Nurul Amirah Binti Omar v Che Khasmawani Binti Che Mohd Noor (TA-A53F-2-08/2022)

Ini merupakan rayuan oleh pihak Defendan terhadap keputusan yang diberikan oleh Mahkamah, yang telah membenarkan sebahagian tuntutan Plaintif dengan kos.

Tuntutan Plaintif berdasarkan penyata tuntutan terpinda untuk perkara-perkara berikut: a) Bahawa Defendan diperintahkan untuk membuat permohonan maaf kepada Plaintif dengan mengiklankan permohonan maaf tersebut di dalam Akhbar Nasional Harian Bahasa Melayu selama satu (1) hari tanpa syarat yang mana terma-terma permohonan maaf adalah ditentukan dan dengan persetujuan Plaintif; b) Bahawa Defendan diperintahkan untuk membuat permohonan maaf secara terbuka kepada Plaintif dengan menyiarkan permohonan maaf di laman sosial akaun Facebook, akaun TikTok dan akaun Instagram milik Defendan tanpa syarat yang mana terma-terma permohonan maaf adalah ditentukan dan dengan persetujuan Plaintif; c) Bahawa Defendan diperintahkan untuk menarik balik dan/atau memadam kenyataan-kenyataan fitnah tersebut yang telah ditulis, diterbitkan dan disiarkan terhadap Plaintif tersebut serta-merta; d) Ganti rugi Am berjumlah Ringgit Malaysia Dua Ratus Ribu (RM 300,000.00) sahaja; e) Ganti rugi Khas; f) Ganti rugi Teladan dan Ganti rugi Teruk; g) Faedah pada kadar 4% setahun ke atas ganti rugi yang dibenarkan oleh Mahkamah yang Mulia ini daripada tarikh Writ Saman sehingga penyelesaian penuh; h) Kos tindakan ini dibayar oleh Defendan kepada Plaintif serta merta; i) Kos atas dasar peguam dan anakguam (solicitor and client basis) dibayar oleh Defendan kepada Plaintif serta merta; dan j) Lain-lain relif atau perintah yang sesuai manfaat dan patut kepada Plaintif oleh Mahkamah Yang Mulia ini.

Pada 21.8.2025, Mahkamah telah membenarkan tuntutan Plaintif seperti berikut: a) Perenggan (a) dan (b): Tidak dibenarkan b) Perenggan (c): Dibenarkan c) Perenggan (d) - ganti rugi am sebanyak RM 30,000 d) Perenggan (e): ditolak e) Perenggan (f) – Ganti rugi Teladan & Ganti rugi Teruk: RM 5000 f) Perenggan (g): Dibenarkan g) Perenggan (h): Kos sebanyak RM 10,000 diberikan kepada Plaintif h) Perenggan (i) : Ditolak

Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, Defendan telah memfailkan notis rayuan bertarikh 1.9.2025 merayu ke Mahkamah Tinggi atas keseluruhan keputusan Mahkamah sebagaimana berikut: a) Bahawa Perayu/Defendan diperintahkan untuk menarik balik dan/atau memadam kenyataan-kenyataan fitnah tersebut yang telah ditulis, diterbitkan dan disiarkan terhadap Responden/Plaintif tersebut; b) Ganti rugi am sebanyak RM30,000.00; c) Ganti rugi teladan dan ganti rugi teruk sebanyak RM5,000.00; d) Faedah pada kadar 4% setahun ke atas ganti rugi yang dibenarkan oleh Mahkamah Yang Mulia ini daripada tarikh Writ Saman sehingga penyelesaian penuh; dan e) Kos sebanyak RM10,000.00 B. Tuntutan Plaintif terhadap Defendan

Kes Plaintif adalah berkenaan dengan tuntutan Plaintif ke atas Defendan yang berpunca daripada tindakan Defendan yang telah mengeluarkan beberapa kenyataan yang berunsur fitnah yang merujuk kepada Plaintif melalui beberapa Akaun Media Sosial milik Defendan, yang telah memalukan serta menjatuhkan maruah Plaintif di mata pihak ketiga yang telah membaca dan/atau melihat kenyataan fitnah tersebut.

Dalam kes ini, pada sekitar tarikh 7.11.2021 sehingga 6.4.2022, Plaintif merupakan seorang anggota polis berpangkat Lans Korperal yang bertugas di bahagian Bilik Gerakan (DCC) IPD Besut.

Defendan merupakan ahli keluarga angkat suami Plaintif yang juga menetap di sekitar Besut.

Pada sekitar waktu tersebut, Plaintif dimaklumkan oleh rakan-rakan Plaintif bahawa Defendan telah memuat naik beberapa hantaran berunsur fitnah di beberapa buah media sosial milik Defendan dengan menyebut nama Plaintif, pekerjaan Plaintif dan turut meletakkan gambar Plaintif serta gambar Facebook Plaintif dalam hantaran-hantaran yang dibuat oleh pihak Defendan.

Plaintif dan suaminya telah meminta Defendan untuk memadamkan hantaran-hantaran tersebut tetapi Defendan tidak mengendahkannya. Plaintif kemudiannya telah melantik peguam dan menghantar notis tuntutan untuk permohonan maaf serta ganti rugi tetapi tidak dipersetujui oleh pihak Defendan.

Defendan kemudiannya telah membuat siaran langsung/’live’ di facebook Defendan dan telah membuat kenyataan fitnah secara langsung terhadap Plaintif dalam sesi ‘live’ tersebut.

Secara ringkas, hantaran-hantaran di media sosial Defendan serta ‘live’ Facebook Defendan tersebut secara terang-terangan dan juga memberi maksud Plaintif menganinya Defendan sehingga Defendan di reman, Plaintif penipu, Plaintif membuat perancangan untuk menuduh Defendan mencuri barang kemasnya, Plaintif menuduh Defendan mencuri barang kemasnya, Plaintif membuat laporan palsu berkenaan kehilangan barang kemasnya, Plaintif telah salah guna kuasa sebagai anggota polis yang menyebabkan Defendan di reman, Plaintif seorang yang gila kuasa dan bodoh.

Kenyataan-kenyataan fitnah Defendan adalah seperti di perenggan enam (6) sehingga perenggan tujuh belas (17) Penyataan Tuntutan Terpinda iaitu:  Kata-Kata Fitnah Pertama – Facebook (7.11.2021) “.. ak igt mg polis cerdik apo bodo po lembu xtahu mano ekor…” “... mg aniaya aku ari ni mg tggu laaaa tgop…” “.. baso tino kmpung sial…” “.. jnis kjutan budaya budok nih, nk tuduh pkat tuduh meta2 dio polis” “ bare x hile n xpnh kno curi pom sajo dio nk suh ore knl dio bini usin nk phatian” “xdey mikir kak npok nk perhatian lajok kali klu bare betul ile kno curi xky tuan blk rilek sapa sbule bru gege”  Kata-Kata Fitnah Kedua-Facebook (7.11.2025) “ dok payah ha ha haa laaa mira eahhh berasa hebat mari ngadap depe2 xpyh mung nk fitnah ak” “…mg igt mg polis mg hebat…boo dk pulapor jg pos mg mari besut lapa jadi gawai xtahu mano ekor system anggota…puihhh” “mg jgn igt ak ni bodo gak 28/10 mg up status brg mg jpo dh.. 30/10 mg g wk report tuduh ak curi bare mg nate apo gtu”  Kata-Kata Fitnah Ketiga-Facebook (7.11.2021-8.11.2021) “….namo jah angota tp xdop otok akhirnya make diri…” “... koho blh susut oyk mira curi nk sohor nk perhatian erek, tuduh kito mih2 kito xpnh pkai bare bokli bare dio ile sbule ni ak mewoh kali…sblm mg knl bare ak lebih pado mg doh pkai bokali ak dk jagok umoh ak dk kato curi bare dio kli tnjuk2 laaaa bare tuh bo2 la susut wak mlu kotre hk udoh dh patot cocok 5ari skli x putih2 pom sbb perut pedar hitam”  Kata-Kata Fitnah Keempat-Whatsapp Story (7.11.2021-

8.11.2021) “molek ngn WTH ni baso budok kampong lapa sohor baso nate badoo”  Kata-Kata Fitnah Kelima-Instagram Stories (7.11.2021-

8.11.2021) “…ak igt mg polis cerdik apo bodo po lembu xthu mno ekor….” “…mg aniaya ak ari ni mg tguu laaa tgop” “….baso tino kmpung sial..”  Kata-Kata Fitnah Keenam-Facebook Stories (8.11.2021-

9.11.2021) “…ak igt mg polis cerdik apo bodo po lembu xthu mno ekor….” “…mg aniaya ak ari ni mg tguu laaa tgop” “….baso tino kmpung sial..” “ Nurul Amirah Omar Dcc besut mg igt dess gpo mg buat ko ak ngn kuaga ak …tuduhan tnpa sebarang bukti, mg jge igt mg puas blk aniaya ak tnpa sebab” “silap ore mg tino, kerana mg maruah ak tercemar sbb benda hk ak sndri xthu tggu saman dari ak desss bye2 laaaa uniform mg tuh” “pah staro mano mira, hasil jua bare mg hk xile…xcuri bare mg pom ak blh pegey duit byok jgok hasil titik peluh aku dk saloon dessss, bukan kijo ak nk aniya ore po mg..ak sero nk pkai gapo tklki ak bwok slluh dehhhhh xmain la a klapa sohor xsaing pom ak hok sohor doh besut” “cocok 5ari skli xptih2 sbb apo sbb prut pedal kito tu hitam karak tino sial,,ak gini jh 2 mlm dk lokap buat ak koho mg gilo tgop aku…mg hk cocok ak hk makin comey ko rano”  Kata-Kata Fitnah Ketujuh-Instragram Stories (16.11.2021) “sapa satu maso ak akn up sapo nate hk namo mira dcc besut hk aku angap kluaga ak tuh dessss, ak pyh nk benci ore tp de ak bnci buke stakat nate tuh jah culing haying dio pun ak bnci…ak ni hbis berigat nk saing apo hk ak angap kluaga sdiri make ak tnpa sbrang bukti sbb mg agota puihhhhh, mg tnggu ak xkan berdiam diri ak hppy gini jah tp ak xkn smudoh tuh nk syap ore jatuh maruoh ak,toklki ak family ak…ak jatuh skali ak akn pastikan mg jatuh lutut kaki ak insyallah doa org traniaya tuhan makbul..”  Kata-Kata Fitnah Kelapan-Instagram Stories Dan Tiktok (16.11.2021) “ mg aniaya ak truk, sikit xbuat ak jtuh mira serebey eahhh,hakikat mg koho gilo tgop ak bhgio ngn khidupan ak ngn fmily ak nk pkai gpo nk blu gpo ak still jah blh,ak dok mgharap laaaa nk kayo ngn curi bare mg tuhhh..” “dasar budak kg mg tilik pnmpilan mg ngn ak stro mano desss, ak pyh dey ak bnci ore sbb mg buat ak dessss nsio bertopenkn binate”  Kata-Kata Fitnah Kesembilan-Instagram Stories Dan Tiktok (17.11.2021) “…syukur atas semua tuduhan palsu hk mira buat, sini boleh npok peel comey dio lgumano,sbb aku hebat mg jatuh ak ork” “#bilahatipenuhkotorandansshnkbersih” “hsapdengki menguasai” “ buat hokk mno percya kata2 sete nmo mira trmsok lki di oak bersyukur atas tuduhan hk ak xbuat, ak akan pastikan keadilan untuk aku dan keluarga aku”  Kata-Kata Fitnah Kesepuluh-Facebook (19.11.2021) “mung igat desss miraaaa…ngn gpo mung aniaya ak dgn mgatakan brg kemas mg ak curi sdngkan bare mg ado ngn mg xpnh ile xpnh kno curi….ak akn igt gpo mg buat ko ak ngn kuaga ak”  Kata-Kata Fitnah Kesebelas – Facebook (19.11.2021) “…bodo bui ko ore nmo mira sudoh lah nyooooo” “…kito saing dok apo kno jerat ko mira hk dangap po kluaga po adik bradik dio sakit ma ak cri dia baloh ngn tklki dio ma ak lesai dio blki ma ak urus maaa ak buat po ank ni nate mira blas ko ma ak..btol ore kato bilo baik lajok lamo2 nya balas taikkkk nih nih jolo lh po nte mira nih jnis xbersyukur” “ … npok nok sohor besut ak v sohor sapa mso ak up gambar dio dlm kluarga ak plop” #bilahatingpenuhasapdengki  Kata-Kata Fitnah Kedua Belas-Facebook Live (6.4.2022) “ Petang saya bertolak balik Kuala Perlis, tapi saya tok up status sebabnya saya tahu sek sek dia tengok, sebab ma saya pese, mu jange up status sbb bare ada, kita takut mari letak dale rumoh” “Ruponya sek dia ni tahu dah sepakat dah bahawa polis nak mari igak Cikma” “saya tahu, saya ni ore susoh pah dio tu dia bulih, dia ore ado duit, dia boleh bayar segalo ore dia boleh bayar, dia boleh bayar blako..” “masa tu saya duk tengah kalut naik rumah, jange lah kato, jange lah wak plan gini, jangelah wak plan aku naik rumoh beli bare, g curi bare mu Kandis kato” “kalu dia tak cari napok sangat dio tak ni, dio wak usaha mencari tapi, dia plan blako ni dio berduo, buke sore dio berduo tapi terimo kasih banyak sebab jatuh aku dengan caro tuh” “ demo jatuh maruah kita sekelip mato. Dale maso sebule so besut tahu pasal ni” “saya oyak ko ma saya, ma, ma tengok la ni ma, ore tak saing ore tok gapo, ore keno dengan ore huk rapat dengan keluarga kita ore hok ore anggap serupa adik beradik kita” “ polis mari tanya anak, dia tu sapa. Dia tu bini kepada anak angkat family saya. Anak angkat kepada family saya, nyambut natu blako lako pun rumah ma sy, dia ni sebahagian daripada keluarga saya.” “Demo buat plan, maso tu plan dio pun comey, aku naik rumoh, pah bare atah rumoh aku ni penuh, jadi demo pun buat plan aku ni naik curi atah rumoh demo” “ cikma buat live ni buke kato nk tutup buke, nak suruh sekmu tahu daripada awal cerito ni kisoh ni, kisoh ni kes aku naik rumoh la, dia pun buat plan aku g curi bare dia” “ Dia wak report kata tuk laki cikma ni sumak, tu ya cikma g naik ambik bare rumah dia”

“Dia wak report dia tuduh saya gi rumah dia” Kenyataan-kenyataan fitnah tersebut secara ringkasnya memberi gambaran bahawa Plaintif merupakan seorang individu yang penipu dan zalim, seorang anggota polis yang tidak beretika serta seorang individu yang busuk akhlak dan peribadinya.

Kenyataan-kenyataan fitnah ini telah mencemarkan imej Plaintif sebagai seorang individu, wanita dan seorang anggota polis serta menyebabkan tekanan kepada kehidupan peribadi dan pekerjaan Plaintif.

Kenyataan-kenyataan fitnah yang dibuat oleh Defendan kepada Plaintif, telah dibuat dengan berlarutan secara banyak kali di beberapa jenis medium akaun media sosial yang berbeza milik Defendan.

Defendan telah membuat/menulis/mengeluarkan perkataan-perkataan fitnah di atas yang secara terang-terangan merujuk kepada dan/atau difahamkan merujuk secara khusus kepada Plaintif memandangkan Defendan sendiri telah memuat naik kenyataan fitnah berserta gambar wajah Plaintif dan kenderaan milik Plaintif serta beberapa kali menyebut nama dan pekerjaan Plaintif.

Kesemua kenyataan tersebut ditulis, diterbitkan dan disiarkan oleh Defendan di Akaun-akaun Media Sosial Defendan dan telah tersebar luas.

Plaintif telah membuat satu (1) laporan polis, nombor repot KG.RAJA/004891/21 bertarikh 9.11.2021 berkaitan kenyataan-kenyataan yang telah dimuat naik oleh Defendan di Akaun-akaun Media Sosial Defendan.

Plaintif seterusnya melalui peguam, Tetuan Afiqah Atikah &Co., telah mengeluarkan notis tuntutan bertarikh 8.12.2021 (selepas ini dirujuk sebagai “NotisTuntutan”) kepada Defendan bagi menuntut agar Defendan menarik balik kenyataan-kenyataan fitnah tersebut, memohon maaf secara terbuka kepada Plaintif, berjanji tidak mengulangi perbuatan tersebut dan membayar ganti rugi berjumlah RM100,000.00 sebagai pampasan kepada Plaintif akibat daripada tindakan Defendan. Namun, defendan melalui peguam beliau yang terdahulu, Tetuan Nasri Majdah dan Norliza telah menafikan keseluruhan notis tuntutan tersebut.

Seterusnya, Defendan masih lagi mengeluarkan kenyataan-kenyataan fitnah terhadap Plaintif sehingga bulan April 2022 menerusi Akaun Media Sosial milik Defendan. Ini menunjukkan bahawa Defendan terus menerus memfitnah Plaintif sejak bulan November 2021 sehingga bulan April 2022.

Bukan itu sahaja, Plaintif juga pada tarikh 26.5.2022 telah membuat satu lagi laporan polis No. Report KUALA BESUT/001067/22 akibat masih terus diganggu oleh Defendan yang telah menyerang Plaintif secara lisan di sebuah kedai menjual telefon di Kg Jerat Cina Teluk Bayu, Kuala Besut pada 26.5.2022.

Plaintif pada tarikh tersebut telah didatangi oleh Defendan yang masih membuat tuduhan di hadapan beberapa orang yang turut berada di kedai telefon tersebut bahawa Plaintif telah menyebabkan Defendan telah dimasukkan ke dalam lokap. Defendan juga telah turut menghubungi beberapa orang individu lain menyuruh mereka datang ke kedai telefon tersebut.

Menurut versi pihak Plaintif, Plaintif pada bila-bila masa tidak pernah menuduh Defendan mencuri barang kemas miliknya yang hilang. Plaintif hanya membuat repot polis berkenaan barang kemasnya yang hilang dan tidak pernah membuat repot dengan menuduh Defendan atau meletakkan Defendan sebagai suspek yang mencuri barang kemas tersebut atau meletakkan nama Defendan di dalam repot polis tersebut. Malahan, Plaintif juga tidak pernah mengetahui atau mengarahkan pegawai polis yang menyiasat kes kehilangan barang kemas miliknya untuk menahan atau menangkap Defendan sepertimana fitnah Defendan ke atas Plaintif, sebaliknya, hanya siasatan polis menjurus ke arah penahanan reman Defendan untuk membantu siasatan berhubung kes kehilangan barang kemas Plaintif.

Siasatan pihak polis berkenaan kereta Alza putih yang berada di sekitar rumah Plaintif semasa ketiadaan Plaintif yang diperoleh oleh pihak polis hasil daripada maklumat jiran Plaintif yang menyebabkan Defendan di reman, dan bukanlah disebabkan Plaintif membuat repot ke atas Defendan atau menuduh Defendan mencuri. Plaintif sesekali tidak pernah merancang untuk menganiaya Defendan berhubung kait kes kehilangan barang kemas miliknya sepertimana fitnah Defendan ke atas Plaintif, malahan Plaintif sehingga kini menanggung kerugian kehilangan barang kemas tersebut yang masih belum dijumpai.

Kesan daripada perbuatan Defendan tersebut, Plaintif merasa tertekan, malu, dan Plaintif dan suami kerap bergaduh sehingga hampir bercerai. Plaintif juga telah dipanggil beberapa kali oleh pegawai atasan polis dan Plaintif tertekan sehingga dirujuk ke kaunselor polis di IPK Terengganu. Ini adalah kerana kenyataan-kenyataan fitnah tersebut telah tersebar sehingga kepada rakan-rakan sekerja Plaintif di IPD Besut dan juga pihak atasan.

Oleh yang demikian, Plaintif yang telah terkesan hasil daripada tindakan Defendan ini membuat tindakan ini dan memohon perintah sebagaimana yang dipohon di dalam Pernyataan Tuntutan Terpinda bertarikh 19.12.2022. C. Pembelaan Defendan terhadap Tuntutan Plaintif

Pelbagai kenyataan yang diplidkan oleh Plaintif tidak sama sekali boleh dikategorikan sebagai fitnah (defamatory).

Apa yang dipetik oleh Plaintif adalah sekadar kata-kata yang tidak menyenangkan semata-mata dan ia tidak memberi satu kuasa tindakan di bawah undang-undang fitnah mahupun Akta Fitnah 1957.

Pada masa yang sama, ia juga tidak merujuk kepada Plaintif dan tidak boleh diertikan sebagai merujuk kepada Plaintif.

Namun, secara alternatifnya Defendan memplidkan pembelaan justifikasi berdasarkan kepada fakta bahawa atas laporan polis yang dibuat oleh Plaintif, tiada pendakwaan dibuat terhadap Defendan.

Malah, Plaintif telah menarik balik laporan polisnya. D. Fakta-Fakta yang dipersetujui

Fakta-fakta yang dipersetujui hanyalah pliding-pliding mengenai siapa Plaintif dan Defendan.

Pihak-pihak tidak bersetuju dengan lain-lain pliding sama ada dalam Pernyataan Tuntutan ataupun Pernyataan Pembelaan. E. Isu-Isu untuk Dibicarakan

Pihak Plaintif dan Defendan masing-masing telah memfailkan isu-isu untuk dibicarakan.

Bagi Kes Plaintif Plaintif telah memberikan 23 isu-isu yang perlu dibicarakan sebagaimana berikut:

Sama ada Defendan telah menulis,menerbitkan dan menyiarkan kenyataan-kenyataan pada 7.11.2021 di akaun Facebook Defendan sepertimana perenggan 6 Pernyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan telah menulis, menerbitkan dan menyiarkan kenyataan-kenyataan pada 7.11.2021 di Akaun Facebook Defendan satu (1) keping gambar Plaintif berserta kenyataan sepertimana perenggan 7 Pernyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan telah menulis, menerbitkan dan menyiarkan kenyataan-kenyataan di Akaun Facebook Defendan pada sekitar 7.11.2021 sehingga 8.11.2021, sepertimana perenggan 8 Pernyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan telah menulis, menerbitkan dan menyiarkan di Akaun Media Sosial Defendan (‘WhatsApp Story’) kenyataan berserta gambar kenderaan milik Plaintif pada sekitar 7.11.2021 sehingga 8.11.2021 sepertimana perenggan 9 Pernyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan telah menulis, menerbitkan dan menyiarkan kenyataan-kenyataan di Akaun Media Sosial Defendan (‘Instagram Stories’) pada sekitar 7.11.2021 sehingga 8.11.2021 sepertimana perenggan 10 Pernyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan telah menulis, menerbitkan dan rnenyiarkan kenyataan-kenyataan di Akaun Media Sosial Defendan ('Facebook' pada bahagian 'Stories') pada sekitar 8.1.2021-

9.11.2021 sepertimana perenggan 11 Penyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan telah menulis, menerbitkan dan menyiarkan kenyataan-kenyataan di Akaun Media Sosial Defendan ('Instagram Stories') pada sekitar 16.11.2021, sepertimana perenggan 12 Penyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan telah menulis, menerbitkan dan menyiarkan kenyataan-kenyataan di Akaun Media Sosial Defendan ('Instagram Stories' dan 'TikTok') pada sekitar 16.11.2021, sepertimana perenggan 13 Penyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan telah menulis, menerbitkan dan menyiarkan kenyataan-kenyataan di Akaun Media Sosial Defendan ('Instagram Stories' dan 'TikTok') pada sekitar 17.11.2021 sepertimana perenggan 14 Penyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan telah menulis, menerbitkan dan menyiarkan kenyataan-kenyataan di Akaun Media Sosial Defendan ('Facebook') pada sekitar 19.11.2021 sepertimana perenggan 15 Penyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan telah menulis, menerbitkan dan menyiarkan kenyataan-kenyataan di Akaun Media Sosial Defendan ('Facebook') pada sekitar 19.11.2021, sepertimana perenggan 16 Penyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan telah mengeluarkan, menerbitkan dan menyiarkan kenyataan-kenyataan pada 6.4.2022 melalui satu sesi siaran langsung (live) di Akaun Media Sosial Defendan (Facebook) milik Defendan sendiri, sepertimana perenggan 17 Penyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada kenyataan-kenyataan Defendan di perenggan 6-17 Penyataan Tuntutan Terpinda tersebut merujuk kepada dan/atau difahamkan untuk merujuk kepada Plaintif.

Sama ada kenyataan-kenyataan Defendan di perenggan 6-17 Penyataan Tuntutan Terpinda telah tersebar kepada pihak ketiga.

Sama ada kenyataan-kenyataan fitnah tersebut sebagaimana Perenggan 6 sehingga 17 di dalam Penyataan Tuntutan Terpinda adalah berbentuk fitnah sekiranya dibaca dalam konteks keseluruhan atau berasingan, akan memberikan konotasi dan/atau sindiran bersifat innuendo, dan/atau sama ada dalam maksud biasa dan semula jadinya 'natural and ordinary' membawa maksud sepertimana berikut:

15.1. Bahawa Plaintif merupakan seorang yang busuk hati, zalim dan suka menganiaya kenalan;

15.2. Bahawa Plaintif merupakan seorang perempuan yang sial, berhati binatang, berperangai jahat seperti syaitan;

15.3. Bahawa Plaintif merupakan seorang penipu, pembohong, suka mereka cerita, tidak boleh dipercayai, suka menabur fitnah;

15.4. Bahawa Plaintif merupakan seorang anggota polis yang menyalahgunakan kuasa, anggota polis yang tidak berintegriti, anggota polis yang berlagak sebagai pegawai tinggi, anggota polis yang bodoh, anggota polis yang bakal dibuang kerja;

15.5. Bahawa Plaintif merupakan seorang yang suka mencari publisiti murahan dan seorang yang sanggup menipu semata-mata untuk mendapatkan perhatian;

15.6. Bahawa Plaintif merupakan seorang yang hodoh, seorang yang buruk akhlak, seorang yang buruk luaran dan dalaman, seorang yang berhati busuk, pendengki;

15.7. Bahawa Plaintif merupakan seorang yang bodoh, lembap, seorang budak kampung yang gilakan perhatian.

Sama ada kenyataan-kenyataan fitnah tersebut di perenggan 6-17 Penyataan Tuntutan Terpinda telah ditulis, diterbitkan dan disiarkan secara meluas oleh Defendan di Akaun Media Sosial Defendan sehingga dibaca oleh ramai pengguna media sosial yang terdiri daripada teman sekerja, kenalan serta keluarga Plaintif dan Defendan malah di kalangan masyarakat awam. Penulisan, penerbitan dan penyiaran kenyataan-kenyataan fitnah tersebut telah secara langsung dan/atau tidak langsung telah memberikan gambaran fakta yang salah dan persepsi yang buruk serta negatif tentang Plaintif kepada teman sekerja, kenalan, keluarga Plaintif dan Defendan serta masyarakat awam yang melihat dan membacanya. Plaintif akan mengemukakan saksi dan bukti yang kukuh dan ketat ke atas Defendan untuk menyangkalnya.

Sama ada akibat daripada tindakan Defendan yang telah menulis, menyebar, dan menyiarkan kenyataan-kenyataan fitnah tersebut secara meluas juga telah menyebabkan kemarahan, kebencian, cacian dan hinaan oleh masyarakat awam sehingga menjatuhkan maruah serta mencalarkan imej dan maruah Plaintif sebagai anggota polis, sebagai wanita, dan sebagai seorang isteri.

Sama ada akibat daripada tindakan Defendan yang telah menulis, menyebar, dan menyiarkan kenyataan-kenyataan fitnah tersebut telah menyebabkan beliau dipandang serong oleh rakan sekerja, kenalan-kenalan mereka dan masyarakat awam sebagai anggota polis yang menyalahgunakan kuasa, anggota polis yang tidak berintegriti, anggota polis yang berlagak, anggota polis yang bodoh dan bakal dibuang kerja dan diragui kredibilitinya sebagai seorang anggota polis yang jujur.

Sama ada akibat daripada tindakan Defendan yang telah menulis, menyebar, dan menyiarkan kenyataan-kenyataan fitnah tersebut telah menyebabkan Plaintif mengalami tekanan, kesusahan, malu yang berpanjangan serta kemurungan yang teruk sehingga menyusahkan Plaintif serta memberi kesan yang buruk dan menyebabkan pandangan umum yang negatif terhadap Plaintif.

Sama ada akibat daripada tindakan Defendan yang telah menulis, menyebar, dan menyiarkan kenyataan fitnah tersebut telah memberi kesan yang buruk terhadap hubungan perkahwinan Plaintif dengan suami dan membuatkan keluarga dan masyarakat khususnya penduduk kampung, penduduk setempat, kejiranan Plaintif serta rakan sekerja Plaintif memandang serong dan negatif kepada Plaintif.

Sama ada Plaintif berhak mendapatkan perintah-perintah yang dipohon sepertimana di dalam Writ Saman bertarikh 23 Ogos 2022 dan perenggan 31(a)-(g) Penyataan Tuntutan Terpinda akibat daripada tindakan Defendan yang telah menulis, menyebar,dan-menyiarkan kenyataan-kenyataan fitnah ke atas Defendan.

Sama ada Defendan boleh mengguna pakai pembelaan Justifikasi di bawah Seksyen 8 Akta Fitnah 1957 untuk kenyataan-kenyataan fitnah yang dibuat oleh Defendan pada perenggan 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 dan 17 Penyataan Tuntutan Terpinda.

Sama ada Defendan boleh mengguna pakai pembelaan Komen Yang Adil di bawah Seksyen 9 Akta Fitnah 1957 untuk kenyataan-kenyataan fitnah yang dibuat oleh Defendan pada perenggan 6,7,8,9,10,11,12,13,14, dan 17 Penyataan Tuntutan Terpinda.

Bagi Kes Defendan Pihak Defendan hanya memberikan dua isu berikut untuk dibicarakan: 1) Adakah Plaintif berjaya melepaskan beban dalam membuktikan setiap perkara bagi menentukan adanya fitnah? 2) Jika ya, sama ada Defendan berhasil membawa pembelaannya?

F. Hujahan Plaintif Pihak Plaintif telah memanggil empat orang saksi iaitu: a) SP1: Nurul Amirah binti Omar (Plaintif) b) SP2: Mohd Firdaus bin Abd Hamid (Suami Plaintif) c) SP3: Nur Ayuni binti Zakaria (Rakan Sekerja Plaintif) d) SP4: Samira binti Mohamad Razali (Rakan Plaintif)

Tuntutan pihak Plaintif ke atas Defendan adalah disebabkan penerbitan kenyataan-kenyataan fitnah libel dan slander oleh Defendan ke atas Plaintif di akaun-akaun media sosial milik Defendan iaitu melalui Facebook, Instagram, status WhatsApp dan juga menerusi Tik Tok milik Defendan.

Dalam kes ini, selepas pihak Plaintif menutup kes Plaintif, Defendan telah memilih ‘no case to answer’.

Tiada isu yang dibangkitkan oleh peguam Defendan sepanjang sesi Pemeriksaan Balas ke atas saksi-saksi Plaintif berkenaan status pemilik akaun Facebook, TikTok, Instagram dan WhatsApp yang mengandungi kenyataan-kenyataan fitnah tersebut, oleh yang demikian jelas menunjukkan kesemua akaun media sosial yang mengandungi kenyataan-kenyataan fitnah tersebut merupakan akaun media sosial milik Defendan dan ini tidak pernah dipertikaikan oleh peguam Defendan sepanjang perbicaraan. Malahan Defendan turut mengakui perkara tersebut melalui Pernyataan Pembelaan yang telah difailkan.

Asas kepada tuntutan Plaintif di hadapan Mahkamah ini merupakan kes fitnah secara bertulis (libel) dan secara lisan (slander). Bagi tuntutan fitnah, adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa kes fitnah adalah “actionable per se”. Dengan lain perkataan, Plaintif tidak perlu membuktikan ganti rugi yang dialami oleh Plaintif akibat daripada pernyataan fitnah tersebut.

Dalam kes fitnah, adalah sudah menjadi undang-undang yang mantap bahawa Plaintif perlu membuktikan 3 elemen penting iaitu: a) Kata-kata yang dibuat oleh Defendan adalah kata-kata fitnah; b) Kata-kata fitnah itu ditujukan kepada Plaintif; dan c) Kata-kata fitnah itu disebarkan kepada pihak ketiga. Kata-kata yang dikeluarkan oleh Defendan adalah kata-kata fitnah.

Defendan merupakan pemilik kepada beberapa akan media sosial dengan menggunkan nama profil seperti berikut: a) ErmaRyzal-Facebook b) ermaryzal-Instagram c) ermaryzal-TikTok

Kenyataan-kenyataan di atas yang ditulis, diterbitkan dan disiarkan oleh Defendan di Akaun Media Sosial Defendan adalah bersifat fitnah terhadap Plaintif dan sekiranya dibaca dan/atau dilihat dalam konteks keseluruhan atau berasingan, akan memberi konotasi dan/atau sindiran bersifat innuendo dan/atau negatif sama ada dalam maksud biasa dan semula jadinya ‘natural and ordinary meaning’ adalah secara jelas merupakan fitnah ditujukan kepada Plaintif sehingga menjatuhkan reputasi serta mencalarkan imej dan maruah Plaintif. Sesiapa yang melihat dan membaca kenyataan-kenyataan fitnah yang dibuat oleh Defendan ini pasti berkecenderungan dan mempunyai pandangan yang negatif terhadap Plaintif.

Dalam kes ini, ‘posting-posting’ Defendan serta sesi ‘live’ Defendan menerusi laman sosial Facebook milik Defendan telah mengundang pengguna-pengguna lain untuk membuat komen-komen yang berbaur negatif.

Plaintif berhujah bahawa kata-kata yang telah dibuat oleh Defendan kepada Plaintif merupakan kata-kata fitnah (defamatory word). Kata-kata tersebut berupaya dan mempunyai kecenderungan untuk menyebabkan Plaintif dicemuh dan dipandang negatif oleh orang lain serta mencederakan reputasi, karakter, penghormatan dan integriti Plaintif dalam pandangan ahli masyarakat yang berfikiran wajar.

Dalam kes yang melibatkan media sosial seperti Facebook, Instagram dan TikTok, pihak Plaintif hujahkan bahawa Mahkamah yang harus mengambil kira bahawa laman sosial seperti yang dinyatakan tersebut merupakan satu medium sosial atas talian yang sering dikunjungi oleh orang awam dan ianya boleh mencapai sejumlah tertentu pengguna dari pelbagai tempat dalam satu tempoh masa yang singkat. Ia turut membuka ruang yang lebih besar untuk Plaintif ditohmah dan dihina dan dipandang serong oleh orang awam yang melihat ‘posting’ tersebut.

Hantaran/posting Defendan melalui Facebook, Instagram, TikTok dan di status WhatsApp milik Defendan yang mana ditulis sendiri oleh Defendan dan sesi siaran langsung/live Facebook melalui Facebook milik Defendan juga telah menerima maklum balas daripada pengguna-pengguna Facebook yang lain. Ada di antara pengguna-pengguna yang melihat ‘posting’ dan/atau ‘live’ tersebut telah meninggalkan komen-komen berbentuk pandangan negatif kepada Plaintif dan ada juga yang telah ‘share’ (berkongsi) ‘posting’ dan ‘live’ tersebut.

Jika melihat kepada komen-komen pengguna Facebook yang telah menulis komen-komen tersebut, ianya menunjukkan bahawa mereka telah mempunyai kecenderungan untuk menganggap bahawa Plaintif seorang individu yang berkarakter buruk.

Apatah lagi Defendan turut menyamakan Plaintif, dengan binatang. Sudah tentunya menyamakan Plaintif, seorang manusia yang berakal dengan binatang yang tidak berakal bukan merupakan satu pujian. Sebaliknya ia merupakan satu tohmahan dan penghinaan yang boleh menjatuhkan maruah Plaintif bukan sahaja sebagai seorang manusia, tetapi juga menjatuhkan maruah Plaintif sebagai seorang anak, ibu, isteri, wanita dan juga seorang anggota polis.

Kenyataan-kenyataan/perkataan-perkataan yang dibuat oleh Defendan tersebut secara lazimnya memberikan maksud dan boleh difahamkan bertujuan membawa makna yang tidak elok terhadap Plaintif.

Kesemua kenyataan yang dibuat Defendan merupakan kenyataan fitnah berbentuk libel dan slander yang mana memberi dan membawa makna yang tidak elok dan merendah-rendahkan Plaintif sebagai seorang yang suka menipu, mereka cerita, menganinya orang, tidak mengenang budi, jahat, salah guna kuasa sebagai anggota polis, gilakan kuasa dan perhatian dan kesemua makna negatif sepertimana yang dinyatakan sebelum ini.

Pihak Plaintif menghujahkan bahawa telah berjaya membuktikan bahawa kata-kata yang dikeluarkan oleh Defendan sebagaimana kata-kata fitnah pertama sehingga ke fitnah kedua belas adalah merupakan fitnah ke atas Plaintif.

Kenyataan Fitnah merujuk kepada Plaintif Kenyataan fitnah merujuk kepada Plaintif. Terdapat penyataan fitnah yang secara langsung merujuk kepada Plaintif dan ada juga yang secara tidak langsung merujuk kepada Plaintif tetapi dapat difahami bahawa ia merujuk kepada Plaintif.

Untuk kenyataan fitnah pertama, Defendan telah menyebut nama panggilan Plaintif iaitu ‘Mira’ dan Defendan turut memuat naik gambar hantaran Facebook Plaintif mengenai kehilangan barangnya dalam hantaran yang mengandungi kenyataan fitnah tersebut di Facebook milik Defendan.

Untuk kenyataan fitnah kedua, Defendan telah memuat naik gambar Plaintif bersama-sama hantaran yang mengandungi kenyataan fitnah di Facebook milik Defendan dan turut menyebut nama panggilan Plaintif iaitu ‘Mira’ dalam kenyataan fitnah kedua tersebut.

Untuk kenyataan fitnah ketiga, yang mana kenyataan-kenyataan fitnah tersebut masih berkisar mengenai hal kehilangan barang kemas Plaintif yang kononnya Plaintif menuduh Defendan mencuri barang kemas Plaintif seperti mana kenyataan fitnah pertama dan kedua. Defendan telah menyebut pekerjaan Plaintif dan ia jelas merujuk kepada Plaintif dan Defendan turut menyebut nama panggilan Plaintif iaitu ‘Mira’.

Untuk kenyataan fitnah keempat, Defendan telah memuat naik pada WhatsApp status gambar kereta Plaintif yang dengan jelas memaparkan jenis kenderaan dan nombor plat Plaintif bersama-sama kenyataan fitnah yang mana dengan jelasnya merujuk kepada Plaintif.

Untuk kenyataan fitnah kelima, Defendan telah menerbitkan kenyataan fitnah di ‘Instagram Stories’ milik Defendan yang merujuk kepada Plaintif dengan memaparkan gambar ‘posting’ Facebook Plaintif yang mana Plaintif sedang memohon bantuan dalam mencari barang kemas miliknya yang hilang. Bersama-sama dengan tangkap layar ‘posting’ Facebook Plaintif tersebut, Defendan telah membuat kenyataan fitnah dengan menyebut pekerjaan Plaintif dan sekali lagi berkisar mengenai kononnya Plaintif menuduh Defendan mencuri barang kemas Plaintif sepertimana kenyataan fitnah-fitnah sebelum ini.

Untuk kenyataan fitnah keenam, Defendan telah memuat naik kenyataan fitnah di Status Facebook milik Defendan yang mana dengan jelas merujuk kepada Plaintif di mana Defendan telah menyebut nama penuh Plaintif dan juga tugas Plaintif di IPD Besut iaitu menjaga bahagian Bilik Gerakan yang dipanggil DCC seperti mana keterangan Plaintif di Mahkamah.

Untuk kenyataan fitnah ketujuh, yang mana Defendan telah memuat naik kenyataan fitnah di ‘Instagram Stories’ milik Defendan dengan sekali lagi menyebut nama panggilan Plaintif iaitu ‘Mira’ dan juga tugas Plaintif di IPD Besut iaitu menjaga bahagian Bilik Gerakan yang dipanggil DCC dalam kenyataan fitnah tersebut.

Untuk kenyataan fitnah kelapan, Defendan telah memuat naik kenyataan fitnah di ‘Instagram Stories’ dan TikTok milik Defendan dengan menyebut nama panggilan Plaintif iaitu ‘Mira’ dan kenyataan fitnah tersebut sekali lagi kenyataan fitnah tersebut berkisar mengenai kononnya Plaintif menuduh Defendan mencuri barang kemas Plaintif sepertimana kenyataan fitnah-fitnah sebelum ini.

Untuk kenyataan fitnah kesembilan, Defendan telah memuatnaik kenyataan fitnah di ‘Instagram Stories’ dan TikTok yang mana Defendan telah menyebut nama panggilan Plaintif iaitu ‘Mira’.

Untuk kenyataan fitnah kesepuluh, Defendan telah memuat naik kenyataan fitnah di Facebook milik Defendan dengan sekali lagi menyebut nama panggilan Plaintif iaitu ‘Mira’ dan sekali lagi kenyataan fitnah tersebut berkisar mengenai kononnya Plaintif menuduh Defendan mencuri barang kemas Plaintif sepertimana kenyataan sebelum ini.

Untuk kenyataan fitnah kesebelas, Defendan telah memuat naik kenyataan fitnah di Facebook milik Defendan dengan sekali lagi menyebut nama panggilan Plaintif iaitu ‘Mira’ dan sekali lagi kenyataan fitnah tersebut berkisar mengenai kononnya Plaintif menuduh Defendan mencuri barang kemas Plaintif sepertimana kenyataan fitnah-fitnah sebelum ini.

Untuk kenyataan fitnah kedua belas, Defendan telah membuat kenyataan fitnah secara ‘slander’ melalui ‘facebook live’ yang merujuk kepada Plaintif dengan kenyataan-kenyataan berkisar mengenai kononnya Plaintif menuduh Defendan mencuri barang kemas Plaintif sepertimana kenyataan fitnah-fitnah sebelum ini.

Defendan tidak menyebut nama Plaintif dalam siaran langsung berkenaan, namun begitu, pengikut-pengikut, rakan-rakan Facebook Defendan dan juga orang awam yang sudah mengikut jalan cerita Defendan sejak Defendan menyebarkan sendiri cerita mengenai penahanan remannya berhubung kes kehilangan barang kemas Plaintif di media sosial Defendan seperti mana kenyataan-kenyataan fitnah Defendan sebelum ini, sudah pasti dapat memahami individu yang dirujuk dalam siaran langsung tersebut merupakan Plaintif.

Tambahan pula, Defendan turut menyatakan di dalam siaran langsung berkenaan sepertimana berikut: “dia tu bini kepada anak angkat ‘family’ saya, nyambut natu blako lako pun rumah ma saya,dia ni sebahagian daripada keluarga saya.” Kenyataan tersebut jelas menunjukkan individu yang dirujuk di dalam kenyataan-kenyataan fitnah semasa sesi siaran langsung tersebut adalah Plaintif kerana sepertimana keterangan SP1 dan SP2 yakni Defendan adalah merupakan ahli keluarga angkat SP2 iaitu suami Plaintif.

Pihak Plaintif berhujah bahawa pernyataan fitnah kedua belas ini, walaupun tiada nama Plaintif disebut secara langsung, namun, orang awam yang menonton dan melihat siaran langsung tersebut dapat memahami bahawa Defendan merujuk Plaintif dalam kenyataan fitnah tersebut kerana siaran langsung tersebut adalah rentetan daripada kenyataan-kenyataan fitnah yang sebelum ini, dan siaran langsung tersebut adalah mengenai isu yang sama seperti mana kenyataan-kenyataan fitnah Defendan sebelum ini dan juga individu yang dirujuk adalah merupakan isteri keluarga angkat Defendan iaitu Plaintif.

Kesemua kenyataan fitnah libel dan slander yang dibuat Defendan secara keseluruhannya adalah merujuk kepada Plaintif secara terang dan jelas, sepertimana keterangan-keterangan saksi Plaintif dan juga keterangan-keterangan dokumentar yang telah dibuktikan di Mahkamah yang mana di dalam setiap kenyataan-kenyataan fitnah tersebut ada menyebut nama penuh Plaintif, nama panggilan Plaintif, pekerjaan Plaintif, tugas Plaintif di tempat kerja, gambar plaintif, gambar ‘posting’ Facebook Plaintif, gambar kenderaan milik Plaintif dan kesemua kenyataan fitnah tersebut adalah berkisar mengenai hal yang sama. Oleh yang demikian, sudah terang lagi bersuluh kenyataan-kenyataan fitnah tersebut memang merujuk kepada Plaintif secara nyata.

Keterangan-keterangan saksi-saksi Plaintif dan juga keterangan-keterangan dokumentar yang menunjukkan kesemua kenyataan fitnah tersebut merujuk kepada Plaintif adalah sangat konkrit dan tidak pernah dicabar oleh peguam Defendan semasa sesi Pemeriksaan Balas, yang mana jelas membuktikan bahawa kenyataan-kenyataan fitnah yang dibuat Defendan tersebut adalah merujuk kepada Plaintif. Kata-kata Fitnah itu disebarkan kepada Pihak Ketiga

Pihak Plaintif berhujah bahawa elemen penyebaran kenyataan-kenyataan fitnah tersebut kepada pihak ketiga telah berjaya dibuktikan. Hal ini adalah kerana, kesemua kenyataan fitnah, libel dan slander yang dibuat oleh Defendan adalah dibuat di media sosial Defendan iaitu di Facebook, TikTok, Instagram dan juga status WhatsApp Defendan yang bersifat umum dan dapat dilihat, dibaca dan ditonton oleh pihak ketiga.

Hantaran-hantaran yang mengandungi kenyataan fitnah tersebut di Facebook, TikTok dan Instagram dan juga status WhatsApp Defendan tersebut diterbitkan secara awam yang membolehkan kesemua masyarakat umum terutamanya pengguna-pengguna media sosial melihat, dan membaca kenyataan-kenyataan fitnah tersebut. Hal ini dapat dibuktikan dengan adanya berpuluh-puluh tanda suka dan komen-komen yang memberi respons kepada kenyataan-kenyataan fitnah tersebut.

Manakala kenyataan fitnah yang dibuat Defendan menerusi siaran langsung atau ‘live’ di Facebook Defendan juga mendapat 67 tanda suka, 46 komen dan 12 ‘shares’ dan ini dapat dibuktikan pada Bundle B, Bahagian B mukasurat 52-61 iaitu tangkap layar/screenshot’ siaran langsung Defendan yang sedang membuat kenyataan fitnah tersebut berserta komen-komen.

Rujukan juga dibuat pada PSP1, PSP2 dan PSP4 yang jelas kesemua saksi-saksi ini memberi keterangan bahawa kenyataan-kenyataan fitnah libel dan slander ini dapat dilihat oleh pihak ketiga.

Kenyataan-kenyataan fitnah ke atas Plaintif tersebut telah disebarkan kepada pihak ketiga melalui akaun-akaun media sosial Defendan iaitu Facebook, Instagram, TikTok yang mana dihujahkan oleh pihak Plaintif bahawa penyebaran melalui media sosial ini adalah bersifat ‘worldwide’ yang mana penyebarannya adalah meluas tanpa sekatan dan boleh dilihat oleh semua orang tanpa batasan dan ianya kekal selama-lamanya di situ selagi mana kenyataan-kenyataan fitnah tersebut tidak dipadamkan oleh pemilik akaun media sosial tersebut iaitu Defendan dan tiada sebarang keterangan yang menunjukkan Defendan telah memadamkan kenyataan-kenyataan fitnah tersebut.

Menurut pihak Defendan, satu perkara yang menjadi fokus di sini iaitu kepada siapa kenyataan fitnah itu dikeluarkan. Merujuk kepada Halsbury's Law of England (4th Ed) ia adalah ‘society generally’. Manakala dalam kes Dato Sri Dr Mohamad Salleh bin Ismail & Anor v Nurul Izzah bt Anwar & Anor [2021] 4 CLJ 327 pula, rujukan dibuat kepada ‘ordinary and reasonable members of the community or an appreciable and reputable section of the community’.

Ini bermakna, siapakah pihak yang kepadanya kenyataan fitnah itu diterbitkan menjadi satu faktor di sini. Sebagai contoh, jika sesuatu perkataan diungkapkan kepada sekumpulan masyarakat yang tidak memahami atau tiada kepentingan dalam perkara yang diungkapkan, maka a tidak boleh terjerumus kepada fitnah dalam konteks Halsbury's Law of England (4th Ed) dan Dato Sri Dr Mohamad Salleh bin Ismail & Anor v Nurul Izzah bt Anwar & Anor [2021] 4 CLJ 327 (supra).

Justeru, dalam tindakan di sini, pengucapan yang dikatakan menjadi kausa tindakan hendaklah diteliti sama ada elemen masyarakat setempat dapat menjadi sokongan kepada tuntutan, ataupun tidak.

Adalah jelas, bahasa yang digunakan adalah dialek setempat, iaitu di sekitar kawasan Besut, yang mana turut diakui oleh Plaintif sendiri iaitu dalam loghat Kelantan.

Di sini, dari kaca mata siapakah kumpulan kawalan yang dimaksudkan itu? Sudah tentu sekali penduduk sekitar Besut yang bertutur dalam cara yang sama. Maka, penduduk di tempat lain, seperti Mersing atau Sarikei tidak termasuk dalam kategori ini.

Latar belakang tuntutan di sini adalah berbeza dengan penulisan rencana di dalam surat khabar atau makalah. Ini kerana pembaca surat khabar, rencana atau makalah tidak membaca kandungannya secara sekali lalu, tetapi akan mengambil masa untuk memahami isi kandungan, mesej dan tujuan ia diterbitkan.

Sehubungan itu, budaya pembacaan surat khabar adalah tidak sama dengan budaya pengguna media sosial yang bertindak lebih pantas tanpa memperuntukkan masa yang lama bagi sesuatu hantaran. Perkataan yang selalu digunakan adalah ‘scrolling’.

Dalam kes ini, keseluruhan kenyataan yang dikatakan sebagai fitnah adalah dalam Bahasa Melayu Kelantan dan oleh itu, ia adalah khusus bagi masyarakat setempat sahaja. Maka, satu terjemahan telah dibuat oleh Plaintif di dalam Pernyataan Tuntutan Terpinda. Ini selari dengan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Lim Kit Siang v Datuk Dr Ling Liong Sik & Ors [1997] 5 MLJ 523 bahawa:- “The authorities are manifest in their approach that it is fundamental that the exact words as uttered (by the first defendant in this case) must be reproduced in the original language with a certified translation in the language of the court, in the absence of which the claim will fail.”

Walaupun terjemahan kenyataan fitnah ada terkandung di muka surat 64 - 73 Ikatan B, ia tidak dibuktikan semasa perbicaraan. Terjemahan adalah tertakluk kepada beberapa disiplin dan kaedah. Kehadiran penterjemah adalah perlu supaya setiap perkataan yang diterjemahkan boleh diperiksa oleh Defendan untuk diketahui bagaimana setiap perkataan diterjemahkan. Ia merupakan satu cabang ilmu yang memerlukan kepakaran.

Justeru, kegagalan untuk memanggil penterjemah adalah parah (fatal). Plaintif pada masa yang sama gagal juga untuk mematuhi Seksyen 73A Akta Keterangan 1950. Alasannya adalah kerana dokumen ini bukanlah terjemahan dalam erti kata sebenar dan tidak boleh sama sekali dikira terjemahan, tetapi adalah tafsiran. Terjemahan adalah menterjemah sesuatu perkataan ke dalam bahasa lain manakala tafsiran adalah perbuatan memberi makna kepada sesuatu perkataan. Memberi makna adalah tugas Mahkamah, bukannya pihak-pihak.

Kita tidak memerlukan kepada contoh di sini kerana tindakan mentafsir perkataan adalah ketara menerusi terjemahan yang kononnya dibuat itu.

Penterjemah sepatutnya dipanggil supaya pilihan perkataan yang beliau buat boleh disoal balas bagi menguji ketepatan terjemahan itu. Dalam keadaan tidak dipanggil, peluang untuk menjelaskan perkara ini telah ditutup rapat oleh Plaintif.

Dalam kes di hadapan kita, naratif dan latar belakang kenyataan dibuat diakui oleh SP2 dan Plaintif sendiri iaitu, iaitu berlaku selepas Defendan kematian ahli keluarga dan selepas itu ditahan polis pada malam selepas kenduri arwah dan ini memberi kesan kepada emosi dan keadaan fikiran (state of mind) yang perlu dibaca secara menyeluruh.

Ini adalah isu yang sangat penting. Kenyataan-kenyataan yang dikatakan sebagai fitnah tidak boleh diambil secara sendiri dan berasingan tetapi hendaklah mengikut keseluruhan konteks.

Dalam hal ini, latar belakang fakta haruslah diambil kira dan tidak boleh diabaikan. Fakta luaran boleh dirujuk untuk membantu dalam membuat satu dapatan seperti keadaan setempat, kebiasaan masyarakat dan juga situasi yang dialami Defendan pada ketika kenyataan itu diungkapkan.

Plaintif sebenarnya memilih perkataan tertentu tanpa mengambil kira kenyataan secara keseluruhan. Dalam undang-undang, ada satu perkara yang perlu diberi perhatian iaitu bane and antidote – racun dan penawar.

Defendan merujuk kepada satu kes Queen’s Bench iaitu Koutsogiannis v The Random House Group Ltd [2020] 4 WLR 25 yang mana prinsip undang-undang mengenai bane and antidote telah disimpulkan di perenggan 12 (viii) penghakiman seperti berikut:- “The publication must be read as a whole, and any “bane and antidote” taken together. Sometimes, the context will clothe the words in a more serious defamatory meaning. In other cases, the context will weaken (even extinguish altogether) the defamatory meaning that the words would bear if they were read in isolation.”

Kaedah racun dan penawar ini bertitik tolak daripada keperluan memahami sesuatu kenyataan secara menyeluruh. Seperti dinyatakan dalam kes di atas, ada keadaan di mana jika sesuatu perkataan dibaca secara sendiri akan menimbulkan mudarat (seperti racun) tetapi perkataan itu akan hilang bisanya apabila dibaca secara menyeluruh (penawar).

Itulah yang gagal dibuat oleh Plaintif. Plaintif mengambil perkataan sekerat-sekerat. Lihat sahaja kenyataan yang dibuat Defendan itu sebenarnya adalah dari satu kenyataan yang panjang dan oleh itu, terdapat di dalamnya racun serta penawar. Jelas sekali fokus Plaintif adalah kepada racun kendati wujudnya pelbagai penawar dalam kenyataan yang sama jika dibaca secara menyeluruh.

Plaintif bersetuju bahawa kenyataan di muka surat 24-25 Ikatan B yang dipilih sebagai fitnah adalah sebenarnya dipetik diambil dari satu kenyataan yang panjang dan turut bersetuju bahawa kenyataan itu tidak dibuat secara berasingan.

Tambahan pula, Plaintif bersetuju tanpa sebarang syarat bahawa bukanlah Defendan secara tiba-tiba dengan khusus melalui satu ayat sahaja mengatakan beliau bodoh macam lembu.

Siri-siri keterangan Plaintif ini menunjukkan bahawa Plaintif tidak mengambil kira konteks dan pendekatan racun-penawar, tetapi lebih kepada perasaan peribadi.

Maka, tidak hairanlah SP4 juga bersetuju bahawa tulisan dan kata-kata hendaklah dibaca mengikut konteks yang mana konteks di sini bermaksud cara penulisan/ucapan, waktu dibuat dan di mana dibuat.

Kata-kata yang dilemparkan oleh pihak Defendan secara keseluruhannya merupakan kata-kata dalam keadaan marah, tidak puas hati dengan apa yang berlaku terhadapnya. Ia merupakan satu bahasa kasar, makian dan kata kesat dan tidak merujuk kepada kata-kata fitnah.

Berdasarkan keterangan empat orang saksi ini, satu dapatan fakta boleh dibuat iaitu kehidupan Plaintif tidak terjejas baik daripada segi peribadi, kerjaya ataupun hubungan dengan masyarakat sekeliling. Ini kerana: a) Secara peribadi, Plaintif berpindah ke rumah yang lebih dekat dengan tempat kerja, selalu keluar membeli barang dan menghantar anak ke taska seperti orang lain. b) Plaintif berjaya membeli sebuah kereta baru. c) Daripada segi kerjaya, Plaintif naik pangkat dan naik gaji yang mana terbukti, kenyataan-kenyataan yang dikatakan fitnah itu tidak memberi kesan kepada kerja dan tugas. Malah telah tidak diambil kira oleh pegawai atasan. d) Kerjaya Plaintif tidak jatuh. Tidak pernah diturun pangkat, tidak pernah diarah bertukar tempat kerja. e) Berkenaan hubungan kemasyarakatan, perniagaan SP4 tidak terjejas yang mana pelanggan SP4 semua mengetahui bahawa Plaintif merupakan rakan baik SP4. Dalam hal ini, perniagaan SP4 pula bertambah baik dan meningkat.

Sehubungan itu, kita dapat memahami bahawa masyarakat setempat tidak pernah menganggap bahawa kenyataan-kenyataan yang dibuat Defendan itu merupakan fitnah dan selanjutnya, tidak pernah menganggap bahawa ia telah menjatuhkan reputasi Plaintif.

Adalah jelas bahawa dakwaan berkait tekanan perasaan dan emosi tidak pernah dibuktikan, malah dinafikan oleh Plaintif dan suaminya sendiri iaitu bahawa tidak pernah mendapatkan rawatan mental, psikologi ataupun psikiatri. Sekiranya benar sekalipun, cara hidup dan peningkatan kerja Plaintif sudah tentu akan terjejas.

Selain itu, tindak tanduk Plaintif semasa perbicaraan juga tidak menunjukkan keadaan mental serta emosi yang terkesan akibat kenyataan-kenyataan yang dibuat. Plaintif bersahaja dalam memberi keterangan, malah dilihat bersungguh-sungguh pula mahu bayaran dibuat dengan mengatakan tidak mahu kepada permohonan maaf tetapi mahukan duit sebanyak RM300,000.00 yang dikatakan merupakan hak Plaintif.

Definisi innuendo berdasarkan kes Chew Peng Cheng v Anthony Teo Tiao Gin [2008] 8 CLJ 418 adalah sebagaimana berikut. “innuendo generally means the defamatory words complained of contain a hidden meaning or inner meaning. Though the words may not be defamatory in their natural and ordinary meaning, it is a strict rule of pleadings that innuendo must be pleaded and proved.”

Innuendo adalah satu kausa tindakan berasingan. Daripada segi tatacara, pliding mestilah mematuhi keperluan Aturan 78 Kaedah 8

Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012. Kegagalan untuk mematuhi Aturan 78 Kaedah 8(3) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 adalah berat dan parah. Dalilnya adalah kes Tan Seng Hin v Editor of See Hua Daily News & Anor [2008] 8 MLJ 73.

Adakah Plaintif ada memplidkan innuendo seperti dikehendaki Aturan 78 Kaedah 8 (3) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012? Menurut pihak Defendan, walaupun perkataan innuendo muncul di perenggan 21 Pernyataan Tuntutan Terpinda, ia didapati bahawa Plaintif telah gagal untuk memplidkan butir-butir mengenai fakta dan perkara yang padanya dia bersandarkan untuk menyokong maksud itu.

Peninggalan perkara ini merebak semasa perbicaraan penuh di mana Plaintif telah sama sekali gagal membuktikan tentang apakah perkataan yang dikatakan sebagai innuendo tersebut dan apakah maksudnya yang tersirat itu.

Oleh sebab itu, pihak Defendan berhujah bahawa Plaintif telah gagal untuk membuktikan kausa tindakan bagi innuendo secara berasingan dan oleh itu, tidak berhak kepada penghakiman. Ganti rugi

Ganti rugi hanya akan menjadi relevan sekiranya Mahkamah berpendapat bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan kesnya. Namun, oleh sebab pihak Defendan telah berhujah bahawa Plaintif telah nyata sekali gagal dalam melepaskan beban pembuktian, maka tuntutan ini tidak boleh dibenarkan.

Demi melengkapkan segala isu yang ada, pihak Defendan meneruskan dengan hujahan berkaitan ganti rugi.

Keterangan saksi-saksi adalah penting untuk Mahkamah menilai sama ada Plaintif telah membuat mitigasi terhadap ganti rugi. Ini penting kerana ada dua belas kenyataan dikatakan sebagai fitnah dibuat yang mana ia bukanlah dibuat hanya pada satu masa, tetapi dalam beberapa tempoh berselang.

Apa yang menarik di sini, SP4 telah menerangkan bahawa:- a) SP4 telah tahu lebih awal Defendan nak buat ‘live’, jadi SP4 tunggu dan buat rakaman ‘live’ itu. b) Setuju tiada bukti yang SP4 pernah tegur Defendan supaya berhenti daripada buat sehingga dua belas kali kenyataan.

Keterangan ini penting kerana Plaintif memberitahu SP4 ialah orang pertama yang mengetahui perkara ini dan merujuk kepada Plaintif pada 7.11.2021. Tambahan pula, SP4 dengan yakinnya menyatakan bahawa kesemua dua belas kenyataan yang dikatakan fitnah itu dipersetujui di antara SP4 dengan Plaintif. Bermakna, Plaintif telah berbincang dengan SP4 dalam menapis dan menentukan kenyataan mana yang dianggap sebagai fitnah atau tidak.

Jadi, dalam keadaan ada kenyataan lain yang dibuat selepas 7.11.2021, antaranya kenyataan fitnah ketujuh hingga yang kedua belas, tiada tindakan dari Plaintif atau SP4 untuk menghalang Plaintif daripada membuat kenyataan.

Ini seakan-akan memberi perangkap supaya mereka dapat menyabitkan Defendan dalam usaha mengumpul bukti. Malah ini diakui oleh SP4 bahawa dia menunggu sesi ‘live’ untuk mengetahui apa yang akan diucapkan oleh Defendan.

Kelakuan SP4 ini menunjukkan bahawa di pihak Plaintif, tiada usaha dibuat untuk mitigasi. Plaintif mengakui semasa disoal balas bahawa jika SP4 yang menonton sesi ‘live’ sudah merasakan ada fitnah, SP4 tidak perlu menunggu sehingga 07.11.2021 untuk memaklumkan kepada Plaintif.

Selain itu, watak SP2 juga turut memainkan peranan. Plaintif menyatakan bahawa suami Plaintif telah membaca kesemua kenyataan sejak awal tetapi tidak memberitahu isterinya sendiri.

Seterusnya, dalam keadaan Defendan bersedia untuk membuat permohonan maaf, Plaintif tidak mahu menjawab soalan dan sebaliknya menyatakan:- a) Plaintif mahu memberi pengajaran kepada Defendan iaitu dengan cara bayaran sebanyak RM300,000.00. Bagi pihak Defendan, ini bukanlah pengajaran. Tetapi cubaan untuk mengkayakan diri sendiri. b) Bahawa wang RM300,000.00 itu adalah dari mulutnya sendiri menyatakan bahawa itu hak Plaintif.

Semasa pemeriksaan semula, Mahkamah sepatutnya dapat memerhatikan sikap Plaintif yang mana semasa menerangkan perlunya Plaintif kepada wang sebanyak RM300,000.00 yang mana antara inti pati keterangan Plaintif bahawa dia merasakan wang ganti rugi sejumlah RM 300,000 tersebut merupakan hak Plaintif kerana dia telah berhabis duit untuk memfailkan tuntutan ini, mengupah peguam, hadir ke Mahkamah serta juga melibatkan kerugian perniagaan suami Plaintif.

Keterangan semasa pemeriksaan semula ini cukup menarik dan pada masa yang sama, membuka mata kita semua. Dapat dilihat bahawa ganti rugi yang dituntut hanyalah bermula apabila Plaintif melantik peguam dan urusan mahkamah.

Ini bermakna, Plaintif tiada kerugian sebelum melantik peguam dan menunjukkan Plaintif tidak terkesan dengan kenyataan Defendan. Pihak Defendan mengulangi fakta bahawa Plaintif telah naik gaji, naik pangkat dan membeli kereta baru.

Jadi, perbelanjaan yang dibuat itu adalah khusus di antara Plaintif dengan peguam Plaintif semata-mata. Ia merupakan kos peguam dengan anak guam. Apa yang dibelanjakan tidak boleh dituntut kepada satu pihak lain dalam keadaan tiada perjanjian terdahulu terhadap kos ditanggung atas dasar tanggung rugi menurut Aturan 59 Kaedah 16 (4) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012.

Kemudian, Plaintif mendakwa perniagaan suami Plaintif juga rugi. Daripada segi undang-undang keterangan dan acara sivil, dakwaan ini adalah melucukan tanpa sebarang keraguan. Paling penting, ia tidak pernah dinyatakan dalam tuntutan (pliding) ataupun semasa pemeriksaan utama dan hanya timbul ketika pemeriksaan semula.

Selain itu, fakta berkenaan kerugian perniagaan suami Plaintif tidak pernah dibuktikan pada sepanjang masa, sejak awal tindakan difailkan sehinggalah kes ditutup, sehinggalah ke hari ini dan hari-hari yang berikutnya. Ia kekal tergantung melayang-layang di udara. Suami Plaintif bukan pihak kepada tindakan ini, dan tiada kausa tindakan terhadap Defendan.

Lantaran itu, pihak Defendan berhujah sekiranya ganti rugi diberikan, maka dalam keadaan apa pun, satu jumlah nominal sahaja boleh diberi. Pihak Defendan mencadangkan sejumlah RM 1 sahaja diberikan.

Ini kerana, ganti rugi nominal bukanlah perkara baru kerana dalam kes Gurcharan Singh a/l Bachittar Singh @ Guru v Penguasa Tempat Tahanan Perlindungan Kamunting, Taiping & Ors [2000] 2 MLJ 1 , ganti rugi sebanyak RM1.00 diberikan.

Perkara sama berlaku dalam kes Hilbourne v Tan Tiang Quee [1972] 2 MLJ 94 yang mana pada mulanya, Mahkamah Tinggi memberikan satu ganti rugi yang besar kepada plaintif namun semasa rayuan, ganti rugi dikurangkan kepada hanya $10.00 kerana plaintif tidak mengalami apa-apa kerugian kewangan.

Walaupun kedua-dua kes ini bukan mengenai fitnah, ia adalah mengenai ganti rugi yang mengguna pakai prinsip yang sama.

Hujahan berkenaan ganti rugi nominal dalam kes melibatkan fitnah berkait rapat dengan perkembangan undang-undang fitnah sedunia yang mana dalam usaha untuk mengatasi tuntutan yang remeh, undang-undang di England telah bergerak ke arah sesuatu kenyataan hanya dianggap fitnah jika ia mendatangkan mudarat yang teruk atau ‘serious harm’.

Ini penting bagi melindungi Mahkamah dan sistem keadilan daripada mendengar kes-kes yang merupakan perkara peribadi tanpa memberi kesan kepada orang awam kerana malu daripada segi undang-undang sivil, tidak sepatutnya menjadi kausa tindakan. Seseorang boleh merasa malu atas apa sebab sekalipun tetapi tidak perlu sehingga ke Mahkamah bagi tujuan ini. Saman malu dan saman fitnah hendaklah dibezakan.

Menarik sekali untuk disebut di sini bahawa walaupun Mahkamah mendapati bahawa kenyataan di situ berunsur fitnah, ia tidak mencapai kelayakan (threshold) mudarat yang teruk.

Oleh yang demikian, pihak Defendan berhujah bahawa lanjutan daripada keterangan saksi-saksi dan dari mulut Plaintif sendiri, ‘threshold’ mudarat yang teruk tidak berjaya dilepasi.

Mahkamah mendapati pendirian Defendan yang menghujahkan bahawa Defendan tiada kes untuk dijawab kerana Defendan mengatakan bahawa Plaintif telah gagal untuk membuktikan unsur-unsur fitnah selaras dengan prinsip undang-undang fitnah. Maka segala keterangan yang diberikan oleh pihak Plaintif diambil kira sebagai telah diterima oleh Defendan dan dianggap benar oleh pihak Mahkamah. Ini kerana Defendan telah diberikan amaran berkaitan pendirian tiada kes untuk dijawab dan telah maklum kesan dan akibatnya.

Mahkamah berpendapat bahawa satu prinsip undang-undang khusus yang berkaitan dengan undang-undang fitnah iaitu prinsip ‘Presumption of Falsehood adalah terpakai dalam kes ini.

Mahkamah merujuk kepada kes International Times & Ors V. Leong Ho Yuen [1980] 2 MLJ 86. di mana Yang Amat Arif Tun Salleh Abas semasa memutuskan kes tersebut menyatakan dengan jelas mengenai prinsip Presumption of Falsehood ini: “In a suit for defamation, once the words complained of are proved to be defamatory and published, the respondent being the plaintiff is not bound to prove falsity of these words because the law presumes it to be in his favour (Belt v. Lawes [1882] 51 LJQB 359, 361). The result is that it is for the appellants, being the defendants in this case, to prove that these words are true. We have seen that they have been unable to do so. At the very best the evidence of DW1 and DW2 only shows that they believe the allegations they made against the respondent to be true without giving any satisfactory basis for such belief. Such evidence does not shift the onus of proof on to the respondent's side because belief is not a defence (Peters v. Bradlaugh [1888] 4 TLR 467,472). Further their allegations claim that the respondent keeps numerous concubines. Surely by proving only two women who could possibly be his concubines will not be sufficient proof to discharge the onus because the proof of justification must be precise (Beit v. Markham [1901] 18 TLR 143,146).

Pihak Plaintif telah berjaya membuktikan bahawa kesemua kenyataan-kenyataan yang dibuat oleh Defendan ke atas Plaintif merupakan fitnah dan telah disebarkan kepada pihak ketiga. Oleh yang demikian adalah menjadi tanggungjawab Defendan untuk membuktikan kenyataan-kenyataan fitnah tersebut adalah suatu kenyataan yang benar. Defendan dalam kes ini tidak memberikan sebarang keterangan atau memanggil sebarang saksi. Oleh sebab itu, sebarang pembelaan yang dikemukakan oleh pihak Defendan melalui penyata pembelaannya adalah tidak terpakai.

Mahkamah menerima apa yang dinyatakan oleh Plaintif melalui saksi-saksi yang dipanggil adalah benar dan kata-kata yang dikeluarkan oleh pihak Defendan merupakan satu fitnah.

Dalam kes Mahkamah Rayuan, Indrani Ramasamy v. Kesavan Subramaniam [2024] 2 MLRA 626 yang mana di dalam kes ini mahkamah memutuskan seperti berikut: [38] The Plaintiff’s evidence stands unrebutted by the Defendant on account of his submission of no case to answer. Despite the fact the Defendant did not call any witness, we are satisfied that the evidence adduced by the Plaintiff must be assumed to be true and sufficient to prove her claim for defamation. On the factual matrix of the case, it is patently clear that the Plaintiff has discharged the burden, and the burden is shifted to the Defendant… [39] We are unanimous in our decision that all three (3) elements necessary to establish the cause of action in defamation have been satisfied, the Plaintiff’s claim must therefore be allowed with costs.

Mahkamah juga telah merujuk kepada kes Badan Perhubungan Umno Negeri Kedah & Satu Lagi Lwn. Srs Geospatial Solution Sdn Bhd [2025] MLRLHU 633 yang mana mahkamah menolak rayuan Perayu/Defendan sebagaimana berikut:- “[28] Malahan di peringkat perbicaraan ini, Defendan telah memilih "submission of no case to answer", tanpa sebarang saksi dipanggil/dokumen sokongan bagi membela kes Defendan dengan hujahan yang Plaintif telah gagal membuktikan kesnya dan pembuktian di pihak Plaintif tidak memuaskan atau tidak boleh dipercayai. [29] Setelah mendengar keterangan Plaintif, pemeriksaan balas oleh Defendan serta dokumen-dokumen yang telah dikemukakan, Mahkamah mendapati Plaintif telah membuktikan tuntutannya terhadap Defendan yang mana harus dijawab/ disangkal oleh Defendan jika ingin mematahkan kes Plaintif. Mahkamah bersetuju dengan kes dirujuk Plaintif iaitu Yoong Sze Fatt v. Pengkalen Securities Sdn Bhd [2009] 3 MLRA 112; [2011] 4 MLJ 805; [2010] 1 MLJ 85; [2010] 1 CLJ 484; [2010] 1 AMR 448; [46] Suffice for me to say that when a submission of no case to answer has been made and coupled with the submission that no witnesses will be called, it gives rise to these unrebuttable implications: [2025] MLRHU 633 Badan Perhubungan Umno Negeri Kedah & Satu Lagi lwn. Srs Geospatial Solutions Sdn Bhd (Lamp 1) pg 11

the outcome to the question of whether there is a case to answer would be that all evidence led by the plaintiff must be presumed to be correct; and

so the burden falls on the first defendant to call evidence to rebut the plaintiff's case and the first defendant's failure to do so in the absence of reasonable explanation will trigger an adverse inference to be drawn against the first defendant under s 114(g) of the Evidence Act 1950.

Mahkamah telah sedia maklum bahawa tiada seorang pun saksi-saksi Defendan yang dipanggil oleh Defendan dalam menyangkal kes terhadap Plaintif. Sebaliknya kes Defendan hanya berteraskan persoalan-persoalan dan assumption yang dibuat oleh peguam cara Defendan sewaktu perbicaraan tanpa sokongan daripada keterangan-keterangan saksi atau bukti dokumentar yang lain.

Dalam kes Jaafar Shaari & Siti Jama Hashim v. Tan Lip Eng & Anor [1997] 1 MLRA 605 yang mana Mahkamah memutuskan bahawa: "The rule of procedure, which requires these steps to be followed, is not a mere formality but one of essential justice, For, once a defendant in civil proceedings elects not to call evidence, then all the evidence led by the plaintiff must be assumed to be true.In this context, it is sufficient to refer to the following passage in the judgment of Elphinstone CJ Wasakah Singh v. Bachan Singh [1931] 1 MC 125 at p 128: If the party on whom the burden of proof lies gives or calls evidence which, if it is believed, is sufficient to prove his case, then the judge is bound to call upon the other party, and has no power to hold that the first party has failed to prove his case merely because the judge does not believe his evidence. At this stage, the truth or falsity of the evidence is immaterial. For the purpose of testing whether there is a case to answer, all the evidence given must be presumed to be true.”[Emphasis Added]

Dalam membuat kesimpulan dan keputusan bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan bahawa penyataan yang dikeluarkan oleh Defendan merupakan suatu fitnah, Mahkamah juga menerima kes-kes yang disenaraikan di bawah:  MGG Pillai v Tan Sri Dato Vincent Tan Chee Yioun & Other Appeals [1995] 1 MLRA: “Libel is a tort actionable per se, ie without proof of actual harm. The law presumes that when a man's reputation is assailed, some damage must result.”  Dato' Ahmad Sudin Lwn. Dato' Ariffin Man [2016] MLRHU 121: “Mahkamah ini bersetuju dengan penghujahan peguam plaintif iaitu tuntutan fitnah ianya "actionable per se". Mahkamah ini merujuk kes Ismail Shamsudin [supra] yang menyatakan: "Utterances Actionable Per Se [14] The defendants' utterances disparaging the plaintiff who at the material time held the office of Dato' Sedia Lela of Rembau constituted slander which is actionable purse under s 5 of the Defamation Act 1957 which reads as follows: ‘Slander affecting official, professional, or business reputation. In an action for slander in respect of words calculated to disparage the plaintiff in any office, profession, calling, trade or business held or carried on by him at the time of the publication, it shall not be necessary to allege or prove special damage whether or not the words are spoken of the plaintiff in the way of his office, profession, calling, trade or business. [15] Hence, it is not necessary for the plaintiff to allege or prove special damage."  Ayob Saud V. TS Sambantha Murthi [1988] 1 MLRH 653; [1989] 1 MLJ 315; [1989] 1 CLJ (REP) 321 di mana Hakim Mohamed Dzaiddin menegaskan:- "In our law on libel, which is governed by the Defamation Act 1957, the burden of proof lies on the plaintiff to show (1) the words are defamatory, (2) the words refers to the plaintiffs and

the words were published."

Oleh yang demikian, Mahkamah mendapati bahawa Plaintif telah berjaya membuktikan kesnya dengan membuktikan ketiga-tiga elemen tuntutan fitnah iaitu: a) Kata-kata yang dibuat oleh Defendan adalah kata-kata fitnah b) Kata-kata fitnah ditujukan kepada Plaintif c) Kata-kata fitnah itu disebar kepada pihak ketiga.

Mahkamah mencapai kesimpulan bahawa kata-kata yang dibuat dan disiarkan oleh Defendan terhadap Plaintif adalah kata-kata fitnah berdasarkan beberapa kes undang-undang.

Kes Mahkamah Rayuan iaitu Chok Foo Choo v. The China Press Bhd [1998] 2 MLRA 287; [1999] 1 MLJ 371; [1999] 1 CLJ 461; [1999] 1 AMR 753 yang menyatakan:- "[6] In my judgment, the test which is to be applied lies in a question: do the words published in their natural and ordinary meaning impute to the Plaintiff any dishonourable or discreditable conduct or motives or a lack of integrity on his part? If the question invites an affirmative response, then the words complained of are defamatory" "The ordinary and natural meaning of words may be either the literal meaning or if may be an implied or inferred or an indirect meaning any meaning that does not require the support of extrinsic facts passing beyond general knowledge but it is a meaning which is capable or being detected in the language used can be part of ordinary and natural meaning of words (see Lewis v. Daily Telegraph Ltd [1963] 2 All ER 151). The ordinary and natural meaning may therefore include any implication or inference which a reasonable reader, guided not by any special but only by general knowledge and not fettered by any strict legal rules of construction, would draw from the words."

Kes Mahkamah Rayuan iaitu Mohamed Hafiz Mohamed Nordin v. Eric Paulsen & Another Appeal [2019] 1 MLRA 125 telah menggariskan prinsip-prinsip perundangan dalam menentukan sama ada sesuatu kenyataan itu adalah fitnah dan ianya adalah seperti yang berikut: “[19] Mohamed Azmi J (as he then was) in Syed Husin Ali v. Sharikat Penchetakan Utusan Melayu Berhad & Anor [1973] 1 MLRH 153; [1973] 2 MLJ 56 said: "...the test of defamatory nature of a statement is its tendency to excite against the plaintiff the adverse opinion of others, although no one believes the statement to be true. Another test is: would the words tend to lower the plaintiff in the estimation of right-thinking members of society generally? The typical type of defamation is an attack upon the moral character of the plaintiff attributing crime, dishonesty, untruthfulness, ingratitude or cruelty."

Dalam kes Syed Husin Ali V. Sharikat Penchetakan Utusan Melayu Bhd & Anor [1973] 1 MLRH 153 yang memutuskan seperti berikut: “...Gatley on Libel and Slander, 6th Edn at p 4, para 4 says: "There is no wholly satisfactory definition of a defamatory imputation. Any imputation which may tend 'to lower the plaintiff in the estimation of right thinking members of society generally, 'to cut him of from society, 'or' to expose him to hatred, contempt or ridicule, 'is defamatory of him. An imputation may be defamatory whether or not it is believed by those to whom it is published. "[12] Further, at p14, para 31, Gatley says: "A defamatory imputation is one to a man's discredit, or which tends to lower him in the estimation of others, or to expose him to hatred, contempt or ridicule, or to injure his reputation in his office, trade or profession, or to injure his financial credit. The standard of opinion is that of right-thinking persons generally. To be defamatory an imputation need have no actual effect on a person's reputation; the law looks only to its tendency. Thus, the test of defamatory nature of a statement is its tendency to excite against the plaintiff the adverse opinion of others, although no one believes the statement to be true. Another test is: would the words tend to lower the plaintiff in the estimation of right-thinking members of society generally? The typical type of defamation is an attack upon the moral character of the plaintiff attributing crime, dishonesty, untruthfulness, ingratitude or cruelty..”

Dalam kes Tun Datuk Patinggi Haji Abdul Rahman Ya'kub v. Bre Sdn Bhd & Ors [1995] 4 MLRH 877; [1996] 1 MLJ 393 yang turut menjelaskan sebagaimana berikut:- "...is to consider the meaning such words would convey to ordinary reasonable persons using their general knowledge and common sense; it is not confined to strict literal meaning of the words but extends to any reference or implication from which persons can reasonably draw."

Dalam kes Indrani Ramasamy v. Kesavan Subraniam [2024] 2 MLRA 626: “...words complained of will be defamatory if the words were calculated to expose the plaintiff to hatred, ridicule, or contempt in the mind of a reasonable man or they tend to lower him in the estimation of right-thinking members of society in general (See: Irene Fernandez v. Utusan Melayu (M) Sdn Bhd & Anor [2007] 3 MLRH 396). The test of whether the words can convey a defamatory meaning is a question of law calling for a decision by the Court (See: Wong Yoke Kong & Ors v. Azmi M Anshar & Ors [2003] 2 MLRH 439).” “[35] Having considered the impugned publications as a whole in its context and the Plaintiff’s evidence, we are satisfied that the impugned publications in both Star TV.com over the Internet and in the Defendant’s Facebook page certainly convey the natural and ordinary meanings or meanings the Plaintiff claims they convey as set out in para 10 of her Statement of Claim as follows:

The Plaintiff is malicious.

The Plaintiff is a liar and cannot be trusted.

The Plaintiff is unchaste.

The Plaintiff is flirtatious towards the Defendant.

The Plaintiff interferes in the Defendant’s household matters. (f) The Plaintiff is a homewrecker.

The Plaintiff is disloyal to her husband.

The Plaintiff is unfit to be a mother to her children and wife to her husband.

The Plaintiff had attempted to seduce the Defendant.....” [36] We agree with the Plaintiff that when the same is read in its context, and amounts to nothing but a vicious attack on the Plaintiff and thereby tarnishing her reputation.”

Jelasnya, perkataan-perkataan yang digunakan oleh Defendan secara keseluruhan merupakan satu fitnah kerana ia menggambarkan bahawa perkara yang dinyatakan tersebut tidak benar dan memburukkan reputasi Plaintif dikalangkan orang yang mendengar, membaca kata-kata yang dikeluarkan oleh pihak Defendan tersebut.

Mahkamah mendapati bahawa dua belas kata-kata yang dikeluarkan merupakan kata-kata fitnah yang tidak benar dan bertujuan untuk menjatuhkan maruah Plaintif.

Mahkamah merujuk kepada kes Zauyah Binti Ahmad v Rozinah Binti Ahmad [2025] CLJU 472, yang mana Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi Seremban memutuskan bahawa: “[21] Mahkamah juga mendapati bahawa kenyataan/perkataan-perkataan yang diterbitkan oleh Defendan tersebut secara lazimnya memberikan maksud dan boleh difahamkan bertujuan membawa makna tidak elok dan merendah-rendahkan Plaintif sebagai seorang yang suka menipu, suka memburuk-burukkan orang lain, tamak dan berniat membolot tanah milik ibu mereka. [31] Oleh itu, Mahkamah tidak akan menilai niat Defendan semasa menerbitkan kenyataan/perkataan tersebut, tetapi Mahkamah akan melihat sama ada kenyataan/perkataan yang ditulis kepada pihak yang membacanya itu membawa konotasi fitnah atau tidak. [32] Oleh yang demikian, Mahkamah ini mendapati bahawa kenyataan/perkataan-perkataan yang diterbitkan oleh Defendan terhadap Plaintiff tersebut secara jelas adalah merupakan kenyataan/perkataan-perkataan yang sememangnya dengan maksud mudah difahami adalah perkataan fitnah ataupun "defamatory statement".

Mahkamah mendapati bahawa elemen kedua dan ketiga adalah tidak dipertikaikan memandangkan nama panggilan Plaintif ada disebut, gambar hantaran Facebook Plaintif ditunjukkan, pekerjaan Plaintif serta status gambar kenderaan Plaintif juga ditunjukkan.

Mahkamah mendapati bahawa bukti-bukti dokumentar yang dikemukakan oleh Plaintif dan disokong dengan keterangan-keterangan keempat-empat saksi Plaintif membuktikan bahawa tidak terdapat sebarang kebarangkalian bahawa kata-kata fitnah tersebut ditujukan kepada orang lain.

Mahkamah mendapati bahawa kata-kata fitnah tersebut juga diterbitkan melalui media sosial yang pelbagai serta ‘live’ Facebook yang mudah disebarkan kepada pihak lain. Mahkamah mendapati bahawa sebaran tersebut disahkan melalui komen-komen yang diterima dalam media sosial tersebut.

Dalam mencapai kesimpulan ini, Mahkamah terikat dengan keputusan kes Linawaty Assim Lwn. Saidatul Hanum Sazali [2021] MLRHU 1854 yang mana Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut:- “[79] Mahkamah juga mengambil kira bahawa laman Facebook dan Instagram adalah laman media sosial yang paling kerap dikunjungi orang awam dalam era moden sekarang dan akan mencapai sejumlah pengguna di seluruh dunia dalam masa yang sesingkatnya. Mahkamah merujuk kepada kes National Union of Bank Employees v. Noorzeela Bt Lamin [2013] 3 MELR 497; [2013] 5 MLRH 645; [2014] 7 MLJ 31, di mana telah memutuskan seperti berikut: “46. As regards the Facebook webpage with its defamatory comments, the Court is of the view that this is equally serious. In this day of social media networking, a comment posted on one's Facebook page has the ability to reach a large number of persons in a short space of time. The comments of the 1st defendant which are read by her Facebook friends can in turn be read by their friends, depending on the privacy settings."

Selanjutnya, Mahkamah merujuk kepada kes-kes berikut:  Indrani Ramasamy v. Kesavan Subramaniam [2024] 2 MLRA: “Reference To Plaintiff [31] It is not disputed that the Plaintiff’s name is not mentioned in both impugned publications. Notwithstanding this, we find that the statements complained of referred to the Plaintiff concerning her. Whether the words refer to the Plaintiff is a question of law (See: Atip bin Ali v. Josephine Doris Nunis & Anor [1986] 1 MLRH 18). According to Duncan and Nellon Defamation (Third Edn), the learned authors say in para 7.03, page 62 that the test where the words complained of do not themselves clearly identify the claimant (as in the instant case) the matter can sometimes be decided by reference to their context and if the claimant can show that the words would have been understood to refer to him because of some facts or circumstances which are extrinsic to the words themselves. If these facts are proved, the question becomes: would reasonable people know these facts or some of them reasonably believe the words referred to the claimant? Further, the learned authors say that although the issue of identification is to be decided by an objective test whether reasonable people would reasonably understand the words to refer to the Plaintiff, the Plaintiff is entitled to call witnesses to prove that they understood the words to refer to him or her.”  Muhamed Hafiz Mohamed Nordin v. Eric Paulsen & Another Appeal [2019] 1 MLRA 125: “[10] Saya juga dapati pengataan-pengataan defendan tersebut secara langsung merujuk kepada plaintiff. Adalah jelas defendan telah menyebut nama plaintiff secara terang dan nyata di dalam pengataan beliau.”  See Kok Loong v. Liew Swee Yee & Anor [2018] MLRHU 1199: “[14] Based on my observations, the Plaintiff at p 3 of his SOC, had factually stated that, the words in the notices enclosed with the Plaintiff's full information such as the Plaintiff's full name, NRIC number, handphone number, the Plaintiff's designation and also his company particular. These are personal particulars of the Plaintiff and of no one else. Having found so, I have no doubt that the person referred to in the notices actually refers to the Plaintiff.”  Zauyah Ahmad Lwn. Rozinah Ahmad [2025] CLJU 472: “[40] Perlu ditegaskan bahawa melalui teknologi capaian internet ianya boleh digunakan secara meluas iaitu keseluruh dunia dan ianya adalah tanpa sempadan. Begitu juga, Defendan bersetuju bahawa terdapat lebih daripada seorang ahli dalam Group Whatsapp Defendan tersebut. Seterusnya, Defendan juga bersetuju dengan terdapatnya maklumbalas dalam kumpulan Whatssapp Group tersebut menunjukkan adanya penerbitan kepada pihak ketiga.”  Datuk May Phng @ Cho Mai Sum & Ors v. Tan Pei Pei [2018] MLRHU 701: “ [37] In the case of Datuk Seri Anwar Ibrahim v. Wan Muhammad Azri Wan Deris [2014] 3 MLRH 21; [2014] 9 MLJ 605; [2015] 2 CLJ 557, the Court took judicial notice that Internet is used world wide and publication on the Internet means wide publication and we refer to the following paragraphs:" [45] In our case the defamatory statements were published in the website www.papagomo.com ie in the Internet and the people all over the world can get access to the website meaning that there was a wide publication of the defamatory statements. [46] It is a judicial notice that the Internet is used worldwide."

Mahkamah memutuskan bahawa isu terjemahan tidak timbul memandangkan kata-kata tersebut dikeluarkan mengikut dialek tempatan dan difahami secara munasabah dari sudut masyarakat setempat.

Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak Plaintif bahawa walaupun penterjemah telah tidak dipanggil, ia langsung tidak mencacatkan kes Plaintif. Bahasa yang digunakan di dalam kesemua kenyataan fitnah tersebut merupakan bahasa Melayu yang amat mudah difahami oleh kesemua yang membaca dan menonton kenyataan-kenyataan fitnah tersebut dan juga Mahkamah ini. Dialek yang digunakan adalah dialek Kelantan yang mudah. Tiada satu pun perkataan asing yang tidak dapat difahami oleh pihak-pihak, oleh yang demikian isu penterjemah tidak dipanggil menjadi saksi adalah satu isu yang tidak mengganggu gugat kes Plaintif.

Mahkamah berpuas hati bahawa pihak Plaintif telah berjaya membuktikan kes prima facie atas imbangan kebarangkalian apabila kesemua elemen-elemen fitnah telah dibuktikan dalam kes Plaintif ini. Beban pembuktian telah berpindah ke bahu Defendan untuk membuktikan kes beliau sebagaimana prinsip yang diputuskan di dalam kes Ng Hong Chai & Anor v. Public Bank Bhd; Khor Liang Khek & Anor (Third Parties) [2011] 1 MLRH 409 dan kes Wan Nur Siti Aisyah Wan Hasan & Satu Lagi lwn. Anes Ayunie Osman [2023] 6 MLRH 416 Plaintif seperti berikut: [15] Adalah menjadi satu prinsip yang mantap di dalam undang-undang berkaitan tort fitnah di Malaysia bahawa Plaintif-plaintif perlu membuktikan elemen-elemen penting tort fitnah dan Defendan akan hanya bertanggungjawab untuk membuktikan pembelaan-pembelaan yang berkaitan jika satu kes prima facie dapat dibuktikan. Perkara ini telah dibincangkan oleh Hakim Gunalan Muniandy PK (pada ketika itu) di dalam kes Ng Hong Chai v. Public Bank Berhad [2011] 1 MLRH 409; [2011] 7 CLJ 498 seperti berikut; "[5] Both parties were in accord that the law places the burden of proof on the Plaintif to prove the essential elements of the tort of defamation. It is only upon there being prima facie evidence of this wrongful act would the evidential burden shift to the defendant to prove the available defences that are raised. [See 'Evans on Defamation' (3rd Edition).].

Mahkamah mendapati bahawa ganti rugi tidak perlu dibuktikan secara terus. Plaintif tidak perlu membuktikan kerugian sebenar yang dialaminya.

Mahkamah merujuk kepada kes Kami merujuk kes MGG Pillai v. Tan Sri Dato' Vincent Tan Chee Yioun (supra) di mana Mahkamah Persekutuan telah menggariskan prinsip-prinsip taksiran yang perlu dipatuhi sekiranya terdapat kenyataaan / perkataan-perkataan fitnah seperti berikut: a) The position and standing of the Plaintiff; b) The extent of the publication c) The mental distress, hurt, anxiety and mental angush caused to the Plaintiff's as a result of the libel; d) The uncertainty undergone in the litigation e) The conduct of the defendant from the time of the libel down to the very moment of the verdict f) The essence and refusal of correction, retraction or apology.

Dalam kes Chew Mei Fun lwn. Tony Pua Kiam Wee & Satu Lagi [2023] 6 MLRH 740 mahkamah secara amnya dalam menimbangkan pemberian ganti rugi kepada Plaintif, Mahkamah telah mengambil kira faktor-faktor dalam kes Raub Australian Gold Mining Sdn Bhd v. Mkini Dotcom Sdn Bhd & Ors [2018] 6 MLRA 388; dan kes Chin Choon@ Chin Tee Fut v. Chua Jui Meng [2004] 2 MLRA 636 iaitu: a) Perlakuan Plaintif i.e. perasaannya seperti tekanan mental, sedih etc; b) Reputasi, kedudukan dan hubungan Plaintif dalam masyarakat; c) Nature and severity perkataan-perkataan fitnah; d) Bentuk dan penyebaran fitnah tersebut; e) Ketiadaan permohonan maaf; f) Perlakuan Defendan-Defendan sebelum dan selepas writ ini difailkan; g) pelbagai kes undang-undang; h) Kesan daripada penerbitan tersebut kepada pihak ketiga.

Mahkamah mendapati bahawa Plaintif merupakan seorang anggota polis yang sepatutnya mendapat tempat di kalangan masyarakat.

Mahkamah mendapati bahawa terdapat niat jahat pihak Defendan untuk meneruskan terbitan kata-kata fitnah tersebut memandangkan ia disebarkan melalui pelbagai jenis media sosial dan tidak terhad kepada satu jenis sahaja.

Mahkamah mendapati bahawa walaupun Defendan telah menerima surat tuntutan, pihak Defendan telah bertindak untuk membuat penjelasan secara siaran langsung.

Mahkamah mendapati bahawa tindakan Defendan tersebut membuktikan bahawa Defendan tidak mengambil serius tuntutan pihak Plaintif.

Dalam kes Rozita Mohd Fajar Ali lwn. Habibullah @ Remy Baktiar & Satu Lagi; Zawiah Abdul Shukor & Yang Lain (Pihak Ketiga) [2023) MLRSU 269 yang mana mahkamah memutuskan seperti berikut: “[63] Semasa pemeriksaan balas, plaintif menyatakan bahawa kumpulan Whatsapp BBM Kebangsaan bukan kumpulan tertutup atau confidential tetapi sebaliknya adalah untuk semua ahli BBM termasuk penderma. Oleh itu, penerbitan oleh defendan-defendan adalah penerbitan kepada orang awam atau pihak ketiga lain yang bukan sebahagian daripada BBM Pusat seperti yang didakwa oleh defendan-defendan. [64] Adalahjelas dan self-evident bahawa Memorandum tersebut tidak dipadam dan masih kekal disitu berdasarkan tangkap layar kumpulan Whatsapp BBM Kebangsaan.”

Defendan telah meletakkan wajah penuh Plaintif bersama dalam kenyataan-kenyataan fitnah yang dibuat, Bukan itu sahaja, Defendan meletakkan nama penuh Plaintif, nama panggilan Plaintif, pekerjaan Plaintif, tempat Plaintif bekerja, jawatan Plaintif, gambar kereta milik Plaintif berserta nombor plat kereta Plaintif.

Kenyataan-kenyataan fitnah yang dibuat oleh Defendan telah diterbitkan di Facebook, Tiktok, Whatsapp dan Instagram Defendan, iaitu laman media sosial yang boleh diakses oleh masyarakat dalam skala besar dan global. Tidak dapat dinafikan bahawa impak penyebaran adalah amat besar.

Berdasarkan tingkah laku pihak Defendan, Mahkamah mendapati bahawa Defendan berniat untuk ‘menyerang’ Plaintif. Ini dapat dilihat dengan kepelbagaian medium yang digunakan. Status WhatsApp, Instagram stories serta Facebook story pada kebiasaannya hanya boleh dilihat oleh rakan-rakan sahaja. Tetapi, Defendan turut menggunakan medium lain seperti TikTok dan membuat hantaran dalam Facebook serta membuat siaran langsung dalam Facebook. Ini menunjukkan seolah-olah pihak Defendan mahukan semua orang mengetahui dan bukannya terhad kepada rakan-rakan yang mengenali Defendan sahaja. Tingkah laku Defendan ini juga berterusan membuat hantaran-hantaran di media sosial buat beberapa lama walaupun setelah laporan polis dibuat dan surat peguam dihantar.

Disebabkan perkara-perkara ini, Mahkamah memutuskan bahawa tuntutan Plaintif untuk ganti rugi teladan dan teruk dibenarkan di samping ganti rugi am yang berjumlah RM 30,000.

Dalam kes Lim Guan Eng Iwn. Jimmy Lim Cheok Siang Dan Yang Lain [2015] MLRHU 598 yang mana kes ini telah merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan: [82] Rujukan kepada kes Mahkamah Persekutuan Ling Wah Press (M) Sdn Bhd & Ors v. Tan Sri Dato' Vincent Tan Chee Yioun & Other Appeal [2000] 1 MLRA 463; [2000] 4 MLJ 77; [2000] 3 CLJ 728; [2000] 3 AMR 2991 juga memberi panduan berhubung pertimbangan kuantum ganti rugi dalam kes saman fitnah iaitu seperti berikut: "We find that we cannot compare a particular libel case with other libel cases. Each libel case has its own particular and peculiar facts, is unique and a class by itself. We cannot by our judgment set a precedent on the damages to be awarded. The court must consider a member of factors when assessing damages in a libel case. In John v. MGN Ltd [1997} QB 586 at p 607, Sir Thomas Bingham R (now CJ) said: In assessing the appropriate damages for injury to reputation the most important factor is the gravity of the libel; the more closely it (the defamation) touches the plaintiffs personal integrity, professional reputation, honour, courage, loyalty and the core attributes of his personality, the more serious it is likely to be. The extent of publication is also very relevant a libel published to million has a greater potential to cause damage that a libel published to handful of people. A successful plaintiff may properly look to an award of damages to vindicate his reputation but the significance of this is much greater to a case where the defendant asserts the truth of the libel and refused any retraction or apology than in a case where the defendant acknowledges the falsity of what was published and publicly expreses regret that the libelous publication took place". [83] Saya telah memberi pertimbangan kepada faktor-faktor yang dinyatakan dalam nas undang-undang berkaitan dan saya memutuskan defendan-defendan membayar ganti rugi keseluruhan atau global kepada Plaintif berjumlah RM300,000.”

Pihak Defendan menghujahkan bahawa kehidupan pihak Plaintif adalah lebih baik di mana Plaintif berpindah ke tempat yang lebih dekat serta mendapat kenaikan gaji. Namun begitu, memandangkan pihak Defendan telah bertindak secara tidak wajar kepada pihak Plaintif sehingga menyebabkan Plaintif terpaksa menghadapi pelbagai pertanyaan dan kesan-kesan sampingan seperti dipanggil oleh ketua jabatan dan sebagainya, ganti rugi tersebut adalah wajar diberikan.

Mahkamah memutuskan bahawa tuntutan Plaintif di perenggan (c) dibenarkan walaupun sebaran secara status adalah bersifat sementara terutamanya apabila melibatkan status dan ‘stories’ yang hanya boleh dilihat dalam tempoh masa tertentu sahaja, dan Defendan telah menurunkan sebaran-sebaran tersebut daripada media sosial.

Mahkamah mendapati bahawa Defendan telah berhujah bahawa kata-kata fitnah tersebut telah dipadamkan. Walau bagaimanapun, Mahkamah mendapati bahawa perkara yang lebih baik untuk keadilan adalah membenarkan tuntutan Plaintif di perenggan (c) supaya pihak Defendan dikehendaki untuk membuat semakan semula serta memastikan kata-kata fitnah tersebut dipadamkan selamanya dan tidak timbul sekali lagi.

Mahkamah mendapati bahawa tuntutan Plaintif untuk permohonan maaf daripada Defendan adalah tidak diperlukan kerana perhubungan kedua-dua pihak adalah renggang. Memandangkan ganti rugi dibenarkan oleh Mahkamah ini, permohonan maaf adalah tidak relevan untuk mengelakkan sebarang kos sampingan serta sebarang perintah sampingan yang mungkin dipohon oleh Plaintif sekiranya perintah untuk permohonan maaf diingkari oleh Defendan dalam tempoh yang ditetapkan.

Mahkamah juga mendapati bahawa isu ini tidak perlu ditimbulkan semula memandangkan ia telah berlaku agak lama dan telah selesai. Pihak-pihak yang pernah mempunyai pengetahuan mengenai perkara yang terlibat tidak perlu diingatkan semula dengan permohonan maaf yang perlu dibuat. I. Kesimpulan

Berdasarkan alasan-alasan yang telah diberikan, Mahkamah telah membenarkan tuntutan Plaintif seperti yang disenaraikan di permulaan Alasan Penghakiman ini. Bertarikh: 14.10.2025 Wan Nor Aklima binti Wan Salleh Hakim Mahkamah Sesyen Sivil 2 Kuala Terengganu Terengganu. Peguam bagi pihak Plaintif: Cik Afiqah Binti Amran bersama-sama dengan Cik Siti Atikah binti Abd Halim Tetuan Afiqah Atikah & Co (Kota Bharu) Peguam bagi pihak Defendan: Encik Abdul Hayyi Bin Salim bersama-sama dengan Encik Mohd Shukri bin Zulkipli Tetuan Abdul Hayyi & Co.