Nur Aishah Binti Abdullah v Pendakwa Raya (J-05(SH)-310-08/2023)

Ini merupakan rayuan Perayu yang merayu atas keputusan YA Hakim Mahkamah Tinggi bertarikh 10.08.2023. Perayu telah disabitkan bersalah bagi dua pertuduhan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB 1952”) dan telah dihukum penjara seumur hidup.

Setelah meneliti keseluruhan rekod rayuan dan hujahan pihak-pihak, Mahkamah ini telah sebulat suara menolak rayuan Perayu terhadap sabitan dan hukuman dan mengekalkan keputusan Mahkamah Tinggi.

Perayu yang tidak berpuas hati kini telah memfailkan rayuan ke Mahkamah Persekutuan. Alasan Mahkamah ini dalam menolak rayuan Perayu adalah sebagaimana yang dinyatakan di bawah. S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

Perayu telah dituduh atas kesalahan mengedar dadah jenis Heroin seberat 136.60 gram dan dadah jenis Monoacetlymorphines seberat 65.55 gram di bawah Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952. Dua pertuduhan yang dikenakan ke atas Perayu adalah sebagaimana berikut: Pertuduhan Pertama "Bahawa kamu pada 13/12/2018, jam lebih kurang 1.05 petang, di tepi Jalan Resam 13, Taman Bukit Tiram, Ulu Tiram, di dalam Daerah Johor Bahru di dalam Negeri Johor telah mengedar dadah berbahaya berat bersih 136.60 gram Heroin. Oleh yang demikian kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B (1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B (2) Akta yang sama." Pertuduhan Kedua "Bahawa kamu pada 13/12/2018, jam lebih kurang 1.05 petang, di tepi Jalan Resam 13, Taman Bukit Tiram, Ulu Tiram, di dalam Daerah Johor Bahru di dalam Negeri Johor telah mengedar dadah berbahaya berat bersih 65.55 gram Monoacetylmorphines. Oleh yang demikian kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen 39B(2) Akta yang sama." S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana telah memperincikan fakta material berkenaan kes pendakwaan di dalam alasan penghakimannya yang mana, dengan hormatnya, kami terima pakai dengan pengubahsuaian (di mana perlu).

6.

Seterusnya, pada jam lebih kurang 12.00 tengahari, bertempat di Taman Bukit Ulu Tiram, SP2 bersama seorang lagi AP iaitu Kprl. Mohamad Nazrin bin Yusoff telah menunggu berdekatan telefon awam di KFC Ulu Tiram selama lebih kurang 20 minit sebelum sebuah kereta yang dinaiki oleh “Ayu” dan seorang lagi lelaki melayu berhenti berdekatan dengan kereta yang dinaiki AP. S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

“Ayu” bersama seorang lelaki melayu tersebut masuk ke bahagian belakang kereta

SP2 telah mengecam “Ayu” adalah Tertuduh iaitu Perayu di dalam rayuan ini.

Selepas menunggu selama 10 hingga 15 minit, SP2 melihat Perayu sampai dengan kereta yang sama, bersendirian dan “berlari anak” (tergesa-gesa) ke arah kereta SP2. Perayu membawa bersamanya satu beg bewarna hitam dan telah masuk ke dalam kereta SP2 melalui pintu belakang penumpang. SP2 ada bertanya kepada “Ayu” sama ada barang tersebut cukup atau tidak dan “Ayu” menjawab, “kalau nak pasti, tengoklah”. Maka, telah meminta “Ayu” mengoyakkan sedikit plastik dan surat khabar untuk melihat isi kandungan.

Perayu kemudiannya telah membuka beg yang dibawa dan mengoyakkan salah satu bungkusan plastik dan surat khabar untuk SP2 melihat isi kandungannya dan menunjukkan “dadah” S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw yang dibawa kepada SP2. Selepas 5 minit, SP2 kemudiannya keluar dari kereta kononnya untuk mengambil penimbang di dalam bonet kereta sambil memberi isyarat kepada pasukan serbuan dan terus meninggalkan tempat kejadian.

Semasa SP1 dan anggota menghampiri kereta AP (SP2), Perayu telah membuka pintu belakang kereta dan berlari menuju ke jalan besar. Walau bagaimanapun, Perayu telah berjaya ditangkap dan kemudiannya dibawa ke Ibu Pejabat Polis Daerah Seri Alam untuk urusan selanjutnya. Perayu telah dikenal pasti sebagai Nur Aishah binti Abdullah.

Sejurus selesai membuat laporan tangkapan dan senarai geledah, dadah yang dirampas telah dibuat tandaan oleh SP1 dan timbangan berat kasar diambil sebelum Perayu dan dadah yang dirampas tersebut diserahkan kepada Pegawai Penyiasat iaitu Insp. Mohd Hafiz bin Rosian (SP5). SP5 kemudiannya telah menghantar barang kes dadah tersebut untuk dianalisa oleh Ahli Kimia, iaitu Encik Sidek bin Ahmad (SP4).

SP4 telah dipanggil untuk memberi keterangan dan mengesahkan bahawa dadah yang dirampas adalah jenis Heroin dengan berat bersih 136.60 gram dan Monoacetlymorphines dengan berat sebanyak 65.55 gram. S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw Laporan Kimia telah disediakan oleh SP4 dan dikemukakan sebagai Ekshibit P14. DAPATAN HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES

YA Hakim Mahkamah Tinggi di dalam alasannya menyatakan bahawa dalam menentukan pembuktian kes prima facie, satu penilaian secara maksima perlu dibuat terhadap keseluruhan keterangan bukti yang dikemukakan termasuk menilai kredibiliti saksi-saksi dan melihat inferens yang boleh dibuat dari keterangan bukti kes pendakwaan untuk membuktikan setiap elemen kesalahan.

Bagi kes ini, YA Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati bahawa elemen pertama pertuduhan iaitu dadah yang dirampas merupakan dadah berbahaya seperti yang disenaraikan di bawah Jadual Pertama ADB 1952 telah berjaya dibuktikan melalui keterangan Ahli Kimia (SP4). Jenis dan berat dadah telah disahkan dan dibuktikan dari keterangan SP4 dan Laporan Kimia di Ekshibit P14 iaitu sebagaimana yang dinyatakan dalam dua pertuduhan ke atas Perayu, iaitu dadah jenis Heroin dengan berat bersih 136.60 gram dan dadah jenis Monoacetlymorphines seberat 65.55 gram. S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

17.

Tambahan pula, rantaian pergerakan barang kes tidak terputus dan Perayu sendiri tidak mempertikaikan mengenai dadah-dadah yang dirampas tersebut.

Bagi elemen kedua pertuduhan iaitu elemen milikan (possession) atau kawalan (custody) dan pengetahuan (knowledge) atas dadah berbahaya tersebut, YA Hakim Mahkamah Tinggi menyatakan bahawa pihak pendakwaan perlu mengemukakan keterangan bahawa Tertuduh mempunyai kawalan atau jagaan serta pengetahuan tentang dadah yang dijumpai (lihat kes Chan Pean Leon v. PP [1956] MLJ 237). Mahkamah dalam kes Chan Pean Leon (supra) juga telah memutuskan bahawa “a person is said to be in possession of a thing if he has the power to deal with it as the owner to the S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw exclusion of all other persons”. Maksud “custody”, “control” and “possession” ini telah dibincangkan dalam kes Leow Nghee Lim v Red [1956] 1 MLJ. Manakala bagi pembuktian pengetahuan, Mahkamah Persekutuan dalam kes Parlan bin Dadeh v Public Prosecutor [2009] 1 CLJ 717 memutuskan bahawa elemen pengetahuan boleh dilihat dari inferens atau kesimpulan fakta. Ringkasnya, istilah “pemilikan” merujuk kepada keupayaan pemiliknya untuk berurusan dengan dadah dengan mengecualikan akses orang lain dan mempunyai pengetahuan tentang dadah yang dipersoalkan.

YA Hakim Mahkamah Tinggi berpuas hati bahawa pihak pendakwaan telah membuktikan kedua-dua pertuduhan tersebut yang mana pihak pendakwaan telah mengemukakan fakta dan inferens berikut untuk membuktikan pemilikan terhadap dadah:

Dadah dijumpai dan dirampas dari dalam beg hitam yang dibawa oleh Tertuduh di dalam kereta AP, SP2;

(ii) SP2 mengecam Tertuduh sebagai “Ayu” yang berurusan dengannya dalam jual beli dadah tersebut;

(iii) Tertuduh bertindak untuk melarikan diri ketika pasukan serbuan menghampiri kereta AP dan telah berjaya ditangkap pada jarak 10 hingga 15 meter dari kereta AP;

(iv) Berat dadah yang dirampas membenarkan pemakaian anggapan pengedaran di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952; S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

Rantaian keterangan barang kes tidak terputus di mana dadah yang dirampas adalah juga yang telah dihantar untuk analisa dan seterusnya yang dikemukakan di Mahkamah; dan

(vi) Saksi-saksi pendakwaan adalah kredibel, dan keterangan AP, iaitu SP2 adalah konsisten dan boleh dipercayai.

Dalam memutuskan berkenaan elemen kedua pertuduhan di bawah Seksyen 39B(1)(a) ADB 1952 ini, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa fakta mengenai Tertuduh telah dilihat memegang beg hitam yang mengandungi dadah serta urusan jual beli yang dilakukan dengan SP2, jelas menunjukkan bahawa Tertuduh mempunyai kawalan dan jagaan serta pengetahuan mengenai dadah yang dijumpai, maka ianya adalah dalam milikan Tertuduh semasa ditangkap. Mahkamah Tinggi juga mendapati bahawa berkenaan keterangan saksi-saksi polis yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan ini, kredibiliti mereka adalah utuh dan tiada sebab untuk Mahkamah Tinggi meragui keterangan mereka (rujuk PP v. Mohamed Ali [1962] 28 MLJ 257 dan Shah lrwan Ton v. PP [2013] 1 LNS 377).

Selain itu, YA Hakim Mahkamah Tinggi berpandangan bahawa sebagai AP, keterangan SP2 boleh diterima masuk tanpa perlu keterangan sokongan. SP2 juga adalah saksi yang kompeten. Kenyataan ini adalah bersandarkan peruntukan undang-S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw undang dan nas kes duluan, yang mana beliau telah merujuk kepada peruntukan Seksyen 118 Akta Keterangan 1950 dan juga keputusan kes Mahkamah Persekutuan di dalam Wan Mohd Azman Hassan v. PP [2010] 4 CLJ 529.

23.

Berkenaan dengan elemen ketiga pertuduhan iaitu pengedaran, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati bahawa memandangkan elemen pemilikan telah berjaya dibuktikan, maka satu kes prima facie pengedaran dibuktikan bawah Seksyen 180(4) Kanun Tatacara Jenayah melalui pemakaian anggapan di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952 serta berdasarkan berat dadah Heroin dan Monoacetylmorphines yang melebihi berat minima 15 gram.

Berdasarkan keterangan Perayu, secara ringkasnya, pada 13.12.2018, jam 10.15 pagi ketika Perayu sedang berada di tempat kerja iaitu salon rambut yang terletak di Bandar Baru Uda, Perayu telah menerima panggilan dari kenalannya S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw bernama Man yang ingin berjumpa dengannya berkenaan tawaran kerja sebagai agen untuk berurusan dengan pihak imigresen. Man ini merupakan kawan kepada teman lelaki Perayu yang dikenali sejak 2017. Menurut Perayu, Man menawarkan kerja yang melibatkan proses pemutihan pendatang asing di mana antara lain, Tertuduh akan menerima dan memberikan dokumen-dokumen PATl dan memandu PATl ke Jabatan lmigresen pada bila-bila masa selain kerja lain yang bersampingan. Man telah meminta Tertuduh menjalankan kerja tersebut pada hari yang sama untuk Tertuduh membuat keputusan samada kerja tersebut sesuai dengan dia atau tidak.

Perayu telah bersetuju dengan tawaran kerja tersebut kerana gaji yang lumayan. Man kemudiannya telah meminta Perayu untuk berjumpa dengannya di hadapan KFC Puteri Wangsa. Perayu kemudiannya telah meminta rakan sekerjanya bernama Mimi untuk menghantar Perayu ke KFC Puteri Wangsa. Sampai di situ, Perayu berjumpa dengan Man lalu menaiki kereta Man, jenis Myvi bewarna putih dan Man telah membawanya ke Ulu Tiram untuk “berurusan dengan beberapa orang agen imigresen”.

Semasa memandu ke KFC Ulu Tiram tersebut, Man ada menerima satu panggilan telefon dan memberitahu Perayu bahawa dua orang agen imigresen akan menunggunya di KFC Ulu Tiram. Sampai di KFC Ulu Tiram, Perayu mengatakan yang S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw Man keluar dari kereta, membuka bonet belakang dan mengeluarkan satu beg berwarna hitam yang dikatakan mempunyai barangan peribadi PATI dan berjalan menuju ke arah sebuah kereta Proton Saga untuk berjumpa agen tersebut. Pada masa itu, Perayu hanya menunggu di dalam kereta. Selepas 10 minit, Man kelihatan keluar dari kereta Proton Saga tersebut dan kembali ke kereta Myvi yang mana Perayu masih berada di dalamnya.

28.

Perayu melihat ada satu beg berwarna biru di belakang tempat duduk belakang kereta jenis “knapsack”. Perayu kemudiannya telah memandu sendiri kereta Myvi putih tersebut dan setelah sampai semula di hadapan KFC Ulu Tiram, Perayu melihat kereta “agen imigresen” tadi masih ada disitu. Perayu telah mengambil beg berwarna biru dan berjalan menuju ke arah kereta Proton Saga tersebut. Apabila Perayu menghampiri bahagian kanan kereta Proton Saga, tiba-tiba dia melihat beberapa orang meluru ke arahnya dan memperkenalkan diri sebagai polis lalu menangkapnya.

Perayu menafikan yang dia sempat masuk ke dalam kereta Proton Saga dan menafikan yang dia cuba untuk melarikan diri. Beg berwarna biru tadi dirampas dan didapati terdapat dadah di dalamnya. Perayu menafikan ada pengetahuan mengenai dadah tersebut dan mengatakan bahawa selepas itu dia telah diarahkan masuk ke dalam kereta Proton Saga dan ditunjukkan satu beg hitam yang mana isi kandungannya adalah plastik hitam dan bungkusan surat khabar yang telah dikoyakkan. lsi kandungan bungkusan itu ditunjukkan kepada Tertuduh dan dikatakan ianya adalah dadah. Beg bewarna biru juga telah dibuka oleh anggota polis dan satu bungkusan surat khabar tulisan cina juga ditunjukkan kepada Tertuduh dan diberitahu yang ia adalah dadah. Perayu mengatakan bahawa dadah-dadah tersebut adalah milik Man dan dia hanyalah pembawa yang ikhlas (innocent carrier). S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw DAPATAN HAKIM MAHKAMAH TINGGI DI AKHIR KES

Dalam menimbangkan pembelaan Perayu, Hakim Mahkamah Tinggi menyatakan bahawa bagi anggapan pengedaran di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952, beban akan berpindah kepada Tertuduh untuk menyangkal anggapan tersebut atas imbangan kebarangkalian yang mana bebannya adalah lebih berat dari menimbulkan keraguan yang munasabah (rujuk kes PP v. Yuvaraj [1968] 1 LNS 116).

32.

Berhubung dengan isu wujudnya dua versi keterangan yang berbeza diberikan oleh kedua-dua belah pihak, YA Hakim Mahkamah Tinggi berpendapat bahawa keterangan SP2 cukup kredibel dan boleh dipercayai. Maka, tiada sebab untuk Mahkamah Tinggi tidak mempercayai keterangan SP2 dan tiada kemungkinan SP2 ingin memerangkap atau mengenakan Perayu dalam urusan jual beli dadah ini. Jika Perayu mengatakan keterangan SP2 adalah tidak kredibel, maka Perayu perlu mengemukakan keterangan yang mencukupi bagi tujuan menunjukkan keterangan SP2 tidak boleh dipercayai. Tambahan pula, keterangan SP2 disokong oleh SP1 yang juga melihat Tertuduh bersama seorang lelaki memasuki kereta AP pada kali pertama perjumpaan.

YA Hakim Mahkamah Tinggi seterusnya menyatakan bahawa kewujudan Man tidak menjadikan kes pendakwaan terganggu kerana Perayu adalah orang yang berurusan dengan AP mengenai pembelian dadah tersebut. Apa saja urusan Tertuduh dengan Man tidak mengakas bukti bahawa Tertuduh adalah orang yang berkomunikasi dengan SP2 sebagai “Ayu”, berurusan dan berbincang mengenai jual beli dadah semasa di dalam kereta, dan seterusnya membawa beg berisi dadah dan masuk ke dalam kereta SP2 pada perjumpaan kedua.

Mengenai pembelaan “innocent carrier” pula, YA Hakim Mahkamah Tinggi mendapati Perayu bukan seorang innocent S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw carrier kerana dia adalah orang yang berurusan secara terus dengan AP. Tertuduh telah mengesahkan isi kandungan dadah semasa di dalam kereta AP. Maka, dia tahu apa yang ada dalam beg berwarna hitam tersebut. Dari keterangan SP2, jelas Tertuduh mempunyai pengetahuan penuh mengenai perjalanan urusan jual beli dan barangan apa yang sebenarnya diniagakan.

Mengenai keterangan bahawa Tertuduh melarikan diri yang diberikan oleh SP1 yang berada di tempat kejadian, YA Hakim Mahkamah Tinggi yang bijaksana mendapati bahawa tiada sebab untuk SP1 berbohong mengenai fakta yang begitu jelas dan tiada kepentingan peribadi atau motif yang memungkinkan SP1 untuk tidak bercakap benar atau menokok tambah sesuatu yang tidak berlaku. Mahkamah merujuk kepada satu kes yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan iaitu Khee Thuan Giap v PP [2019] 1 LNS 568, yang mana telah diputuskan bahawa jika Tertuduh mengemukakan versi seolah-olah pihak polis ingin memerangkap atau mengenakan Tertuduh, motif tersebut perlu dibuktikan oleh Tertuduh.

Seterusnya, YA Hakim Mahkamah Tinggu juga telah memutuskan bahawa ketiadaan bukti DNA atau cap jari pada plastik bungkusan dadah tidak menjejaskan fakta kes pendakwaan. lni adalah kerana, keterangan DNA atau cap jari hanya merupakan keterangan bukti sokongan sahaja terutama S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw jika identiti pelaku dipertikai. Ketiadaannya tidak akan mengganggu kes pendakwaan terutamanya jika wujud keterangan bukti lain yang kuat bahawa Perayu sememangnya berada ditempat kejadian.

YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa keterangan Perayu gagal menimbulkan keraguan munasabah bahawa dia mempunyai milikan dadah yang dirampas dan gagal mematahkan anggapan di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952 untuk pengedaran. Dalam kes ini, anggapan hanya dibuat di bawah Seksyen 37(da) iaitu bagi tujuan pengedaran setelah milikan telah berjaya dibuktikan oleh pendakwaan. Maka hujahan peguam mengenai “double presumption” tidak timbul.

Setelah meneliti dan mempertimbangkan keseluruhan pembelaan Perayu, YA Hakim Mahkamah Tinggi berpendapat bahawa pembelaan Perayu hanya satu penafian dan versinya tidak boleh dipercayai. lanya telah direka semata-mata untuk melepaskan diri dari kesalahan yang telah dilakukan. Tiada keterangan bukti lain yang menyangkal bahawa dadah yang dijumpai di dalam beg dibawa oleh Perayu. Perayu juga telah berkomunikasi dengan SP2 dan tiada kemungkinan atau sebab untuk SP2 tidak bercakap benar. S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

Oleh yang demikian, YA Hakim Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes terhadap Perayu melampaui keraguan munasabah. Perayu juga gagal menyangkal anggapan di bawah Seksyen 37(da) ADB 1952 atas imbangan kebarangkalian. Dalam rayuan mitigasi Peguam Perayu, beliau telah merujuk dan memohon Mahkamah mempertimbangkan hukuman alternatif selain hukuman mati setelah pindaan yang baru dibuat kepada Seksyen 39B ADB 1952 agar menjatuhkan hukuman pemenjaraan seumur hidup. Mahkamah Tinggi menjatuhkan hukuman penjara seumur hidup terhadap Perayu.

Di dalam rayuan ini, Perayu telah membangkitkan 16 alasan di dalam Petisyen Rayuannya. Berdasarkan kepada Petisyen Rayuan tersebut, secara ringkasnya, Perayu hanya memfokuskan kepada isu-isu berikut:

kredibiliti saksi-saksi pendakwaan;

elemen pemilikan ekslusif dan pengetahuan berkenaan dadah gagal dibuktikan oleh pihak pendakwaan; dan

pihak pendakwaan tidak boleh bergantung pada anggapan di bawah Seksyen 37(d) ADB 1952 untuk membuktikan milikan kerana “presumption upon a presumption” adalah tidak berperlembagaan (unconstitutional). S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

Mengenai kredibiliti saksi-saksi pendakwaan yang dipertikaikan oleh Perayu, Peguam Perayu menghujahkan sebagaimana berikut:

SP5 telah mengemukakan bukti laporan cap jari Pusat Pendaftar Penjenayah Malaysia & Singapura yang mengesahkan bahawa cap jari yang berjaya ditimbulkan dari dadah yang dijumpai adalah tidak berpadanan dengan cap jari Tertuduh. Malah, SP5 mengakui tidak berusaha untuk mengenal pasti milik siapakah 3 cap jari tersebut. Oleh yang demikian, Peguam Perayu menghujahkan bahawa SP5 gagal membuat siasatan yang rapi berkenaan perkara ini.

Ketiadaan keterangan forensik mengenai cap jari Perayu menyokong versi Perayu bahawa dia tidak mengetahui kandungan beg yang dijinjitnya tersebut dan tidak pernah menyentuhnya. Hal ini juga bercanggah dengan keterangan SP2 yang menyatakan Perayu memasuki kereta dan SP2 telah meminta Perayu mengoyakkan plastik dan kertas yang membalutkan dadah tersebut. Keterangan lisan SP2 adalah bercanggah dengan laporan cap jari yang mengesahkan tiga cap jari yang ditemui tidak berpadanan dengan cap jari Perayu.

Pihak pendakwaan gagal atau tidak membekalkan rakaman CCTV di tempat kejadian yang mana SP5 langsung tidak mengambil gambar CCTV dengan alasan S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw bahawa CCTV menghala ke arah yang lain. Menurut Peguam Perayu, inferens bertentangan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 patut dibangkitkan terhadap pihak pendakwaan atas kegagalan membekalkan rakaman CCTV tersebut. Peguam Perayu merujuk kepada kes Kes PP v Chia Leong Foo [2000 6 MLJ] berkenaan inferens bertentangan ini dan menghujahkan bahawa disebabkan keraguan yang telah timbul, Mahkamah harus menerima versi pihak Perayu termasuk bahawa “Man” seorang yang telah memasuki kereta SP2 pada kali pertama kereta MYVI sampai di tempat kejadian di mana beliau yang telah membawa beg hitam yang mengandungi dadah masuk ke dalam kereta SP2 tanpa Perayu. Juga versi bahawa kemudiannya Perayu telah datang dengan membawa beg yang lain yang berwarna biru tanpa mengetahui kandungannya kerana telah ditipu oleh “Man”.

Peguam Perayu juga menghujahkan bahawa selepas tangkapan, SP1 telah membawa Perayu ke beberapa tempat sebelum balik ke pejabat JSJN IPK Johor. Maka, inferens yang boleh dibuat adalah pada masa itu, SP1 sedang mencari dan ingin menangkap lelaki yang bernama “Man” kerana “Man” adalah individu sebenar yang menyerahkan beg hitam yang mengandungi dadah kepada SP2.

Berhubung dengan isu milikan dan pengetahuan berkenaan dadah tersebut pula, Peguam Perayu yang terpelajar S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw menghujahkan bahawa sebagaimana pembelaan Perayu, Perayu mengatakan yang dia tidak pernah menyentuh beg hitam tersebut atau memberikan beg hitam kepada SP2. Beg hitam tersebut dikatakan telah diberikan oleh seorang lelaki Melayu bernama “Man” kepada SP2. Perayu juga menafikan pernah memasuki kereta Proton Saga milik SP2. Menurut Peguam Perayu, pembelaan Perayu ini bukan pemikiran terkemudian (afterthought) kerana pembelaan tersebut telah dikemukakan semasa kes pendakwaan. “Alcantara notice” juga telah diberikan kepada pihak polis dan pihak pendakwaan. Pihak Pendakwaan juga tidak pernah menafikan kewujudan seorang lelaki Melayu. Kewujudan lelaki melayu bernama “Man” bukan direka atau “fictitious”.

Peguam Perayu telah merujuk kepada kes Yee Wen Chin v PP [2008] 6 MLJ, yang mana Yang Arif Gopal Seri Ram telah memutuskan seperti berikut: “[12] ... That case is authority for the proposition that a person charged with trafficking is entitled to an aquittal on that charge by showing that he was a mere possessor or the drugs whilst another was the true trafficker.”

Hujahan pihak pembelaan adalah Perayu merupakan pembawa yang tidak bersalah “innocent carrier”. S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

Selain itu, Peguam Perayu juga ada membangkitkan isu berkenaan kegagalan pihak pendakwaan untuk membekalkan tangkap layar WhatsApp antara SP2 dan Perayu. SP5 juga gagal menyiasat dengan service provider rekod panggilan dan pesanan (mesej) 4 biji telefon bimbit yang telah dirampasnya.

Atas kegagalan pihak pendakwaan untuk membekalkan telefon bimbit yang digunakan oleh SP2 dan/ atau kegaggalan membekalkan tangkap layar perbualan WhatsApp antara SP2 dan Perayu, pihak pembelaan menghujahkan bahawa anggapan (inferens) bertentangan di bawah Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 patut dibangkitkan terhadap pihak pendakwaan. S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

Peguam Perayu yang terpelajar juga telah menghujahkan bahawa telah berlaku ganggu usik terhadap rampasan dadah tersebut, di mana sekiranya seseorang boleh meletakkan cello tape pada salah satu kertas surat khabar cina yang telah dikoyakkan semasa di dalam kereta SP2, bermakna orang tersebut boleh juga dengan mudah membuka 11 bungkusan surat khabar-surat khabar yang lain dan oleh itu menganggu usik kandungannya. Juga disebabkan plastik yang berwarna hitam tersebut telah hilang dan tidak diketahui ke manakah ianya telah pergi, bermakna seseorang yang tidak diketahui identitinya juga telah mempunyai akses kepada barang kes dadah tersebut dan oleh itu boleh menganggu usik dadah tersebut.

Selanjutnya, Peguam Perayu juga membangkitkan mengenai isu kredibiliti Ahli Kimia yang memberikan keterangan di dalam kes ini. Hujahan Perayu adalah Ahli Kimia (SP4) telah mengakui yang beliau tidak mempunyai kelayakan akademik untuk menganalisa dadah jenis Heroin dan Monoacetylmorphines. Cuma kepakarannya adalah berdasarkan latihan sambil bekerja sahaja. Adalah dihujahkan bahawa adalah tidak selamat untuk menerima keterangan seorang Ahli Kimia di dalam kes yang serius seperti rayuan ini. Peguam Perayu merujuk kepada kes PP v Lin Lian Chen [1991] 1 MLJ 316 dan juga kes Kumaraguru & ors v PP [1994] 1 MLJ 254. S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

50.

Peguam Perayu juga berhujah bahawa Seksyen 114(e) Akta Keterangan 1950 tidak patut dibangkitkan kerana pihak Perayu telah menimbulkan bantahan terhadap proses analisa yang digunapakai oleh Ahli Kimia serta mengenai kegagalan Ahli Kimia mematuhi Seksyen 37(J) ADB 1952.

Pihak pendakwaan pula, sebagai membalas hujahan Perayu-Perayu, telah menghujahkan sebagaimana berikut:

Pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Perayu-Perayu berdasarkan kepada keterangan-keterangan saksi pendakwaan. S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

Berkenaan dengan isu kawalan, milikan dan pengetahuan Perayu, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa penglibatan Agent Provocateur (SP2), yang telah berurusan secara terus dengan Perayu menguatkan fakta bahawa dadah-dadah yang dirampas oleh SP1, adalah milik Perayu. Tambahan pula, semasa SP2 berurusan dengan Perayu, Perayu sendiri telah meminta untuk melihat wang yang dijanjikan dan telah membawa sendiri beg yang berisi dadah untuk ditunjukkan kepada SP2. Selain itu, Perayu telah datang bersendirian pada kali kedua dengan membawa bersama barang kes dadah tersebut.

Selain itu, hujahan pihak pendakwaan adalah tindakan Perayu melarikan diri daripada tempat kejadian setelah menyedari kehadiran SP1 dan anggota-anggota serbuan jelas menunjukkan pengetahuan Perayu terhadap barang yang dirampas adalah dadah berbahaya. Pihak pendakwaan merujuk kepada kes Parlan Dadeh v PP [2009] 1 CLJ 717 yang memutuskan seperti berikut: “In this case the reaction of the appellant in looking stunned or shocked upon being approached by the police is clearly admissible under s. 8 since it has a direct bearing on the fact in issue as the drugs found were tucked away in the front of the jeans worn by him. The explanation for his reaction must therefore be offered by he himself as S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw required by s. 9. The court cannot, on its own, offer an explanation for his reaction.”

Bagi maksud elemen kawalan dan milikan, pihak pendakwaan telah merujuk kepada kes Ho Seng Seng v. Rex [1951] MLJ 225 [TAB 3] berkenaan pengetahuan (knowledge) seperti berikut: “I think that the element of knowledge is implicit in the word 'custody' and in the word 'control'. 'Custody' means watching over or keeping safe. You cannot watch over a thing or keep it safe unless you know it is there. Similarly you cannot have 'control' of a thing unless you know it is there....”

Pihak pendakwaan menghujahkan bahawa berdasarkan keterangan SP2, SP2 yang telah terlebih dahulu berurusan dengan Perayu. Semasa perjumpaan pertama, Perayu adalah orang yang berurusan dengan SP2 apabila Perayulah yang bertanya tentang duit dan Perayu juga telah menyuruh SP2 menunggu sementara Perayu mengambil dadah untuk diserahkan kepada SP2. Rujukan juga kepada keterangan SP2, semasa SP2 bertanya kepada Perayu bahawa SP2 tidak mahu tunggu lama, Perayu telah menjawab, dia akan gentle. Maka, telah dihujahkan bahawa daripada kata-kata Perayu ini telah memberikan suatu inferens bahawa Perayu mempunyai kawalan penuh ke atas urusan jual beli tersebut dan dadah S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw yang akan diserahkan kepada ada dalam pengetahuan Perayu.

Selanjutnya, Timbalan Pendakwaraya terpelajar juga telah menghujahkan bahawa keterangan SP2 adalah satu keterangan yang kukuh untuk mensabitkan Perayu sepertimana peruntukkan Seksyen 40A ADB 1952, seperti berikut: “Evidence of agent provocateur admissible 40A. (1) Notwithstanding any rule of law or the provisions of this Act or any other written law to the contrary, no agent provocateur shall be presumed to be unworthy of credit by reason only of his having attempted to abet or abetted the commission of an offence by any person under this Act if the attempt to abet or abetment was for the sole purpose of securing evidence against such person.

Notwithstanding any rule of law or this Act or any other written law to the contrary, and that the agent provocateur is a police officer whatever his rank or any officer of customs, any statement, whether oral or in writing made to an agent provocateur by any person who subsequently is charged with an offence under this Act shall be admissible as evidence at his trial.”

Pihak pendakwaan seterusnya telah merujuk kepada kes Wan Mohd Azman Hassan v. PP [2010] 4 CLJ 529 yang S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw diputuskan oleh Abdull Hamid Embong FCJ sebagaimana berikut: “Under s.40A of the Act, the evidence of the AP cannot be excluded in the exercise of the judicial discretion (see Evidence Practise and Procedure 3rd Edn. By Augustine Paul). An otherwise admissible evidence such as this one under s. 40A of the Act does not become inadmissible merely because it had been improperly or unfairly obtained. S. 40A(2) of the Act affirms this admission notwithstanding any other laws, written or otherwise, to the contrary. He may thus relate the full story of what happened in his negotiations with the drugs seller and any statement made by the latter to him shall be admissible in evidence.”

Berdasarkan kepada keterangan SP1 dan SP2, pihak pendakwaan menghujahkan bahawa Perayu mempunyai kawalan, milikan serta pengetahuan penuh ke atas dadah-dadah yang dijumpai. Manakala elemen pengedaran dadah telah dibuktikan dengan menggunapakai anggapan di bawah Seksyen 37(da)(i) ADB 1952 & Seksyen 37(da)(iii) ADB 1952.

Berkenaan isu keterangan oleh Ahli Kimia yang dicabar oleh pihak pembelaan, pihak pendakwaan telah merujuk kepada kes Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492 (SC) sebagaimana berikut; S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw “(5) In this type of cases where the opinion of the Chemist is confined only to the elementary nature and identity of the substance, the court is entitled to accept the opinion of the expert on its face value, unless it is inherently incredible or the defense calls evidence in rebuttal by another expert to contradict the opinion. so long as some credible opinion is given by the Chemist to support his opinion, there is no necessity for him to go into details of what he did in the laboratory, step by step;"

Pihak pendakwaan juga menghujahkan dalam keadaan di mana tiada rebuttal evidence oleh pakar yang lain dan tiada percanggahan ketara dikemukakan oleh pihak pembelaan semasa perbicaraan, maka keterangan pakar yang diberikan oleh SP4 hendaklah diterima oleh Mahkamah.

Berkenaan dengan kredibiliti SP2, keterangan-keterangan lain seperti CCTV dan cap jari hanyalah merupakan keterangan sokongan dan ketiadaanya tidak menjejaskan keterangan SP2 sebagai Agent Provocateur yang mana keterangan SP2 adalah jelas dan bukan rekaan sebagaimana yang boleh dilihat dalam Nota Keterangan. S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH

Mahkamah ini telah meneliti lanjut alasan penghakiman yang disediakan oleh YA Hakim Mahkamah Tinggi serta hujahan pihak-pihak, yang mana kami sebulat suara mendapati bahawa pihak Perayu gagal menunjukkan bahawa terdapat merit dalam rayuan ini.

Mengenai hujahan pihak pembelaan perkenaan isu keterangan pakar SP4, iaitu Ahli Kimia, kami mendapati bahawa tiada kekurangan dalam kelayakan oleh Ahli Kimia yang telah memberikan keterangan dalam perbicaraan kes ini. Kami bersetuju dengan hujahan pihak pendakwaan yang merujuk kepada kes Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492 bahawa pihak Mahkamah mempunyai budi bicara untuk menerima keterangan pakar ini. Tambahan pula dengan ketiadaan keterangan pakar lain yang dikemukakan oleh pihak pembelaan.

Selanjutnya, berkenaan dengan keterangan SP2 yang merupakan Agent Provocateur, kami berpandangan bahawa berdasarkan Seksyen 40(a) ADB 1952, keterangan SP2 ini tidak boleh dikatakan tidak boleh dipercayai kerana terdapatnya keterangan yang melimpah ruah melibatkan Perayu semasa hari kejadian. Selain itu, Mahkamah ini juga berpandukan kepada keputusan kes Mahkamah Persekutuan di dalam kes S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw

Namasiyiam (2) Rajindran (3) Goh Chin Peng, And (4) Ng Ah Kiat V Public Prosecutor [1987] 2 MLJ 336 yang berikut: “In the case of P.W.1 it was clear from the facts and surrounding circumstances that he was an agent provocateur. As such, he is protected by the provision of section 40A(1) and (2) of the Act in that he is not presumed to be unworthy of credit and his evidence relating to any attempt to abet or abetment of the offence if done for the purpose of securing evidence against an accused person, is admissible. Similarly, any statement made to him by an accused person shall be admissible at the trial. There is therefore no requirement for the evidence of an agent provocateur to be corroborated.”

Berdasarkan keputusan kes tersebut, Mahkamah ini berpandangan bahawa sabitan ke atas Perayu adalah selamat berpandukan keterangan saksi-saksi pendakwaan termasuk keterangan yang merupakan agent provocateur. Ketiadaan keterangan sokongan lain seperti laporan cap jari dan rakaman CCTV tidak menjejaskan kes pendakwaan yang mana menurut Mahkamah ini, Perayu gagal di dalam pembelaannya untuk menunjukkan bahawa terdapat keraguan munasabah di dalam kes pendakwaan.

Berhubung dengan kewujudan individu bernama “Man” yang dibangkitkan oleh Perayu, Mahkamah ini berpandangan S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw bahawa versi pembelaan ini tidak dapat menyanggah keterangan bahawa Perayu telah ditangkap bersama dadah-dadah yang dijumpai yang mana ketika tangkapan, hanya Perayu seorang sahaja yang berada di tempat kejadian serta tindakan Perayu cuba melarikan diri menunjukkan yang Perayu mempunyai pengetahuan berkenaan dadah tersebut.

Kami merujuk kepada kes of Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng & Ors v Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 MLJ 97 yang memutuskan sebagaimana berikut: “Generally, an appellate court will not intervene unless the trial court was shown to be plainly wrong in arriving at its decision or where there had been no or insufficient judicial appreciation of the evidence.”

Oleh itu, kami sebulat suara mengesahkan sabitan dan hukuman oleh Hakim Mahkamah Tinggi dan menolak rayuan Perayu. Keputusan Mahkamah Tinggi bertarikh 10.08.2023 adalah dikekalkan.

Keputusan Mahkamah ini dibuat setelah meneliti alasan penghakiman YA Hakim Mahkamah Tinggi, hujahan bertulis S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw dan hujahan lisan pihak-pihak serta setelah mengambilkira keterangan yang dikemukakan dalam kes ini secara keseluruhannya dan undang-undang yang terpakai. Tarikh: 18 Disember 2025 -sgd- (AZMAN BIN ABDULLAH) (HAKIM) MAHKAMAH RAYUAN MALAYSIA Bagi pihak Perayu : Bernard George [Tetuan Tay, Bernard & Cheong] Bagi pihak Responden : TPR Mohd Fuad Bin Abdul Aziz [Jabatan Peguam Negara] S/N gyTtuLbmfUWYiPpMninLYw