamah berpandangan bahawa adalah tidak adil bagi sesuatu Mahkamah perbicaraan untuk merumuskan satu dapatan tidak bersalah di dalam sesuatu kes yang telah disokong oleh keteranganketerangan yang berwibawa, hanya semata-mata terdapat beberapa aspek di dalam siasatan yang dihujahkan sebagai tidak lengkap. Perspektif serta nilaian setiap orang adalah berbeza dan tidak dapat ditentukan secara tetap. Mahkamahlah yang berperanan untuk menilai secara objektif setiap keterangan dan memutuskan secara kehakiman dan adil sama ada ia menyokong sesuatu kes sama ada di peringkat prima facie ataupun di peringkat melampaui sebarang keraguan yang munasabah. [32] Dalam kes ini, bukti saksi dan keadaan adalah mencukupi untuk menyokong sabitan.

Pembelaan Perayu [33] Pembelaan Perayu adalah penafian kosong semata-mata tanpa sokongan dokumen atau saksi bebas. Mahkamah Rayuan menerusi kes Mr Losali v Public Prosecutor [2011] 4 MLJ 694 telah menjelaskan bahawa penafian kosong tanpa diiringi dengan penjelasan bukanlah terjumlah sebagai pembelaan sebagaimana yang berikut:- [54] The learned trial judge rightly held that the defence of the appellant was a bare denial. It is trite law that the defence of bare denial is no defence. What this amounts to is this. That the appellant did not offer any explanation to the two charges and merely denied the evidence advanced by the prosecution. That was indeed a perilous course to undertake. [55] The bare denial cannot in law raise a reasonable doubt and the appellant must be convicted for both the charges. Raja Azlan Shah CJ (Malaya) (as His Majesty then was) in D.A. Duncan v. Public Prosecutor [1980] CLJU 12; [1980] 1 LNS 12; [1980] 2 MLJ 195, had this to say in regard to the defence of simple denial: The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution's case against the appellant. [34] Mahkamah ini berpendapat, Perayu telah gagal untuk: a) mengemukakan bukti penghantaran barang; dan b) mengemukakan rekod transaksi yang menyokong dakwaan pembayaran sah. [35] Oleh itu, Mahkamah Bicara adalah tepat dalam menolak pembelaan tersebut sebagai tidak meyakinkan. PENILAIAN KESELURUHAN [36] Apabila semua bukti dinilai secara keseluruhan: a) Perayu mempunyai kawalan operasi ke atas transaksi; b)cek dikeluarkan atas nama pihak yang tidak sah; c) wang akhirnya sampai kepada Perayu; d) tiada bukti transaksi sebenar; dan e) pola perlakuan menunjukkan penyelewengan sistematik. [37] Ini memenuhi standard pembuktian melampaui keraguan munasabah. [38] Keraguan yang dibangkitkan oleh pembelaan adalah bersifat teori dan tidak berasaskan bukti. KEPUTUSAN TERHADAP SABITAN [39] Mahkamah ini mendapati bahawa: a) Mahkamah Sesyen tidak terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang; b) Penilaian bukti oleh Hakim bicara adalah wajar; dan c) Sabitan adalah selamat. [40] Oleh itu, rayuan Perayu terhadap sabitan adalah ditolak. KEPUTUSAN TERHADAP HUKUMAN [41] Mahkamah ini telah meneliti semula nota keterangan berhubung rayuan mitigasi dan pemberatan yang dikemukakan oleh kedua-dua pihak sebelum Mahkamah Bicara menjatuhkan hukuman. [42] Mahkamah ini berpendapat bahawa Mahkamah Bicara telah mempertimbangkan hukuman yang dijatuhkan itu secara kehakiman. Hukuman 30 bulan penjara tersebut bukan suatu hukuman yang terlalu berlebih-lebihan dan bukan juga terlalu ringan sehingga memerlukan campur tangan dari Mahkamah ini. [43] Oleh itu, rayuan terhadap hukuman juga adalah ditolak. PERINTAH MAHKAMAH [45] Oleh itu, Mahkamah ini memerintahkan:- - Rayuan perayu terhadap sabitan dan hukuman adalah ditolak; - Sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh Hakim Bicara terhadap Perayu dikekalkan; dan - Hukuman penjara 30 bulan bermula dari tarikh sabitan iaitu 20/5/2026. PENUTUP [46] Mahkamah ini menegaskan bahawa dalam kesalahan pecah amanah jenayah, mahkamah tidak boleh menutup mata terhadap bukti keadaan yang jelas menunjukkan penyalahgunaan kuasa. Walaupun pembelaan menunjukkan kemungkinan alternatif, kemungkinan tersebut tidak mencapai tahap keraguan munasabah sebagaimana yang dikehendaki oleh undang-undang. BERTARIKH PADA 20 MEI 2026 YA DATUK ZAMRI BIN BAKAR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI (1) MUAR Peguam bagi Pihak Perayu TETUAN B. MARIAMMAH & CO. Bagi Pihak Responden TIMBALAN PENDAKWA RAYA