Nur Syuhada Binti Ismail v Zaiton Binti Abdullah (KA-23NCvC-4-07/2020)

Kes ini melibatkan dua tuntutan oleh Plaintif iaitu yang pertamanya di dalam kes KA-23NCvC-3-07/2020 ke atas Ridhuan bin Md Desa (D1) dan keduanya di dalam kes KA- 23NCvC-4-07/2020 ke atas Zaiton binti Abdullah (D2). Kedua-duanya dipersetujui oleh pihak-pihak untuk dibicarakan bersama-sama kerana ia melibatkan fakta kes dan saksi-saksi yang sama.

Kedua-dua kes melibatkan tuntutan tort fitnah.

Bagi kedua-dua kes, ia turut melibatkan tuntutan balas oleh D1 dan D2 yang juga melibatkan tort fitnah. Tuntutan pihak-pihak

Plaintif di dalam kes KA-23NCvC-3-07/2020 memohon relif-relif berikut:

Defendan dengan serta-merta diarahkan untuk membuat permohonan maaf kepada Plaintif (menurut cara yang memuaskan kepada Plaintif) serta penarikan balik Penyataan-Penyataan yang Memfitnah tersebut dalam sekurang-kurangnya dua (2) akhbar dengan pembaca dan/atau peredaran seluruh negara;

Defendan dengan serta-merta diarahkan untuk berhenti daripada terus memfitnah Plaintif dalam membuat, menerbitkan dan/atau menyebabkan apa-apa pernyataan yang menyangkal dan/atau fitnah dalam apa jua bentuk dalam apa-apa bentuk media sekalipun;

satu injunksi larangan diarahkan terhadap Defendan yang melarang Defendan sama ada secara sendiri atau melalui ejen-ejennya atau secara apa jua yang lain dari terus menulis dan/atau menerbit perkataan-perkataan tersebut atau menyebab diterbitkan perkataan-perkataan tersebut atau yang serupa atau kata-kata yang mempunyai kesan memfitnah Plaintif atau berkenaan Plaintif dalam apa-apa bentuk media sekalipun;

Ganti rugi am sebanyak RM5,000,000.00 atau seperti yang ditaksirkan oleh Mahkamah yang Mulia ini;

Ganti rugi Khas sebanyak RM2,000,000.00 atau seperti yang ditaksirkan oleh Mahkamah yang Mulia ini;

Ganti rugi Pampasan (“Compensatory Damages”) yang akan ditaksirkan oleh Mahkamah yang Mulia ini;

Ganti rugi Teruk (“Aggravated Damages”) yang akan ditaksirkan oleh Mahkamah yang Mulia ini; dan

Ganti rugi Teladan (“Exemplary Damages”) yang akan ditaksirkan oleh Mahkamah yang Mulia ini.

Manakala di dalam kes KA-23NCvC-4-07/2020, Plaintif memohon relif-relif berikut:

Defendan dengan serta-merta diarahkan untuk membuat permohonan maaf kepada Plaintif (menurut cara yang memuaskan kepada Plaintif) serta penarikan balik Penyataan-Penyataan Fitnah tersebut dalam sekurang-kurangnya dua (2) akhbar dengan pembaca dan/atau peredaran seluruh negara;

Defendan dengan serta-merta diarahkan untuk berhenti daripada terus memfitnah Plaintif dalam membuat, menerbitkan dan/atau menyebabkan apa-apa pernyataan yang menyangkal dan/atau fitnah dalam apa jua bentuk dalam apa-apa bentuk media sekalipun;

satu injunksi larangan diarahkan terhadap Defendan yang melarang Defendan sama ada secara sendiri atau melalui ejen-ejennya atau secara apa jua yang lain dari terus menulis dan/atau menerbit perkataan-perkataan tersebut atau menyebab diterbitkan perkataan-perkataan tersebut atau yang serupa atau kata-kata yang mempunyai kesan memfitnah Plaintif atau berkenaan Plaintif dalam apa-apa bentuk media sekalipun;

Defendan diarahkan untuk membayar Ganti rugi am sebanyak RM5,000,000.00 atau seperti yang ditaksirkan oleh Mahkamah yang Mulia ini;

Defendan diarahkan untuk membayar Ganti rugi Khas sebanyak RM2,000,000.00 atau seperti yang ditaksirkan oleh Mahkamah yang Mulia ini;

Ganti rugi Pampasan (“Compensatory Damages”) yang akan ditaksirkan oleh Mahkamah yang Mulia ini;

Ganti rugi Teruk (“Aggravated Damages”) yang akan ditaksirkan oleh Mahkamah yang Mulia ini; dan

Ganti rugi Teladan (“Exemplary Damages”) yang akan ditaksirkan oleh Mahkamah yang Mulia ini.

Tuntutan balas D1 dan D2 di dalam kes KA-23NCvC-3- 07/2020 pula adalah bagi relif-relif berikut:

Supaya Plaintif dengan serta-merta diarahkan untuk memadamkan kesemua kenyataan fitnah-fitnah terhadap Defendan seperti yang diplidkan;

supaya Plaintif dengan serta-merta diarahkan membuat permohonan maaf terhadap Defendan untuk kenyataan fitnah-fitnah tersebut menurut cara dan gaya suatu “template” yang akan disediakan oleh Defendan;

supaya Plaintif menerbitkan permohonan maaf dalam prayer (b) di atas untuk tempoh dua (2) hari dalam sekurang-kurangnya dua (2) buah akhbar pilihan

bahawa Plaintif, mahupun pekerja, ejen atau wakil Plaintif adalah ditegah melalui suatu perintah injunksi daripada menerbitkan dan/atau memuat naik apa-apa tuduhan dan/atau fitnah serupa terhadap Defendan dan isterinya dalam mana-mana laman sosial atau terbitan yang lain;

Ganti rugi am untuk kesalahan fitnah;

Ganti rugi Teruk; dan

Ganti rugi Teladan. Fakta kes

Seramai 2 orang saksi telah dikemukakan oleh Plaintif iaitu Plaintif dan Muhammad Azmir bin Abdull (SP2). Defendan-defendan telah mengemukakan 4 orang saksi yang terdiri dari D1 sebagai SD1 dan D2 sebagai SD2 serta Megat Muhamad bin Megat Sulaiman (SD3) dan Muhammad Azzani bin Md Isa

Keterangan am menunjukkan bahawa Plaintif adalah merupakan seorang peguambela dan peguamcara yang beramal di bawah nama dan gaya Syuhada Ismail & Co (SICO) di negeri Selangor dan mempunyai 2 buah cawangan iaitu di Kepala Batas, Pulau Pinang dan Greentown, Perak.

D1 merupakan seorang Pengarah serta pemegang saham sebuah syarikat ejen hartanah yang dikenali sebagai IW Properties International Sdn Bhd (syarikat IWP) yang mempunyai alamat berdaftar di Georgetown, Pulau Pinang. Manakala D2 adalah merupakan isteri kepada D1 yang turut merupakan seorang ejen hartanah yang beramal di syarikat

Pada sekitar tahun 2019, SICO dan Plaintif telah dilantik oleh syarikat IWP untuk mengendalikan urusan guaman berkaitan hartanah-hartanah kendalian syarikat IWP terutamanya melibatkan jual beli dan pindah milik. Ini membawa kepada pembukaan cawangan SICO di Kepala Batas, Pulau Pinang pada bulan Oktober 2019.

Urusan di antara syarikat IWP dan SICO adalah sama ada melalui D1 atau ejen-ejen hartanah syarikat IWP bagi urusan-urusan guaman hartanah-hartanah yang dikendalikan oleh syarikat IWP.

Hubungan perniagaan yang baik di antara syarikat IWP dan SICO ini dikatakan telah terganggu apabila wujud pergeseran di antara D1 dan Plaintif. Pergeseran ini membawa kepada beberapa hantaran di dalam media sosial yang didakwa oleh Plaintif dibuat oleh D1 dan D2 yang dikatakan mencederakan reputasi dan profesion Plaintif. Di dalam masa yang sama, D1 dan D2 mendakwa Plaintif telah memuatnaik hantaran di dalam Group Chat bertajuk “Hartanah: Bertam SICO” yang dikatakan berunsur fitnah ke atas D1 dan D2. Prinsip undang-undang berkaitan tuntutan tort fitnah

Secara amnya undang-undang berkenaan tort fitnah adalah apabila sesuatu imputasi oleh mana-mana orang akan menjadi fitnah jika kesannya adalah untuk mendedahkan pihak yang difitnah, dalam mata masyarakat, kepada kebencian, ejekan atau penghinaan atau untuk merendahkan martabatnya.

Adalah menjadi satu prinsip yang mantap di dalam undang-undang berkaitan tort fitnah di Malaysia bahawa pihak yang menuntut perlu untuk membuktikan elemen-elemen penting tort fitnah dan pihak yang dituntut akan hanya bertanggungjawab untuk membuktikan pembelaan-pembelaan yang berkaitan jika satu kes prima facie dapat dibuktikan. Perkara ini telah dibincangkan oleh Hakim Gunalan a/l Muniandy PK (pada ketika itu) di dalam kes Ng Hong Chai v. Public Bank Berhad [2011] 7 CLJ 498; [2011] MLJU 381 seperti berikut; "[5] Both parties were in accord that the law places the burden of proof on the plaintiff to prove the essential elements of the tort of defamation. It is only upon there being prima-facie evidence of this wrongful act would the evidential burden shift to the defendant to prove the available defences that are raised. [See 'Evans on Defamation' (3rd Edition).]. ... [26] The governing law in respect of civil defamation in Malaysia is the Defamation Act, 1957 [See Ayob b. Saud v. TS Sambanthamurthi [1989] 1 CLJ Rep 321; [1989] 1 MLJ, 315 at p. 316 per Mohamed Dzaiddin J (as he then was)]. In Avub b. Saud, in dealing with the burden of proof borne by the plaintiff and defendant in a defamation suit, it was held (at p. 316): "In our law on libel, which is governed by the Defamation Act 1957, the burden of proof lies on the plaintiff to show (1) the words are defamatory; (2) the words refer to the plaintiff; and

the words were published. Where a defence of qualified privilege is set up, as in the present case, the burden lies on the defendant to prove that he made the statement honestly, and without any indirect or improper motive. Then, if he succeeds in establishing qualified privilege, the burden is shifted to the plaintiff in this case to show actual or express malice which upon proof thereof, communication made under qualified privilege could no longer be regarded as privileged: Rajagopal v. Rajan [1971] CLJU 117; [1971] 1 LNS 117; [1972] 1 MLJ 45 [27] Rajagopal v. Rajan (supra) was a Federal Court judgment which held, inter-alia: "In a case in which it is sought to rely on this defence (qualified privilege), it is for the defendant to prove the facts and circumstances which establish that occasion as privileged. If he does that, the burden of showing actual or 13 express malice rests upon the plaintiff and, if this is shown, communications made even on a privileged occasion, can no longer be regarded as privileged (Halsbury's Laws of England (3rd ed.), Vol 24, section 98, pg. 55).". Further, that: "Malice which avoids qualified privilege is ill - will or spite or any indirect or improper motive in the mind of the defendant at the time of publication and actuating it (Halsbury's, ibid section 1380, pg 79)."

Terdapat 3 elemen yang memerlukan penilaian mahkamah sepertimana yang dinyatakan di dalam kes Ayob Saud v. T S Sambanthamurthi [1989] 1 CLJ Rep 321 seperti berikut; "In our law on libel, which is governed by the Defamation Act 1957, the burden of proof lies on the plaintiff to show (1) the words are defamatory; (2) the words refer to the plaintiff; and

the words were published. Where a defence of qualified privilege is set up, as in the present case, the burden lies on the defendant to prove that he made the statement honestly, and without any indirect or improper motive. Then, if he succeeds in establishing qualified privilege, the burden is shifted to the plaintiff in this case to show actual or express malice which upon proof thereof, communication made under qualified privilege could no longer be regarded as privileged. (Rajagopal v. Rajam [1972] 1 MLJ 45.)"

Ini selanjutnya ditegaskan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Dr Syed Azman Nawawi & ors v. Dato' Seri Haji Ahmad Said [2015] 7 CLJ 180 seperti berikut: "[7] The learned judge correctly affirmed that there was a two stage process involved when a defamation suit was being adjudicated upon by the court. The initial burden was on the plaintiffs to show:

the words were defamatory;

he words complained did refer to the plaintiff(s); and

the words had been published."

Terbaru, Mahkamah Rayuan di dalam kes Lim Guan Eng v Datuk Tan Teik Cheng & Anor [2025] CLJU 388 melalui penghakiman Hakim Ahmad Kamal Md Shahid HMR telah menegaskan seperti berikut; “To succeed in his claim for defamation, the appellant has to prove three elements as follows: -

The words are defamatory;

(ii) It referred to him; and

(iii) It was published, that is, communicated to a third party. (See:Mkini Dotcom Sdn Bhd & Ors v. Raub Australian Gold Mining Sdn Bhd [2021] 7 CLJ 145; [2021] 5 MLRA 37; [2021] 5 MLJ 79; (Mkini Dotcom); Ayoh Saud v. TS Sambanthamurthi [1989] 1 CLJ Rep 321; [1989] 1 CLJ 152; [1988] 1 MLRH 653; [1989] 1 MLJ 315; Kian Lup Construction v. Hong Kong Bank Malaysia Bhd [2002] 7 CLJ 32; [2002] 2 MLRH 389; [2002] 7 MLJ 283; [2002] 3 AMR 3554)” Analisis dan dapatan mahkamah Tuntutan Plaintif Kenyataan oleh D1

D1 dikatakan telah memuatnaik kenyataan di dalam media sosial iaitu laman Facebook miliknya di atas nama Ridhuan Md Desa di pautan http://www.facebook.com/ridhuanmddesa yang boleh diakses dan dibaca oleh rakan-rakan serta pengikutnya yang berjumlah 1,143 yang terdiri daripada ejen-ejen di syarikat IWP yang sebahagiannya berurusan secara langsung dengan Plaintif atau setidak-tidaknya mengenali Plaintif. Penerbitan tersebut dibuat melalui ruangan status serta komen.

Secara khususnya pada 31/5/2020, D1 telah memuatnaik kenyataan seperti berikut: “Baru aku tau rupanya kalau org tu gile meroyan lepas bersalin selama lamanya kepala dia tk betui Ingat tk betui masa bersalin tu ja Rupanya selamanya selagi dia hidup dia akan ada masalah tk center ni Sbb tu kena jaga sungguh jgn sampai meroyan..kalau dh kena satu sen tk guna dah Ada kenal seorang yg mcm ni Masa dia bersalin..laki dia kahwen lain Kira dimadukan lepas baru2 bersalin Lepas tu kena cerai Sampai skang meroyan Kepala tk center Tu lah lain kali org kata jgn ikut perasaan sgt Kan dh gila meroyan sampai mati #lawyermeroyan #phsyco”

Secara amnya kenyataan ini menyatakan bahawa Plaintif adalah seorang yang telah dimadukan selepas Plaintif bersalin dan telah diceraikan selepas itu. Plaintif telah dikatakan sebagai seorang peguam yang meroyan. Kenyataan oleh D2

D2 pula dikatakan telah memuatnaik 4 kenyataan yang didakwa oleh Plaintif sebagai fitnah yang dimuatnaik di laman Facebook miliknya di atas nama Is Syamirah iaitu di pautan http://www,facebook.com/issyamirah serta melalui akaun Whatsapp miliknya. Ia telah dibuat melalui ruangan komen serta status.

Kenyataan pertama adalah dibuat pada 16/5/2020 jam 10.46 malam seperti berikut: “Akibat perempuan dimadukan dan diceraikan ms dlm pantang Dia kena penyakit moroyan/mental.. tk boleh berfikir dgn waras Ig, sendiri buat jahat, sendiri buka aib sendiri ..tentang apa yg dia buat Tu lah kacau umahtangga org sgt ... Allah byr cash kt hang !!!” (Pernyataan pertama)

Secara amnya, kenyataan ini menyatakan bahawa Plaintif adalah mempunyai masalah mental selepas dimadu dan diceraikan semasa di dalam pantang selepas bersalin. Ia menyebabkan Plaintif mengalami masalah meroyan dan menyebabkan Plaintif tidak dapat berfikir dengan waras, jahat, membuka aib sendiri, mengganggu hubungan rumahtangga orang lain dan akan mendapat balasan tuhan.

Selanjutnya pada 16/5/2020 pada sekitar jam 11.34 malam, D2 dikatakan telah menerbitkan satu status beserta satu tangkapan skrin status Whatsapp di halaman Facebook miliknya seperti berikut: “Tk penah aku jumpa org gila meroyan mcm ni..ni mesti kesan dimadukan oleh bks laki hg dulu noh..pastu kena cerai pulak ms dlm pantang..sepatutnya jdlah pengajaran utk diri sendiri ni dak dok jd tk tahwan kacau umahtangga org…dh tu hg kikih dan ambik kesempatan duit laki org..yg tk boleh belah tu..boleh pulak claim diri dia cantik,kalau hg tu lawa..perangai elok laki hg tk nikah lain dan cerai hg laa ..eish awat la…hg ni mmg mental..org yg hg aniaya tu tk dak nk call maki2 hg atau apa..hg pulak dok cari pasal..siap angkut mak bapak hg dok wasap kacau umah tangga org..gila..gilaaa” (Pernyataan kedua)

Sepertimana di dalam kenyataan yang pertama, kenyataan kedua ini turut mempunyai kenyataan yang menyatakan bahawa Plaintif adalah seorang yang tidak berakhlak dan mempunyai masalah meroyan. Plaintif turut dikatakan telah menganiaya orang lain serta menggunakan ibu bapa serta rakan-rakannya untuk mengganggu rumahtangga D1 dan D2.

Kenyataan ini setakat 18/5/2020 telah dilihat serta dikomen oleh para rakan serta pengikut D2 yang boleh dilihat di muka surat 21 sehingga 23 Ikatan K.

Pada 19/5/2020 sekitar jam 10.45 pagi, D1 sekali lagi dikatakan menerbitkan tangkapan skrin di status Whatsapp di laman Facebooknya seperti berikut iaitu perbualan Whatsapp D1 bersama Yaya TERBARU seperti yang boleh dilihat di Ikatan K muka surat 24 dan 25 (Pernyataan ketiga).

Kenyataan ini menyatakan bahawa Plaintif telah mengganggu hubungan rumahtangga D1 dan D2 kerana telah marah apabila dibuang dari syarikat IWP dan Plaintif telah menggunakan nombor telefon ibu bapa dan rakan-rakan untuk mengacau rumahtangga D1 dan D2. Terdapat beberapa komen oleh pengguna-pengguna Facebook yang lain ke atas penerbitan ini yang boleh dilihat di Ikatan K muka surat 24 sehingga 30.

Kenyataan terakhir adalah dikatakan dibuat pada 27/5/2020 jam lebih kurang 1.16 petang di status halaman Facebook D2 seperti berikut: “Weyy heran wey heran… pompuan mental yg ganggu umahtangga aku tu unblock wasap aku dan wasap laki aku pulak dah..ren2 agency aku pon dia pujuk ckp baik2 nk suruh submit case kt kl dia dgn offer direct percent lg tinggi kt ren2..walau agency kami dh terminate dh depa..lg satu dok kalut nk rekruit dan dok pujuk ren2 agency kami jd ren dia pulak…siap nk buka agency habaq kt hampa..eishhh awat la ada manusia lagu ni..muka boh tang mn ni..hg tk dak life sendiri ka..pityu. Modal biskut raya pun sesah duit org oii, bg ren2 biskut sorang seblg pon sesah jugak duit org. belanja mkn tm2 ren2 pon sesah duit org..hampa rasa org lagu ni kategori jns lagu mn la…nk bergaya ..sana sini pon sesah duit org…insaf2 lah..hidup ni bknnya lama deknon” (Pernyataan keempat)

Kenyataan terakhir ini telah mendakwa Plaintif sebagai mempunyai masalah mental yang mengganggu rumahtangga D1 dan D2. Plaintif turut didakwa menyalahgunakan wang orang lain serta seorang yang tidak malu dan bergaya menggunakan wang orang lain. Kenyataan ini telah dikatakan dapat dilihat oleh kawan-kawan serta pengikut D2 dan telah setakat 27/5/2020 mendapat 45 reaksi serta komen. Bantahan awal D1 dan D2

Peguam D1 dan D2 telah membangkitkan isu awalan ke atas tuntutan Plaintif ini yang dikatakan gagal untuk memplidkan secara spesifik perkataan-perkataan di dalam kenyataan-kenyataan tersebut yang dikatakan memfitnah Plaintif. Ini dihujahkan oleh peguam D1 dan D2 memadai bagi mahkamah ini untuk menolak tuntutan-tuntutan Plaintif.

Perhatian mahkamah ini telah dibawa kepada keputusan Mahkamah UK di dalam kes DDSA Pharmaceuticals ltd v Times Newspaper Ltd and another [1972] 3 All ER 417 di mana mahkamah telah menolak saman fitnah di atas alasan kegagalan Plaintif memplidkan secara spesifik perkataan-perkataan yang dikatakan memfitnah. Mahkamah menyatakan;

even though the plaintiffs relied on the natural and ordinary meaning of the words used, it was necessary for the fair conduct of the trial, and to enable the defendants to plead, that the plaintiffs should set out the meaning or meanings which the words bore since the article was capable of many different meanings;

(ii) the pleading threw on to the defendant a long article, some of which was not defamatory of anyone, some of which was defamatory of unnamed chemists, and some of which might be defamatory of the plaintiffs, but failed to specify those passages alleged to be defamatory of the plaintiffs. [penekanan ditegaskan]

Prinsip mahkamah di UK ini diterima pakai oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Jee Nyen Chong & ors v Chong Jit Leong & ors [2013] 6 MLJ 364 bila mana Mahkamah Rayuan menyatakan; “The learned trial judge herself acknowledged that in defamation cases it is a cardinal rule of precise pleadings as postulated in DDSA Pharmaceutical that the claimant must identify the particular paragraph or sentence in the published article which is said to be defamatory to him.” [penekanan ditegaskan]

Di dalam kes di Mahkamah Rayuan, apa yang berlaku adalah Plaintif mendakwa bahawa kenyataan tuntutan balas yang dinyatakan secara am tidak mematuhi prinsip di dalam kes DDSA Pharmaceuticals Ltd (supra). Namun Mahkamah Rayuan menolak hujahan tersebut dengan mengatakan bahawa Defendan telah menyatakan secara spesifik di dalam tuntutan balasnya di bahagian mana artikel tersebut yang dikatakan fitnah dan membolehkan Plaintif mengemukakan pembelaan justifikasi.

Peguam D1 dan D2 menghujahkan bahawa apabila Plaintif gagal untuk menyatakan secara spesifik apa yang dimaksudkan sebagai fitnah, maka prinsip innuendo sepertimana yang diplidkan oleh Plaintif adalah tidak terpakai. Ini sepertimana yang dinyatakan di dalam kes DDSA Pharmaceutical Ltd (supra) seperti berikut: “In the first place, there ought to have been an innuendo pleaded. This article is capable of many different meanings – so many that it was necessary for the fair conduct of the trial that there should be pleaded a ‘popular’ or ‘false’ innuendo, or whatever you like to call it. In that innuendo the plaintiffs should set out the meaning or meanings which they say the words bear. That is necessary, not only for the fair conduct of the trial, but also to enable the defendant to know what to plead, whether to plead justification or fair comment or to apologise. I need not go through all the cases. The are Allsop v Church of England Newspapers; S and K Holdings Ltd v Throgmorton Publications Ltd; and also Associated Leisure Ltd v Associated Newspapers Ltd. Those cases establish that in most cases, if not all, it is necessary for the plaintiffs, even when they rely only on the natural and ordinary meaning of the words, to plead an innuendo setting out what they say is the natural and ordinary meaning of the words. This is just such a case” [penekanan ditegaskan]

Mengundang pendekatan Mahkamah Rayuan ke dalam kes-kes di hadapan mahkamah, penelitian ke atas Penyataan Tuntutan di dalam kedua-dua kes menunjukkan bahawa Plaintif bukan sahaja telah memetik kenyataan-kenyataan oleh D1 dan D2 secara verbatim dan keseluruhan, malahan telah menyatakan bagaimana kenyataan-kenyataan tersebut telah memberi kesan kepada Plaintif. Ia dinyatakan dengan jelas bahawa ia telah menyebabkan hubungan Plaintif dan ejen-ejen hartanah terjejas dengan teruk. Ini kerana ia secara kolektif merujuk Plaintif sebagai peguambela dan peguamcara.

Ia juga dikatakan tidak benar, tidak wajar, tidak berasas dan memalukan Plaintif. Selain itu, ia juga merendahkan martabat dan maruah Plaintif sebagai seorang wanita serta professionalisme Plaintif sebagai seorang peguam. Ia dikatakan sebagai satu fitnah bukan sahaja secara spesifik tetapi turut secara innuendo.

Apa yang dimaksudkan sebagai innuendo di dalam sesuatu tuntutan tort fitnah telah dirumuskan dalam Halsbury’s Laws of Malaysia – Defamation (Volume 13(1)) seperti berikut; “Whether or not the plaintiff has claimed that the words are defamatory in their natural and ordinary meaning, he may wish to claim that they were understood to be defamatory in a secondary or extended meaning by those persons having knowledge of some special facts or matters. This is a ‘true’ or ‘legal’ innuendo meaning and constitutes a separate cause of action. Such a meaning should be pleaded expressly in a separate paragraph in the statement of claim, but care must be taken not to plead too wide a meaning thereby enabling the defendant to justify that wider meaning. Particulars must be given of the facts and matters on which the plaintiff relies in support of any secondary or extended defamatory meaning which it is decided to plead. These special facts or matters may be extrinsic to the words used, or there may be some special meaning of the words themselves.” [penekanan ditegaskan]

Keperluan untuk pernyataan fitnah dinyatakan dengan jelas telah turut disentuh di dalam kes YB Ding Kuong Hung MP v Dr Wong Hua She [2011] MLJU 4145 yang telah merujuk kepada kes Grubb v Bristol United Press Ltd [1962] 2 All ER 380 seperti berikut; “In Grubb v Bristol United Press Ltd [1962] 2 All ER 380, Holroyd Pearce LJ held that in innuendo cause of action cannot come into existence unless there is some extrinsic fact to create the extended meaning. Unless the alleged innuendo was with the support of such special facts, it cannot go to the jury, and in the interlocutory stages of the action, it may be struck out. The particulars of facts in support of an innuendo are material facts which are precedent to the whole cause of action.” [penekanan ditegaskan]

Berdasarkan kepada apa yang telah diplidkan serta diadaptasikan ke atas prinsip undang-undang sepertimana yang telah dinyatakan, mahkamah berpandangan bahawa bantahan awalan peguam D1 dan D2 adalah langsung tidak berasas. Ia lebih terserlah apabila D1 dan D2 telah dapat mengemukakan pembelaan di dalam pernyataan pembelaan mereka dan dengan jelas dapat memberi jawapan ke atas tuntutan yang dikemukakan oleh Plaintif. Sama ada kenyataan-kenyataan tersebut telah diterbitkan oleh D1 dan D2

Perkara pertama yang perlu dinilai oleh mahkamah adalah sama ada keseluruhan pernyataan-pernyataan tersebut telah dibuktikan diterbitkan oleh D1 dan D2. Hanya jika ini dibuktikan, barulah mahkamah bertanggungjawab untuk menilai sama ada pernyataan-pernyataan tersebut merujuk kepada Plaintif serta bersifat fitnah.

Penelitian mahkamah ke atas pernyataan-pernyataan pembelaan di Lampiran 77 dan Lampiran 73 mendapati secara amnya tidak dipertikaikan bahawa kenyataan-kenyataan D1 dan D2 terhadap Plaintif telah diterbitkan kepada pihak ketiga di akaun Facebook masing-masing dan akaun Whatsapp seperti yang boleh dilihat di dalam pembelaan masing-masing.

Selain itu, D1 dan D2 turut telah mengakui sendiri bahawa pernyataan-pernyataan tersebut dimuatnaik di dalam akaun Facebook mereka masing-masing semasa memberi keterangan di dalam perbicaraan. Ia secara jelas merujuk kepada Plaintif.

Ini jelas dapat dilihat melalui keterangan D1 yang mengakui bahawa akaun tersebut adalah akaun Facebook miliknya dan D1 yang menulis kenyataan-kenyataan tersebut.

Secara keseluruhannya, mahkamah merumuskan bahawa D1 dan D2 tidak menafikan bahawa kenyataan-kenyataan tersebut telah diterbitkan oleh mereka di dalam akaun milik mereka masing-masing. Ia juga diterbitkan kepada pihak ketiga iaitu rakan-rakan atau pengikut-pengikut terhadap akaun milik mereka. Sama ada kenyataan-kenyataan tersebut merujuk kepada Plaintif

Berdasarkan kepada keterangan-keterangan yang dikemukakan, mahkamah mendapati bahawa keseluruhan episod ini bermula apabila D1 telah mula menghantar mesej-mesej peribadi kepada Plaintif yang telah menggunakan perkataan atau ayat-ayat seperti “sayang”, “rogol”, “dick”, “tkyah pakai spender”, “ I kn perogol”, “nanti pecah dara dgn i lah”, “janda persist anak dara”, “bra..panties..”, “berkhalwat”, “underwear”, “dildo”, dan “selalunya lelaki yg tk tahan” yang boleh dilihat di dalam Ikatan K muka surat 71 sehingga 151.

Ia berterusan apabila D1 menghantar mesej-mesej dan Plaintif cuba untuk mengelakkan konflik di antara pihak syarikat IWP dan SICO memandangkan SICO adalah peguam panel kepada syarikat IWP. Di sebalik Plaintif yang tidak selesa dengan mesej-mesej D1 tersebut, D1 berterusan mengajak dan memaksa Plaintif untuk berkahwin dengannya. Ini dapat dinilai melalui keterangan Plaintif semasa diperiksa balas dan juga semasa D1 diperiksa balas.

D2 kemudiannya mendapat tahu berkenaan mesej-mesej D1 tersebut serta terdapat banyak khabar angin yang tidak menyenangkan dan telah mencemarkan nama Plaintif dalam kalangan ejen-ejen hartanah syarikat IWP tersebut seperti kononnya Plaintif telah tidur dengan D1 dan mengandung anak D1.

Ini memaksa Plaintif untuk membela dirinya berkenaan dengan khabar angin yang tersebar dalam kalangan ejen-ejen hartanah IWP tersebut. Plaintif telah memberi penjelasan terhadap khabar-khabar angin tersebut. Ini kerana D2 telah berterusan memuatnaik status di Whatsapp sepertimana di dalam dokumen Ikatan K muka surat 19 dan 20.

Plaintif kemudiannya terpaksa menghantar mesej peribadi kepada D2 untuk membela dirinya pada 16/5/2020 sehingga 17/5/2020 sepertimana di Ikatan L di muka surat 304 sehingga

Namun, D2 tidak membalas mesej-mesej Plaintif tersebut. Sebaliknya D2 bertindak menerbitkan kenyataan-kenyataan fitnah terhadap Plaintif di Facebook semasa Plaintif menghantar mesej kepadanya seperti yang boleh dilihat di dalam pernyataan tuntutan Plaintif.

Mahkamah telah berpeluang meneliti keterangan oleh D2 dan mendapati semasa disoal oleh peguamcara Plaintif, D2 sendiri telah mengakui bahawa penerbitan-penerbitan pernyataan-pernyataan beliau adalah dibuat bagi menjawab kepada mesej-mesej yang dihantar oleh Plaintif.

Terjelas dari keterangan-keterangan oleh Plaintif dan D1 serta D2, pernyataan-pernyataan tersebut adalah merujuk kepada Plaintif. Namun pertimbangan mahkamah adalah tidak terhenti di sini. Mahkamah turut perlu menilai sama ada pihak ketiga yang mempunyai akses ke atas kenyataan-kenyataan ini akan memahaminya sebagai merujuk kepada Plaintif.

Ini sepertimana yang dijelaskan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Pardeep Kumar a/l Om Prakash Sharma v Abdullah Seni bin Hashim [2009] 2 MLJ 685 seperti berikut; “Before us it was argued for the husband that the alleged slanderous words pleaded by the plaintiff in his statement of claim and relied on by him as constituting a cause of action in defamation do not contain any reference to the plaintiff. In short, an essential ingredient of the tort was absent from the plaintiff’s own pleaded case. In my judgment there is merit in this argument. The leading case upon the subject is Knupffer v London Express Newspaper Ltd [1944] AC 116 where (at p 121) it was held by the House of Lords that in an action for defamation two questions were involved on the issue of identification. The first question is one of law. It is whether the defamatory words can be regarded as being capable of referring to the plaintiff. The second is a question of fact. It is whether reasonable persons who know the plaintiff would conclude that the defamatory words refer to him or her. If the first question is resolved in the defendant’s favour, then the second does not arise.”

Keputusan kes Pardeep (supra) menegaskan prinsip undang-undang iaitu pertamanya sama ada pernyataan-pernyataan D1 dan D2 tersebut merujuk kepada Plaintif dan keduanya, sama ada seseorang yang munasabah (a reasonable man) yang mengenali Plaintif mengetahui bahawa pernyataan-pernyataan tersebut dengan penggunaan perkataan-perkataan seperti yang dibincangkan merujuk kepada Plaintif.

Mahkamah mendapati D1 dan D2 mengetahui berkenaan dengan latar belakang kehidupan keluarga serta status Plaintif. Di samping itu, ejen-ejen hartanah serta kakitangan syarikat IWP juga mengetahui status Plaintif sebagai seorang janda dan seorang ibu tunggal. Malah mereka juga mengetahui berkenaan dengan khabar angin yang tersebar dalam kalangan kakitangan dan ejen-ejen hartanah syarikat IWP tersebut. Ini telah disahkan oleh SP2, yang merupakan bekas ejen hartanah di syarikat IWP.

Malahan SP2 telah menghubungi Plaintif dan menghantar beberapa tangkap layar berkenaan kenyataan-kenyataan D1 dan D2 terhadap Plaintif melalui Whatsapp yang boleh dilihat di Ikatan K di muka surat 33 sehingga 45 selain ianya disahkan oleh SP2 semasa diperiksa.

Berdasarkan penilaian ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan, mahkamah merumuskan bahawa individu-individu yang mengenali Plaintif atau firma guaman Plaintif serta sesiapa yang berurus niaga dengan Plaintif khususnya kakitangan serta ejen-ejen hartanah syarikat IWP mengetahui bahawa penerbitan kenyataan-kenyataan D1 dan D2 tersebut adalah merujuk kepada Plaintif sepenuhnya kerana semua perkataan-perkataan adalah merujuk kepada Plaintif. Ia selari serta saling berkaitan dengan rentetan daripada peristiwa-peristiwa yang berlaku di antara Plaintif dan D1 serta D2.

Peguam D1 dan D2 menghujahkan bahawa di dalam apa jua keadaan, keseluruhan pernyataan-pernyataan tersebut tidak merujuk kepada Plaintif. Di dalam erti kata yang lain, Plaintif dikatakan gagal membuktikan bahawa pernyataan-pernyataan ini adalah merujuk kepada Plaintif. Hujahan peguam D1 dan D2 adalah bersandarkan kepada keterangan D1 dan D1 yang menyatakan bahawa pernyataan-pernyataan tersebut tidak langsung menyebut nama Plaintif.

Mahkamah walaubagaimanapun berpandangan bahawa pendekatan hujahan peguam D1 dan D2 adalah tersasar. Ini kerana pembuktian sama ada pernyataan-pernyataan tersebut merujuk kepada Plaintif ataupun tidak, perlu dilihat secara holistik berdasarkan kepada keseluruhan keterangan sama ada oleh Plaintif mahupun D1 dan D2. Penelitian mahkamah secara keseluruhannya membuktikan bahawa apa yang berlaku sebelum pernyataan-pernyataan tersebut dimuatnaik adalah relevan bagi menentukan ia merujuk kepada Plaintif.

Ini turut membawa pertimbangan mahkamah kepada percubaan Plaintif untuk menghubungi D2 dan selanjutnya kepada apa yang dimuatnaik oleh D2. Keseluruhan ini secara inferens membuktikan bahawa pernyataan-pernyataan ini adalah sangat berkait dengan Plaintif dan oleh itu ia sememangnya merujuk kepada Plaintif.

Apatah lagi di dalam kes ini, D1 dan D2 tidak pula mengemukakan sebarang penjelasan yang munasabah sama ada pernyataan-pernyataan tersebut merujuk kepada orang lain selain daripada Plaintif. Adalah tidak lojik jika D1 dan D2 hendak memuatnaik pernyataan-pernyataan tersebut jika ia tidak merujuk kepada sesiapa. Dengan ketiadaan penjelasan tersebut, adalah munasabah untuk mahkamah merumuskan bahawa keterangan-keterangan secara keadaan menunjukkan bahawa ia merujuk kepada Plaintif.

Sehubungan dengan itu, mahkamah merumuskan bahawa penerbitan pernyataan-pernyataan D1 dan D2 merujuk kepada Plaintif walaupun nama Plaintif tidak disebut di dalam penerbitan tersebut. Sama ada pernyataan-pernyataan tersebut adalah bersifat fitnah

Bagi menentukan sama ada pernyataan-pernyataan tersebut adalah bersifat fitnah, mahkamah terpanggil untuk merujuk kepada ulasan Hakim Richard Malanjun HMR (pada ketika itu) di dalam kes Tun Datuk Patinggi Haji Abdul Rahman Ya’kub v Bre Sdn Bhd & ors [1996] 1 MLJ 393 seperti berikut; “It is one of construction of the words complained of and at the same time to determine if they were capable of and in fact defamatory of the plaintiff. The approach in the construction of the words complained of is to consider the meaning such words would convey to ordinary reasonable persons using their general knowledge and common sense; it is not confined to strict literal meaning of the words but extends to any reference or implication from which persons can reasonably draw. As to whether the words complained of in this case were capable of being, and were, in fact, defamatory of the plaintiff, the test to be considered is whether the words complained of were calculated to expose him to hatred, ridicule or contempt in the mind of a reasonable man or would tend to lower the plaintiff in the estimation of right-thinking members of society generally (see JB Jeyaretnam). Mohamed Azmi J (as he then was) in Syed Husin Ali v Sharikat Penchetakan Utusan Melayu Bhd & Anor [1973] 2 MLJ 56 at p 58 said: “Thus, the test of defamatory nature of a statement is its tendency to excite against the plaintiff the adverse opinion of others, although no one believes the statement to be true. Another test is: would the words tend to lower the plaintiff in the estimation of right-thinking members of society generally? The typical type of defamation is an attack upon the moral character of the plaintiff attributing crime, dishonesty, untruthfulness, ingratitude or cruelty. Words could still be defamatory even if they did not really lower a plaintiff in the estimation of those to whom they were published. The law looks only to its tendency (see JB Jeyaretnam v Goh Chok Tong; JB Jeyaretnam v Goh Chok Tong; Syed Husin Ali v Sharikat Penchetakan Utusan

Manakala Hakim Harminder Singh HMP di dalam kes Dato’ Sri Dr Mohamad Salleh Ismail & anor v Nurul Izzah Anwar & anor [2021] 4 CLJ 327 telah menyatakan penentuan fitnah seperti berikut; “[19] The law in respect of what amounts to defamatory matter is well-settled. An imputation would be defamatory if its effect is to expose the plaintiff, in the eyes of the community, to hatred, ridicule or contempt or to lower him or her in their estimation or to cause him or her to be shunned and avoided by them (see Dato' Seri Anwar Ibrahim v. The New Straits Times Press (M) Sdn Bhd & Anor [2010] 5 CLJ 301; [2010] 3 AMR 514; Syed Husin Ali v. Sharikat Penchetakan Utusan Melayu Berhad & Anor [1973] 1 LNS 146; [1973] 2 MLJ 56; JB Jeyaretnam v. Goh Chok Thong [1984] 1 LNS 139; [1985] 1 MLJ 334; Tun Datuk Patinggi Hj Abdul-Rahman Ya'kub v. Bre Sdn Bhd & Ors [1995] 1 LNS 304; [1996]1 MLJ 393; Chok Foo Choo v. The China Press Bhd [1999] 1 CLJ 461; [1999] 1 MLJ 371). In order to prove a claim in defamation, it is also essential that the offending words are not only defamatory and that they are published but also that they identify the plaintiff as the person defamed. [20] The defamatory nature of the imputation is to be judged by the ordinary and reasonable members of the community or an appreciable and reputable section of the community (see Jones v. Skelton [1963] 3 All ER 952; Peak v. Tribune Co [1909] 214 US 185; Hepburn v. TCN Channel Nine Pty [1983] 2 NSWLR 682). The ordinary reasonable person has been held to be one of fair average intelligence (see Slayter v. Daily Telegraph Newspaper Co Ltd (1908) 6 CLR 1, who is not avid for scandal (see Lewis v. Daily Telegraph Ltd [1964] AC 234) but who may engage in some degree of loose thinking (see Morgan v. Odhams Press Ltd [1971] 2 All ER 1156) and reading between the lines (see Farquhar v. Bottom [1980] 2 NSWLR 374), but who, at the same time, should not be unduly suspicious (see Keogh v. Incorporated Dental Hospital of Ireland (1910) 2 lr R 577).”

Kedua-dua autoriti ini menjelaskan bahawa dalam menentukan sama ada pernyataan-pernyataan yang diterbitkan adalah berunsur fitnah, mahkamah perlu mempertimbangkan sama ada penerbitan pernyataan-pernyataan D1 dan D2 tersebut dalam maksud biasa dan semula jadi, memberi maksud bahawa Plaintif adalah “dishonourable or discreditable conduct or motives or lack of integrity” sepertimana yang telah diputuskan oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Chok Foo Choo @ Chok Kee Lian v The China Press Bhd [1999] 1 MLJ 371 seperti berikut; “In my judgment, the test which is to be applied lies in the question: do the words published in their natural and ordinary meaning impute to the plaintiff any dishonourable or discreditable conduct or motives or a lack of integrity on his part? If the question invites an affirmative response, then the words complained of are defamatory.”

Mahkamah mendapati bahawa D1 dan D2 telah menggunakan perkataan-perkataan seperti “Dia kena penyakit moroyan/mental..”, “tk boleh berfikir dgn waras Ig, sendiri buat jahat”, “dok kikih duit laki org”, “gilaa gilaaa”, “ni sundal hg tu janda..”, “tk tahwan kacau umahtangga org…”, dan “dh tu hg kikih dan ambik kesempatan duit laki org..”.

Mahkamah berpandangan bahawa dalam setiap keadaan perkataan-perkataan tersebut, ia boleh memberi tanggapan kepada orang yang munasabah bahawa Plaintif sebagai seorang peguamcara telah melakukan perbuatan-perbuatan yang tidak bermaruah dan tidak boleh dipercayai serta tidak berintegriti. Ia juga membuatkan umum akan memandang rendah terhadap Plaintif. Ia sekaligus mencemarkan nama baik serta reputasi Plaintif dalam kapasiti profesional dan kerjaya beliau.

Di samping itu, ia turut mampu meyakinkan umum bahawa Plaintif telah melakukan zina dan maksiat seperti yang dikatakan dalam khabar-khabar angin tersebut yang sekaligus telah merendahkan martabat dan mencemarkan kesucian (impute unchastity or adultery) Plaintif sebagai seorang wanita serta mendedahkan Plaintif kepada kebencian dan penghinaan orang awam.

Pendekatan mahkamah ini selaras dengan apa yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Rajagopal v Rajan [1972] 1 MLJ 45 yang telah menetapkan prinsip-prinsip berikut dalam menentukan sama ada pernyataan-pernyataan yang diterbitkan adalah bersifat fitnah; “In deciding whether the words complained of were per se defamatory, it would be necessary to construe the words in their natural and ordinary meaning in the sense in which reasonable men of ordinary intelligence would be likely to understand them.”

Secara keseluruhannya, mahkamah merumuskan bahawa pernyataan-pernyataan D1 dan D2 tersebut membawa maksud bahawa Plaintif adalah;

tidak bermaruah (dishonorable);

telah melakukan perbuatan yang tidak boleh dipercayai (discreditable conducts); dan

kekurangan integriti (lack of integrity).

Peguam D1 dan D2 membangkitkan bahawa adalah tidak wajar merumuskan tindakan D1 dan D2 tersebut adalah satu fitnah ke atas Plaintif dengan membawa perhatian mahkamah ini kepada perkataan “meroyan”. Menurut peguam D1 dan D2, Plaintif yang terlebih dahulu menggunakan perkataan meroyan yang ditujukan kepada D2. Oleh itu, adalah tidak wajar untuk kini mengatakan perkataan tersebut sebagai satu fitnah.

Dalam menganalisis isu ini, perlu bagi mahkamah untuk memahami apakah yang dimaksudkan dengan meroyan. Jika dilihat dari aspek bahasa, perkataan meroyan sepertimana yang ditafsirkan oleh Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) adalah bermaksud penderitaan sakit sesudah bersalin (https://prpm.dbp.gov.my/cari1?keyword=meroyan). Ia secara amnya, merujuk kepada gangguan sakit selepas bersalin yang menyebabkan seorang ibu tersebut mengalami kemurungan serta bertindak ganas. Terjemahan yang sesuai adalah post partum blues atau post partum distress syndrome.

Namun jika dilihat penggunaan perkataan meroyan oleh Plaintif, ia tidak langsung merujuk kepada keadaan di mana D2 berada di dalam keadaan selepas bersalin. Konteks ayat oleh Plaintif tidak langsung berkait dengan keadaan D2 yang bersalin. Namun perkataan yang sama oleh D2 adalah mengaitkan Plaintif sebagai yang kononnya bersalin dan ditinggalkan suami. Ia lebih ke arah menyatakan bahawa keadaan Plaintif tersebut menyebabkan diri Plaintif yang menjadi tidak waras.

D1 dan D2 dalam masa yang sama tidak mengemukakan apa-apa keterangan yang membolehkan mahkamah ini menterjemahkan perkataan meroyan yang digunakan oleh mereka kepada maksud yang sama dengan apa yang digunakan oleh Plaintif atau maksud lain yang membawa konotasi yang sama dengan penggunaan oleh Plaintif. Oleh itu, mahkamah hanya terhad menafsirkan perkataan tersebut dalam konteks bahasa semata-mata.

Di dalam konteks ini, mahkamah berpandangan dan memutuskan bahawa walaupun Plaintif terlebih dahulu menggunakan perkataan meroyan, namun ia tidak membawa maksud yang sama dengan konteks yang dibawa oleh D1 dan D2. Oleh itu, mahkamah tidak dapat bersetuju dengan hujahan peguam D1 dan D2.

Mahkamah mengekalkan pandangan bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan bahawa kenyataan-kenyataan oleh D1 dan D2 tersebut adalah bersifat fitnah.

Ini telah menyebabkan orang awam menjauhi firma guaman Plaintif dan selanjutnya menyebabkan Plaintif mengalami kerugian apabila terdapat pengurangan fail-fail guaman hartanah yang dirujuk ke SICO. Ini telah disahkan oleh Plaintif dalam keterangannya.

Di dalam apa jua keadaan, prinsip undang-undang yang mantap adalah Plaintif tidak perlu membuktikan kesan sebenar ke atas reputasinya. Undang-undang tort fitnah hanya melihat kepada kecenderungannya (tendency) walaupun dalam keadaan tiada sesiapa yang percaya kenyataan tersebut adalah benar. Di dalam kes Syed Husin Ali v Sharikat Penchetakan Utusan Melayu Berhad & Anor 1973] 2 MLJ 56, mahkamah telah memutuskan seperti berikut; “Thus, the test of defamatory nature of a statement is its tendency to excite against the plaintiff the adverse opinion of others, although no one believes the statement to be true. Another test is: would the words tend to lower the plaintiff in the estimation of right-thinking members of society generally? The typical type of defamation is an attack upon the moral character of the plaintiff attributing crime, dishonesty, untruthfulness, ingratitude or cruelty.”

Mahkamah memutuskan bahawa tidak ada keraguan untuk mengatakan bahawa Plaintif adalah seorang yang mempunyai akhlak yang rendah adalah satu fitnah yang serius terhadapnya. Ia mempunyai kesan yang merendahkan maruah Plaintif di kalangan masyarakat yang berfikiran munasabah. Pernyataan-pernyataan tersebut jelas adalah tidak benar, berniat mala fide serta berunsur fitnah terhadap Plaintif sehingga menyebabkan reputasi Plaintif rosak dan mendedahkan Plaintif kepada penghinaan awam. Sama ada pernyataan-pernyataan tersebut didedahkan kepada pihak ketiga

Sepertimana yang telah diulas di atas, D1 dan D2 telah menerbitkan kenyataan-kenyataan tersebut melalui akaun Facebook masing-masing. Ia boleh dilihat dan dibaca serta diakses oleh sekurang-kurangnya 5,143 pengguna akaun Facebook lain yang merupakan kawan (friends) dan pengikut (followers) D1 dan D2. Ini jelas boleh dilihat di dokumen Ikatan K muka surat 17 di mana jumlah kawan dan pengikut D1 di Facebook adalah berjumlah 1,143 orang. Manakala D2 sendiri telah mengesahkan bahawa jumlah kawan dan pengikutnya di Facebook adalah berjumlah 4,000 orang.

Mahkamah merumuskan bahawa tiada pertikaian kenyataan-kenyataan D1 dan D2 tersebut jelas telah diterbitkan kepada pihak ketiga melalui akaun Facebook mereka masing-masing dan ini telah dibuktikan melalui dokumen-dokumen serta pengakuan D1 dan D2 di dalam keterangan mereka.

Mahkamah dengan ini merumuskan bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan bahawa kenyataan-kenyataan tersebut diterbitkan kepada pihak ketiga. Sama ada terdapat pembelaan oleh D1 dan D2 ke atas penerbitan pernyataan-pernyataan tersebut

Berdasarkan kepada pembelaan-pembelaan yang difailkan, mahkamah merumuskan pembelaan D1 dan D2 adalah seperti berikut: a) pernyataan-pernyataan tersebut tidak mempunyai sebarang rujukan terhadap Plaintif; dan b) pernyataan-pernyataan tersebut telah dibuat oleh D1 dan D2 untuk mempertahankan diri mereka.

Bagi pembelaan (a), mahkamah telah mengulas berkenaan isu ini di mana mahkamah telah memutuskan bahawa kesemua pernyataan tersebut merujuk kepada Plaintif. Maka isu yang berbangkit hanyalah berkaitan pembelaan di (b) yang merupakan pembelaan justifikasi.

Bagi sesuatu pembelaan justifikasi, A 78 k 3(3) KKM 2012 memperuntukkan D1 dan D2 perlu memplidkan pembelaan justifikasi (justification), ulasan saksama dan adil (fair comment) seperti yang telah diperuntukkan di bawah Seksyen 8 dan Seksyen 9 Akta Fitnah 1957(Akta 256).

Mahkamah Persekutuan di dalam kes Syarikat Bekalan Air Selangor Sdn Bhd v Tony Pua Kiam Wee [2015] 6 MLJ 187 telah membincangkan prinsip ini dan menyatakan; “Further down in his judgment, Ackner LJ added as follows: However, we would go even further and say that, whatever may have been the practice to date, in future a defendant who is relying on a plea of justification must make it clear to the plaintiff what is the case which he is seeking to set up. The particulars themselves may make this quite clear, but if they are ambiguous then the situation must be made unequivocal. In substance, the Lucas-Box plea of justification as decided by the English Court of Appeal is as follows:

if a plaintiff, in its defamation pleadings, gives a natural and ordinary meaning to the impugned words, the defendant may then rely on stating in his defence what he alleged was the natural and ordinary meaning of the words complained of; and

a defendant in defamation proceedings who wishes to rely on a plea of justification must make clear in the particulars of justification the case which he is seeking to set up and must accordingly state clearly and explicitly the meaning which he seeks to justify.”

Manakala di dalam kes Tan Sri Dr Muhammad Shafee Abdullah v Tommy Thomas & Ors [2018] 12 MLJ 98, Mahkamah Rayuan telah memutuskan; “[31] In this case, we note that the first respondent had not pleaded justification to the meaning pleaded by the appellant but to a meaning which he ascribes to. This sort of pleading is what is known as a Lucas-Box plea. This sort of pleading is premised on the case of Lucas-Box v News Group Newspapers Ltd Lucas-Box v Associated Newspapers

Group plc and others [1986] 1 All ER 177; [1986] 1 WLR Mustill LJ in a subsequent case of Viscount De L'Isle v Times Newspapers Ltd [1987] 3 All ER 499; [1988] 1 WLR 49 explains the Lucas-Box concept in the following manner: First, as to Lucas-Box’s case [1986] 1 WLR 147: Two different interpretations have been put on the decision and judgment of this Court. The first is that a Defendant is now required to plead the meaning which he ascribes to the writing of which the Plaintiff complains if that differs from the meaning pleaded by the Plaintiff. Second, that the Defendant is obliged to make clear what version of the facts it is that he asserts to be true. The first interpretation he said was wrong. A Defendant in pleading justification is not obliged to ascribe a meaning to the words complained of; the Defendant is, however, obliged to plead justification in a way which makes it clear the meaning he seeks to justify. The essence of the decision of Lucas-Box’s case is that the justification must be pleaded so as to inform the Plaintiff and the Court precisely what meaning the Defendant will seek to justify.”

Mahkamah telah meneliti pernyataan-pernyataan pembelaan yang difailkan oleh D1 dan D2 serta mendapati bahawa D1 dan D2 gagal memplidkan secara spesifik apa-apa alasan bagi menjustifikasikan tindakan D1 dan D2 memuatnaik kenyataan-kenyataan tersebut. Sebaliknya, mahkamah lebih mendapati bahawa ianya lebih berniat jahat untuk menjatuhkan maruah dan reputasi Plaintif.

Di atas alasan ini, mahkamah merumuskan bahawa tiada pembelaan yang berjaya dibuktikan oleh D1 dan D2. Ganti rugi ke atas Plaintif

Berdasarkan kepada Seksyen 4 Akta 256, kata-kata yang diucapkan atau yang diterbitkan mengaitkan penghinaan atau perzinaan kepada mana-mana wanita atau gadis tidak akan memerlukan kerosakan khas untuk menjadikan mereka boleh diambil tindakan.

Di dalam kes Luk Kai Lam v Sim Ai Leng [1978] 1 MLJ 214, seksyen ini telah dibincangkan dan mahkamah menyatakan; “Section 4 of the Act provides that:- “Words spoken and published which impute unchastity or adultery to any woman or girl shall not require special damage to render them actionable.” The learned judge referred to this section and said that although no actual damages or loss had been pleaded or proved by appellant he was satisfied that she had brought her case within the meaning of the section. So, he held that the action was actionable per se. He then went on to cite Hopwood's case [1945] 1 All ER 453 where respondent made certain slanderous remarks against appellant, a solicitor, after being shown a reference given by appellant to a third person. In dismissing the appeal, the court of appeal supported the learned judge's finding that appellant gave the reference in a personal and not in a professional capacity and that the statement was a slander on the appellant as a man and not in the way of his profession. The slander was upon the solicitor as a man; not upon the man as a solicitor. There is nothing to preclude the learned judge from relying on the principle in a case to support his view that the slanderous words were not made in a professional capacity.”

Perkataan-perkataan di dalam kenyataan-kenyataan tersebut yang menuduh Plaintif sebagai seorang sundal dan perosak rumah tangga mereka pada pandangan mahkamah merendahkan martabat dan maruah Plaintif sebagai seorang wanita di mata awam. Oleh itu, berdasarkan kes Tan Mei dan Luk Kai (supra), Plaintif tidak perlu membuktikan ganti rugi untuk menuntut daripada D1 dan D2.

Sebaliknya pemberian ganti rugi adalah mengikut budi bicara mahkamah. Ganti rugi yang diberikan (awarded damages) hendaklah adil dan mencukupi.

Berpandukan kepada kes kepada kes Datuk Seri Anwar bin Ibrahim v Wan Muhammad Azri bin Wan Deris [2014] 9 MLJ 605, yang telah membincangkan berkaitan ganti rugi dengan menyatakan seperti berikut; “[82] In the case of Chin Choon @ Chin Tee Fut v Chua Jui Meng [2005] 3 MLJ 494; [2005] 2 CLJ 569 where His Lordship Justice Sri Ram JCA had made reference to the book ‘Defamation Law, Procedure and Practice’ by Price and Doudu (3rd Ed) where the learned authors set out several factors to be taken into account in determining the quantum of damages for damages cases as follows:

the gravity of the allegations;

the size and influence of the circulation;

the effect of the publication;

the extent and nature of the claimant’s reputation;

the behavior of the defendant; and

the behavior of the claimant”

Menggunakan pendekatan yang sama, mahkamah mendapati bahawa Plaintif sebagai peguamcara yang mengendalikan urusan jual beli tanah dan rakan kongsi di SICO serta maruah Plaintif sebagai seorang wanita telah tercalar dan tercemar akibat daripada penerbitan pernyataan-pernyataan tersebut yang memfitnah Plaintif sebagai peguam meroyan, seorang yang gila, perosak rumah tangga, sundal, jahat dan tidak waras. Fitnah-fitnah tersebut telah menyebabkan awam memandang dan berpendapat Plaintif terlibat dalam kelakuan yang tidak bermaruah dan tidak berintegriti, yang mana adalah nilai-nilai yang amat berharga dalam pengurusan perniagaan Plaintif yang terlibat dalam penyediaan perkhidmatan kepada orang ramai secara amnya.

Pernyataan-pernyataan tersebut yang diterbitkan di dalam Facebook D1 dan D2 masing-masing boleh diakses oleh semua pengguna Facebook terutamanya kawan-kawan dan pengikut-pengikut D1 dan D2.

Keterangan Plaintif sebagai SP1 turut membuktikan terdapatnya penurunan secara mendadak fail-fail berkaitan hartanah yang diterima oleh SICO selepas penerbitan pernyataan-pernyataan tersebut. Ini dipersetujui oleh D1 semasa diperiksa balas yang mengakui pengurangan fail dihantar kepada Plaintif bermula pada bulan Mei.

Selain itu, dokumen di muka surat 326 – 395 Ikatan L yang dikemukakan sebagai ekshibit oleh Plaintif yang merupakan rekod fail “Suhada Ismail & Co Registered File (Bertam)” menunjukkan penurunan fail yang diterima dari syarikat IWP. Ia boleh diringkaskan seperti berikut: Bulan/Tahun Jumlah Fail Conveyancing Daripada Iwp Dokumen (M/S) Februari 2020 76 Ikatan L Muka surat 348- 359 Mac 2020 33 Ikatan L Muka surat 359- 366 April 2020 11 Ikatan L Muka surat 366- 368 Mei 2020 17 Ikatan L Muka surat 368- 371 Jun 2020 8 Ikatan L Muka surat 371- 372 Julai 2020 4 Ikatan L Muka surat 372 Ogos 2020 3 Ikatan L Muka surat 374

Dari ringkasan di atas, jelas menunjukkan penurunan yang ketara selepas bulan Mac dan Plaintif hanya menerima 3 fail pada bulan Ogos 2020. Bagi mahkamah, keterangan lisan Plaintif dan disokong oleh keterangan dokumen ini jelas menunjukkan bahawa pernyataan-pernyataan tersebut memberi kesan kepada penurunan mendadak fail-fail yang dikemukakan kepada Plaintif. Perkara ini secara langsung menyebabkan Plaintif terkesan dari segi peniagaan dan pendapatan. Ini mewajarkan mahkamah ini untuk mengawardkan ganti rugi am kepada Plaintif.

Selain dari ganti rugi am, Plaintif turut menuntut ganti rugi teruk. Sesuatu ganti rugi teruk telah ditafsirkan di dalam kes Sistem Televisyen Malaysia Bhd v Nurullah bt Zawawi [2015] 6 MLJ 703 seperti berikut; “[33]...Aggravated damages may be awarded within the compensatory principles if there has been any kind of high-handed, oppressive, insulting or contumelious behavior by the defendant which increases the mental pain and suffering, which is caused by the defamation and which may constitute injury to the plaintiff’s pride and self-confidence”

Ganti rugi teruk juga adalah secara amnya merupakan satu pampasan ke atas tekanan mental yang ditanggung oleh Plaintif disebabkan fitnah-fitnah yang telah dilemparkan oleh D1 dan D2. Mahkamah walaubagaimanapun perlu berhati-hati agar tidak menjadikan ganti rugi ini sebagai suatu yang bersifat berganda dengan ganti rugi am.

Mahkamah mendapati bahawa kelakuan D1 dan D2 semasa memberi keterangan adalah bersifat defensif serta tidak menunjukkan sebarang penyesalan. Dalam masa yang sama, kedua-dua D1 dan D2 tidak mengemukakan sebarang permohonan maaf terhadap Plaintif walaupun mereka mengetahui pernyataan-pernyataan tersebut adalah tidak benar, salah dan memfitnah Plaintif.

Keseluruhan ini pada pandangan mahkamah mewajarkan satu ganti rugi teruk dipertimbangkan oleh mahkamah.

Peguam Plaintif telah membawa perhatian mahkamah ini kepada keputusan-keputusan duluan berkaitan jumlah ganti rugi seperti berikut:

Utusan Melayu (M) Sdn Bhd & Ors v Tjanting handicraft Sdn Bhd & Anor [2005] 2 MLJ 397

Ganti rugi Am: RM100,000.00; dan

(ii) Ganti rugi teruk: RM50,000.00

Eagle One Investment Ltd & Ors v Asia Pacific

Ganti rugi Am: RM500,000.00; dan

(ii) Ganti rugi teruk: RM300,000.00

Roslan bin Ali v The New Straits Times (M) Bd Anor [2015] 1 LNS 1356

Ganti rugi Am: RM70,000.00;

Loh Mui Fah v Dr Selvakumar Thirunavukarasu &

Ganti rugi Am, ganti rugi teladan dan ganti rugi teruk: RM150,000.00;

Sistem Televisyen Malaysia Bhd v Nurullah bt

Ganti rugi Am: RM80,000.00; Kesimpulan tuntutan plaintif

Berdasarkan analisis mahkamah ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan, mahkamah memutuskan bahawa berdasarkan imbangan kebarangkalian, Plaintif telah berjaya membuktikan tuntutannya ke atas D1 dan D2. Plaintif dengan itu layak dan wajar bagi kes pertama iaitu kes KA- 23NCvC-3-07/2020 diawardkan ganti rugi am sebanyak RM100,00.00 dan ganti rugi teruk sebanyak RM50,000.00 manakala bagi kes kedua iaitu kes KA-23NCvC-4-07/2020 diawardkan ganti rugi am sebanyak RM 100,000.00 dan ganti rugi teruk sebanyak RM50,000.00. Tuntutan balas Defendan-defendan

Secara amnya kedua-dua D1 dan D2 telah mengemukakan tuntutan balas ke atas Plaintif. Ia adalah berdasarkan kepada pernyataan-pernyataan Plaintif dalam satu kumpulan Whatsapp Hartanah Bertam SICO pada 18/5/2020 bermula jam 8.23 malam sehingga jam 8.25 malam. Kenyataan Plaintif ke atas D1

Terdapat 3 kenyataan oleh Plaintif yang dipertikaikan oleh D1 seperti berikut:

Pada 18 haribulan Mei 2020 pukul 10.43 pagi: “Shuhada lawyer: Saya dh cakap habis baik. Kalau sy hamun ke maki dia saya trus kena buang juga dri iwp. Buat mcm mana akan sama ending. Saya smpai satu tahap igt btl kena kawen. Takpa la. Allah ada. Utk agents perempuan berhati2. Jgn terpedaya ikut ke hotel ke apa.”

Pada 18 haribulan Mei 2020 dari pukul 8.29 malam hingga 8.33 malam: “Shuhada lawyer: Bangga kekayaan tak sedar lawyers n agents bg ke bapa tiri dia Kikis duit lawyers seboleh2 Bapak tiri duk ugut agents seket2 buang iwp Dari mark up pn ridhuan nk mkan duit Nak msg bapa sy Bapa saya tau la Sy ridhuan call pn sy but loudspeaker Buat Sy dh tau dia nk kikis duit sy smpai licin Masa bubur assyura di bedong Pakai duit azmira mac n anissah Tapi ckp semua duit dia Mintak lwyer sana sini prots club Apa event u all agents ada? Xda kan Semua duit masuk poket ridhuan”

Pada 18 haribulan Mei 2020 dari pukul 8.35 malam hingga 8.49 malam: “Shuhada lawyer: Bini en ridhuan masih igt sy nak sgt suami dia Sdngkan en ridhuan duk call sy bila dia dh bercerai talak satu Paksa saya habis Paksa saya kawen atau ttp sico Dh sy buat tak tau, x abis nk kluar larangan pada sico En ridhuan slalu call sy sbb nak pastikan semua files ke sico Tentangan agents pada sy hebat di awal Dan sy mmg rs dh mcm best frens dgn dia Okay je Mmg dia baik nampak baik Tp makin lama duk kata adda u worked hard. Because of bertam, u can take advance Alih alih kata sy berhutang teruk Clients acc sy, sy punya Tp sy baik Update apa duit ambik Last baling lagi taik Dia kata srh ambik mini cooper Kata agents northern xkn hormat sy xda kereta tu Sy was just 4 bln ini business Jazz sy elok je N xda tak pernah bayar ke apa N i bersyukur dgn kereta En ridhuan kenalkan sy dgn banker n org salesman kereta Push semua Last baling lagi taik ke saya Bini dia kata sy pinjam duit dia buat kuih Lahai, sy ni kn production bnyk. Ada tak cukup. Sico duit dh overlod bnyk kluar itu ini He told me can use the money from him Nnti transfer back from sico These was all business Apa kata siapa nk makan duit siapa Ive prepared agreement from day one En ridhuan mengelak nk sign Sbb in the end dia nk push makan 85% dari saya Sy ni lwyer ke badan charity Semua ni mcm sy kata xperu pn agents faham n sy bkn menangih simpati Tp apa yg btl is betul Bkn dia asyk nk malukan org hina org kata org nk pakai duit dia Lagi satu hari2 call sy even tau Sy ada bf. Push sy putus sbb kata sy xkawen2 lagi Kan ke itu hal personal sy Yg en ridhuan sebok sgt buat apa. Sbb nk kepung nk ikat sy Duk crita nk bawak sy ke luar negara Lepas sbln sico bkk nk ke sabah langkawi iceland la apa lah Apa pun sy tau, sy pegang dia sentuh apa tak Kalau dia rs sy slh, sila dia ke polis Dh ni a-z cerita adda sico n boss duan Siapa masih rasa tak puas hati ke bersangka buruk, blh exit group Atau nk forward ke en duan atau bini dia blh juga Hari2 sebut nk bercerai Agents dh bg sy tekanan hebat. Sy handle baik lagi kan. Dengar lagi bab dia kena pukul la apa la dgn bini Staffs sy lagi Agents lagi Hoa lagi dh x happy dgn prfrmance Enough is enough la dgn en riduan. Moga dia allah bg dia sinar Smpai agents call sy en ridhun msg ajak ke bandung apa Ramai tampil ke depan Tp sure semua malu Iwp mmg dh bgus Management dh bersatu hati Jatuh nya iwp kerana ada boss busuk mcm ni Kenyataan Plaintif ke atas D2

Manakala ke atas D2, terdapat 3 kenyataan Plaintif yang dipertikaikan oleh D2 seperti berikut:

Pada 18 haribulan Mei 2020 dari pukul 8.23 malam hingga 8.24 malam: “Shuhada lawyer: Lahai anak is syamirah pula msg sy Menggila2 Sy dh mls la bab org meroyan ni Sy blh details out semua tapi rs x prlu.. En ridhuan ke bini dia ke apa meroyan blh jmpa sy di mhkmh ke apa ka xpa”

Pada 18 haribulan Mei 2020 dari pukul 8.34 malam hingga 8.35 malam: “Shuhada lawyer: Sy ni mmg dh explain kat u all Kami lwyers dh buat n bg duit sehabis boleh Dpt org gile duit n nak asyik aniaya org tu yg sampai mcm ni jadi Bini dia uplod kat fb nk travel apa semua Rezeki dia tu dri siapa Dari agents yg berhempas pulas

Pada 18 haribulan Mei 2020 dari pukul 8.47 malam: “Shuhada lawyer: Atau nk forward ke en duan atau bini dia blh juga Hari2 sebut nk bercerai Agents dh bg sy tekanan hebat. Sy handle baik lagi kan. Dengar lagi bab dia kena pukul la apa la dgn bini” Pembelaan Plaintif ke atas kenyataan-kenyataan tersebut

Berdasarkan kepada hujahan yang dikemukakan oleh peguam Plaintif, ternyata Plaintif tidak mempertikaikan berkenaan penerbitan pernyataan-pernyataan tersebut oleh Plaintif dan ditujukan kepada D1 dan D2. Plaintif turut tidak mempertikaikan berkenaan kesan pernyataan-pernyataan tersebut iaitu sama ada ianya berunsur fitnah. Dengan kata lain, secara amnya Plaintif tidak mempertikaikan elemen-elemen yang perlu dibuktikan bagi menentukan pernyataan-pernyataan Plaintif yang ditujukan kepada D1 dan D2. Namun Plaintif menyatakan di dalam hujahannya bahawa terdapat pembelaan di pihak Plaintif yang menjadikan pernyataan-pernyataannya bukan satu fitnah.

Secara amnya, mahkamah bersetuju ke atas hujahan peguam D1 dan D2 bahawa sesiapa sahaja yang membaca pernyataan-pernyataan tersebut akan memahami pernyataan-pernyataan tersebut. Apatah lagi di dalam kumpulan Whatsapp tersebut merangkumi ejen-ejen hartanah syarikat IWP yang mempunyai akses ke atas mesej-mesej yang dihantar oleh Plaintif serta D1 dan D2 di dalam kumpulan Whatsapp tersebut.

Peguam D1 dan D2 menghujahkan bahawa pernyataan-pernyataan tersebut bersifat memfitnah kerana ia membawa konotasi ke atas D1 sebagai seorang kaki perempuan, suka mengambil kesempatan ke atas pekerja-pekerja, gemar melakukan gangguan seksual, menipu isterinya, menipu dalam perniagaan, serta tidak amanah.

Manakala ke atas D2, peguam menghujahkan bahawa pernyataan-pernyataan Plaintif tersebut menggambarkan bahawa D2 adalah seorang individu yang gila, suka meroyan, tidak sopan, tidak berakhlak, pisau cukur yang mengambil kesempatan ke atas keuntungan orang lain dan isteri yang ganas.

Namun persoalannya, adakah ini boleh dikategorikan sebagai satu kenyataan fitnah dengan mengambilkira pembelaan yang dikemukakan oleh Plaintif. Berdasarkan pembelaan kepada tuntutan balas, terdapat 2 pembelaan utama yang dikemukakan oleh Plaintif seperti berikut; a) pernyataan-pernyataan tersebut diterbitkan dengan niat baik (good faith), berdasarkan fakta sebenar dan Plaintif bergantung kepada Seksyen 8 Akta 256; dan b) ianya diterbitkan demi kepentingan awam agar kesemua ahli-ahli dalam kumpulan Whatsapp Hartanah Bertam SICO tersebut tidak terpedaya dengan D1 dan D2, merupakan suatu komen dan ulasan adil serta saksama (fair comments) dan Plaintif bergantung kepada Seksyen 9 Akta 256.

Berdasarkan kepada keterangan-keterangan yang telah dikemukakan, mahkamah mendapati bahawa keseluruhan episod bermula apabila D1 telah menghantar mesej-mesej lucah kepada Plaintif dan berterusan mengajak dan memaksa Plaintif untuk berkahwin dengannya walaupun mengetahui yang Plaintif mempunyai teman lelaki dan akan berkahwin. D1 semasa itu masih lagi merupakan suami kepada D2 sepertimana pengesahan semasa dalam perbicaraan.

Di dalam masa yang sama, keterangan-keterangan turut membuktikan bahawa D2 mengetahui mengenai mesej-mesej lucah yang dihantar D1 kepada Plaintif. Ini diikuti dengan tindakan D2 berterusan memuatnaik status di Whatsappnya yang memfitnah Plaintif sebagai pengacau rumahtangganya sedangkan D2 mengetahui D1 yang memulakan perlakuan tidak senonoh serta tidak bermoral terhadap Plaintif.

Selain tindakan D1 dan D2, anak-anak D1 dan D2 telah turut menghantar mesej-mesej kepada Plaintif dengan menggunakan perkataan-perkataan yang menuduh dan memfitnah Plaintif sebagai pengacau rumahtangga D1 dan D2. Perkara ini telah dipersetujui oleh Plaintif serta D1 dan D2 di dalam keterangan mereka.

Pertimbangan mahkamah kini adalah sama ada keterangan-keterangan ini dapat menyokong pembelaan justifikasi yang dikemukakan oleh Plaintif. Ini sepertimana yang diperuntukkan di bawah seksyen 8 Akta 256 seperti berikut; “Justification In an action for libel or slander in respect of words containing two or more distinct charges against the plaintiff, a defence of justification shall not fail by reason only that the truth of every charge is not proved if the words not proved to be true do not materially injure the plaintiff’s reputation having regard to the truth of the remaining charges.”

Beban bagi membuktikan pembelaan ini terletak kepada pihak yang membangkitkan pembelaan ini iaitu Plaintif. Ini sepertimana yang telah disentuh oleh Mahkamah Agung di dalam kes S Pakianathan v Jenni Ibrahim [1988] 2 MLJ 173 seperti berikut; “The burden lies upon the defendant to establish justification. The burden does not lie on the plaintiff to prove that the defamatory words are false, because the law presumes this in his favour: Belt v Lawes (1882) 51 LJQB 359 361. To establish justification, the defendant must prove that the defamatory imputation is true. It is not enough for him to prove that he believed that the imputation was true: Peters v Bradlaugh (1884) 4 TLR 467.”

Manakala di dalam kes Dato’ Seri Mohammad Nizar bin Jamaluddin v Sistem Televisyen Malaysia Bhd & anor [2014] 4 MLJ 242 telah dinyatakan seperti berikut; “[24] … In relying on the defence of justification the burden of proof is on the defendant to prove that the allegations made are true or are substantially true. The defendant must prove it on the balance of probabilities, that is, the allegation is more likely than not to be true. For example, an allegation published by repeating a rumour cannot be justified by proving that there was such a rumour. A defendant is required to prove the substance of the allegation …”

Pertimbangan mahkamah ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan membolehkan mahkamah merumuskan bahawa Plaintif atas imbangan kebarangkalian berjaya membuktikan bahawa apa yang dinyatakan oleh Plaintif sepertimana yang didakwa oleh D1 dan D2 adalah suatu yang benar. Mahkamah bersetuju dengan hujahan peguam Plaintif bahawa keterangan turut menunjukkan bahawa kesemua episod ini bermula apabila D1 yang memulakan mesej-mesej yang menghina Plaintif dan bersifat kelucahan.

Mahkamah berpandangan berdasarkan keterangan saksi-saksi dan dokumen-dokumen di atas, Plaintif telah membuat kenyataan-kenyataan tersebut berdasarkan fakta-fakta yang sebenar dan pengalaman Plaintif sendiri. Justeru, mahkamah memutuskan bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan atas imbangan kebarangkalian bahawa pernyataan-pernyataan Plaintif tersebut adalah lebih berkemungkinan benar berbanding tidak benar.

Sehubungan dengan itu, mahkamah mendapati pembelaan justifikasi adalah berbangkit dan terpakai.

Selain dari pembelaan justifikasi, Plaintif turut memplidkan pembelaan ulasan saksama dan adil di bawah seksyen 9 Akta 256 yang memperuntukkan seperti berikut; “Fair comment In an action for libel or slander in respect of words consisting partly of allegations of fact and partly of expression of opinion, a defence of fair comment shall not fail by reason only that the truth of every allegation of fact is not proved if the expression of opinion is fair comment having regard to such of the facts alleged or referred to in the words complained of as are proved.”

Apa yang menjadikan sesuatu kenyataan tersebut sebagai ulasan yang saksama dan adil, telah disentuh oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Dato’ Sri Dr Mohamad Salleh bin Ismail & Anor v Mohd Rafizi bin Ramli [2022] 3 MLJ 758 yang menyatakan; “[31] In addressing what constitute a fact or comment, Lord Ackner in Joshua Benjamin stated as follows at p 3: As regards (ii) above, it was not contested that the comment, if it was a comment and not an assertion of fact, was on a matter of public interest. Their Lordships accordingly deal seriatim with elements (i), (iii) and (iv).

Were the words complained of comment? Lord Hooson did not dissent from the following statement to be found in para 697 of the current (8th Ed) of Gatley on Libel and Slander: Comment is a statement of opinion on facts. It is comment to say that a certain act which a man has done is disgraceful or dishonourable; it is an allegation of fact to say he did the act so criticised … while a comment is usually a statement of opinion as to merits or demerits of conduct, an inference of fact may also be a comment. There are, in the cases, no clear definitions of what is comment. If a statement appears to be one of opinion or conclusion, it is capable of being comment. [32] In other words, a comment, opinion or inferences of fact are different from a statement of fact. However, all the former must be based on facts. It is therefore vital to refer to the impugned statement and assessed whether it is a statement of fact or the respondent’s opinion or inferences made from facts. [44] ….in relying on the defence of fair comment the respondent must establish a sufficient substratum of facts upon which he draws inferences. Secondly, those facts on which the comment or inferences were made must be truly stated so that the readers may form their own opinion whether the comment or inferences were well founded. This is consistent with Joshua Benjamin that the comments made on inference of fact must be true facts. [45] This essentially means, to constitute a sufficient substratum of fact it is not required that all the facts on which the respondent’s comments or inferences were based on should be stated in order to admit the defence of fair comment. This makes sense as the defence of fair comment may be contrasted with the defence of justification that requires every defamatory allegations made are true or are substantially true (see Dato’ Seri Mohammad Nizar bin Jamaluddin v Sistem Televisyen Malaysia Bhd & Anor [2014] MLJU 262; [2014] 3 CLJ 560 (CA) (Dato’ Seri Mohammad Nizar), Syarikat Bekalan Air Selangor Sdn Bhd v Tony Pua Kiam Wee [2015] 6 MLJ 187; [2015] 6 AMR 66 (FC) and Dato Sri’ Dr Mohamad Salleh bin Ismail & Anor v Nurul Izzah bt Anwar & Anor [2021] 2 MLJ 577 (FC)). However, the substratum of facts relied upon by the respondent in making his comments must be true and existing.”

Menggunakan pendekatan di dalam kes Dato’ Sri Dr Mohamad Salleh (supra) ini, mahkamah berpandangan bahawa mana-mana orang yang munasabah akan memahami bahawa kenyataan-kenyataan Plaintif tersebut adalah ulasan dan kesimpulan Plaintif yang dibuat daripada fakta sebenar dan pengalaman Plaintif sendiri sepanjang Plaintif bekerjasama dengan D1 serta syarikat IWP sebagai peguam panel bagi urusan berkaitan hartanah.

Di dalam masa yang sama, mahkamah turut mendapati bahawa D1 dan D2 tidak berjaya menafikan kenyataan-kenyataan Plaintif tersebut adalah benar dari segi isi dan fakta. Perkara ini secara langsung mengukuhkan dapatan mahkamah berkaitan kenyataan-kenyataan Plaintif tersebut adalah di atas pengalaman Plaintif sendiri serta ianya benar.

Selain itu, mahkamah turut berpandangan bahawa kenyataan-kenyataan Plaintif tersebut dibuat di atas niat yang baik bagi memberi peringatan kepada orang lain dalam kalangan para pekerja syarikat IWP serta memberi penjelasan kepada mereka tentang perkara sebenar yang berlaku.

Apa yang diklasifikasikan sebagai niat baik telah diterangkan di dalam kes Chong Siew Chiang v Chua Ching Geh & anor [1995] 1 MLJ 551 yang telah memberi definisi kepada elemen niat jahat sebagai suatu niat jahat atau dendam atau beberapa pertengkaran terdahulu atau hubungan buruk atau sebarang motif tidak langsung atau tidak wajar dalam fikiran seseorang ketika menerbitkan kenyataan fitnah. Ini juga bermakna bahawa komen tersebut mesti dibuat dengan niat baik dan tanpa sebarang niat jahat untuk mencederakan orang yang dirujuk dalam pernyataan tersebut.

Mahkamah berpandangan bahawa pernyataan-pernyataan Plaintif tersebut dibuat tanpa sebarang niat jahat oleh Plaintif untuk mencederakan D1 dan D2. Ia semata-mata untuk memastikan tidak terdapat pihak ketiga yang akan berhadapan dengan perkara yang sama. Ia di pandangan mahkamah adalah pernyataan-pernyataan yang jujur, adil dan tidak berat sebelah.

Akhir sekali, mahkamah turut berpandangan bahawa pernyataan-pernyataan Plaintif tersebut tersebut telah dibuat dan diterbitkan demi kepentingan awam agar kesemua ahli dalam kumpulan Whatsapp Hartanah Bertam SICO tersebut, terutamanya kakitangan dan ejen-ejen hartanah syarikat IWP, tidak terpedaya dengan D1 dan D2. Sekiranya Plaintif tidak berbuat demikian, maka lebih ramai orang lain akan menjadi mangsa keadaan seperti yang telah berlaku ke atas Plaintif dan akan terpedaya dengan D1 yang suka mengambil kesempatan ke atas orang lain.

Oleh itu, mahkamah merumuskan pernyataan-pernyataan Plaintif adalah tercakup di dalam kategori berkepentingan awam. Kesimpulan ke atas tuntutan balas

Di atas pertimbangan maksimum mahkamah ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan, mahkamah memutuskan bahawa di atas imbangan kebarangkalian, Plaintif telah berjaya membuktikan bahawa pembelaan justifikasi serta ulasan saksama dan adil adalah berbangkit dan terpakai. Sehubungan dengan itu, D1 dan D2 tidak berjaya membuktikan tuntutan kedua-dua mereka. Kesimpulan 133. Mahkamah memutuskan bahawa di atas imbangan kebarangkalian, Plaintif telah berjaya membuktikan tuntutannya dan kedua-dua D1 dan D2 diperintahkan untuk menanggung ganti rugi sepertimana yang dinyatakan di atas. Mahkamah turut memutuskan bahawa D1 dan D2 gagal untuk membuktikan tuntutan balasnya dan oleh itu tuntutan balas adalah ditolak.

Mahkamah dengan ini memerintahkan D1 untuk menanggung kos sebanyak RM30,000.00 tertakluk kepada fi alokatur dan begitu juga D2 yang perlu menanggung kos sebanyak RM30,000.00 tertakluk kepada fi alokatur. Bertarikh : 24hb. Julai, 2025 (Datuk Mohamad Abazafree Bin Mohd Abbas) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Mahkamah Alor Setar Kedah Darul Aman Peguam bagi pihak Plaintif : Nurul Hafidzah binti Hassan Zeti Zulfah binti Hassan @ Zulkifli Tetuan Nurul Hafidzah & Associates Peguambela & Peguamcara B-7-2, Alam Avenue Jalan Serai Wangi G 16/G Persiaran Selangor, Seksyen 16 40200 Shah Alam Selangor Darul Ehsan Peguam bagi pihak Defendan: Jecristirei Siose Chen Hui Ken Tetuan Jec Siose & Co Peguambela & Peguamcara D-4-5, Medan Connaught @ Centre Point No.1, Jalan 3/144A 56000 Kuala Lumpur Tarikh Keputusan : 8hb. Mei, 2025 Perundangan Yang Dirujuk: Akta Fitnah 1957 (Akta 256) Kaedah-kaedah Mahkamah 2012 Kes-Kes Yang Dirujuk: Ng Hong Chai v. Public Bank Berhad [2011] 7 CLJ 498; [2011] MLJU 381 Ayob Saud v. T S Sambanthamurthi [1989] 1 CLJ Rep 321 Dr Syed Azman Nawawi & ors v. Dato' Seri Haji Ahmad Said [2015] 7 CLJ 180 Lim Guan Eng v Datuk Tan Teik Cheng & Anor [2025] CLJU 388 DDSA Pharmaceuticals ltd v Times Newspaper Ltd and another [1972] 3 All ER 417 Jee Nyen Chong & ors v Chong Jit Leong & ors [2013] 6 MLJ 364 YB Ding Kuong Hung MP v Dr Wong Hua She [2011] MLJU 4145 Grubb v Bristol United Press Ltd [1962] 2 All ER 380 Pardeep Kumar a/l Om Prakash Sharma v Abdullah Seni bin Hashim [2009] 2 MLJ 685 Tun Datuk Patinggi Haji Abdul Rahman Ya’kub v Bre Sdn Bhd & ors [1996] 1 MLJ 393 Dato’ Sri Dr Mohamad Salleh Ismail & anor v Nurul Izzah Anwar & anor [2021] 4 CLJ 327 Chok Foo Choo @ Chok Kee Lian v The China Press Bhd [1999] 1 MLJ 371 Rajagopal v Rajan [1972] 1 MLJ 45 Syed Husin Ali v Sharikat Penchetakan Utusan Melayu Berhad & Anor 1973] 2 MLJ 56 Syarikat Bekalan Air Selangor Sdn Bhd v Tony Pua Kiam Wee [2015] 6 MLJ 187 Tan Sri Dr Muhammad Shafee Abdullah v Tommy Thomas & Ors [2018] 12 MLJ 98 Luk Kai Lam v Sim Ai Leng [1978] 1 MLJ 214 Datuk Seri Anwar bin Ibrahim v Wan Muhammad Azri bin Wan Deris [2014] 9 MLJ 605 Sistem Televisyen Malaysia Bhd v Nurullah bt Zawawi [2015] 6 MLJ 703 Utusan Melayu (M) Sdn Bhd & Ors v Tjanting handicraft Sdn Bhd & Anor [2005] 2 MLJ 397 Eagle One Investment Ltd & Ors v Asia Pacific Higher Learning Sdn Bhd [2020] 3 CLJ 218 Roslan bin Ali v The New Straits Times (M) Bd Anor [2015] 1 LNS 1356 Loh Mui Fah v Dr Selvakumar Thirunavukarasu & Ors [2015] 8 MLJ 800 S Pakianathan v Jenni Ibrahim [1988] 2 MLJ 173 Dato’ Seri Mohammad Nizar bin Jamaluddin v Sistem Televisyen Malaysia Bhd & anor [2014] 4 MLJ 242 Dato’ Sri Dr Mohamad Salleh bin Ismail & Anor v Mohd Rafizi bin Ramli [2022] 3 MLJ 758 Chong Siew Chiang v Chua Ching Geh & anor [1995] 1 MLJ 551