Nurul Hanim Binti Abu Bakar v Pendakwa Raya (KA-42(R)(A)-5-03/2022)

Tuduhan Pertama – penjara 3 tahun mulai dari tarikh hukuman iaitu pada 9/3/2022 dan denda RM10,000.00. Jika gagal bayar, 8 bulan penjara;

Tuduhan Kedua – penjara 3 tahun mulai dari tarikh hukuman iaitu pada 9/3/2022 dan denda RM10,000.00. Jika gagal bayar, 8 bulan penjara;

Tuduhan Ketiga – penjara 3 tahun mulai dari tarikh hukuman iaitu pada 9/3/2022 dan denda RM10,000.00. Jika gagal bayar, 8 bulan penjara; dan

Tuduhan Keempat – penjara 3 tahun mulai dari tarikh hukuman iaitu pada 9/3/2022 dan denda RM10,000.00. Jika gagal bayar, 8 bulan penjara.

Tuduhan Pertama – penjara 3 tahun mulai dari tarikh hukuman iaitu pada 9/3/2022 dan denda RM10,000.00. Jika gagal bayar, 8 bulan penjara;

Tuduhan Kedua – penjara 3 tahun mulai dari tarikh hukuman iaitu pada 9/3/2022 dan denda RM10,000.00. Jika gagal bayar, 8 bulan penjara;

Tuduhan Ketiga – penjara 3 tahun mulai dari tarikh hukuman iaitu pada 9/3/2022 dan denda RM10,000.00. Jika gagal bayar, 8 bulan penjara; dan

Tuduhan Keempat – penjara 3 tahun mulai dari tarikh hukuman iaitu pada 9/3/2022 dan denda RM10,000.00. Jika gagal bayar, 8 bulan penjara. [2] Di peringkat pendakwaan, Tuan HMS pada asalnya telah melepas dan membebaskan kedua-dua Perayu tanpa dipanggil membeladiri. Namun pihak PR telah memfailkan rayuan dan pada 3/9/2020, YA Hakim Datuk Ghazali bin Cha HMT (pada ketika itu) telah membenarkan rayuan pihak PR dan memerintahkan kedua-dua Perayu membeladiri. Fakta kes [3] Seramai 35 orang saksi di pihak PR telah dipanggil dan fakta kes secara amnya adalah Perayu Pertama berperanan mencari mana-mana orang yang ingin membeli kenderaan murah yang kononnya adalah kenderaan yang dilucuthak oleh Kastam Diraja Malaysia (KDRM) atau Jabatan Pengangkutan Jalan (JPJ) dan kemudiannya dokumen-dokumen palsu yang diperlukan akan diposkan kepada Perayu Kedua yang bekerja di JPJ Kulim. [4] Perayu Kedua kemudiannya akan menggunakan ID dan kata laluannya sendiri untuk memasukkan data-data yang diperlukan ke dalam sistem MySikap JPJ di JPJ Kulim untuk mewujudkan sistem kenderaan-kenderaan tersebut sebagai kereta lucuthak KDRM dan di bawah nama Ketua Pengarah KDRM. Setelah selesai, Perayu Pertama akan membawa pembeli kereta ke JPJ Petaling Jaya untuk urusan tukar hakmilik kereta daripada Ketua Pengarah KDRM kepada nama pembeli yang baru. [5] Tindakan Perayu Kedua telah dapat dikesan oleh penyelianya iaitu SP9 pada bulan Julai 2016 selepas pemeriksaan ke atas laporan terperinci operator bersama-sama dokumen-dokumen dilakukan ke atas setiap kakitangan yang berkhidmat di kaunter JPJ. Semasa pemeriksaan tersebut SP9 telah mendapati terdapat laporan berlakunya beberapa transaksi pendaftaran kenderaan baru sebagai kenderaan lucuthak KDRM tetapi tiada dokumen sokongan di dalam simpanan JPJ. [6] SP9 menyedari bahawa JPJ Kulim tidak mempunyai autoriti untuk melakukan transaksi pendaftaran kereta baru bagi kenderaan lucuthak KDRM. Setelah semakan lanjut oleh SP9, beliau mendapati terdapat banyak transaksi lucuthak kenderaan KDRM yang dibuat di atas nama Perayu Kedua dan dari situ SP9 mengesyaki Perayu Kedua telah menyalahgunakan IDnya untuk membuat pendaftaran lucuthak kenderaan KDRM memandangkan JPJ Kulim tidak mempunyai autoriti berbuat demikian. SP9 kemudiannya telah membuat laporan kepada ketuanya iaitu SP2 yang kemudiannya telah membuat laporan polis sepertimana Kulim 7271/2016 dan ianya disiasat oleh SP3. Pembelaan Perayu-perayu [7] Di dalam pembelaannya, Perayu Pertama menyatakan bahawa Perayu Pertama tidak pernah membawa apa-apa dokumen ke JPJ Seberang Jaya dan menafikan pernah terlibat di dalam urusan penukaran hakmilik kenderaan. Perayu Pertama turut menyatakan bahawa dia tidak mengenali Perayu Kedua kerana tidak pernah ke JPJ Kulim. Sebaliknya Perayu Pertama mendakwa kawannya bernama Kamarul yang telah memintanya untuk mengepos sampul P62-P64 dan Perayu Pertama telah meminta SP30 iaitu Kodek untuk mengeposkan sampul-sampul tersebut. [8] Perayu Pertama menafikan pengetahuannya berkaitan kandungan sampul tersebut kerana ianya telah dimeteri oleh Kamarul. [9] Pembelaan Perayu Kedua turut menafikan mengenali Perayu Pertama serta tidak pernah berurusan dengan Perayu Pertama sebelum ini. Perayu Kedua menyatakan bahawa Perayu Kedua tidak mempunyai pengetahuan bahawa dokumen yang digunakan tersebut adalah palsu dan Perayu Kedua juga menyatakan tidak mengetahui Prosedur Tetap JPJ Kulim yang tidak mempunyai autoriti mendaftar kenderaan lucuthak KDRM. [10] Perayu Kedua turut menegaskan bahawa Perayu Kedua pernah menerima sampul P62-P64 namun tidak mengenali penama Kamarul. Bagi Perayu Kedua, dirinya turut ditipu kerana percaya ia dokumen yang sah. [11] Tuan HMS telah meneliti pembelaan kedua-dua Perayu dan di dalam Alasan Penghakimannya telah memutuskan seperti berikut: “Mahkamah telah meneliti keseluruhan keterangan OKT 1 ini dan Mahkamah bersetuju dengan Penghujahan Pihak Pendakwaan bahawa keterangan beliau ini adalah penafian semata-mata terhadap kesemua keterangan Pihak Pendakwaan yang begitu banyak dan jelas melalui SP25, SP26, SP30 dan SP34. Tidak ada keterangan lain yang kukuh untuk menyokong keterangan beliau. Pembelaan ini adalah satu penafian yang ringkas dan di dalam keadaan yang begitu banyak bukti-bukti pendakwaan terhadap beliau. Mahkamah ini berpendapat bahawa penafian ini tidak membangkitkan apa-apa sebab munasabah terhadap kes Pendakwaan. Apatah lagi mengikut keterangan SP25, semua urusan penukaran telah dibuat oleh OKT 1 (Perayu Pertama). Keterangan-keterangan OKT 1 (Perayu Pertama) ini juga adalah bersifat afterthought. Fakta-fakta yang dibangkitkan oleh OKT 1 (Perayu Pertama) ini adalah satu pembelaan dan penafian yang tidak pernah dibangkitkan semasa kes pendakwaan dan semasa pemeriksaan balas SP25, SP26, SP30 dan SP34 banyak keterangan ini tidak dicabar dimana kegagalan untuk mencabar fakta-fakta penting di dalam kes Pendakwaan itu menunjukkan bahawa bukti-bukti telah diterima. ..... Setelah meneliti keterangan pembelaan OKT 2 (Perayu Kedua) ini, Mahkamah juga membuat kesimpulan bahawa keterangan ini adalah penafian semata-mata tanpa sebarang bukti untuk menyokong versi beliau terhadap keterangan pendakwaan yang banyak dan kukuh. Mahkamah juga agak sukar untuk mempercayai keterangan OKT 2 (Perayu Kedua) bahawa beliau tidak pernah menerima P62-P64 dan beliau telah menegaskan bahawa ianya adalah sampul kosong dimana sampul-sampul ini dijumpai di rumah beliau. Ini memberi maksud bahawa sampul ini telah dibuka dan dikeluarkan kandungannya sebelum sampul ini diserahkan kepada beliau. Adalah tidak munasabah orang lain akan membuka sampul itu sekiranya namanya tertera di dalam sampul itu. Ini jelas menunjukkan bahawa OKT 2 (Perayu Kedua) ini cuba berbohong dan menyatakan fakta yang tidak benar bahawa beliau tidak menerima sampul dan kandungan sampul. Beliau telah membuka dan keluarkan kandungan sampul itu. Dalam keadaan ini, Mahkamah perlu berhati-hati dengan keterangan yang diberikan oleh OKT 2 (Perayu Kedua). Ini kerana percubaan untuk mengelirukan Mahkamah telah wujud. Berdasarkan kepada keseluruhan keterangan yang ada, wujud satu kesepakatan antara OKT 1 (Perayu Pertama) dan OKT2 (Perayu Kedua) walaupun benar bahawa mereka tidak pernah berjumpa sebelum ini.” Bidangkuasa Rayuan Mahkamah di peringkat ini [12] Memandangkan Mahkamah ini kini hanya mendengar rayuan di peringkat ini, bidangkuasa Mahkamah ini hanyalah terhad ke atas kes pembelaan dan hukuman sahaja. [13] Pendirian Mahkamah ini berpaksi kepada keputusan Mahkamah Rayuan di dalam kes Azmi bin Osman v. PP & Another Appeal [2015] 9 CLJ 845 yang telah memutuskan seperti berikut: "[28] With respect, we are of the view that the learned HCJ2 had erred when he disturbed the findings of the earlier HCJ1 who had ordered the accused to enter on his defence to all the four charges, on appeal. The dominant issue that ought to guide the HCJ2's mind in dealing with a situation that has now become this preliminary issue must of necessity be the fact that when the HCJ1 made that decision for defence to be called, the latter was carrying out his appellate jurisdiction. Granted that the High Court jurisdiction is coordinate among its judges, inherent in that concept is the fact that a High Court Judge cannot overrule another High Court Judge who had made a decision at some crucial stage of proceedings in the same case. In the context of this appeal before us, the HCJ1 had ordered the accused's defence to be called to answer to the four charges levelled against him. The jurisdiction to correct that purported error, said by the HCJ2 as having been committed by the HCJ1, with respect, lies with the Court of Appeal, should there be an appeal against the decision of the HCJ2. In other words, as much as a High Court Judge's decision does not bind his brother or sister judge on the High Court bench, by the same token, neither does it lie with his brother or sister judge of the High Court to overturn his decision in the same case. In a situation now prevailing in this case, the role of the HCJ2 is only limited to see whether the defence evidence as led has succeeded in creating a reasonable doubt in the prima facie case as found by the HCJ1 on appeal by the prosecution. With respect, this must be preferred position as to what the proper approach ought to be, as was employed by the Court of Appeal in Sulaiman's case (supra). Coordinate jurisdiction connotes parity and as such, it does not admit nor permit mutual overriding or overruling each other's decision. Only a higher appeal court can disturb or vary or affirm a High Court's decision." [14] Mahkamah Rayuan menegaskan bahawa Mahkamah ini sebagai Mahkamah Tinggi yang kedua, tidak wajar membuat apa-apa ulasan mengenai dapatan dan keputusan yang telah di buat oleh Mahkamah Tinggi yang pertama memandangkan Mahkamah ini mempunyai bidangkuasa yang sama. Sebaliknya Mahkamah Rayuan yang sepatutnya mempunyai bidang kuasa untuk membuat keputusan yang sewajarnya berkait suatu keputusan Mahkamah Tinggi secara keseluruhannya. Isu-isu yang dibangkitkan [15] Di dalam rayuan ini, terdapat beberapa isu yang telah dibangkitkan untuk pertimbangan Mahkamah ini seperti berikut: 1) sama ada pertuduhan-pertuduhan ke atas kedua-dua Perayu adalah merupakan satu kemustahilan fakta dan undang-undang (factual and legal impossibility); 2) sama ada Perayu Pertama mempunyai pengetahuan dan milikan ke atas dokumen-dokumen palsu di P62, P63 dan P64; 3) sama ada Tuan HMS terkhilaf apabila memutuskan bahawa pembelaan Perayu Pertama tidak membangkitkan keraguan munasabah; dan 4) sama ada Tuan HMS telah memberikan penghakiman beralasan. Analisis dan dapatan Mahkamah Isu (1); sama ada pertuduhan-pertuduhan ke atas kedua-dua Perayu adalah merupakan satu kemustahilan fakta dan undang-undang (factual and legal impossibility) [16] Isu ini melibatkan Perayu Kedua sahaja di mana Peguam Perayu Kedua menghujahkan bahawa Perayu Kedua telah dituduh di bawah seksyen 18 Akta 694 dan bagi kedua-dua Perayu, dokumen yang dipaksikan oleh pihak PR adalah ke atas dokumen-dokumen yang sama dan melibatkan 4 kenderaan yang sama. [17] Untuk rekod, hujahan yang sama telah dibangkitkan serta dipertimbang oleh YA Dato’ Ghazali bin Cha yang merupakan YA Hakim Mahkamah Tinggi yang mendengar rayuan pertama oleh pihak PR. Ini dapat dilihat melalui Nota Keterangan di Mahkamah Tinggi semasa itu sepertimana yang ditunjukkan oleh Puan TPR di dalam hujahannya. Di dalam Nota Keterangan tersebut dinyatakan keputusan YA Hakim adalah seperti berikut: Keputusan: Setelah saya meneliti Rekod Rayuan dan juga membaca Alasan Penghakiman dan hujah-hujah oleh kesemua pihak, saya berpuas hati membenarkan rayuan oleh Perayu (SPRM) atas alasan-alasan seperti berikut; Di bawah Seksyen 18 Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia di mana kedua-dua Responden dituduh adalah berbunyi seperti berikut; “Seorang yang melakukan kesalahan jika dia memberi seorang egen atau sebagai seorang ejen dia menggunakan dengan niat hendak memperdayakan prinsipalnya apa-apa resit akaun atau dokumen lain yang berkenaan dengannya, principal itu mempunyai kepentingan dan yang dia mempunyai sebab untuk mempercayai mengandungi apa-apa pernyataan palsu atau silap atau tidak lengkap tentang apa-apa butir yang dimaksudkan untuk mengelirukan prinsipalnya.” Saya juga bersetuju di bawah Seksyen 18 ini, terdapat dua cabang yang terpakai kepada pertuduhan terhadap Responden 1 dan pertuduhan terhadap Responden 2. Saya merujuk pada kes yang dirujuk oleh Timbalan Pendakwa Raya iaitu kes Mustapha Mawi lwn SPRM 1 [LNS] 814. Dimana dinyatakan; “To prove the case under Section 11(c) of the Anti Corruption Act 1997 which is pari materia to Section 18 MACC Act 2009, the Prosecution only need to prove the following ingredients.

That the accused used a document in respect of which his principal was interested;

That the document contained a statement which was false in a material particular;

That the accused knew that the statement was false in a material particular and that he intended it to mislead the principal, and

That when the accused used the document he knowingly used such document with intent to deceive his principal.” (See Yahaya Abdullah v. Public Prosecutor [1991] 1 CLJ 398) Berdasarkan kepada keterangan saksi-saksi pendakwaan, saya berpuas hati setiap ingredient penting termasuk elemen knowledge kedua-dua Responden telahpun dibuktikan oleh pihak pendakwaan atau pihak perayu. Sama ada secara direct evidence ataupun secara circumstancial evidence. Keterangan SP32 iaitu pegawai JPJ yang diberi kuasa untuk mendaftarkan kenderaan lucuthak Kastam bagi Negeri Kedah dengan jelas mengatakan dokkumen-dokumen yang diperlukan seperti yang telah diberikan oleh Responden Pertama kepada Responden Kedua adalah tidak lengkap. Khususnya ketiadaan suratan pengesahan lucuthak kenderaan di bawah Akta Kastam 1997 dan juga tiada surat iringan oleh pegawai kastam Negeri Kedah yang diberikan kuasa untuk berurusan dengan JPJ serta dengan salinan kad pengenalan pegawai tersebut. Hakim Mahkamah Sesyen disini telah tersalah arah di dalam membuat perintah acquitted and discharge tersebut. Hakim Mahkamah Sesyen juga di dalam Alasan Penghakiman beliau telah tidak membincangkan merits kes ini dan gagal menyatakan samada pihak Perayu dalam membuktikan setiap ingredient di bawah Seksyen 18 Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia. Seterusnya, Hakim Mahkamah Sesyen juga telah gagal menilai dengan maksima keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan sebelum membuat keputusan beliau. Oleh itu, Mahkamah ini berpuas hati daripada keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan bahawa satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan terhadap kedua-dua OKT, kedua-dua Responden dengan ini dipanggil membela diri pada satu tarikh yang akan ditetapkan kemudian di hadapan Hakim Mahkamah Sesyen yang sama. [18] Premis hujahan Peguam Perayu Kedua adalah perbuatan pemerdayaan ke atas JPJ Kulim telah disempurnakan melalui pertuduhan-pertuduhan ke atas Perayu Pertama sehingga menyebabkan kenderaan-kenderaan tersebut telah didaftarkan melalui sistem MySikap di JPJ Kulim. Pertuduhan-pertuduhan ke atas Perayu Pertama juga pada hujahan Peguam Perayu Kedua menunjukkan bahawa Perayu Kedua juga adalah merupakan pihak yang diperdayakan oleh Perayu Pertama. [19] Memandangkan Perayu Kedua sebagai ejen telah menerima dokumen-dokumen tersebut, maka dihujahkan bahawa ianya diterima bagi pihak JPJ Kulim yang merupakan prinsipal kepada Perayu Kedua. Oleh itu, apabila Perayu Kedua menerima dokumen tersebut sebagai ejen kepada JPJ Kulim, maka keduanya adalah diperdayakan memandangkan Perayu Kedua juga tidak mengetahui bahawa ianya satu pemerdayaan oleh Perayu Pertama. Apatah lagi, JPJ Kulim bukanlah orang semulajadi (natural person) sebaliknya satu entiti undang-undang yang berfungsi melalui para penjawat awam yang bekerja di bawahnya termasuk Perayu Kedua. [20] Peguam Perayu Kedua melanjutkan hujahannya dengan menegaskan bahawa Perayu Kedua tidak lebih dari merupakan Penolong Pentadbir bergred N36 di JPJ Kulim yang menjalankan tugas bagi pihak JPJ Kulim. Oleh itu, adalah janggal apabila Perayu Kedua dituduh memperdayakan JPJ Kulim sedangkan Perayu Kedua turut dihujahkan sebagai terpedaya di atas perbuatan Perayu Pertama. Ini kerana tidak mungkin bagi Perayu Kedua memperdayakan JPJ sedangkan perbuatan pemerdayaan ini mengikut pertuduhan-pertuduhan ke atas Perayu Pertama dilakukan oleh Perayu Pertama. [21] Hujahan ini disimpulkan dengan membawa perhatian Mahkamah ini bahawa Perayu Kedua bukanlah dituduh secara bersama-sama maupun dituduh sebagai orang yang bersubahat (abettor) di bawah seksyen 28 Akta 694. Sebaliknya kesemua pertuduhan tersebut adalah secara berasingan dan hanya dibicarakan bersama-sama. Di dalam keadaan sedemikian, maka dihujahkan niat melakukan jenayah (criminal intent) yang dimiliki oleh Perayu Pertama sekiranya terbukti sekalipun adalah tidak relevan kepada Perayu Kedua. [22] Memulakan analisis isu ini, Mahkamah ini menurunkan seksyen 18 Akta 694 seperti berikut; “Seseorang melakukan kesalahan jika dia memberi seseorang ejen, atau sebagai seorang ejen dia menggunakan, dengan niat hendak memperdayakan prinsipalnya, apa-apa resit, akaun atau dokumen lain yang berkenaan dengannya prinsipal itu mempunyai kepentingan, dan yang dia mempunyai sebab untuk mempercayai mengandungi apa-apa pernyataan yang palsu atau silap atau tidak lengkap tentang apa-apa butir matan, dan yang dimaksudkan untuk mengelirukan prinsipalnya.” [23] Di dalam menafsirkan seksyen 18 tersebut, Mahkamah berpandangan bahawa terdapat dua kesalahan yang diwujudkan iaitu: Kesalahan pertama: Mana-mana orang yang memberi seseorang ejen apa-apa resit, akaun atau dokumen yang dia mempunyai sebab untuk mempercayai mengandungi apa-apa pernyataan yang palsu atau silap atau tidak lengkap dengan niat untuk memperdayakan prinsipalnya, untuk mengelirukan prinsipalnya. Kesalahan kedua: Mana-mana ejen yang menggunakan apa-apa resit, akaun atau dokumen yang dia mempunyai sebab untuk mempercayai mengandungi apa-apa pernyataan yang palsu atau silap atau tidak lengkap dengan niat untuk memperdayakan prinsipalnya, untuk mengelirukan prinsipalnya. [24] Perkataan ejen dan prinsipal telah ditafsirkan di bawah seksyen 2 Akta 694 seperti berikut: "ejen" ertinya mana-mana orang yang diambil kerja oleh atau bertindak bagi seorang lain, dan termasuklah pegawai badan awam atau yang berkhidmat dalam atau di bawah mana-mana badan awam, pemegang amanah, pentadbir atau wasi pusaka seseorang yang sudah mati, subkontraktor, dan mana-mana orang yang diambil kerja oleh atau yang bertindak bagi pemegang amanah, pentadbir atau wasi, atau subkontraktor itu” “prinsipal" termasuklah mana-mana majikan, mana-mana benefisiari di bawah sesuatu amanah, mana-mana estet amanah, mana-mana orang yang mempunyai kepentingan benefisial dalam pusaka seseorang yang sudah mati, pusaka seseorang yang sudah mati, dan, dalam hal mana-mana orang yang berkhidmat dalam atau di bawah sesuatu badan awam, badan awam itu;” [25] Dengan kata yang lain, bagi kes ini, kesalahan ke atas Perayu Pertama adalah kerana telah memberi seorang ejen sesuatu dokumen yang palsu dengan niat untuk memperdayakan prinsipalnya dan mengelirukan prinsipalnya. Manakala kesalahan ke atas Perayu Kedua adalah sebagai ejen yang telah menggunakan sesuatu dokumen yang palsu dengan niat untuk memperdayakan prinsipalnya dan mengelirukan prinsipalnya. [26] Yang jelas dan dipersetujui di dalam kes ini, prinsipalnya adalah JPJ Kulim manakala ejen adalah merupakan Perayu Kedua yang merupakan seorang penjawat awam di JPJ Kulim iaitu seorang Penolong Pegawai Tadbir bergred 32. [27] Oleh itu, apabila Mahkamah ini meneliti pertuduhan pertama sehingga pertuduhan keempat yang dikenakan ke atas Perayu Pertama, ia adalah sebagai seseorang yang mengemukakan dokumen palsu kepada ejen yang merupakan Perayu Kedua, bagi maksud mengelirukan prinsipalnya iaitu JPJ Kulim. Mahkamah turut meneliti pertuduhan pertama sehingga pertuduhan keempat yang dikenakan ke atas Perayu Kedua dan mendapati bahawa ianya adalah bagi kesalahan berkaitan menggunakan dokumen palsu tersebut untuk mengelirukan prinsipalnya iaitu JPJ Kulim. [28] Kedua-dua kesalahan tersebut adalah berasingan dan ia walaupun berkait tetapi berdiri dengan secara sendiri. Perbuatan bagi pertuduhan-pertuduhan yang dikenakan ke atas Perayu Pertama adalah lengkap sebaik Perayu Pertama mengemukakan dokumen palsu tersebut kepada ejen dan digunakan untuk mengelirukan prinsipal. Manakala perbuatan bagi pertuduhan-pertuduhan ke atas Perayu Kedua adalah lengkap sebaik Perayu Kedua menerima dokumen palsu serta menggunakannya untuk mengelirukan prinsipalnya. [29] Bagi Mahkamah, tidak timbul isu berkaitan perbuatan-perbuatan Perayu Pertama adalah kemudiannya diulangi di dalam pertuduhan-pertuduhan yang dikenakan ke atas Perayu Kedua yang menjadikan ianya satu kemustahilan fakta dan undang-undang. [30] Di dalam kes Mustapha Mawi v. Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia [2015] CLJU 814; [2015] 1 LNS 814 telah diputuskan seperti berikut: “To prove the case under Section 11 (c) of the Anti-Corruption Act 1997 which is pari materia to section 18 MACC Act 2009, the Prosecution only need to prove the following ingredients: [a] that the accused used a document in respect of which his principal was interested; [b] that the document contained a statement which was false in a material particular; [c] that the accused knew that the statement was false in a material particular and that he intended it to mislead the principal; and [d] that when the accused used the document he knowingly used such document with intent to deceive his principal." (See Yahaya Abdullah v. Public Prosecutor [1991] 1 CLJ 398)” [31] Mahkamah turut tidak bersetuju ke atas hujahan Peguam Perayu Kedua bahawa pihak PR tidak menuduh Perayu sebagai orang yang bersubahat di bawah seksyen 28 Akta 694 dan elemen niat jenayah kedua-dua Perayu perlu dibuktikan. [32] Mahkamah berpandangan, kesalahan ke atas Perayu Pertama dan kesalahan ke atas Perayu Kedua adalah dua kesalahan yang berbeza walaupun ia melibatkan fakta yang sama dan berkait. Oleh yang demikian tidak timbul isu persubahatan serta niat jenayah. [33] Sehubungan dengan itu, Mahkamah tidak bersetuju dengan hujahan Peguam Perayu Kedua dan memutuskan bahawa pertuduhan-pertuduhan ke atas Perayu Kedua bukanlah satu kemustahilan fakta dan undang-undang. Isu ini adalah tidak bermerit. Isu (2); sama ada Perayu 1 mempunyai pengetahuan dan milikan ke atas dokumen-dokuemn palsu di P62, P63 dan P64 [34] Peguam Perayu Pertama menghujahkan bahawa Tuan HMS di akhir kes telah gagal untuk mempertimbangkan pembelaan utama Perayu Pertama berkaitan pengetahuannya serta milikannya ke atas dokumen-dokumen yang menjadi subjek kepada pertuduhan-pertuduhan ke atas Perayu Pertama iaitu P62, P63 dan P64. Asas hujahan Peguam adalah keterangan Perayu Pertama perlu dibandingkan dengan keterangan-keterangan dari saksi PR iaitu SP25, SP26, SP30 dan SP34. [35]