DA-11B-15-08/2017
High Court of Malaysia30 Apr 2018
The written judgment as the court issued it, with the coram, case number, and source links. Every paragraph has its own anchor.
Content
1 DALAM MAHKAMAH TINGGI MALAYA DI KOTA BHARU DALAM NEGERI KELANTAN DARUL NAIM, MALAYSIA RAYUAN SIVIL NO: DA-11B-15-08/2017 ANTARA NORSHALIZA BINTI CHE SU - PERAYU DAN MOHD HASROL BIN MAT PUZI @ MOHD FAUZI - RESPONDEN DALAM MAHKAMAH MAJISTRET DI KOTA BHARU DALAM NEGERI KELANTAN DARUL NAIM, MALAYSIA GUAMAN SIVIL NO: DA-A73KJ-652-11/2016 ANTARA NORSHALIZA BINTI CHE SU - PLAINTIF DAN MOHD HASROL BIN MAT PUZI @ MOHD FAUZI - DEFENDAN 2
1
Kes ini difailkan di Mahkamah Majistret namun didengar di hadapan Hakim Mahkamah Sesyen. Notis Rayuan ini difailkan pada 20/05/2018 diluar tempoh masa dan telah mendapatkan kebenaran dari Mahkamah Rayuan Malaysia melalui Perintah bertarikh 20/05/2018.
2
Pihak Perayu/Plaintif di dalam kes ini ialah penunggang motorsikal manakala Responden/Defendan adalah pemandu kereta yang dikatakan telah melanggar Perayu/Plaintif yang menyebabkan kecederaan. Justeru itu Perayu/Plaintif telah menfailkan satu tuntutan gantirugi terhadap Responden/Defendan.
3
Di akhir perbicaraan Tuan Majistret telah mendapati Responden/Defendan bertanggungan sebanyak 90% dan Perayu/Plaintif bertanggungan sebanyak 10%.
4
Sungguhpun keputusan memihak kepadanya, Perayu/Plaintif masih tidak berpuas hati dan telah menfailkan rayuan kepada Mahkamah ini terhadap liabiliti dan kuantum. Setelah mendengar hujahan kedua-dua pihak, Mahkamah ini menolak rayuan Perayu/Plaintif dengan kos RM1,5000 dan mengekalkan keputusan Tuan Majistret.
5
Masih tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, Perayu/Plaintif telah menfailkan rayuannya terhadap kuantum sahaja ke Mahkamah 3 Rayuan. Ini merupakan alasan-alasan terhadap keputusan-keputusan tersebut.
6
Tuntutan Perayu/Plaintif di Mahkamah Majistret adalah berdasarkan satu kemalangan jalan raya yang berlaku pada 27/06/2016 jam lebih kurang 1.30 petang di hadapan Restoran Pizza Hut Kota Bharu. Kemalangan tersebut melibatkan motorsikal yang ditunggang Perayu/Plaintif bernombor DBP 1346 dan motorkar bernombor pendaftaran DCK 9648 yang dipandu oleh Responden/Defendan. Akibat daripada kemalangan tersebut, pihak Perayu/Plaintif telah mengalami kecederaan dan menfailkan tuntutan ini di Mahkamah Majistret bagi mendapatkan tuntutan Gantirugi Am dan Gantirugi Khas. [7]
Preamble
Menurut Perayu/Plaintif, pada tarikh kejadian beliau telah menunggang motorsikalnya dari arah lampu isyarat Parkson ke Jalan Kebun Sultan (dari bawah ke atas menurut rajah kasar P3). Tiba-tiba datang sebuah kereta (dipandu oleh Responden/Defendan) yang datang daripada belakang dan terus memotong beliau dan dengan tiba-tiba telah membelok ke kiri menghala ke “parking”. Akibat daripada itu, kemalangan ini berlaku. [8] Responden/Defendan pula mengesahkan kejadian tetapi menyatakan sesampainya ke tempat kejadian beliau telah memberi isyarat untuk masuk ke sebelah kiri untuk “parking”. Tiba-tiba datang sebuah motorsikal (yang dibawa oleh Perayu/Plaintif) yang telah datang daripada 4 belakang dan telah melanggar motorkar beliau di bahagian tayar depan sebelah kiri. [9] Setelah meneliti kesemua kertas kausa yang difailkan serta hujahan kedua-dua pihak, Mahkamah memutuskan bahawa Penghakiman yang diberikan oleh Majistret wajar dikekalkan dan menolak Rayuan Perayu/Plaintif dengan kos sebanyak RM1,5000. [10] Berikutan dengan keputusan Mahkamah ini, Perayu/Plaintif yang tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut telah mengemukakan rayuan ke Mahkamah Rayuan terhadap isu kuantum iaitu mengenai Gantirugi Khas bagi rawatan Aesthetic. Ini merupakan alasan-alasan terhadap keputusan tersebut. C. DAPATAN MAHKAMAH Mengenai liabiliti [11] Bagi isu liabiliti yang dibangkitkan, Hakim Mahkamah Sesyen di dalam Penghakiman memutuskan bahawa Perayu/Plaintif menyumbang cuai sebanyak 10% terhadap kemalangan tersebut. Manakala, Responden/Defendan pula bertanggungan sebanyak 90% ke atas kemalangan tersebut. [12] Prinsip undang-undang adalah mantap bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan biasanya tidak akan campur tangan atau mengubah dapatan fakta yang dibuat oleh Mahkamah yang menjalankan perbicaraan 5 kerana Mahkamah tersebut berpeluang untuk melihat, mendengar dan menilai kesemua keterangan saksi. Di peringkat rayuan, Mahkamah yang mendengar rayuan boleh campur tangan terhadap keputusan tersebut jika Mahkamah dapati Hakim perbicaraan telah tersilap dari segi undang-undang dan fakta apabila mencapai sesuatu keputusan seperti yang telah diputuskannya. Dalam kes Ong Cheng Wah & Anor v Supramaniam Arjunan (2001) 4 CLJ 202, 203, Mahkamah memutuskan seperti yang berikut: “The dissenting view in Wong Thin Yit v. Mohamad Ali held that an appellate court is in good position as the trial judge to draw its own conclusion from the primary undisputed facts. It should not be assumed that the trial judge must necessarily be right just because he had seen and heard the witnesses. Even where the trial judge had been impressed by the demeanour of certain witnesses, the appellate court still has an obligation to scrutinize the evidence. The sessions judge had fundamentally misdirected himself and that warranted appellate intervention despite the trite view that findings of fact by the trial court should not generally be disturbed.” [13] Mahkamah ini juga merujuk kepada kes Sivalingam A/L Periasamy v Periasamy & Anor (1996) 4 CLJ 545; (1995) 3 MLJ 395 yang Mahkamah Rayuan mengungkapkan pemerhatiannya seperti berikut: “(1) It its trite law that this court will not readily interfere with the findings of fact arrived at by the court of first instant to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. But we are 6 under a duty to intervene in a case, where, as, here, the trial court has so fundamentally misdirected itself, that one may say that no reasonable court which has properly directed itself and asked the correct questions would have arrived a the same conclusion.” [14] Adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa Mahkamah ini diperingkat rayuan tidak boleh sewenang-wenangnya mencampurtangan di dalam dapatan Tuan Majistret yang mempunyai kelebihan dari segi audio visual melainkan terdapatnya “appealable error” seperti dapatannya adalah bertentangan dengan keterangan-keterangan yang ada dan nyata (goes against the weight of the evidence) atau mengambil kira keterangan atau fakta yang tidak sepatutnya (misapprehension of facts). [15] Di dalam kes Wong Ngee Yen & Others v Ng Yoon Thai & Others (1941) 10 MLJ (F.MS.R) 37, McElwaine CJ (S.S.) yang memberi keputusan majoriti bagi Mahkamah Rayuan pada masa itu telah memutuskan seperti berikut: “An appellate court should be very loath to differ on a finding of fact by a Court which has seen and heard the witnesses but if the learned Judge can be shown to have misdirected himself on the evidence, or to have rejected evidence for a wrong reason or to have drawn an inference from evidence which was equally capable of supporting a different inference it may be the duty of an appellate Court to interfere.” (Emphasis added).” 7 [16] Namun begitu di dalam kes Lim Chor Ching & Ors v Idris Abdul Karim & Another Appeal (1998) 3 CLJ SUPP 145 Mahkamah telah menyatakan seperti berikut: “Inspite of these strong views generally held by courts, an appellate court on the other hand will not hesitate to interfere if the subordinate courts are clearly found to have acted on wrong principles, or that a miscarriage of justice had occurred in the circumstances of those cases, Lord Denning MP in Kerry v Carte [1969] 1 WLP 1372 at p. 1376 had occasion to say: “We will interfere if the judge had gone wrong in principle or is shown to have misapprehended the facts; but even if neither of these is shown, we will interfere if we are in opinion that the judge was clearly wrong. After all, the function of this court is to be a Court of Appeal. We are here to put right that which has gone wrong”. [17] Dalam kes Sepang Omnibus Sdn Bhd v Christina Loh Soo Pang & Ors (1970) 1 LNS 145; (1970) 2 MLJ 234 FC, Ong CJ memutuskan seperti yang berikut: “To conclude, I think it is useful to remember the principles to be applied in appeals against apportionment of liability for contributory negligence. This has been succinctly stated by Lord Denning M.R in Kerry v. Carter [1969] 1 WLR 1372, 1376 as follows: 8 We have been referred to cases on this subject, particularly in the case of Brown v. Thompson [1968] 1 WLR 1003. Since that case it seems to have been assumed in some quarters that this court will rarely, if ever, alter an apportionment made by the judge. Such is a misreading of that case. I think that the attitude of this court was correctly stated in that case, at page 1012, by Edmund Davies LJ when he quoted from the judgment of Sellers LJ in Quintas v. National Smelting Board [1961] 1 WLR 401,409. This court adopts in regard to apportionment the same attitude as it does to damages. We will interfere if the judge has gone wrong in principle or is shown to have misapprehended the facts: but even if neither of these is shown, we will interfere if we are of opinion that the judge was clearly wrong. After all, the function of this court is to be a Court of Appeal. We are here to put right that which has gone wrong.” [18] Berdasarkan dapatannya, Majistret mendapati bahawa arah perjalanan kedua-dua buah kenderaan tersebut mengikut Pegawai Penyiasat “SP1” adalah dari arah yang sama iaitu dari arah bawah ke arah atas dengan merujuk kepada rajah kasar “P3”. [19] Kedua-dua pihak telah mengemukakan dua versi keterangan yang berbeza berkaitan dengan cara perlanggaran berlaku. Perayu/Plaintif menyatakan bahawa terdapat sebuah kereta datang dari arah belakang terus memotong beliau dan kemudian membelok ke arah kawasan parking yang berada betul-betul di sebelah kiri beliau iaitu berhadapan dengan kedai Pizza Hut. Manakala versi Responden/Defendan pula, apabila beliau 9 tiba di hadapan kedai Pizza Hut, beliau telah memberi isyarat untuk masuk parking dan semasa membelok ke kiri dengan tiba-tiba datang sebuah motosikal dari arah belakang telah melanggar motorkar beliau di bahagian tayar hadapan sebelah kiri. [20] Berdasarkan SP1 dan rajah kasar, tempat kejadian semasa kemalangan tersebut berlaku merupakan jalan sehala yang mempunyai lima lorong. Hasil siasatan SP1 mendapati bahawa Responden/Defendan datang dari arah lampu arah belakang dan telah memotong motosikal yang ditunggang oleh Perayu/Plaintif dan seterusnya membelok ke kiri memasuki tempat parking berhadapan dengan Kedai Pizza Hut yang seterusnya menghalang laluan sah penunggang motorsikal yang menunggang di tepi jalan dari arah yang sama. [21] Dalam keadaan di mana, pihak-pihak menyalahkan di antara satu sama lain bagaimana kemalangan berlaku, nas-nas undang-undang memutuskan Mahkamah harus menentukan versi manakah yang “inherently probable” atau “inherently improbable”, Tabarani bin Mohd Arshad & Anor v Chan Tenn Yeu (1999) 3 CLJ 188, Mohamed Salleh bin Awang & Anor v. Low Han Leong (1981) 1 LNS 140; (1982) 1 MLJ
82
[22] Dalam kes Tabarani bin Mohd Arshad & Anor (supra), Mahkamah memutuskan seperti berikut: “Held (1) The trial court erred when it approached the case solely on the basis of deciding which version of the parties was to be believed. 10 When confronted with two conflicting versions, the duty of the trial court was to consider which version was inherently probable or improbable.” [23] Untuk menentukan versi pihak manakah yang lebih berkemungkinan dan lebih tidak berkemungkinan, Mahkamah boleh melihat kepada keterangan senyap iaitu kesan-kesan yang terdapat di atas jalanraya di tempat kemalangan, lihat Ahmad Abdul Majid v. Lee Yat Cheong & Anors (1995) 4 CLJ 721; (1995) 3 MLRH 219 dan Lim Gaw Teong & Anor v. Daniel & Anor (1968) 1 LNS 68; (1968) 1 MLJ 277. [24] Mahkamah boleh merujuk kepada rajah kasar dan membuat kesimpulan siapakah yang bertanggungan. Dalam kes Mohamed Salleh bin Awang & Anor v. Low Han Leong & Anor (1981) 1 LNS 140; (1982) 1 MLJ 82 Mahkamah Persekutuan telah memberikan panduan yang jelas iaitu: “when both parties gave an unclear account of how the accident happened, the court was certainly justified in relying on the sketch plan and from it the court was entitled to draw the necessary inferences as to the liability of each party. The trial court was certainly justified to rely on the sketch plan in order to ascertain the liability of the wrongdoer.” [25] Di dalam hujahan bertulis, Perayu/Plaintif berpandangan bahawa Hakim Mahkamah Sesyen telah khilaf dalam memutuskan Perayu/Plaintif menyumbang cuai sebanyak 10% terhadap kemalangan tersebut apabila: 11 “The Learned Judge had drawn an invalid and illegal inference using an assumption which not in any obvious was supported by any material evidence nor is it supported by any evidence adduced by witnesses in the course of this trial. … the Respondents/Defendants evidence which is not supported by any witnesses clearly suggest the failure in observing and keeping a proper look out of other road users during peak hours especially the presence of the Appellants/Plaintiffs on the left side of the main road before making an abrupt turning into the parking lot leading to the collision. Hence, the collision is due to the negligence of the Respondents/Defendants with no contribution by the Appellants/Plaintiffs.” [26] Setelah meneliti nota prosiding dan keterangan senyap, Mahkamah berpendapat Majistret tidak khilaf apabila memutuskan bahawa Perayu/Plaintif menyumbang cuai sebanyak 10% terhadap kemalangan tersebut. Manakala, Responden/Defendan pula bertanggungan sebanyak 90% ke atas kemalangan tersebut. [27] Mahkamah bersetuju dengan dapatan Majistret di dalam Alasan Penghakimannya bahawa kenderaan yang bergerak dari arah yang sama masing-masing mempunyai tangunggjawab tidak kira samada mereka berada di hadapan atau di belakang. 12 [28] Tambahan pula, kejadian tersebut berlaku pada waktu tengahari pada hari bekerja iaitu pada 27/06/2016 (Isnin) dan tempat kemalangan secara “judicial notice” merupakan jalan yang sibuk terutamanya pada waktu tengahari. Selain itu, jalan tersebut merupakan jalan utama dan terdapat beberapa institusi kewangan dan tempat untuk membeli belah. Jalan tersebut pula berada di tengah-tengah Bandar Kota Bharu. [29] Berdasarkan bagaimana kemalangan tersebut berlaku yang mana pada waktu kejadian Perayu/Plaintif berada di bahu jalan manakala Responden/Defendan memandu di lorong tepi dan ingin membelok ke kiri untuk masuk parking dan Perayu/Plaintif pula berada di belakang Responden/Defendan tetapi berada di bahu jalan, maka oleh hal yang demikian Mahkamah percaya setiap pihak mempunyai tanggungjawab masing-masing supaya berhati-hati bagi memastikan tiada kemalangan berlaku. [30] Berdasarkan kepada fakta-fakta yang telah Mahkamah analisakan dan pertimbangkan dengan sewajarnya seperti di atas, Mahkamah berpandangan bahawa adalah wajar Perayu/Plaintif menyumbang cuai sebanyak 10% terhadap kemalangan yang berlaku. Kuantum [31] Seterusnya Mahkamah akan mempertimbangkan rayuan Responden/Defendan terhadap isu kuantum yang mana Tuan Majistret telah menolak tuntutan Perayu/Plaintif bagi kos rawatan masa hadapan 13 bagi disiplin Aesthetic iaitu rawatan berbentuk kecantikan bagi kecederaan yang dialami pada kaki Perayu/Plaintif. [32] Di dalam menimbangkan isu kuantum di peringkat rayuan, Mahkamah adalah terikat dengan prinsip undang-undang di dalam kes Multar v Lim Kim Chet (1982) CLJ Rep 237; (1982) CLJ 107; (1982) 1 MLJ 184 yang memutuskan seperti yang berikut: “In other words, the two situations in which an appellate court would be justified in interfering by reassessment of the damages would be where the trial judge has acted on a wrong principle or has made an entirely erroneous estimate of the damages.” [33] Di dalam kes Wee Kok Choo vs Firdaus Abdul Malik & 1 lagi
2010
1 LNS 80, Mahkamah memutuskan: “As regards the appeal on quantum it is an established approach for a court exercising appellate jurisdiction to adopt that in an appeal on quantum unless it can be shown to the satisfaction of the Appellate Court that the award is extremely inconsistent with the discernible trend or that award was made on some misapprehension of facts or on some erroneous assumption of law of fact, the Appellate Court should not interfere.” [34] Mahkamah Persekutuan di dalam kes Mahmod bin Kailan v. Goh Seng Choon & Anor (1976) 1 LNS 68; (1976) MLJ 239 memutuskan seperti berikut: 14 “Held, allowing the appeal [1] The appellate court can only interfere with the award of damages by the trial court if it is shown that the trial judge has acted on a wrong principle of law or that he has misapprehended the facts or he has made a wholly erroneous estimate of the damage suffered.” [35] Award untuk Gantirugi Am dan Gantirugi Khas diberi kepada Plaintif setelah Mahkamah mengambil kira prinsip-prinsip undang-undang di dalam kes-kes yang telah diputuskan oleh Mahkamah Atasan. Mengikut kes-kes tersebut di dalam sesuatu tuntutan kemalangan, jumlah award yang diberikan seharusnya munasabah dan bersesuaian dengan kecederaan yang dialami oleh Plaintif. Tujuan utama sesuatu award itu diberikan adalah untuk membolehkan seseorang Plaintif menjalani kehidupan yang lebih sempurna setelah mengalami kecacatan akibat daripada kemalangan tersebut. Tujuan award bukanlah untuk memberi kekayaan atau kesenangan kepada Plaintif dan membebankan Plaintif. [36] Dalam kes Mariam bt Mansor v. JD Peter (1975) 1 LNS 101; (1975) 1 MLJ 279 misalnya Mahkamah memutuskan seperti berikut: “In considering what compensation the court shall award, it is impossible to arrive an accurate figure, however, all the court can do is to award her a sum which would compensate her for pain and suffering she had undergone and will, in all probability, continue to undergo. I feel that the sum awarded should be a fair sum to compensate the Plaintiff for the injuries suffered, but it should not be too excessive to constitute an injustice to the defendant. It is trite law 15 that any claim for special damages must be specifically pleaded and strictly proved as opposed to general damages which is subject to assessment (See Sam Wun Hoong v. Kader Ibramshah [1981] 1 LNS 103; [1981] 1 MLJ 295 at 297, FC). In Yeap Cheng Hock v. Kajima-Taisei Joint Venture [1971] 1 LNS 155; [1973] 1 MLJ 230 at 236 Syed Agil Barakbah, J. held: The general principle is that plaintiff must be prepared to prove his special damages unless it has been agreed. It is not enough for him to write down the particulars and leave them for the court to decide. It is for him to prove them.” [37] Dalam kes Ong Ah Long v. Dr. S. Underwood (1983) CLJ 300 Mahkamah mengatakan: “It must be borne in mind that damages for personal injuries are not punitive and still less a reward. They are simply compensation that will give the injured party reparation for the wrongful act and for all the natural and direct consequences of the wrongful act, so far as money can compensate.” [38] Dalam kes Ku Jia Shiuen & Anor v. Kerajaan Malaysia & Ors
2013
9 CLJ 489 Mahkamah memutuskan: “It is settled law that damages in tort are not meant to be punitive; neither a reward. Damages are meant to be a form of compensation that will give the injured party reparation for the wrongful act so far as 16 money can compensate. It is not meant to enrich the injured party. Therefore, the compensation must by fair, reasonable and adequate but not excessive (Yang Salbiah & Anor v. Jamil bin Harun [1981] 1 LNS 106; [1981] 1 MLJ 292. The aim is to put the injured party back as it were, as far as possible to his original position prior to the tortuous act which caused the damage (Shanmugam Gopal v. Zinal Abidin Nazim & Anor [2003] 8 CLJ 729; [2003] 3 MLJ 76; Ong Ah Long v. Dr S Underwood [1983] 2 CLJ 198.” [39] Di dalam kes Shanmugan Gopal vs Zainal Abidin Nazim & ANor
2003
8 CLJ 729. Mahkamah berkata: “The learned trial judge ought to have given credence to the evidence of the expert, especially so when it remained unchallenged and no expert was called by the defence to refute the evidence.” [40] Mahkamah bersetuju dengan Tuan Majistret apabila beliau memutuskan untuk menolak tuntutan gantirugi khas bagi kos rawatan masa hadapan disiplin aesthetic. Majistret di dalam Alasan Penghakimannya berkata: “Berdasarkan keterangan SP3 yang merupakan seorang Doktor Aesthetic dari Idealyst Clinic Sdn Bhd, kos keseluruhan rawatan aesthetic adalah sebanyak RM240,000.00 dan Perayu/Plaintif memohon 1/3 daripada jumlah kos rawatan tersebut.” 17 [41] Mahkamah tidak menafikan bahawa melalui Laporan Pakar Perayu/Plaintif, terdapatnya “poor aesthetic scar dorsum of right foot and the scar cosmetic deformity will be permanent”, namun Mahkamah ini bersetuju dengan Tuan Majistret bahawa ianya tidak akan menjejaskan langsung kehidupan seharian Perayu/Plaintif. Berdasarkan kepada jawapan SP3 semasa soal balas oleh Peguam Defendan, treatment ini tidak boleh menghapuskan terus parut ini cuma ianya boleh mengurangkan parut semaksimum mungkin sahaja. [42] Seterusnya Mahkamah bersetuju dengan dapatan bahawa tuntutan Perayu/Plaintif adalah suatu tuntutan yang agak melampau sehingga membebankan pihak Responden/Defendan. Dalam keadaan ini Mahkamah berpendapat bahawa sesuatu tuntutan itu perlu diseimbangkan dengan kecederaan yang dialami oleh pihak Perayu/Plaintif. [43] Berdasarkan gambar kecederaan, ianya menunjukkan kecederaan yang dialami tidak akan menjejaskan kehidupan seharian Perayu/Plaintif yang mana ianya tidak akan menjejaskan perwatakan Perayu/Plaintif. [44] Selain itu, Mahkamah berpendapat bahawa tuntutan tersebut boleh dipertimbangkan sekiranya kecederaan tersebut dialami pada bahagian muka Perayu/Plaintif atau pada mana-mana bahagian yang ketara dan Perayu/Plaintif mempunyai kerjaya dalam bidang kecantikan, kewartanan, seni (pelakon/penyanyi) dan lain-lain. [45] Namun begitu di dalam kes ini kecederaan yang dialami adalah pada bahagian kaki dan berdasarkan kepada Alasan Penghakiman Tuan 18 Majistret bahawa walaupun rawatan tersebut diberikan ianya hanya akan mengurangkan kesan parut yang ada dan bukannya menghilangkan atau mengembalikan keadaan kaki Perayu/Plaintif kepada keadaan asal. [46] Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat Tuan Majistret tidak khilaf apabila memutuskan untuk menolak tuntutan gantirugi untuk kos rawatan masa hadapan bagi disiplin aesthetic ini. D. KESIMPULAN [47] Berdasarkan alasan yang diberikan di atas, Mahkamah ini menolak rayuan Perayu/Plaintif dengan kos sebanyak RM1,500.00 Tarikh: 18 September 2018. (DATO’ AHMAD BIN BACHE) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Kota Bharu, Kelantan. 19 Peguamcara Perayu/Plaintif En. Noor Nirman Hizwar bin Hussien, Tetuan Azizi Hizwar & Co, Peguambela & Peguamcara, Lot 2954, Tingkat 1, Jalan Putra, Bandar Baru Pasir Pekan, 16250 Wakaf Bharu, Kelantan. Peguamcara Responden/Defendan Pn. Noor Syahida binti Safiay, Tetuan Othman Hashim & Co, Peguambela & Peguamcara, 1st Floor, PT 371, Rumah Kedai Lembah Sireh, 15050 Kota Bharu, Kelantan.
Wrong text, a broken link, out-of-date content, or a removal request — tell us and we'll check it against the official source.