Norriha Binti Abdul Rahman v Jabatan Pendidkan Daerah Kota Bharu (DA-25-8-09/2022)

(4), dan 17 Peraturan-Peraturan Lembaga Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran 2010; ANTARA Norriha Binti Abdul Rahman [Menyaman dalam kapasiti beliau sebagai penjawat awam Yang berkhidmat sebagai Pegawai Perkhidmatan Pendidikan Gred DG52] … Pemohon DAN

Pejabat Pendidikan Daerah Kota Bharu

Jabatan Pendidikan Negeri Kelantan

Kementerian Pendidikan Malaysia

Lembaga Kenaikan Pangkat

Perkhidmatan Pelajaran … Responden-responden ALASAN PENGHAKIMAN Pendahuluan [1] Ini adalah merupakan satu Permohonan Semakan Kehakiman yang difailkan oleh Pemohon di bawah Aturan 53 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (KKM 2012). [2] Relif-relif yang dipohon oleh Pemohon adalah seperti berikut:

suatu perintah deklarasi untuk mengisytiharkan bahawa:

kenaikan pangkat Pemohon sebagai Pegawai Perkhidmatan Pendidikan (selepas ini dirujuk sebagai “PPP”) dari Gred 48 ke Gred 52 sepatutnya dilakukan semenjak dan/atau seawal 1/1/2017;

(ii) kenaikan pangkat Pemohon sebagai PPP dari Gred 48 ke Gred 52 telah dilewatkan dan/atau dinafikan selama 4 tahun;

suatu perintah mandamus diberikan kepada Pemohon mengarahkan Responden-Responden untuk meminda tarikh kuat kuasa kenaikan pangkat Pemohon ke Gred 52 Khas Untuk Penyandang (selepas ini dirujuk sebagai “KUP”) secara “Time-Based” berasaskan kecemerlangan daripada 28/1/2021 kepada 1/1/2017;

suatu perintah certiorari untuk membatalkan surat bertarikh 19/6/2022 daripada Pejabat Pendidikan Daerah yang mana telah mengarahkan Pemohon untuk menjelaskan bayaran balik emolumen yang terlebih bayar mulai 29/1/2020 sehingga 28/2/2022, iaitu elaun pemangkuan dan Imbuhan Tetap Keraian (ITK) sebanyak RM8,543.86;

seterusnya suatu perintah ganti rugi yang Pemohon telah tanggung selama Pemohon telah dilewatkan dan/atau dinafikan hak selama empat tahun untuk dinaikkan pangkat sebagai PPP dan Gred 48 ke Gred 52; dan

semua gaji, pembayaran elaun Pengetua dan elaun pemangkuan dan semua faedah dan emolumen lain pada PPP Gred 52 dibayar kepada Pemohon dalam masa 30 hari dan tarikh perintah dibuat. [3] Kebenaran bagi permohonan ini sepertimana yang diperuntukkan di bawah A54 k3 KKM 2012 telah diberikan oleh Mahkamah ini pada 15/12/2022. Fakta kes [4] Pemohon adalah merupakan seorang guru yang memulakan perkhidmatan sebagai Guru Sandaran Terlatih Siswazah pada 16/8/1990 di Sekolah Kebangsaan Ketereh sebelum dilantik sebagai Pegawai Perkhidmatan Pendidikan pada 1/9/1990. Pemohon disahkan jawatan sebagai Pegawai Perkhidmatan Pendidikan bergred DG3 pada 1/9/1993. Sejak itu bermulalah sejarah perkhidmatan Pemohon sebagai seorang guru. [5] Pemohon kemudiannya telah menerima opsyen Sistem Saraan Malaysia pada 1/11/2002 yang telah menyebabkan gred DG3 telah ditukarkan ke DG41. Pada 1/1/2006, Pemohon telah dinaikkan pangkat ke DG44 secara Khas Untuk Penyandang dan selanjutnya pada 1/1/2012 Pemohon telah dinaikkan pangkat ke DG48 juga secara Khas Untuk Penyandang. [6] Pada 1/11/2015, Pemohon telah dinaikkan pangkat ke gred DG52 dan ditempatkan sebagai Pengetua, Sekolah Menengah Kebangsaan Tiang Chadi, Pasir Mas, Kelantan. [7] Semasa berkhidmat di Sekolah Menengah Kebangsaan Tiang Chadi, satu aduan berkaitan Pemohon telah diterima oleh Unit Integriti, Kementerian Pendidikan Malaysia. Aduan adalah berkaitan penyediaan dokumen atau maklumat palsu serta kegagalan melaksanakan pengajaran dan pembelajaran sebanyak 5 waktu seminggu serta mengarahkan kakitangan sokongan untuk mengetik kad perakam waktu Pemohon. [8] Aduan tersebut telah disiasat oleh Unit Integriti yang telah mengemukakan Laporan Sisatan Aduan dan Tindakan Pembetulan SMK Tiang Chandi kepada Pengarah Pendidikan, Jabatan Pendidikan Negeri Kelantan pada 19/8/2016. Ini membawa kepada Jabatan Pendidikan Negeri Kelantan mengemukakan Laporan Mengenai Tatakelakuan Pegawai kepada Pengerusi Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Pendidikan Kumpulan Pengurusan (No 2) Kementerian Pendidikan Malaysia pada 5/9/2016. [9] Semasa proses tindakan tatatertib masih di dalam tindakan pihak Kementerian Pendidikan Malaysia, Pemohon telah membuat permohonan untuk kenaikan pangkat secara “timed-based” berdasarkan kepada kecemerlangan ke gred DG52 Khas Untuk Penyandang. Walaubagaimanapun, permohonannya tidak disokong oleh Ketua Jabatan. Permohonan tersebut telah dibawa ke perhatian Lembaga Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran iaitu Responden 4 pada 8/11/2018. [10] Responden 4 telah bersidang pada 17/12/2018 dan memutuskan bahawa Pemohon tidak dipilih atau gagal untuk dinaikkan pangkat ke Gred DG52 Khas Untuk Penyandang. Tiada sebarang rayuan difailkan oleh Pemohon selaras dengan Peraturan 23 dan 24 Peraturan-peraturan Lembaga Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran 2010. [11] Pada 30/9/2019, Pengerusi Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Kumpulan Pengurusan (No 1) telah berpendapat bahawa Pemohon patut dikenakan tindakan tatatertib tidak dengan tujuan buang kerja atau turun pangkat di bawah Peraturan 36 Peraturan-peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993 (PPPA (K&T) 1993) dan satu notis perlu dihadapkan kepada Pemohon. Berikutan itu, satu surat Tindakan Tatatertib Tidak Dengan Tujuan Buang Kerja Atau Turun Pangkat telah dikeluarkan terhadap Pemohon bertarikh 30/9/2019. Ia bagi tujuan satu representasi dikemukakan oleh Pemohon. [12] Seterusnya pada 28/1/2020, Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Kumpulan Pengurusan (No 1) telah bersidang dan memutuskan bahawa representasi Pemohon tidak dapat membebaskan Pemohon dari pertuduhan yang dikenakan. Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Kumpulan Pengurusan (No 1) memutuskan bahawa Pemohon bersalah dan dijatuhi hukuman amaran di bawah Peraturan 38(a) PPPA (K&T) 1993. Keputusan ini telah dimaklumkan kepada Pemohon termasuk hak Pemohon untuk mengemukakan rayuan melalui Ketua Jabatan ke Lembaga Rayuan Tatatertib Perkhidmatan Pendidikan Suruhanjaya Perkhidmatan Pelajaran sebagaimana Peraturan 13 dan 14 Peraturan-peraturan Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Pendidikan 1994. [13] Pemohon telah selanjutnya mengemukakan rayuan kepada Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Kumpulan Pengurusan (No 1) pada 27/2/2020. Rayuan Pemohon walaubagaimanapun ditolak oleh Lembaga Rayuan Tatatertib Perkhidmatan Pendidikan Suruhanjaya Perkhidmatan Pelajaran pada 13/4/2021 dan mengesahkan hukuman yang telah dijatuhkan oleh Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Kumpulan Pengurusan (No 1). [14] Ini membawa kepada Responden 4 kembali bersidang pada 9/8/2021 dan memutuskan bahawa Pemohon ditamatkan pemangkuan dan dikembalikan ke gred DG48 mulai tarikh hukuman dikenakan iaitu pada 28/1/2020. Pemohon juga telah diarahkan untuk menjelaskan bayaran balik emolumen yang terlebih bayar mulai 28/1/2020 sehingga 28/2/2022 iaitu elaun pemangkuan dan Imbuhan Tetap Keraian. [15] Pada 31/3/2022, Responden 4 telah sekali lagi bersidang dan memutuskan bahawa Pemohon dinaikkan pangkat ke Gred DG52 Khas Untuk Penyandang berkuatkuasa pada 28/1/2021 dan Pemohon juga telah diberi peluang untuk membuat rayuan melalui Pengerusi Lembaga Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran kepada Lembaga Rayuan Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran sebagaimana Peraturan 23 dan 24 Peraturan-peraturan Lembaga Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran 2010. [16] Namun tiada sebarang rayuan difailkan oleh Pemohon sebaliknya Permohonan Semakan ini difailkan. [17] Setakat permohonan ini difailkan, Pemohon berkhidmat sebagai Pegawai Perkhidmatan Pendidikan bergred DG52 Khas Untuk Penyandang di Sekolah Menengah Kebangsaan Dewan Beta, Kota Bharu. Prinsip Undang-undang Berkaitan Semakan Kehakiman [18] Prinsip undang-undang di bawah Aturan 53 KKM 2012 adalah jelas dan mantap berkaitan kuasa Mahkamah ini di mana Mahkamah boleh menyemak keputusan Pihak Berkuasa Awam yang menjalankan tugas atau fungsi awam atas alasan sama ada sesuatu keputusan tersebut adalah salah (illegality), tidak rasional (irrationality) atau kecacatan prosedur (procedure impropriety). [19] Mahkamah menegaskan bahawa Permohonan Semakan Kehakiman bukan bertujuan untuk menyemak keputusan tetapi untuk menyemak proses keputusan itu dibuat dan dalam Permohonan Semakan Kehakiman, Mahkamah tidak menjalankan bidang kuasa rayuan tetapi bidang kuasa penyeliaan. Adalah menjadi kewajipan Mahkamah untuk melihat sama ada keputusan yang dibuat oleh mana-mana Responden. (rujuk; Wira Swire Sdn Bhd v. Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2019] 1 LNS 1026; Peguam Negara Malaysia v. Chin Chee Kow & Another Appeal [2019] 4 CLJ 561; [2019] MLJU 202; T Ganeswaran lwn. Suruhanjaya Polis Diraja Malaysia & Satu Lagi [2005] 3 CLJ 302 dan Rohana bte Ariffin & Anor v. Universiti Sains Malaysia [1988] 2 CLJ (Rep) 390; [1988] 1 CLJ 559). Isu-isu yang berbangkit [20] Di dalam hujahannya, Peguam Pemohon telah membangkitkan 4 isu utama iaitu:

sama ada kelewatan kenaikan pangkat Pemohon dari Gred DG48 ke DG52 merupakan kecacatan ke atas prosedur dan bertentangan dengan prinsip keadilan sejagat;

sama ada terdapat kesalahan tatacara apabila Responden-responden telah tidak memperakukan permohonan kenaikan pangkat Pemohon ke Gred DG52 pada tahun 2018;

sama ada Responden-responden gagal untuk mematuhi “procedural fairness” kerana telah membawa tindakan disiplin dengan sebegitu lewat hampir 4 tahun; dan

sama ada Pemohon perlu untuk membuat bayaran balik terhadap emolumen terlebih bayar bagi tahun 2020, 2021 dan 2022 serta Pemohon berhak ke atas ganti-ganti rugi yang lain. [21] Namun Peguam Persekutuan telah membangkitkan bantahan awal iaitu seperti berikut:

kegagalan Pemohon untuk menggunakan remedi statutori sepertimana yang diperuntukkan di bawah Peraturan 23 dan 24 Peraturan Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran 2010; dan

kegagalan Pemohon untuk mendedahkan secara sepenuhnya dan sebenarnya (frank and full disclosure) keseluruhan fakta yang mana Pemohon berniat untuk bergantung kepadanya dalam tindakan ini. Analisis dan dapatan Mahkamah Bantahan awal (a); kegagalan Pemohon untuk menggunakan remedi statutori sepertimana yang diperuntukkan di bawah Peraturan 23 dan 24 Peraturan Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran 2010 [22] Fakta yang tidak dipertikaikan adalah Pemohon telah ditolak permohonan untuk kenaikan pangkat ke Gred DG52 sebanyak 2 kali iaitu pada 17/12/2018 dan 31/3/2022. Di dalam kedua-dua keputusan tersebut, Pemohon telah dimaklumkan untuk membuat rayuan sepertimana surat yang diekshibitkan sebagai “IB-5” dan “IB-10” di Kandungan 8. [23] Perenggan 3 kedua-dua surat tersebut menyatakan; [24] Peguam Persekutuan menegaskan bahawa Pemohon tidak memfailkan apa-apa rayuan kepada Pengerusi Lembaga Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran yang ditubuhkan di bawah Peraturan 20 Peraturan Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran 2010 untuk mempertimbangkan rayuan Pemohon. Kegagalan ini menyebabkan Lembaga Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran tidak boleh menjalankan fungsinya sebagai Lembaga Rayuan. [25] Sehubungan itu, Pemohon telah dihujahkan telah gagal menggunakan remedi statutori yang disediakan oleh undang-undang namun sebaliknya memintas prosedur yang diperuntukkan apabila memfailkan permohonan semakan ini. Oleh itu, Pemohon sepatutnya dihentikan dari meneruskan tindakan ini. [26] Peguam Pemohon sebaliknya menghujahkan bahawa Responden-responden tidak sepatutnya dibenarkan untuk membangkitkan bantahan awal ini yang bagi hujahan peguam Pemohon, sepatutnya dibangkitkan semasa peringkat kebenaran. [27] Namun Mahkamah tidak dapat bersetuju dengan pendirian peguam Pemohon ini. Pada peringkat kebenaran, permohonan dibuat oleh Pemohon secara ex parte. Kesemua Responden bukan lagi merupakan pihak pada peringkat tersebut kerana mereka masih belum diserahkan semua dokumen berkaitan. [28] Jelas sekali, Responden tidak boleh dijangkakan untuk membangkitkan sebarang bantahan awal pada peringkat ini. Kehadiran Peguam Persekutuan pada ketika itu adalah semata- mata untuk mewakili Peguam Negara sepertimana yang diperuntukkan oleh KKM 2012. [29] Oleh itu, persoalan bahawa Responden sepatutnya dihalang dan dari mengemukakan bantahan awal tersebut selepas kebenaran diberikan adalah tidak berbangkit. Pendirian ini adalah selaras dengan keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Kijal Resort Sdn Bhd v. Pentadbir Tanah Kemaman & Anor [2015] 3 CLJ 861; [2016] 1 MLJ 544 di mana Mahkamah Persekutuan telah memutuskan; “[125] Question 5 and Question 6 relate to the appellant's complaint that preliminary objections by the respondents should not be made at the hearing of the appeal at the Court of Appeal when leave to commence judicial review had been granted and the substantive judicial review application had been disposed of by the High Court. The appellant argued that the preliminary objections should have been raised at the leave stage at the High Court and the respondents are barred and estopped from raising such preliminary objections. The appellant further contended that the first respondent had conceded to such leave being granted by the High Court; and therefore, are deemed to have waived its rights to make any preliminary objection in the Court of Appeal. [126] We cannot agree with the appellant on this point. At the leave stage, the application was made by the appellant ex parte. Both the first and second respondents were not present in court as they were not served yet with all the relevant documents. Obviously, the respondents cannot be expected to raise any preliminary objection at the leave stage. Therefore, the question that the respondents were barred and estopped from raising such preliminary objections after leave has been granted does not arise. The first appearance by both the respondents in the application was when the application proper was heard inter partes. That is the first and the earliest opportunity for them to appear and to raise the preliminary objections. There is nothing irregular about that. [127] The appellant contended that the first respondent had conceded to such leave being granted by the High Court and therefore, the first respondent is deemed to have waived its right to make any preliminary objection. [128] In the present case the first respondent is Pentadbir Tanah, Kemaman; and the second respondent is a company known as Maju Timor Sdn Bhd. The first respondent is represented by the State Legal Advisor of Terengganu, while the second respondent is represented by a private lawyer. It is not disputed that neither of them was present in court at the hearing of the application for leave. Besides the appellant's counsel, an officer from the Attorney General's Chambers was present in court at the hearing for leave. His presence in court was based on the notice given by the appellant under O. 53 r. 3(2) of the RHC 1980 which requires that: "The applicant must give notice of the hearing of the application for leave not later than three days before the hearing date to the Attorney General's Chambers and must at the same time lodge in those Chambers copies of the statement and affidavits". [129] The presence of the officer from the Attorney General's Chambers throughout the proceeding does not mean that he was representing the first respondent particularly when the application for leave was made ex parte. This issue was clearly explained by Abdul Kadir Sulaiman J in Chow Hong Lit lwn. YB Menteri Sumber Manusia, Malaysia & Satu Lagi [1998] 5 CLJ 169; [1998] 3 MLJ 63 in the following passage: Counsel for the applicant appeared to be confused about the position of the Attorney General as Attorney General under O 53 r. 1(3), with that of the Attorney General as the legal adviser to the Government of Malaysia under art. 145(2) of the Federal Constitution. As the Attorney General under O 53 r. 1(3), the applicant must give notice to the Attorney General on his action for leave to apply for the orders of certiorari and mandamus, and the applicant must at the same time lodge copies of the statement and affidavit in the Attorney General's Chambers as required by r. 1(2). To achieve this purpose, the applicant had thus served the statement and affidavits in question of the Attorney General. Such service was not service on him as the legal adviser or as counsel representing the first Respondent. Hence, after leave to apply for an order under O. 53 of the RHC had been granted, the applicant was thus obliged to serve on the first Respondent - as a person directly involved in this proceeding - notice of the originating motion under 2 (1) and the documents required under r. 3(1) through counsel from the Attorney General's Chamber. Thus it was apparent that as regards this notice of originating motion, the applicant had failed to serve the copies of the statement and affidavit in support of the application for leave on the first Respondent under rule 1 as required by Order 53 rule 3(1) of the RHC. [130] The position is thus clear that the officer from the Attorney General's Chambers who attended court at the leave stage did not represent the first respondent, nor the second respondent. Therefore both the first and second respondents cannot be barred and estopped from raising the preliminary objections at the inter partes hearing of the substantive application after leave had been granted. The question whether they had waived their rights to raise the preliminary objections does not arise.” [30] Berbalik kepada bantahan awal yang dibangkitkan, Peraturan 23 dan Peraturan 24 Peraturan Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran 2010 memperuntukkan; “23 Appeal Any officer who has been considered in a promotion or an acting exercise by a Board and is aggrieved by the decision of the Board may, appeal to the Appeal Board concerned.” “24 Procedure for appeal

An appeal to the Board shall be made in writing through the Chaiman of the Board concerned within thirty days from the date on which the decision of the Board is notified to the officer concerned.

Notwithstanding subregulation (1), an Appeal Board may, in its discretion, allow a late appeal to be considered.

On receipt of an appeal under theis regulation, the Chairman of the Board concerned or during his absence, the number delegated by him so to do, shall cause to be prepared records of proceedings of the Board and the statement setting out the grounds on which the Board arrived at its decision.

The records of proceedings and grounds of decision under subregulation (3) shall be sent to the relevant Appeal Board within a reasonable period of time from the date of receipt of the appeal by the Board.” [31] Isu yang berbangkit di dalam bantahan awal Peguam Persekutuan ini adalah sangat berkait dengan relif yang dipohon oleh Pemohon. Jika diteliti keseluruhan relif tersebut, ia berteraskan kepada kenaikan pangkat Pemohon dari Gred DG48 ke DG52 sama ada di dalam surat “IB-5” dan “IB-10” di Kandungan 8. [32] Sehubungan itu, Mahkamah ini berpandangan bahawa ia secara langsung dan tidak langsung adalah seolah-olah sebagai satu rayuan ke atas keputusan Responden 4 sepertimana yang diperuntukkan di bawah Peraturan 23 dan 24 Peraturan Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran 2010. [33] Di dalam kes Robin Tan Peng Heng @ Muhamad Rizal bin Abdullah (suing as public officer at Penang Turf Club) v. Ketua Pengarah Kesatuan Sekerja Malaysia & Anor [2010] 9 CLJ 505; [2010] 2 MLRA 571; [2011] 2 MLJ 457; [2011] 1 ILR 32 Perayu telah memulakan tindakan di Mahkamah Tinggi melalui pegawai amnya untuk antara lain membuat deklarasi pendaftaran Responden Kedua sebagai tidak sah dan terbatal serta untuk membatalkan sijil pendaftaran Responden Pertama. Di Mahkamah Tinggi, Peguam Responden Pertama telah membangkitkan bantahan awalan bahawa Perayu telah salah apabila memulakan tindakan tanpa menggunakan remedi yang tersedia di bawah seksyen 71A Akta Kesatuan Sekerja 1959 (Akta 262). [34] Mahkamah Persekutuan telah mengekalkan keputusan Mahkamah Tinggi yang membenarkan bantahan awal dan memutuskan; “[16] The second question could better be described as a consequence of the first question. Section 71A has provided a remedial mechanism within the framework of the trade union legislation, that is a specific procedure whereby an appeal lies to the Minister. The second question relates to another matter, that is since s. 71A(1) is applicable to an employer does it still permit the employer to have an option not to appeal, and additionally, instead have recourse to a court of law in order to challenge the registration. The declaratory orders sought by the appellant would have the effect of negating the decision of the 1st respondent. By praying for the declaratory orders the appellant is in effect appealing against the decision of the 1st respondent while a specific procedure has been laid down in the Act 262. By statute a second tier has been established whereby an appeal lies to the Minister. The word used in s. 71A(1)(b) is "may". In construing the word "may" generally, it could be contended that the word is permissive in relation to the person who is given the right to appeal in the sense that it gives the person a choice to prefer an appeal against the decision of the Registrar or not to. But in relation to the person who is to be affected by the appeal we do not see this as directory. The declaratory orders sought for seek to reverse the decision of the Registrar. Hence in that sense if an employer wishes to refute recognition then it is the mandatory procedure that is laid down that has to be resorted to for the legislation has identified the specific procedure whereby any person who is dissatisfied is to seek further recourse with the Minister if that person wishes to negate the decision of the Registrar. [17] In our opinion the legislation by stipulating that the decision of the Minister is to be final is itself indicative that when there is already stipulated a second tier identified in the legislation, courts are not authorised to interfere for the statutory right that has accrued is not purely formal but mandatory. In other words, the statutory right has to be exhausted.” [35] Selain itu, Mahkamah Persekutuan di dalam kes Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v. Alcatel Lucent Malaysia Sdn Bhd & Anor [2017] 2 CLJ 1, berhadapan dengan dengan isu di bawah seksyen 91(1) Akta Cukai Pendapatan 1967 (Akta 53) dan menyatakan; “[58] To dispel any fear of a taxpayer, merely because he has to face such an awesome body in the form of the Government, Gill FJ in Sun Man Tobacco Co. Ltd v. Government of Malaysia [1973] 1 LNS 144; [1973] 2 MLJ 163 had occasion to state: The doors of justice are not shut to him merely because its claimant is the Government, but he has to enter the doors of the Special Commissioners first to raise the plea of non-observance of the principle of natural justice or to establish that the Director-General acted arbitrarily and in a non-judicial manner. It is only after he has availed himself of that remedy as laid down by the law that he has a right to come to the courts (emphasis added). [59] The respondents when asked about the failure to appeal, replied that the issue of withholding tax is not an assessment, hence the irrelevancy of s. 99 in this appeal. We will discuss the issue of 'assessment' later (see paras. 72-75).” [36] Manakala Mahkamah Rayuan di dalam kes Pengarah Kastam Negeri Johor & Anor v. Kedai Makan Kebun Teh (Sutera Utama) Sdn Bhd & Ors and another appeal [2014] 3 CLJ 733; [2014] 5 MLRA 324; [2014] 4 MLJ 377 di atas isu yang sama telah menyatakan; “[18] Having perused that provision, we would agree with learned SFC that such recourse could only be had after the respondent taxpayer had exhausted the available remedy as provided for by Parliament within the four corners of the Sales Tax Act 1972. That would necessarily mean that the respondent taxpayer must have exhausted its appeal remedy with the Director-General of Customs in respect of the impugned notice as envisaged under s. 68 of the Sales Tax Act 1972(supra). While s. 141N seems to suggest that the aggrieved party may go to the High Court, it does not expressly say that the aggrieved taxpayer may do so without first exhausting its remedy by appealing to the Director-General.” [37] Berdasarkan prinsip yang diketengahkan oleh nas-nas ini, Mahkamah ini berpandangan bahawa kegagalan Pemohon untuk menggunakan remedi statutori yang diperuntukkan dengan jelas di bawah undang-undang boleh dianggap sebagai Pemohon telah mengenepikan haknya untuk membuat rayuan ke atas keputusan tersebut. [38] Peguam Pemohon di dalam masa yang sama turut membangkitkan isu berkenaan ekshibit IB-5 yang dikatakan tidak diterima oleh Pemohon dan ini menjadikan Pemohon tidak mempunyai pengetahuan berkaitan rayuan di bawah Peraturan 23 dan 24 Peraturan Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran 2010. [39] Mahkamah walaubagaimanapun tidak dapat menerima hujahan ini kerana Pemohon sendiri tidak pernah memfailkan apa-apa Afidavit Balasan bagi menyanggah Afidavit Jawapan bahawa surat tersebut telah diserahkan kepada Pemohon. Di dalam apa jua keadaan, Pemohon tidak sewajarnya berpegang kepada ketiadaan pengetahuan berkaitan peruntukan statutori tersebut. [40] Sebagai Penjawat Awam, Pemohon diandaikan maklum berkaitan haknya untuk merayu. Maxim ignorantia juris neminem excusat adalah terpakai ke atasnya. Di dalam kes Tindok Besar Estate Sdn Bhd v. Tinjar Co [1979] CLJU 119; [1979] 1 LNS 119; [1979] 2 MLJ 229, Hakim Lee Hun Hoe HB (Borneo), di dalam menyampaikan penghakiman Mahkamah Persekutuan menyatakan: “As observed earlier, one of the reasons was that the respondent was in ignorance of the law. The full maxim is ignorantia juris neminem excusat and the true proposition is that no man can excuse himself from doing his duty by saying that he did not know the law on the matter.” [41] Oleh itu, Mahkamah memutuskan bahawa bantahan awal Responden-responden adalah berasas dan mewajarkan Permohonan Semakan ini dibatalkan. Bantahan awal (b); kegagalan Pemohon untuk mendedahkan secara sepenuhnya dan sebenarnya (frank and full disclosure) keseluruhan fakta yang mana Pemohon berniat untuk bergantung kepadanya dalam tindakan ini [42] Peguam Persekutuan selanjutnya menghujahkan bahawa Pemohon telah gagal untuk membuat pendedahan fakta secara sepenuhnya dan sebenarnya semasa memfailkan permohonan kebenaran dan meneruskan dengan permohonan ini selepas kebenaran diberikan. Ini bersandarkan kepada kegagalan Pemohon memplidkan fakta-fakta yang material berkenaan apa yang berlaku kepada Pemohon yang menjadikan alasan mengapa Pemohon tidak dinaikkan pangkat. Apatah lagi Pemohon juga dengan sengaja tidak mendedahkan berkaitan tindakan tatatertib yang telah diambil ke atas Pemohon. [43] Mahkamah telah meneliti afidavit yang telah dikemukakan oleh Pemohon dan mendapati bahawa bantahan Peguam Persekutuan adalah berasas. Ini kerana fakta-fakta utama berkaitan relif-relif yang dipohon oleh Pemohon sangat berkaitan berkenaan kenaikan pangkat kali pertama serta tatatertib yang telah dikenakan ke atas pemohon. Fakta-fakta ini hanya terdedah apabila Responden-responden memfailkan afidavit jawapan dan ia selanjutnya tidak dibalas oleh Pemohon. [44] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang diterima pakai bahawa Pemohon mempunyai tanggungjawab di dalam sesuatu permohonan kebenaran bagi semakan kehakiman untuk mengemukakan fakta secara sepenuh dan sebenarnya. Ini sepertimana yang diulas di dalam kes President Hotel Sdn Bhd v. Datuk Bandar & Anor And Crest Trading Sdn Bhd (Intervener) [1995]1 LNS 167; [1995] 4 MLJ 517; [1995] 4 MLRH 514 seperti berikut; “It is trite law that in judicial review cases, the applicant applying for leave owes a duty of full disclosure anduberrimae fide in that he is duty bound to make a full and candid disclosure of all material facts. InO'Reilly v.Mackman [1982] 3 AER 1124 @ 1130 - 1131, Lord Diplock in the House of Lords observed: Such affidavit was required to satisfy the requirement ofuberrimae fide with the consequence that failure to make on oath full and frank disclosure of material facts was itself a ground for refusing the relief sought in the substantive application for which leave was obtained on the strength of the affidavit. This principle relating to anex parte applicant's duty of full and frank disclosure anduberrimae fide was applied inR. v. Lloyd's of London Ex parte Briggs [1993] 1 LLR 176. Here, the leave application for judicial review was set aside on ground of failure to make full disclosure. Legatt LJ held that the respondents there were entitled to set aside the leave if "the leave is one which plainly should not have been granted". Hence the leave was set aside where there was a misrepresentation on the affidavit arising from a failure to disclose the overlapping of issues with other parallel proceedings. I apply the requirements of disclosure inex parte proceedings stipulated by Gibson LJ inBrink-Mat Ltd. v. Elcombe [1988] P. 1356F as follows:

The duty of the applicant is to make a full and fair disclosure of all material facts: seeRex v. Kensington Income Tax Commissioners, Ex-parte Princess Edmond de Polignac [1917] 1 KB 514, per Scrutton LJ;

The material facts are those which is material for the Judge to know in dealing with the application as made: materiality is to be decided by the Court and not by the assessment of the applicant or his legal advisers: seeRex v. Kensington Income Tax Commissioners per Lord Cozens-Hardy MR at p. 504, citingDalglish v. Jarview [1850] 2 Mac. & G. 231, 238, and Browne-WilkinsonJ inThermax Ltd. v. Schott Industrial Glass Ltd. [1981] FSR 289, 295.

The applicant must make proper inquiries before making the application: seeBank Mellatt v. Nikpour [1985] FSR 87. The duty of disclosure therefore applies not only to material facts known to the applicant but also to any additional facts which he would have known if he had made such inquires.

The extent of the inquiries which will be held to be proper, and therefore necessary, must depend on all the circumstances of the case including

the nature of the case which the applicant is making when he makes the application; and

the order for which application is made and the probable effect of the order on the defendant: see for example, the examination by Scott J of the possible effect of an Anton Piller order inColumbia Picture Industries Inc. v. Robinson [1987]

the degree of legitimate urgency and the time available for the making of inquiries: see per Slade LJ inBank Mellat v. Nikpour [1985] FSR 87, 92-93.

If material non-disclosure is established the Court will be "astute to ensure that a plaintiff who obtains (anex parte injunction) without full disclosure... is deprived of any advantage he may have derived by that breach of duty". see per Donaldson LJ inBank Mellat v. Nikpour, at p.91 citing Warrington LJ inKensington Income Tax Commissioners' case [1917] 1 KB 486, 509.

Whether the fact not disclosed is of sufficient materiality to justify or require immediate discharge of the order without examination of the merits depends on the importance of the fact to the issues which were to be decided by the Judge on the application. The answer to the question whether the non-disclosure was innocent, in the sense that the fact was not known to the applicant or that its relevance was not perceived, is an important consideration but not decisive by reason of the duty on the applicant to make all proper inquiries and to give careful consideration to the case being presented.

Finally, it is not for every omission that the injunction will be automatically discharged. Alocus poenitentiae may sometimes be afforded: per Lord DenningMR inBank Mellat v. Nikpour [1985] FSR 87, 90. The Court has discretion, notwithstanding proof of material non-disclosure which justifies or requires the immediate discharge of theex parte order, nevertheless to continue the order, or to make a new order on terms. Within our shores, Abdul MalekJ inAMZ Corporation Sdn. Bhd. v. Sye Ah Chai [1989] 1 MLJ 238 dismissed a motion forcertiorari on the ground that the applicant had filed to disclose at leave stage the fact of having also appealed against the Industrial Court award and that constituted "unclean" hands.” [45] Manakala Hakim Edgar Joseph Jr HMP di dalam kes Tuan Haji Sarip Hamid & Anor v. Patco Malaysia Berhad [1995] 3 CLJ 627 bagi isu yang sama telah menyatakan; “We are supported in our views regarding the requirements of the application for leave and the affidavit in support thereof under O. 53 r. 1(2) by the following passages in the book "Judicial Review" by Michael Supperstone Q.C. and James Gourdie Q.C. which we thoroughly approve of, at pp. 356 and 357: Although O. 53 is designed to be operated with a large degree of flexibility, it is necessary at the stage of preparing the Form 86A to consider the precise nature of the case that is being brought. It is necessary to identify with precision the decision that is being complained of, and the relief that is sought. The affidavit in support of the application and the statement, on Form 86A, of the grounds upon which relief is sought read together should be drafted so as to enable the Court to grasp the essential characteristics of the factual background and the nature of the arguments that the applicant intends to bring. Form 86A needs to be supported by 'an affidavit which verifies the facts relied on' (see O. 53 r. 3(2)(b)). In determining the extent of affidavit evidence at the leave stage, it is necessary to bear in mind two matters:

applications for leave are ex parte, and like all ex parte applications must be made uberimae fidei. A failure to disclose material relevant to the grant of leave would provide an opponent with cogent material on which to apply to set aside the leave and would entitle the Court (if so minded) to refuse to grant relief of its own motion. Accordingly, care must be taken to ensure that full disclosure is made of relevant material (including material as to what has transpired in any interval between the decision and the application - which may be highly germane to any issue on delay). Any explanations by the decisionmaker of his decision (e.g. is an Immigration case, between a Member of Parliament and the Home Secretary) must be disclosed to the Court, as, self-evidently, must the full decision letter. The case of R. v. Jockey Club Licensing Committee, ex parte Wright [1991] COD 306 provides a graphic example of a material non-disclosure of facts which 'Any reasonably competent lawyer should and would have known were material matters' founding a successful application to set aside leave;….” [46] Berdasarkan kepada nas-nas ini, Mahkamah berpandangan bahawa Pemohon telah gagal untuk membuat pendedahan sepenuh dan sebenar. Sehubungan itu, Pemohon secara prima facienya tidak mempunyai satu kes yang wajar dibicarakan. Ini kerana bagi Mahkamah, Pemohon telah menyorok fakta-fakta yang material. [47] Di atas isu ini juga, Mahkamah bersetuju bahawa bantahan awal Peguam Persekutuan adalah berasas dan mewajarkan permohonan Semakan Kehakiman ini ditolak. [48] Sehubungan itu, Permohonan Semakan Kehakiman ini sewajarnya dibatalkan oleh Mahkamah ini bersandarkan bantahan-bantahan awal yang dibangkitkan oleh Responden-responden. Namun bagi maksud melengkapkan keseluruhan penghujahan yang telah dikemukakan, Mahkamah akan turut membincangkan isu-isu substantif yang dibangkitkan oleh Pemohon. Isu (a); sama ada kelewatan kenaikan pangkat Pemohon dari Gred DG48 ke DG52 merupakan kecacatan ke atas prosedur dan bertentangan dengan prinsip keadilan sejagat [49] Bagi isu ini, peguam Pemohon telah merujuk perhatian Mahkamah ke atas Perkara 135 Perlembagaan Persekutuan. [50] Peguam Pemohon menghujahkan bahawa para Responden sebagai membuat keputusan bertanggungjawab untuk bertindak secara adil termasuk mematuhi keadilan sejagat. Peguam telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Yusuf Sudin v Suruhanjaya Perkhidmatan Polis & anor [2012] 1 CLJ 448. [51] Di dalam kes Pemohon, peguam menyatakan bahawa berdasarkan ekshibit “NAR-4” Pemohon adalah layak untuk dinaikkan pangkat ke gred DG52 dan ia memenuhi syarat-syarat kenaikan pangkat berdasarkan fakta-fakta berikut; i) Nilaian Prestasi tahun 2015 sebanyak 93.60% bersamaan dengan Cemerlang; ii) Nilaian Prestasi tahun 2016 sebanyak 93.30% bersamaan dengan Cemerlang; iii) Nilaian Prestasi tahun 2017 sebanyak 95.55% bersamaan dengan Cemerlang; iv) Nilaian Prestasi tahun 2018 sebanyak 92.47% bersamaan dengan Cemerlang; v) Nilaian Prestasi tahun 2019 sebanyak 95.23% bersamaan dengan Cemerlang; vi) Nilaian Prestasi tahun 2020 sebanyak 93.92% bersamaan dengan Cemerlang; dan vii) Nilaian Prestasi tahun 2021 sebanyak 94.64% bersamaan dengan Cemerlang. [52] Pemohon dipilih oleh Responden 4 hanya pada 28/1/2021 iaitu selepas 9 tahun berkhidmat di dalam Gred DG48. Oleh itu, ia dihujahkan sebagai tidak adil serta berat sebelah sedangkan Pemohon telah banyak berbakti dan menunjukkan prestasi yang cemerlang. [53] Mahkamah berpandangan bahawa Perkara 135 Perlembagaan Persekutuan adalah secara khusus mengenai keperluan memberi peluang yang munasabah untuk didengar kepada mana-mana penjawat awam yang dikenakan tindakan pembuangan kerja atau penurunan pangkat. [54] Kes di hadapan Mahkamah kini adalah sebaliknya berkaitan kenaikan pangkat di mana Pemohon mempersoalkan tindakan Responden-responden berhubung kelewatan dalam kenaikan pangkat Pemohon. Oleh itu, bagi Mahkamah Perkara 135 Perlembagaan Persekutuan ini adalah tidak relevan. [55] Di dalam apa jua keadaan Mahkamah bersependapat dengan hujahan Peguam Persekutuan bahawa isu berkaitan kenaikan pangkat bukanlah suatu hak tetapi merupakan suatu keistimewaan yang diberikan jika penjawat awam tersebut memenuhi syarat-syarat yang diperuntukkan. [56] Hakim Noorin Baharuddin HMT (pada ketika itu) di dalam kes Vinodh Mariappa v. Ketua Pengarah Eksekutif, Lembaga Pembangunan Pelaburan Malaysia, CEO MIDA & Ors [2021] 10 CLJ 135 telah membincangkan perkara ini dengan merujuk kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Ang Ek Koon v. Director, Public Works Department Sarawak & Ors [2020] 7 CLJ 423 dengan menyatakan; “Eligibility to be promoted cannot be equated with entitlement. It is not for the court to go behind the reasons as to why the applicant is not promoted to Grade 10 and usurp the powers vested with the management of MIDA to make a finding. The court cannot re-evaluate the evaluation done on the applicant and substitute its opinion with that of MIDA.” [57] Fakta di dalam kes ini menunjukkan bahawa Pemohon telah pun dinaikkan pangkat kali pertama pada 1/11/2015. Namun pemangkuan Pemohon adalah tidak disahkan apabila Pemohon berhadapan dengan tatatertib. [58] Ini juga menyebabkan Pemohon tidak diperakukan oleh Ketua Jabatan dan ini tidak mematuhi Perenggan 48 Panduan Pengurusan Pemangkuan dan kenaikan Pangkat Dalam Perkhidmatan seperti berikut;

disahkan dalam perkhidmatan;

mencapai tahap prestasi yang ditetapkan;

melepasi penilaian tahap kecekapan yang ditetapkan;

diperaku oleh Ketua Jabatan/ Ketua Perkhidmatan;

bebas daripada hukuman tatatertib;

telah mengisytiharkan harta;

lulus tapisan keutuhan Suruhanjaya Pencegahan Rasuah

bebas daripada disenaraikan sebagai peminjam Pendidikan tegar dari institusi pinjaman Pendidikan; dan

syarat-syarat lain yang ditetapkan oleh Lembaga. [59] Dengan kata yang lain, ketidakpengesahan Pemohon pada kali pertama adalah disebabkan Pemohon gagal untuk memenuhi syarat-syarat yang diperlukan. [60] Di dalam masa yang sama, walaupun Pemohon telah berkhidmat melebihi 6 tahun di Gred DG48 sepertimana yang diperlukan, namun Perenggan 3 Kaedah Perlaksanaan Kenaikan Pangkat Secara Time Based Berasaskan Kecemerlangan Siswazah dan Pegawai Perkhidmatan Lepasan Diploma di Kementerian Pendidikan Malaysia telah mensyaratkan bahawa seseorang pegawai tersebut perlu bebas dari tindakan tatatertib dan mendapat perakuan oleh Ketua Jabatan. [61] Sebagai seorang penjawat awam, Pemohon adalah terikat dengan arahan-arahan yang telah dikeluarkan oleh Ketua Jabatannya. Perkara ini pernah disentuh oleh Hakim Suffian HMP (pada ketika itu) di dalam kes Government of Malaysia v Rosalind Oh Lee Pek Inn [1973] 1 MLJ 222 seperti berikut: “I should add that the contract between a public servant such as the plaintiff and the government is of a very special kind, for as was stated by Ramaswami J. at page 1984 when delivering the judgement of the Indian Supreme Court in Roshan Lal v Union of India⁽³⁾ “It is true that the origin of Government service is contractual. There is an offer and acceptance in every case. But once appointed to his post of office the Government servant acquires a status and his rights and obligations are no longer determined by consent of both parties, but by statute or statutory rules which may be framed and altered unilaterally by Government … The hall-mark of status is the attachment to a legal relationship of rights and duties imposed by the public law and not by mere agreement of the parties.” [penekanan ditegaskan] [62] Selanjutnya, di dalam kes Pengarah Pelajaran, Wilayah Persekutuan v Loot Ting Yee [1982] 1 MLJ 68, Mahkamah Persekutuan telah menjelaskan mengenai undang-undang berkaitan perkhidmatan awam di Malaysia seperti berikut: “The law relating to civil service in Malaysia is based upon a twin principle that every employee holds office during pleasure of the Yang di-Pertuan Agong and that the qualifications for appointment and conditions of service are regulated by him, in addition and subject to any law on the same subject matters having been made by Parliament. So far Parliament has not yet made any law on the subject of civil service except the Pensions Ordinance and Parliamentary Service Act (No. 12 of 1963). These two Acts are irrelevant in the present appeal. The constitution prescribes no limit on the scope and extent of the pleasure of the Yang di-Pertuan Agong but when power to dismiss and employee or to reduce him in rank is to be exercised, the Constitution prescribes procedural restrictions as to the manner and by whom this power exercisable. Thus the pleasure of the Yang di-Pertuan Agong not only applies to tenure of office of an employee but also extends to a multitude of subject matters such as appointments, promotions, transfers, salaries, leaves and other benefits. These are all being regulated by civil service rules known as Perintah-Perintah Am made by the Yang di-Pertuan Agong under Clause 2 and Article 132 and also various circulars, instructions issued from time to time by appropriate authorities in the Government.” [penekanan ditegaskan] [63] Merujuk kepada kes DC Contractor Sdn Bhd V Universiti Pertahanan Nasional Malaysia [2014] 11 MLJ 633, Mahkamah telah memutuskan bahawa walaupun Surat Pekeliling Perbendaharaan Bil. 8 Tahun 2009, tidak mempunyai kuat kuasa undang-undang, ianya tetap mempunyai kuat kuasa dari segi pemakaian dan pematuhan, yang mana menyatakan seperti berikut: “[105] In this case, it is the court’s finding that the guidelines known as Surat Pekeliling Perbendaharaan Bil 8 Tahun 2009 do, have force and effect to the defendant. By ‘force’, it does not necessarily mean force of law; but application effect and compliance. The details of this Surat Pekeliling Perbendaharaan (SPP 8/2009) can be found at pp 165-174 of bundle B. According to SPP 8/2009, its object is to: memaklumkan semua Kementerian, Jabatan dan badan Berkanun (Agensi) mengenai peraturan dan kaedah pelantikan kontraktor bagi menyiapkan projek-projek sakit yang telah ditamatkan. [106] It appears from SPP 8/2009 issued by the Ministry of Finance that whole purpose of the guidelines is to prescribe certain procedures that must be followed before ‘projek sakit’ may be terminated and new contractors appointed to complete the works under the ‘projek sakit’. Certain committees will have to be set up before such actions can be taken. In particular, a ‘Laporan Projek Sakit’ must be prepared using a prescribed format. It is upon the decision of the committee established under SPP 8/2009 that a termination can then be properly and validly taken.” [penekanan ditegaskan] [64] Pendekatan yang sama, turut digunapakai oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Majlis Perubatan Malaysia & Anor v Asia Pacific Higher Learning Sdn Bhd (registered owner and licence holder of the private institute of higher learneing under the name of Lincoln University College) [2022] 6 MLJ 529, yang mana memutuskan seperti berikut: “[33] In our judgement, the first defendant cannot disown its Accreditation Guidelines as non-binding. The guidelines is binding on the defendants as much as it binds the provider of medical programmes. As learned counsel for the plaintiff puts it, the defendants must not equate the force of law with legal consequences any non-compliance. Just like the Surat Pekeliling Perbendaharaan Bil 8 Tahun 2009 in DC Contractor Sdn Bhd, the Accreditation Guidelines did have force and effect to the defendant. Thus, the first defendant have a duty to comply with the Accreditation Guidelines for the purpose of the First and second survey panel visits.” [penekanan ditegaskan] [65] Tindakan tatatertib yang dihadapinya menyebabkan Pemohon tidak diperakukan oleh Ketua Jabatannya dan selanjutnya tidak disahkan kenaikan pangkatnya. [66] Kedudukan Pemohon seterusnya terjejas apabila Pemohon telah dijatuhi hukuman “amaran” bagi ketiga-tiga pertuduhan yang dikenakan ke atasnya di dalam tindakan tatatertib. Berdasarkan Perenggan 6 Dasar Kenaikan Pangkat Bagi pegawai Yang Sedang Disiasat dan Telah Dikenakan Hukuman Tatatertib, tempoh tidak layak bagi pertimbangan kenaikan pangkat seseorang yang dikenakan hukuman amaran adalah selama 12 bulan. [67] Berikutan itulah, Pemohon hanya dinaikkan pangkat ke Gred DG52 Khas Untuk Penyandang berkuatkuasa pada 28/1/2021 iaitu sehari selepas tamat tempoh Pemohon tidak layak untuk dipertimbangkan kenaikan pangkat. [68] Mahkamah turut di peringkat ini mempertimbangkan bahawa Pemohon tidak pernah pada bila-bila masa mencabar keputusan tatatertib ke atasnya. Ini dengan kata yang lain, Pemohon menerima hukuman tersebut. Oleh itu, tindakan Responden-responden ke atas Pemohon adalah berasaskan kepada suatu yang tidak dipertikaikan oleh Pemohon dan ianya berasas. [69] Berdasarkan analisis ini serta setelah meneliti peruntukan-peruntukan yang merupakan peraturan-peraturan yang digunapakai di dalam kenaikan pangkat seseorang Pegawai Perkhidmatan Pendidikan, Mahkamah berpuas hati bahawa tindakan-tindakan serta keputusan-keputusan oleh Responden-responden dibuat berlunaskan peruntukan undang-undang. Tiada sebarang penafian keadilan sejagat ke atas Pemohon telah berlaku. [70] Oleh itu, bagi isu (a) Mahkamah berpandangan ia tidak menjejaskan keputusan yang telah dibuat. Isu (b); sama ada terdapat kesalahan tatacara apabila Responden-responden telah tidak memperakukan permohonan kenaikan pangkat Pemohon ke Gred DG52 pada tahun 2018 [71] Isu (b) adalah sangat berkait dengan isu (a) di mana Peguam Pemohon menghujahkan berkaitan kegagalan Ketua Jabatan atau Ketua Perkhidmatan Pemohon untuk memperakukan kenaikan pangkat Pemohon dari DG48 ke DG52. [72] Premis hujahan Peguam Pemohon adalah di atas alasan Responden Kedua telah mempertimbangkan permohonan Pemohon untuk urusan kenaikan pangkat secara Time-Based berdasarkan Kecemerlangan (TBBK) ke Gred DG52 (KUP), namun permohonan tersebut telah tidak diperakukan oleh Responden Kedua dan membawa ianya untuk pertimbangan Responden Keempat. Ini menyebabkan Responden Keempat yang telah bersidang pada 17/12/2018 memutuskan bahawa Pemohon tidak terpilih dan/atau gagal untuk dinaikkan pangkat bagi urusan kenaikan pangkat ke Gred DG52. Namun Pemohon menghujahkan bahawa keputusan Pemohon tidak terpilih adalah tidak pernah dimaklumkan dan makluman oleh Responden Keempat juga tanpa menyatakan sebab yang jelas mengapa Pemohon telah tidak terpilih. [73] Alasan yang dikemukakan kini serta secara inferens adalah berdasarkan kepada fakta-fakta yang dikemukakan, Pemohon pada masa yang material sedang berhadapan dengan tindakan tatatertib. Oleh itu, Peguam Pemohon menghujahkan bahawa Responden-responden melakukan suatu kesalahan tatacara (procedural impropriety) apabila telah tidak memperakukan permohonan kenaikan pangkat pemohon sebagai PPP Gred DG52 (KUP) pada tahun 2018 di atas sebab Pemohon sedang dalam prosiding tatatertib sedangkan Pemohon belum lagi dituduh atau menjalani apa-apa prosiding tatatertib pada tahun 2018. [74] Fakta yang tidak dipertikaikan adalah Pemohon hanya telah diberi notis bagi suatu tindakan tatatertib melalui Surat Tindakan Tatatertib Tidak Dengan Tujuan Buang Kerja Atau Turun Pangkat di bawah Peraturan 36 PPPA (K&T) 1993 bertarikh 30/9/2019 sepertimana di ekshibit “IB-6”. [75] Di dalam menimbang isu ini, Mahkamah sekali lagi diingatkan bahawa relif yang dipohon oleh Pemohon bukan sama sekali menjurus kepada membatalkan atau mempertikaikan keputusan Ketua Jabatan yang tidak memperakukan kenaikan pangkat Pemohon pada tahun 2018. Pemohon tidak pernah pada bila-bila masa sama ada melalui Semakan Kehakiman atau Afidavit Sokongan memplidkan atau menjawab isu berkaitan tindakan Ketua Jabatan tidak memperakukan kenaikan pangkatnya. Oleh itu, secara asasnya, fakta ini menjadi suatu fakta yang tidak dipertikaikan. [76] Di dalam apa jua keadaan, Mahkamah berpandangan bahawa perakuan Ketua Jabatan adalah diperlukan di atas sifat dan kapasiti Ketua Jabatan yang bertanggungjawab mengawasi dan menilai prestasi perkhidmatan Pemohon. Perakuan yang dibuat oleh seseorang Ketua Jabatan adalah merupakan penilaian peribadinya. [77] Mahkamah berpandangan bahawa di dalam sesuatu permohonan Semakan Kehakiman sepertimana di dalam kes ini, tugas dan fungsi Mahkamah adalah terhad ke atas isu-isu perundangan sahaja. Mahkamah tidak mempunyai bidang kuasa untuk mengkaji serta memutuskan perkara fakta yang hanya berada di dalam pengetahuan serta pertimbangan pihak berkuasa yang memutuskan sesuatu keputusan. [78] Perkara ini pernah disentuh oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Peguam Negara Malaysia v Chin Chee Kow (as secretary of Persatuan Kebajikan Amal Liam Hood Thong Chor Seng Thuan) and another appeal [2019] 3 MLJ 443. [79] Sehubungan dengan itu, Mahkamah memutuskan bahawa asas ke atas keputusan Ketua Jabatan untuk tidak memperaku kenaikan pangkat Pemohon adalah suatu yang berada di luar bidang kuasa Mahkamah. [80] Di dalam masa yang sama Mahkamah turut berpandangan bahawa fakta menunjukkan Ketua Jabatan telah mengesahkan tidak memperakui permohonan Pemohon. Ini dengan sendirinya membuktikan bahawa Responden telah memenuhi keperluan prosedur yang diperlukan dan Hujahan Peguam Pemohon berkaitan ketidakpatuhan prosedur adalah tidak berasas. Isu (c); sama ada Responden-responden gagal untuk mematuhi “procedural fairness” kerana telah membawa tindakan disiplin dengan sebegitu lewat hampir 4 tahun [81] Selanjutnya Peguam Pemohon turut menghujahkan bahawa kelewatan selama hampir empat tahun untuk Responden-responden mengenakan notis tindakan tatatertib keatas Pemohon menyebabkan suatu ketidakadilan substantif berlaku ke atas Pemohon dan ianya memberi kesan langsung dari kegagalan Responden-Responden mematuhi ‘procedural fairness’ dalam membawa tindakan disiplin dengan sebegitu lewat. [82] Peguam Pemohon telah membawa perhatian Mahkamah ini ke atas kes Dr Ahmad Jaafar Musa v. Suruhanjaya Perkhidmatan Pelajaran [2017] 1 LNS 2236 yang melibatkan isu kelewatan mengambil tindakan tatatertib, Hakim Shamsuddin Hassan HMT menyatakan; “(viii) Seperkara lagi Mahkamah ingin tekankan di sini ialah dalam tahun 2011 didapati Pemohon telah pun menerima sepucuk surat bertarikh 5.8.2011 daripada Pegawai Pelajaran Daerah Hilir Perak meminta beliau memberi sebab ketidakhadirannya. Pemohon telah pun memberi penjelasannya melalui surat bertarikh 15.8.2011.

(ix) Malangnya, tidak ada apa-apa tindakan susulan yang telah diambil terhadap Pemohon selepas itu menyebabkan Pemohon mempercayai hal ini telah selesai dan tiada lagi keperluan menyimpan apa-apa dokumen mengenai masalah kesihatan beliau tersebut. Malahan sementara waktu ini Pemohon turut menerima beberapa anugerah kecemerlangan.

Perkara di atas itu berhubung rapat dengan masa yang munasabah suatu tindakan disiplin itu perlu dibuat oleh Responden. Mahkamah akur memang tiada tempoh ditetapkan di bawah 'General Orders '. Walau bagaimanapun mengikut keputusan dalam kes Pemungut Hasil Tanah, Daerah Barat Daya, Pulau Pinang v. Ong Gaik Kee [1983] 2 MLJ 35, 37 dan 38 yang dibaca bersekali dengan seksyen 108 Interpretation Acts 1948 & 1967 (dahulunya seksyen 38 Interpretation and General Clauses Ordinance 1948) telah memutuskan apa-apa tindakan disiplin terhadap seseorang pengkhidmat awam itu perlulah dibuat secara "as soon as possible " atau "within a reasonable time " atau dalam kata lain "with all convenient speed " dan bukan "as late as possible ".

(xi) Apa yang Mahkamah perhatikan di sini bahawa isu kegagalan Pemohon untuk menghadiri kursus ini telah bermula dibangkitkan semenjak bulan Ogos 2011 lagi iaitu melalui surat tunjuk sebab bertarikh 5.8.2011 tersebut. Persoalannya mengapakah tindakan disiplin ini tidak dibawa terhadap Pemohon pada masa itu juga iaitu selepas Pemohon memberi penjelasan beliau melalui surat bertarikh 15.8.2011 sekiranya ada asas penjelasan Pemohon itu tidak dapat diterima? Mengapakah Responden menunggu sehingga tahun 2015 untuk membawa tindakan disiplin sedangkan ianya telah timbul dalam bulan Ogos 2011? Adakah tempoh 4 tahun yang diambil ini boleh dikatakan dibawa terhadap Pemohon "with all convenient speed "?

(xii) Kes Abdul Razak Atan v. Dato Ahmad Ragib Mohd Saleh [2010] 6 CLJ 887 yang dirujuk oleh Responden di dalam penghujahan mereka tidak menyatakan bahawa Responden tidak perlu memberi penjelasan mengenai tempoh masa yang diambil tersebut. Mahkamah Persekutuan dalam kes tersebut memutuskan: "It must be borne in mind that the delay per se is not necessarily conclusive of an intention to condone because it may be explained away. In any event, what is a reasonable time must be vary according to the circumstances of each case." [83] Mahkamah telah menimbang hujahan peguam Pemohon dan sekali lagi menegaskan bahawa Semakan Kehakiman di hadapan Mahkamah kini hanyalah berkaitan keputusan Responden-responden berkait permohonan kenaikan pangkat Pemohon. Oleh itu, Pemohon bagi pandangan Mahkamah adalah tidak sepatutnya dibenarkan untuk membangkitkan pertikaian ke atas prosiding tatatertib. Membenarkan Pemohon untuk mencabar keputusan tatatertib tersebut kini adalah memberi ruang kepada Pemohon untuk mengelak dari terperangkap dengan had masa yang diperuntukkan di bawah A53 KKM 2012. [84] Di dalam apa jua keadaan, berkaitan tempoh masa mengambil tindakan tatatertib, Mahkamah ini terikat dengan keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Ezaky Mulya Sapawi V. Dato' Sri Nadzri Siron & Ors [2022] 4 ILR 1 di mana Hakim See Mee Chun HMR, berkaitan isu had masa tindakan tatatertib, telah menyatakan; “[50] It was submitted that the charges were stale as they were instituted in 2017 for transactions which occurred in 2012. We find that there is no limitation, as it were, for any disciplinary charges to be instituted under the Discipline Regulations

There is simply no express or implied provision to this effect. Support for the proposition of no time limit can be found in Vickneswary at p. 592 where the Federal Court stated: [34] The General Orders do not provide for the time when a disciplinary action is required to be taken against any officer for a disciplinary offence. Applying the principles earlier stated that where procedure is provided by written laws then the courts should be wary of invoking common law, the delay, even if there was one, is not a ground for holding that there was procedural unfairness.” [85] Malahan Mahkamah Persekutuan di dalam kes Public Service Commission Malaysia & Anor v. Vickneswary RM Santhivelu [2008] 6 CLJ 573 telah menyatakan; “[104] Even if there was a delay on the part of the second respondent, we agree with the learned Judge that delay per se, as ruled by the Federal Court in Vicknewary, supra, is not the ground to hold that the disciplinary action taken by the first respondent was invalid. In Abd Razak Atan v. Dato' Hj Ahmad Ragib bin Hj Mohd Salleh (sued in his capacity as Assistant Chief Administrator to the Inspector General of Police (Disciplinary) &Ors [2010] 6 CLJ 887; [2010] 3 MLJ 753, Abdul Malik Ishak JAC held that delay per se can never be a ground for holding that the disciplinary proceedings conducted against the plaintiff should be held null and void and that the decision arrived thereat be set aside. We are bound to decide this issue according to the law. In the present appeal, delay was not part of the appellant's complaint in her written representation. She did not complaint about it. We also cannot disagree with the learned Judge's finding that the length of time was not inordinate.” [86] Di atas premis ini, Mahkamah ini berpandangan bahawa isu ini juga tidak bermerit bagi mencabar keputusan yang telah dibuat oleh Responden-responden. Isu (d); sama ada Pemohon perlu untuk membuat bayaran balik terhadap emolumen terlebih bayar bagi tahun 2020, 2021 dan 2022 serta Pemohon berhak ke atas ganti-ganti rugi yang lain [87] Responden-responden telah menuntut Pemohon untuk menjelaskan bayaran balik emolumen yang terlebih bayar mulai 28/1/2020 sehingga 28/2/2022, iaitu elaun pemangkuan dan Imbuhan Tetap Keraian (ITK) sebanyak RM 8,543.86. Ini dihujahkan oleh peguam Pemohon sebagai tidak munasabah dan tidak adil dan telah jelas melanggar prinsip perkadaran (Principle of Proportionality) dan Pemohon telah jelas diprejudiskan (ultimate deprivation of her livelihood) menurut Artikel 5 Perlembagaan Persekutuan. [88] Secara amnya, prinsip perkadaran bermaksud tanggungjawab Mahkamah untuk menilai keputusan pihak yang membuat keputusan sama ada ia berada dalam lingkungan keputusan yang rasional atau munasabah. (Rujuk; Ngiam Geok Mooi v Pacific World Destination East Sdn Bhd [2016] 6 CLJ 395) [89] Peguam Pemohon menghujahkan bahawa Pemohon diprejudiskan dengan amat teruk berkenaan penamatan pemangkuan dan elaun pemangkuan yang dihentikan pada tarikh yang telah dikuatkuasakan ke belakang iaitu kepada tarikh 28/1/2020 sedangkan Pemohon hanya dimaklumkan melalui surat bertarikh 13/10/2021. [90] Peguam Persekutuan sebaliknya menghujahkan bahawa tindakan pemulangan elaun pemangkuan dan Imbuhan Tetap Keraian adalah disebabkan Pemohon telah ditamatkan pemangkuan gred DG52. Menurut Peguam Persekutuan, arahan pemulangan balik wang tersebut adalah selaras denagn Perenggan 327(a) Arahan Perbendaharaan yang menyatakan; “Kehilangan Kerana Pembayaran Lebih Atau Pembayaran

(a) Apabila suatu pembayaran lebih atau pembayaran yang salah dibuat, pembayaran balik hendaklah biasanya didapatkan balik daripada penerima pembayaran. Jika pembayaran balik sepenuhnya didapatkan balik, laporan tidak perlu dihantar kepada Ketua Setiausaha Perbendaharaan atau Pihak Berkuasa Kewangan Negeri melainkan jika pegawai berpendapat bahawa suatu kes tindakan tatatertib hedaklah diambil ke atas seseorang pegawai kerana kecuaian berkaitan dengan pembayaran lebih itu.” [91] Apabila seseorang penjawat awam diberikan tahap pemangkuan, ia adalah hanya bertujuan untuk menilai prestasinya sebelum dinaikkan ke pangkat yang lebih tinggi. Ini dinyatakan di dalam Perenggan 6 Panduan Pengurusan Pemangkuan dan Kenaikan Pangkat Dalam Perkhidmatan Awam seperti berikut; “6. Pemangkuan adalah bertujuan untuk menilai keupayaan pegawai melaksanakan tugas dan tanggungjawab di gred jawatan yang lebih tinggi yang menjadi asas penilaian sebelum pegawai dipertimbangkan kenaikan pangkat ke gred berkenaan.” [92] Apabila Pemohon diberikan tahap pemangkuan, maka Pemohon layak untuk menerima elaun pemangkuan sepertimana Perenggan 8 Panduan Pengurusan Pemangkuan dan Kenaikan Pangkat Dalam Perkhidmatan yang menyatakan seperti berikut; “Peraturan Dan Prinsip Pemangkuan

Peraturan 44 dan Peraturan 45, P.U.(A) 176/2005 memperuntukkan bahawa seseorang pegawai, apabila dikehendaki demi kepentingan perkhidmatan, boleh, tertakluk kepada kelulusan Lembaga, diarah memangku jawatan yang lebih tinggi grednya dalam skim perkhidmatan dan perkhidmatan yang sama. Pegawai yang memangku layak dibayar Elaun Pemangkuan.” [93] Oleh itu, apabila Pemohon ditamatkan pemangkuannya, maka secara automatik, Pemohon adalah tidak lagi layak untuk menerima elaun pemangkuan tersebut. [94] Mahkamah berpandangan bahawa tidak timbul isu berkenaan Pemohon patut menerima bayaran Elaun Pemangkuan tersebut kerana Pemohon telah menjalankan tugasnya sebagai Pengetua. Pemohon pada waktu berkenaan sedang diuji bagi jawatan yang lebih tinggi, oleh yang demikian, apabila ditamatkan pemangkuan, Pemohon bagi pandangan Mahkamah sudah tidak layak untuk diberikan Elaun Pemangkuan. Gaji dan Elaun-elaun Pemohon yang sepatutnya diterima tetap dibayar oleh Responden-Responden dan sebaik sahaja tempoh tidak layak dipertimbangkan kenaikan pangkat tamat, Pemohon telah dinaikkan pangkat secara backdated 28/1/2021. [95] Sehubungan dengan itu, Mahkamah memutuskan bahawa tuntutan Responden-responden untuk Pemohon mengembalikan emolumen terlebih bayar tersebut adalah munasabah dan adil. Kesimpulan [96] Secara keseluruhannya, selain Mahkamah membenarkan bantahan awal Responden, Mahkamah turut memutuskan bahawa tiada sebarang kesalahan maupun ketidakrasional ataupun kesilapan prosedur di dalam mana-mana keputusan oleh Responden-responden. Oleh itu, Permohonan Semakan Kehakiman ini adalah ditolak. Bertarikh : 27hb. Februari, 2025 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Pihak-Pihak: Bagi Pihak Pemohon : Raihana Ashikeen binti Ramlan Nik Saiful Adli bin Burhan @ Jaohari Tetuan Rafizah Azwan & Associates Peguambela & Peguamcara Lot 1157, Tingkat 1, Jalan Maju Seksyen 11 15000 Kota Bharu Kelantan Bagi Pihak Responden : Ahmad Armi Najamuddin bin Azmi Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Kelantan Tingkat Bawah, Blok 5 Kota Darulnaim 15050 Kota Bharu Kelantan Tarikh Bicara : 29hb. November, 2023 Tarikh Keputusan : 27hb. Februari, 2024 Undang-Undang Yang Dirujuk:  Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012  Peraturan-peraturan Pegawai Awam (Kelakuan dan Tatatertib) 1993  Peraturan-peraturan Lembaga Tatatertib Perkhidmatan Pendidikan 1994  Peraturan Kenaikan Pangkat Perkhidmatan Pelajaran 2010  Akta Kesatuan Sekerja 1959 (Akta 262)  Akta Cukai Pendapatan 1967 (Akta 53)  Perlembagaan Persekutuan Kes-Kes Yang Dirujuk:  Wira Swire Sdn Bhd v. Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2019] 1 LNS 1026  Peguam Negara Malaysia v. Chin Chee Kow & Another Appeal [2019] 4 CLJ 561; [2019] MLJU 202  T Ganeswaran lwn. Suruhanjaya Polis Diraja Malaysia & Satu Lagi [2005] 3 CLJ 302  Rohana bte Ariffin & Anor v. Universiti Sains Malaysia [1988] 2 CLJ (Rep) 390; [1988] 1 CLJ 559)  Kijal Resort Sdn Bhd v. Pentadbir Tanah Kemaman & Anor [2015] 3 CLJ 861; [2016] 1 MLJ 544  Robin Tan Peng Heng @ Muhamad Rizal bin Abdullah (suing as public officer at Penang Turf Club) v. Ketua Pengarah Kesatuan Sekerja Malaysia & Anor [2010] 9 CLJ 505; [2010] 2 MLRA 571; [2011] 2 MLJ 457; [2011] 1 ILR 32  Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri v. Alcatel Lucent Malaysia Sdn Bhd & Anor [2017] 2 CLJ 1  Pengarah Kastam Negeri Johor & Anor v. Kedai Makan Kebun Teh (Sutera Utama) Sdn Bhd & Ors and another appeal [2014] 3 CLJ 733; [2014] 5 MLRA 324; [2014] 4 MLJ 377  Tindok Besar Estate Sdn Bhd v. Tinjar Co [1979] CLJU 119; [1979] 1 LNS 119; [1979] 2 MLJ 229  President Hotel Sdn Bhd v. Datuk Bandar & Anor And Crest Trading Sdn Bhd (Intervener) [1995]1 LNS 167; [1995] 4 MLJ 517; [1995] 4 MLRH 514  Tuan Haji Sarip Hamid & Anor v. Patco Malaysia Berhad [1995] 3 CLJ 627  Yusuf Sudin v Suruhanjaya Perkhidmatan Polis & anor [2012] 1 CLJ 448  Vinodh Mariappa v. Ketua Pengarah Eksekutif, Lembaga Pembangunan Pelaburan Malaysia, CEO MIDA & Ors [2021] 10 CLJ 135  Ang Ek Koon v. Director, Public Works Department Sarawak & Ors [2020] 7 CLJ 423  Pengarah Pelajaran, Wilayah Persekutuan v Loot Ting Yee [1982] 1 MLJ 68  DC Contractor Sdn Bhd V Universiti Pertahanan Nasional Malaysia [2014] 11 MLJ 633  Majlis Perubatan Malaysia & Anor v Asia Pacific Higher Learning Sdn Bhd (registered owner and licence holder of the private institute of higher learneing under the name of Lincoln University College) [2022] 6 MLJ 529  Peguam Negara Malaysia v Chin Chee Kow (as secretary of Persatuan Kebajikan Amal Liam Hood Thong Chor Seng Thuan) and another appeal [2019] 3 MLJ 443  Dr Ahmad Jaafar Musa v. Suruhanjaya Perkhidmatan Pelajaran [2017] 1 LNS 2236  Ezaky Mulya Sapawi V. Dato' Sri Nadzri Siron & Ors [2022] 4 ILR 1  Public Service Commission Malaysia & Anor v. Vickneswary RM Santhivelu [2008] 6 CLJ 573  Ngiam Geok Mooi v Pacific World Destination East Sdn Bhd [2016] 6 CLJ 395  Government of Malaysia v Rosalind Oh Lee Pek Inn [1973] 1 MLJ 222