Ong Mui Sia (KA-62JSK-28-10/2022)

Di dalam kes ini, pertuduhan terhadap Orang Kena Tuduh (selepas ini disebut sebagai OKT) adalah seperti berikut: “Bahawa kamu antara tahun 2019 hingga tahun 2020, jam lebih kurang 9.00 malam, di dalam bilik rumah No. 6A Jalan Biru 2, Seberang Jalan Putra, 05150 Alor Setar, Dalam Daerah Kota Setar, Dalam Negeri Kedah, telah didapati merogol XXX (KPT: xxxx-xx-xxxx). Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 375(g) Kanun Keseksaan yang boleh dihukum di bawah seksyen 376(1) Kanun Keseksaan.” Seksyen 376(1) Kanun Keseksaan memperuntukkan hukuman penjara tidak melebihi 20 tahun dan hendaklah juga dihukum dengan hukuman sebat.

OKT telah diwakili oleh seorang peguam dan telah minta dibicarakan. Pihak Pendakwaan telah memanggil seramai tujuh (7) orang saksi. Kes telah dibicarakan oleh Hakim lain dengan keterangan SP1 dan SP2. Apabila saya diarahkan untuk sambung bicara kes ini, saya telah mendengar keterangan SP3 sehingga SP7. Pada akhir kes Pendakwaan, OKT telah dipanggil untuk membela diri. OKT telah memberi keterangan dan pada akhir kes Pembelaan, Mahkamah telah mendapati pihak Pembelaan gagal menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes Pendakwaan dan Pihak Pendakwaan telah berjaya untuk membuktikan kes melampui keraguan munasabah terhadap OKT.

OKT didapati bersalah dan disabit dengan kesalahan dan dihukum penjara lima belas (15) tahun dari tarikh hukuman dan dikenakan lima (5) sebatan rotan. OKT juga diperintahkan untuk menjalani kaunseling pemulihan dalam tempoh penahanannya berdasarkan seksyen 26 Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017 (selepas ini disebut sebagai AKKSTKK) dan Pengawasan polis selama satu (1) tahun bermula sebaik selepas habis tempoh hukuman yang dijatuhkan berdasarkan seksyen 27 AKKSTKK 2017.

OKT tidak berpuashati dengan perintah tersebut dan kini merayu terhadap keseluruhan keputusan tersebut. Atas permohonan pihak Pembelaan, saya telah membenarkan penggantungan pelaksanaan hukuman bagi kes ini sementara rayuan di Mahkamah Tinggi dilupuskan. Kes Pendakwaan [5] Saksi-saksi pihak Pendakwaan adalah seperti berikut: a. SP1 - Ibu mangsa b. SP2 - Mangsa c. SP3 - Sarjan Sufinas binti Shuib (Jurufoto) d. SP4 - Insp Yip Chang Ching (Juruanalisa Forensik) e. SP5 - Doktor Azrin binti Ahmad Zulhaimi (Pegawai Perubatan) f. SP6 - Sjn Harriss Islam bin Uyop (Anggota Makmal Forensik PDRM Cheras) g. SP7 - Insp Satura Rumaya binti Abdul Malik (Pegawai Penyiasat) Keterangan ibu mangsa [6] SP1 telah berkahwin dengan suami pertama dari tahun 2012 sehingga

SP2 (mangsa) adalah anak bersama suami pertama yang telah lahir pada 4.6.2012. SP1 mempunyai seorang anak bersama OKT yang dilahirkan pada 5.1.2015. SP1 dan OKT telah berkahwin pada bulan Oktober tahun 2018. Selepas SP1 berkahwin dengan OKT pada bulan Oktober 2018 sehingga hujung tahun 2018, SP1 masih lagi tinggal di rumah emaknya di Anak Bukit. Dalam tempoh ini, SP1 berulang alik dimana kadang-kadang beliau pergi tinggal di rumah OKT dan kadang-kadang beliau balik ke rumah emaknya. SP1 dan anaknya (SP2) hanya berpindah untuk tinggal bersama OKT pada tahun 2019. Mereka telah tinggal bersama OKT sehingga bulan Mac tahun 2021. Pada tahun 2021, bapa kandung SP2 telah datang mengambil SP2 untuk tinggal bersamanya di Johor dan SP1 telah ikut mereka ke Johor. SP1 kini telah berpisah dengan OKT tetapi belum bercerai lagi. SP1 kini tinggal dan bekerja di Singapura manakala SP2 tinggal bersama bapanya di Johor. [7] Semasa SP1 tinggal dengan OKT, SP1 telah bekerja di Flamingo Club. Beliau bekerja syif pagi dan malam. Syif pagi bermula pada pukul 10.00 pagi sehingga 6.00 petang. Syif malam bermula daripada pukul 6.00 petang sehingga 2.00 pagi. Sekiranya ada pelanggan, masa boleh berlanjutan sehingga pukul 10.00 pagi sehingga pekerja syif pagi mengambil alih. Sewaktu SP1 bekerja syif malam, OKT yang akan menjaga SP2. [8] Pada tahun 2019, OKT bekerja membaiki bumbung rumah. Waktu kerja beliau tidak tentu. Kebiasaannya dia bekerja sehingga pukul 5.00 petang dan berada di rumah pada waktu malam. [9] Pada bulan April tahun 2022, semasa SP1 dan SP2 berada di Johor, SP2 telah menceritakan kepada SP1 bahawa OKT telah menunjukkan gambar dan video lucah kepada SP2. SP2 juga telah beritahu bahawa OKT telah menyentuh seluruh badan SP2 dan telah memasukkan kemaluan beliau ke dalam kemaluan SP2. Kejadian sebegini telah mula berlaku selepas 2-3 bulan di dalam tahun 2019 semasa SP1 dan SP2 pindah dan tinggal bersama OKT dan kejadian sebegitu telah banyak kali berlaku. SP1 kemudian telah menelefon OKT untuk tanya samada perkara tersebut berlaku tetapi OKT menafikannya. SP1 kemudian telah membuat lapuran polis (Ekshibit P1). SP1 juga ada minta kakak iparnya bernama Beh Yi Ming untuk tanya SP2 mengenai kejadian tersebut. Semasa kejadian pada tahun 2019, SP2 berumur 7 tahun dan berada dalam Darjah 1. Keterangan mangsa [10] Semasa SP2 (mangsa) memberi keterangan di Mahkamah, beliau berumur 11 tahun. ‘Preliminary inquiry’ telah dijalankan dan Mahkamah berpendapat bahawa SP2 faham apa itu sumpah dan dibenarkan memberi keterangan secara bersumpah. [11] SP2 telah memberi keterangan bahawa pada tahun 2019, beliau tinggal bersama bapa tirinya (OKT) dan ibu kandungnya (SP1). SP2 menyatakan bahawa beliau telah dirogol oleh OKT semasa beliau belajar Darjah 1 iaitu pada tahun 2019. SP2 tidak ingat bulan bila tetapi pada tahun 2019, jam lebih kurang 9.00 malam, semasa SP2 berada di rumah dan ibunya telah keluar bekerja, OKT telah masuk ke dalam bilik yang mana SP2 sedang tidur. OKT telah membuka pakaian SP2 dan meraba SP2 di bahagian dada dan kemaluan. OKT kemudiannya menyuruh SP2 meniarap dan OKT duduk di atas badan SP2. Kemudian OKT telah memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP2 daripada belakang kerana menurut SP2 dia boleh merasakan sakit dan sangat tak selesa. SP2 nampak kemaluan OKT masuk ke dalam kemaluan SP2 kerana SP2 ada memusingkan kepala dan tengok ke belakang. Semasa OKT berada di atas SP2, OKT dalam keadaan tidak berpakaian dan OKT meletakkan tangannya di atas punggung SP2. OKT kemudiannya telah membuat pergerakan keluar masuk ke dalam kemaluan SP2 lebih kurang 2 minit (SP2 telah menunjukkan demo menggunakan patung). Kemudian OKT menyuruh SP2 duduk di atas kaki OKT secara berhadapan. (SP2 membuat demo kedudukan OKT dan SP2 menggunakan patung). Ketika itu tangan OKT memegang bahagian pinggang SP2. OKT telah membuat gerakan keluar masuk kemaluan lebih kurang 2 minit. OKT telah memancutkan air maninya di badan SP2 dan juga di atas lantai. [12] SP2 menyatakan untuk OKT tidak buat begitu kerana SP2 merasa tidak selesa dan sakit namun OKT telah mengugut supaya SP2 tidak menceritakan kepada orang lain dan sekiranya SP2 tidak mengikut katanya, OKT nyatakan akan bunuh ibu SP2. [13] SP2 juga menyatakan kejadian berlaku banyak kali iaitu lebih daripada sepuluh (10) kali dan kejadian yang diceritakan tersebut ini adalah kejadian kali pertama. SP2 tidak meminta tolong daripada sesiapa semasa kejadian berlaku kerana tidak ada orang di rumah. SP2 juga tidak memberitahu kepada sesiapa kerana OKT telah mengugut SP2. [14] OKT juga telah menunjukkan gambar dan video lucah kepada SP2 menerusi telefon bimbitnya dan juga menunjukkan gambar lucah melalui sebuah buku. [15] Pada tahun 2022, SP2 telah menceritakan hal tersebut kepada ibunya (SP1) kerana SP2 sudah tidak tahan lagi dengan perasaan yang tidak selesa yang dirasakan olehnya. Keterangan Pegawai Perubatan [16] SP5, pegawai perubatan telah mengemukakan Laporan Perubatan (Ekshibit P17) dan telah mengesahkan terdapat kesan ‘partial hymer tear at 8 o’clock’ pada kemaluan SP2. SP5 telah menjelaskan bahawa ‘partial old tear’ bermaksud kesan koyakan di bahagian tersebut tidak koyak sepenuhnya hingga dalam, hanya koyak di luar sahaja. SP5 turut menyatakan bahawa koyakan pada ‘hymen’ tersebut boleh disebabkan oleh kemasukan objek tumpul seperti zakar, objek seakan-akan zakar dan boleh jadi juga jari. Beliau mengesahkan bahawa kesan koyakan adalah konsisten dengan penceritaan mangsa dan terdapat ‘blunt penetration by blunt object.’ [17] Selepas Pegawai penyiasat selesai memberi keterangan, Pihak Pendakwaan telah menutup kes. Mahkamah memutuskan bahawa Pihak Pendakwaan telah berjaya untuk membuktikan kes prima facie terhadap OKT. OKT telah dipanggil untuk membela diri di atas tuduhan terhadapnya. Kes pihak Pembelaan [18] OKT telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah. OKT telah menyatakan bahawa beliau telah berkahwin dengan SP1 dan mempunyai seorang anak dengannya. SP2 ialah anak kandung SP1 dan anak tiri kepada OKT. SP1 telah pergi ke Johor pada tahun 2021 untuk mencari suami lamanya. OKT belum bercerai dengan SP1 kerana SP1 meminta rumah dan juga wang daripada OKT. [19] OKT tidak setuju bahawa dia telah menunjukkan gambar dan video lucah kepada SP2 menerusi telefon bimbitnya (ID13A & B). Apabila SP1 bekerja syif malam, kadang-kadang OKT akan menjaga SP2. OKT menafikan bahawa bahawa beliau telah merogol SP2. OKT menyatakan bahawa dia nampak SP2 macam anaknya sendiri. [20] OKT telah dirujuk dengan gambar di muka surat 8, Ekshibit ID4 iaitu gambar seorang budak perempuan sedang mandi dan OKT meyatakan bahawa gambar itu ialah SP2 sedang mandi. Gambar diambil oleh beliau sendiri untuk SP1 kerana dia ingin tahu samada SP2 mandi atau tidak. [21] Pihak Pembelaan telah menutup kes selepas ini. Isu dan Pendapat (Findings of Fact) [22] Seksyen 376(1) Kanun Keseksaan memperuntukkan hukuman seperti berikut: “(1) Subject to subsections (2), (3) and (4), whoever commits rape shall be punished with imprisonment for a term which may extend to twenty years, and shall also be liable to whipping.” Seksyen 375(g) Kanun Keseksaan pula mentakrifkan rogol seperti berikut: “A man is said to commit “rape” who, except in the case hereinafter excepted, has sexual intercourse with a woman under circumstances falling under any of the following descriptions:

with or without her consent, when she is under sixteen years of age. Explanation-Penetration is sufficient to constitute the sexual intercourse necessary to the offence of rape.” Intipati yang perlu dibuktikan oleh pihak Pendakwaan bagi kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 376(1) Kanun Keseksaan ialah: i. Seorang mangsa perempuan telah dirogol; ii. Terdapat kemasukan kemaluan OKT ke dalam kemaluan mangsa; iii. Pertalian persetubuhan ini berlaku di dalam mana-mana keadaan yang disenaraikan di bawah seksyen 375 Kanun Keseksaan. [23] Pihak Pendakwaan telah membuktikan umur mangsa adalah tujuh (7) tahun semasa kejadian melalui keterangan ibu SP2 (SP1) yang telah mengemukakan Sijil Kelahiran Anak (Ekshibit P2). Oleh yang demikian, intipati umur seperti yang diperuntukkan dibawah seksyen 375(g) Kanun Keseksaan telah dibuktikan. [24] Apabila mangsa berumur kurang dari 16 tahun, isu kerelaan tidak timbul. Rujukan kepada teks Ratanlal & Dhirajlal’s Law of Crimes A Commentary on Indian Penal Code (halaman 1789) menyatakan: “If once it was proved that the girl was below 16 years of age, the question of consent did not arise and the fact that no injury was detected on the private parts of the girl or that she was found to have been used to sexual intercourse also become irrelevant.” [25] Seksyen 375 Kanun Keseksaan menyatakan: “Penetration is sufficient to constitute sexual intercourse necessary to the offence of rape”. Huraian ini telah dirujuk dalam kes Muhamat Yassin B Majali v PP (2007) MLJU 750 seperti berikut: “For the purpose of determining whether there is sexual intercourse, the “Explanation” under the same section says that penetration is sufficient to constitute the sexual intercourse necessary to the offence of rape”. Keterangan SP2 jelas menyatakan bagaimana kejadian rogol telah berlaku pada kali pertama OKT telah merogolnya. SP2 juga telah nampak kemaluan OKT masuk ke dalam kemaluannya kerana beliau telah memusing kepala dan tengok ke belakang. Mahkamah Tinggi dalam kes Shahmirul Bin Salleh v. PP (2011) 2 MLJU 1005 telah menyatakan: “In respect of the March incident, I fully agree with the learned trial judge that the evidence of [Z] that she saw the appellant inserting his penis into her vagina is neither fanciful nor inherently impossible. I may add that "to look down" does not necessarily require the lowering of one's head to look down, as such it is not inherently impossible for [Z] to look down in a fleeting moment to see what she said she saw. Even if [Z] did not see the penis penetrating her, she also said that she felt the penis going inside her vagina and it was painful…” Daripada ‘demeanour’ SP2, Mahkamah mendapati beliau seorang saksi yang dapat dipecayai. Semasa SP2 disoal balas oleh peguambela OKT, SP2 menjawab dengan konsisten bahawa kejadian rogol oleh OKT sememangnya berlaku walaupun disoal bertubi-tubi mengenai kejadian rogol tersebut. Soalan-soalan semasa pemeriksaan balas mengenai kejadian rogol oleh OKT adalah seperti berikut:- S : XXX(nama mangsa) kata nampak kemaluan Ong Mui Sia masuk dalam kemaluan XXX semasa meniarap? J : Betul. ... S : Dalam keadaan meniarap kamu tak boleh nampak kemaluan Ong Mui Sia? J : Tak setuju. ... S : Kalau kamu nampak kemaluan Ong Mui Sia masa tu, kemaluan Ong Mui Sia pendek atau panjang? J :Kecil. S : Pendek atau panjang? J : Middle size. ... S : Kalau kemaluan kecil dan sederhana panjang, dia tak boleh rogol XXX dalam keadaan meniarap setuju tak? J : Tak setuju. ... Mahkamah mendapati bahawa keterangan SP2 mengenai kejadian rogol tersebut adalah jelas dan terperinci mengenai perkara yang berlaku sebelum, semasa dan selepas SP2 dirogol oleh OKT. SP2 memberi jawapan yang konsisten semasa disoal balas oleh peguambela OKT mengenai kejadian rogol tersebut. [26] SP2 telah memberi keterangan secara bersumpah di Mahkamah setelah Mahkamah memutuskan bahawa SP2 mengetahui kewajipan bercakap benar dan boleh memberikan keterangan secara bersumpah. Mahkamah juga merujuk kepada seksyen 17 dan 18 AKKSTKK yang memperuntukkan seperti berikut:

Anggapan keupayaan saksi kanak-kanak Walau apa pun apa-apa yang berlawanan dalam mana-mana undang-undang bertulis yang lain, dalam mana-mana prosiding terhadap mana-mana orang yang berhubungan dengan mana-mana kesalahan di bawah Akta ini, atau mana-mana kesalahan yang dinyatakan dalam Jadual sekiranya mangsa ialah kanak-kanak, seorang kanak-kanak dianggap kompeten untuk memberikan keterangan melainkan jika mahkamah berpendapat selainnya.”

Keterangan saksi kanak-kanak Walau apa pun apa-apa yang berlawanan dalam mana-mana undang-undang bertulis yang lain, dalam mana-mana prosiding terhadap mana-mana orang yang berhubungan dengan mana-mana kesalahan di bawah Akta ini, atau mana-mana kesalahan yang dinyatakan dalam Jadual sekiranya mangsa ialah kanak-kanak, mahkamah boleh mensabitkan orang itu bagi kesalahan itu berasaskan keterangan tanpa sokongan seseorang kanak-kanak, yang diberikan dengan sumpah atau selainnya.” Berdasarkan peruntukan seksyen 17 dan 18 AKKSTKK, Mahkamah boleh mensabitkan seseorang bagi apa-apa kesalahan di bawah AKKSTKK atau mana-mana kesalahan yang dinyatakan dalam Jadual berasaskan keterangan tanpa sokongan seseorang kanak-kanak. Seksyen 376 Kanun Keseksaan adalah salah satu kesalahan yang telah dinyatakan di dalam Jadual tersebut. Oleh yang demikian, Mahkamah boleh menerima keterangan SP2 tanpa apa-apa keterangan sokongan. [27] Di dalam kes PP lwn. Mohamad Malek Ridhzuan Che Hassan [2013] 8 CLJ 359, Mahkamah Rayuan telah memutuskan: “Walaupun tiada peruntukan undang-undang bahawa keterangan pengadu dalam kes-kes seksual memerlukan keterangan sokongan, namun, adalah menjadi amalan Mahkamah untuk melihat keterangan demikian. Sekiranya keterangan pengadu adalah "unusually convincing", sabitan dalam kes-kes seksual boleh dibuat tanpa keterangan sokongan. Dalam kes ini, HMS telah memutuskan bahawa SP4 adalah seorang saksi yang kredibel dan keterangannya jelas menunjukkan bahawa responden sesungguhnya telah memasukkan kemaluannya ke dalam faraj SP4.” Mahkamah mendapati bahawa keterangan SP2 adalah ‘unusually convincing’. SP2 seorang saksi yang jujur apabila dilihat pada ‘demeanour’ beliau semasa memberikan keterangan di Mahkamah. Beliau juga tidak menokok tambah cerita. Walaupun keterangan SP2 tidak memerlukan keterangan sokongan, Mahkamah mendapati pihak Pendakwaan telah mengemukakan keterangan sokongan melalui keterangan doktor (SP5) dan Lapuran peurbatan (Ekshibit P17) yang dikemukakan yang telah mengesahkan bahawa terdapat kesan ‘partial hymer tear at 8 o’clock’ pada kemaluan SP2. Keterangan Pegawai Penyiasat (SP7) juga menyokong keterangan SP1 dan SP2. Merujuk kepada kes Ahmad Imtiaz lwn. PP [2022] CLJU 586 di mana Mahkamah Tinggi Sabah telah memutuskan seperti berikut:- "[30] Corroboration The incident happened between the accused and PW6 inside the said shop. Despite no eyewitness at the scene, the evidence of PW3 who testified that PW6 subsequently told her that the accused touched her breast and that rubbed his penis to her back and also PW6's police report which was done at the earliest opportunity corroborate the evidence of PW6 [See Public Prosecutor v. Mardai [1949] CLJU 65; [1949] 1 LNS 65; [1950] 16 MLJ 33]. The subsequent complaint by PW6 to PW3 and the said police report implicated the accused.” Berdasarkan kes yang dirujuk di atas, Mahkamah berpendapat bahawa walaupun tiada saksi mata yang dapat menyokong keterangan SP2 mengenai kejadian rogol yang berlaku, tindakan SP2 yang telah memberitahu mengenai kejadian tersebut kepada ibunya, lapuran polis yang telah dibuat oleh ibu SP2 selepas mendapat tahu mengenai kejadian tersebut dan hasil pemeriksaan doktor (SP5) adalah satu keterangan sokongan. [28] Di dalam kes Mohd Ridzuan bin Mohd Yasin lwn. PP [2021] MLJU 2543, Mahkamah Tinggi telah menyatakan seperti berikut: “Bagi Mahkamah, keterangan saksi terutamanya mangsa seperti SP7 memang terdedah kepada percanggahan-percanggahan. Namun ia tidak menjadikan keterangan tersebut perlu ditolak dengan mentah tanpa membandingkannya dengan keterangan-keterangan lain sama ada oleh saksi yang sama atau saksi-saksi yang lain.” Peguambela telah menyatakan bahawa terdapat percanggahan pada keterangan SP2 dimana di dalam Mahkamah, SP2 berkata dia dirogol lebih daripada sepuluh (10) kali tetapi di dalam temubual rakaman video dengan pihak polis, SP2 kata dia dirogol empat (4) kali seminggu oleh OKT. SP1 pula telah membuat lapuran polis bahawa OKT telah meraba-raba badan dan kemaluan SP2 sebanyak tiga (3) kali dalam tahun 2019. Mahkamah mendapati bahawa SP1 telah menjelaskan bahawa di dalam lapuran polisnya, beliau telah melapurkan bahawa OKT telah raba badan dan kemaluan SP2 sebanyak tiga (3) kali kerana pada masa itu beliau dalam keadaan panik dan tidak tahu macam mana nak buat. SP1 juga tidak tanya SP2 dengan lebih mendalam. Selain daripada itu, Mahkamah berpendapat tiada apa-apa percanggahan diantara keterangan SP2 di Mahkamah dan temubual rakaman video dengan pihak polis mengenai berapa kali dia dirogol oleh OKT kerana dirogol lebih daripada sepuluh (10) kali dan dirogol empat (4) kali seminggu membawa kepada makna yang sama. SP2 telah menceritakan kepada doktor (SP5) bahawa kali terakhir dia dirogol ialah pada tahun 2022. Walaubagaimanapun, Mahkamah mendapati bahawa pada tahun 2022, SP2 telahpun berpindah dan tinggal di Johor bersama bapa kandungnya. Walaupun Mahkamah mendapati terdapat percanggahan pada keterangan SP2, namum percanggahan tersebut tidak material dan tidak menjejaskan ‘credibility’ SP2. SP2 telahpun menjelaskan bahawa beliau terlupa dan tarikh kejadian akhir yang sebenar adalah pada tahun 2020. Melihat kepada keterangan SP2 secara keseluruhan dan keterangan sokongan yang ada, Mahkamah mendapati bahawa SP2 seorang yang kredibel. Daripada ‘demeanour’ SP2 dan juga cara beliau memberi keterangan, Mahkamah mendapati beliau seorang saksi yang dapat dipercayai. Pada semua peringkat soal balas, SP2 dapat menjawab soalan yang ditujukan dan memberi jawapan secara jujur. Tiada alasan bagi seorang kanak-kanak untuk membuat suatu tuduhan yang palsu dan amat serius terhadap bapa tirinya. Di dalam kes Nelson a/l Gnanaregasam lwn. PP [2009] 6 MLJ 622, Y.A. Hakim Mahkamah Tinggi menyatakan: “Pengadu (SP2) merupakan satu-satunya saksi pendakwaan yang dapat menyatakan sama ada kemasukan telah berlaku. Dia telah memberikan keterangan bahawa kemasukan itu berlaku. Di dalam menimbangkan sesuatu kes, di samping fakta dan undang-undang yang perlu diteliti, perkara utama lain yang perlu diberikan penekanan, adalah terhadap demenour saksi. Setelah meneliti keterangan saksi-saksi, Mahkamah tidak mempunyai sebab untuk tidak mempercayai keterangan daripada Ushah a/p Kanan, mangsa di dalam kes ini. Keterangannya adalah begitu menyakinkan. Walaupun keadaan IQ beliau sedemikian rupa, ini tidak bermakna keterangannya perlu ditolak terus, Mahkamah perlu menghalusi keterangannya secara terperinci dan cuba memahamkan apa yang ingin disampaikan olehnya itu, dalam erti kata lain kita perlulah menimbangkan keterangan daripada saksi seperti ini dengan tidak meletakkan tahap ujian yang begitu tinggi seperti saksi-saksi normal yang lainnya, walaupun ia tidak bererti kita perlu meletakkan tahap pemahaman kita di tahap IQnya, namun apa yang perlu diberikan penekanan adalah apakah maksud yang ingin disampaikan oleh saksi seperti ini melalui keterangannya” [29] Pihak pembelaan telah berhujah bahawa pertuduhan adalah cacat kerana ia melanggar peruntukkan Sek. 163 dan 164 Kanun Tatacara Jenayah kerana keterangan yang diberi menunjukkan lebih dari tiga (3) kesalahan dalam tempoh dua belas (12) bulan. Selain daripada itu, peguambela juga berhujah bahawa tempoh masa 2019 sehingga 2020 adalah tempoh yang terlalu panjang, tidak munasabah dan mengelirukan OKT dan Mahkamah. Selain daripada itu pihak pembelaan juga telah berhujah bahawa hanya satu pertuduhan dipertuduhkan dalam tempoh 2019 hingga 2020 walaupun keterangan diberi mengatakan kesalahan berlaku lebih dari satu kali. Pihak pembelaan menyatakan bahawa OKT terkeliru, yang mana satu kesalahan dilakukan dan hendak dijawab iaitu samada kesalahaan seperti di dalam kertas pertuduhan atau keterangan SP2 di Mahkamah bahawa dia telah dirogol dalam bilik tidur OKT, bilik tingkat atas, dalam pejabat OKT dan semuanya lebih daripada 10 kali. Seksyen 163 Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan seperti berikut:

Separate charges for distinct offences For every distinct offence of which any person is accused there shall be a separate charge, and every such charge shall be tried separately, except in the cases mentioned in sections 164, 165, 166 and 170.” Seksyen 164 Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan seperti berikut: Three offences of same kind within twelve months may be charged together

When a person is accused of more offences than one of the same kind committed within the space of twelve months from the first to the last of such offences, whether in respect of the same person or not, he may be charged with and tried at one trial for any number of them not exceeding three.

Offences are of the same kind when they are punishable with the same amount of punishment under the same section of the Penal Code, or of any other law for the time being in force: Provided that, for the purpose of this section, an offence punishable under section 379, 380, 382, 392, 393, 394, 395, 396 or 397 of the Penal Code shall be deemed to be an offence of the same kind as an offence punishable under any other of the said sections, and that an offence punishable under any section of the Penal Code or of any other law for the time being in force shall be deemed to be an offence of the same kind as an attempt to commit such an offence, when such an attempt is an offence. Peguambela telah merujuk kepada kes Bunya Anak Jalong v PP [2015] 5 CLJ 893, ms 912, Mahkamah Rayuan dimana diputuskan seperti berikut: “44. ... Though the alleged incidents in this case, regardless the incidents were in different months, involve the same accused, same victim, same offence and same place, they involve separate offences of rape. That the charges involve the same witnesses and evidence, and time and expense would be saved by a trial of the four charges together, find no merit in the light of the specific provisions of s 164 that only three offences of the same kind committed within the space of 12 months may be charged and tried together, and s 165 that an accused may be charged and tried together for offences that arose from one series of acts committed by one person so connected together as to form the same transaction. We failed to see how four rapes, and over four separate months, can be seen as one transaction even if by the same accused upon the same victim and in the same place. Peguambela telah berhujah bahawa berdasarkan keterangan yang ada, s.164 dan s.165 Kanun Prosedur Jenayah tidak dapat memberi remedi kerana peruntukan kedua-dua seksyen ini juga telah dilanggar dan seperti yang diputuskan di dalam kes Bunya Anak Jalong (supra), kecacatan seperti ini tidak dapat diselamatkan oleh Sek. 422 Kanun Prosedur Jenayah. Mahkamah setuju dengan hujah pihak Pendakwaan bahawa isu di dalam kes Bunya Anak Jalong (supra) adalah merujuk kepada empat (4) pertuduhan yang berbeza yang dibicarakan bersama. Oleh itu Mahkamah memutuskan bahawa setiap pertuduhan perlu dibicarakan berasingan. Mahkamah berpendapat bahawa walaupun keterangan SP2 ialah bahawa beliau dirogol lebih daripada sepuluh (10) kali oleh OKT, namum, pihak Pendakwaan telah hanya mengemukakan satu pertuduhan terhadap OKT iaitu bagi kejadian pertama OKT dikatakan merogol SP2 iaitu diantara tahun 2019 hingga tahun 2020. SP2 juga telah memberi keterangan bahawa kejadian pertama tersebut berlaku pada tahun 2019. Mahkamah berpendapat bahawa pertuduhan tidak cacat dan tidak melanggar peruntukkan Sek. 163 dan 164 Kanun Tatacara Jenayah [30] Mahkamah merujuk kepada kes PP lwn. Muhammad Shan Abdullah [2020] CLJU 2067; [2020] 1 LNS 2067; [2020] MLJU 2260 di mana, Mahkamah Tinggi memutuskan seperti berikut: "[29] In Mohd Hanif Kassim v. Public Prosecutor & Anor Appeal [2015] 3 CLJ 984, Choo Kah Sing JC in a charge for rape held that in cases where the time, date or place does not constitute an essential ingredient of the offence, mere non-compliance with s. 153 of the CPC on the time, date or place will not vitiate the validity of the charge. As long as the general particulars of the time, date or place are stated in the charge and the exercise of an accused's fundamental right to defend his case is not prejudiced or derogated, the charge remains a valid charge. His Lordship Choo Kah Sing JC cited the Federal Court case of Law Kiat Liang v. PP [1965] CLJU 81; [1965] 1 LNS 81 which in turn referred to and adopted the following statement of Atkin J in the case of R v. Severo Dossi [1918] 13 Cr App R 158: "From time immemorial a date specified in an indictment has never been a material matter unless it is actually an essential part of the offence." [30] See also the provisions of sections 156 CPC reproduced below: "That no error in stating either the offence or the particulars required to be stated in the charge and no omission to state the offence or those particulars shall be regarded, at any stage of the case, as material unless the accused was in fact misled by that error or omission" and see also the Federal Court authority of Ho Ming Siang v. Public Prosecutor [1966] CLJU 68; [1966] 1 LNS 68. [31] That the Respondent was charged with a sexual offence is clear and in Mohd. Rusziani Mislan v. Public Prosecutor [2018] CLJU 119; [2018] 1 LNS 119 at paragraph [22], SM Komathy JC (now Judge) held and with which the Court agrees: "The appellant was not prejudiced by the failure of the prosecution to specify the date of the incident in the charge. The charge provided sufficient particulars for him to prepare his defence. In sexual offences the essential ingredients are the identity of the offender and the sexual act itself" [32] It is indisputable that the Respondent is facing a charge on a sexual offence against a child and, therefore, as pointed out by the prosecution, any defect in the Charge on date and time of the incident would not make it defective." Merujuk kepada kes di atas, adalah jelas bahawa tarikh, masa dan tempat kejadian tidak membentuk intipati pertuduhan dan oleh yang demikian, pertuduhan di dalam kes ini tidak cacat/ defektif. [31] Pihak Pembelaan telah membangkitkan isu bahawa pihak Pendakwaan tidak memanggil kakak ipar SP1 yang bernama Beh Yi Ming sebagai saksi. Mahkamah tidak setuju dengan pendapat pihak Pembelaan mengenai isu ini kerana penama bukan saksi mata dan beliau sebagai makcik kepada SP2 telah tanya SP2 mengenai kejadian yang telah berlaku. Samada beliau memberi keterangan atau tidak, tidak menjejaskan kes pihak Pendakwaan. [32] SP2 telah ditemubual oleh pihak polis melalui rakaman video dan transkrip dari rakaman tersebut juga telah disediakan. Peguambela juga telah membangkitkan isu bahawa transkrip rakaman temubual SP2 tidak ditender di Mahkamah. Peguambelah telah berhujah bahawa anggapan dibawah seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 terpakai. Pihak pendakwaan telah berhujah bahawa mereka tidak berhasrat untuk menggunakan transkrip tersebut kerana SP2 sendiri boleh memberi keterangan di Mahkamah secara jelas dan terperinci. Kes Mahkamah Tinggi Shah Alam, Ahmad Hafizal bin Darusalam lwn Pendakwa Raya [2019] MLJU 830 dirujuk dimana dinyatakan: [82] Mengenai rakaman CIC yang tidak dikemukakan oleh pihak pendakwaan, mahkamah ini bersetuju dengan dapatan hakim bicara yang memutuskan: “[107] Peguambela tertuduh membangkitkan isu bahawa pihak pendakwaan telah menyembunyikan rakaman CIC dengan tidak mengemukakan rakaman CIC kepada pihak pembelaan. [108] Mahkamah berpendapat walaupun rakaman CIC tidak diserahkan kepada pihak pembelaan, ianya tidak menjadikan kes pendakwaan menjadi fatal kerana pihak pembelaan tidak diprejudiskan di atas kegagalan pihak pendakwaan menyerahkan rakaman CIC kepada pihak pembelaan kerana mangsa dalam kes di hadapan mahkamah ini telah dipanggil untuk memberi keterangan secara lisan di mahkamah dan pihak pembelaan juga telah diberi peluang untuk menyoal balas mangsa”. Di dalam kes ini, rakaman CIC telah diserahkan kepada peguambela. Selain daripada itu, seperti yang diputuskan di dalam kes Ahmad Hafizal bin Darusalam (supra), kes pendakwaan tidak menjadi fatal kerana SP2 telah dipanggil ke Mahkamah untuk memberi keterangan. [33] Pihak pembelaan telah berhujah bahawa pihak Pendakwaan telah membangkitkan isu ‘previous bad character’ OKT apabila keterangan saksi-saksi pihak Pendakwaan menyatakan bahawa OKT telah merogol SP2 lebih daripada sepuluh (10) kali, merogol empat (4) kali seminggu dan menunjukkan gambar dan video lucah kepada SP2. Peguambela telah merujuk kepada seksyen 54 Akta Keterangan 1950 Sek.54 Akta Keterangan 1950 menyatakan:

“Previous bad character not relevant except in reply

In criminal proceedings the fact that the accused person has a bad character is irrelevant, unless evidence has been given that he has a good character, in which case it becomes relevant.

A person charged and called as a witness shall not be asked, and if asked shall not be required to answer, any question tending to show that he has committed, or been convicted of or been charged with, any offence other than that wherewith he is then charged, or is of bad character, unless—

the proof that he has committed or been convicted of that other offence is admissible evidence to show that he is guilty of the offence wherewith he is then charged;

he has personally or by his advocate asked questions of the witnesses for the prosecution with a view to establish his own good character, or has given evidence of his good character, or the nature or conduct of the defence is such as to involve imputations on the character of the prosecutor or the witnesses for the prosecution; or

he has given evidence against any other person charged with the same offence.” Kelakuan buruk juga telah diperjelaskan oleh Hakim Hepworth dalam kes Shanmugam v PP [1962] CLJU: “ The law here is contained in ss. 53 and 54 of the Evidence Ordinance, 1950, and the effect of it is that the fact that an accused person has a bad character is irrelevant unless evidence has been given that he has a good character. Where an accused has not put his character in issue, but has merely attacked the character of the prosecutor in cross-examination, evidence cannot be called by the prosecution to prove that he is a man of bad character (Sarkar on Evidence, 10th Edn., p. 502). As the appellant had not put his character in issue these questions were irrelevant and were gravely prejudicial to the appellant.” Mahkamah merujuk kepada kes PP lwn. Kumar Marimuthu [2025] CLJU 128, dimana Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan seperti berikut: “[7] Seksyen 54 Akta Keterangan 1950 adalah berteraskan kepada doktrin common law yang mencerminkan prinsip keadilan sejagat, iaitu kebersalahan seseorang tertuduh hendaklah diasaskan kepada pembuktian fakta dan bukannya kepada pembuktian karekter tertuduh tersebut. Berkait dengan perkara ini, Dalam buku Law Of Evidence Edisi ke 21 oleh Shakil Ahmad Khan (Volume 2) di m/s 2112 telah menyatakan yang dipetik seperti: "Under the English law also, as a general rule, the prosecution is debarred from tendering evidence to show that the accused is of bad character, or is guilty of criminal acts other than the offence charged, or has a propensity to commit criminal acts of the same nature as the offence charged, merely for the purpose of leading to the conclusion that the accused is a person likely from his criminal conduct or character to have committed the offence for which he is being tried." Berdasarkan nas undang-undang di atas dan hujah pihak Pembelaan, Mahkamah berpendapat bahawa keterangan mengenai OKT menunjukkan gambar dan video lucah kepada SP2 dan merogolnya banyak kali, tidak diambil kira apabila Mahkamah membuat penilaian terhadap keseluruhan kes ini. [34] Pada akhir kes pembelaan, Mahkamah perlu mempertimbangkan semua keterangan yang telah dikemukakan di hadapannya dan perlu memutuskan samada Pihak Pendakwaan berjaya membuktikan kes Pendakwaan pada tahap keraguan munasabah. Ini seperti yang dikatakan di dalam Seksyen 182A Kanun Tatacara Jenayah:

At the conclusion of the trial, the court shall consider all the evidence adduced before it and shall decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt.

If the court finds that the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt, the court shall find the accused guilty and he may be convicted on it.

If the court finds that the prosecution has not proved its case beyond reasonable doubt, the court shall record an order of acquittal. Dalam kes Balachandran v. PP [2005] 2 MLJ 301, Mahkamah Persekutuan telah mengulas berkenaan dengan beban pembuktian diluar keraguan munasabah: “Proof beyond reasonable doubt involves two aspects. While one is the legal burden on the prosecution to prove its case beyond reasonable doubt the other is the evidential burden on the accused to raise a reasonable doubt. Both these burdens can only be fully discharged at the end of the whole case when the defence has closed its case. Therefore, a case can be said to have been proved beyond reasonable doubt only at the conclusion of a trial upon a consideration of all evidence adduced as provided by s. 182A(1) of the Criminal Procedure Code. That would normally be the position where the accused has given evidence. However, where the accused remain silent there will be no necessity to re evaluate the evidence in order to determine whether there is a reasonable doubt in the absence of any further evidence for such a consideration. Prima facie which was capable of supporting a conviction beyond reasonable doubt will constitute proof beyond reasonable doubt”. Dalam kes Mah Kok Cheong v. R [1953] MLJ 46, YA Spencer Wilkinson J, di mukasurat 47 menjelaskan bahawa: “ …in ordinary criminal cases… all discussion as what might reasonably be true or what is consistent with innocence are both irrelevant and misleading. Almost every defence put forward by an accused is consistent with innocence or it would not be put forward; nor would it be a very good defence if it could not reasonably be true. But whatever may be the defence to a criminal charge the sole question which a subordinate court has to ask itself at the conclusion of the trial is - Does the defence raise a reasonable doubt as to the truth of the prosecution case or as to the accused’s guilt? I say ‘the sole question’ advisedly because in this country the accused will not have been called on for a defence at all unless the prosecution have first proved a case”. [35] OKT telah memberikan keterangan secara bersumpah. Pihak pembelaan menyatakan bahawa lapuran polis (Ekshibit P1) dibuat oleh SP1 atas motif dendam dan hendak menyusahkan OKT kerana beliau enggan memberikan rumah dan wang untuk bercerai. Lapuran polis dibuat selepas setahun SP1 kembali ke suami lama di Johor. Mahkamah mendapati bahawa versi ini tidak pernah sesekali timbul semasa SP1 dan SP2 memberi keterangan. Isu ini tidak dibangkitkan semasa kes pihak Pendakwaan dan hanya dibangkitkan semasa OKT memberi keterangan. Selain daripada itu, pada tahap pemeriksaan balas, OKT menyatakan bahawa hubungan dengan isterinya adalah baik-baik sahaja dalam tempoh masa kejadian iaitu diantara tahun 2019 hingga 2020. OKT juga gagal menunjukkan motif SP2 sendiri menganiayai OKT dengan mereka-reka cerita dan OKT mengesahkan bahawa hubunga beliau dengan anak tirinya iaitu SP2 adalah baik-baik sahaja sebelum ini. Mahkamah mendapai bahawa pembelaan OKT ialah suatu pemikiran kemudian (afterthought). Mahkamah Rayuan di dalam kes Megat Halim Megat Omar lwn. PP [2009] 1 CLJ 154 menyatakan bahawa:- ”Although in our criminal jurisprudence, there is no burden on an accused person to prove his innocence but merely for him to raise a reasonable doubt as to his guilt, it is trite that his defence should be put to the prosecution at an early stage during the prosecution case. Failure to do so may move the trial court to dismiss a particular line of defence as an afterthought, or a recent invention as happened in this case.” Di dalam kes PP lwn. Dato’ Seri Anwar Inrahim (No 3) [1999] 2 CLJ 215, Augustine Paul J di dalam penghakimannya menyatakan seperti berikut:- ”The nature of the defence is to be ascertained not only from the evidence of the accused himself but also from the trend of the cross-examination of the prosecution witnesses and from the arguments of the accused's counsel at the close of the trial (see Kuli and Ors v. Emperor AIR [1930] Cal 442). It is therefore important for the accused to put his essential and material case to the prosecution witnesses in cross-examination.” [36] Selain daripada itu, Mahkamah telah meneliti keterangan OKT dan mendapati keterangannya langsung tidak dapat dipercayai. Keterangan OKT adalah satu penafian semata-mata. OKT gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Di dalam kes DA Duncan v. PP [1980] 2 MLJ 195, Mahkamah Persekutuan Menyatakan seperti berikut: “Now this evidence, if accepted and believed, is clearly sufficient to establish a prima facie case against the appellant. The High Court at Alor Star accepted it and called on the defence. The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant. We have read the record with some care and we have listened to what counsel for the appellant and the appellant himself have said at the appeal before us. We have however not heard a single good and sufficient reason for allowing the appeal.” Juga di dalam kes PP v. Ku Lip See [1981] 1 MLJ 258, Mahkamah Persekutuan menyatakan bahawa: “The learned judge went on to say that he found It’s difficult to understand how the President could entertain doubt on the prosecution case merely on the strength of the applicant’s denial and his observation of the demeanour of the applicant after making specific findings of fact at the close of the prosecution case that the applicant had raped the girl.” Alasan [37] Di dalam kes Mahadzir bin Yusof & Anor lwn. PP [2011] 1 MLJ 297, Mahkamah menyatakan: “It is settled law that the duty of accused person at the defence's case is merely to cast a reasonable doubt on the prosecution's case”. Mahkamah berpendapat, pihak Pembelaan gagal menimbulkan keraguan munasabah ke atas kes Pendakwaan. Daripada keterangan, adalah jelas bahawa Pihak Pendakwaan telah buktikan segala elemen dibawah Seksyen 376(1) Kanun Keseksaan dan telah berjaya membuktikan kes tanpa keraguan munasabah. Oleh itu Mahkamah telah sabitkan OKT dengan kesalahan seperti pertuduhan. [38] Seterusnya untuk menentukan hukuman tersebut, prinsip-prinsip berkaitan dengan menjatuhkan hukuman harus dilihat. Mahkamah Agung dalam kes Mohd Abdullah Ang Swee Kang lwn. Pendakwa Raya (1987) 2 CLJ 405 di mukasurat 410 ke arah maksud ini telah menetapkan prinsip-prinsip berikut:- a) Graviti kesalahan tersebut. Sekiranya tiada hukuman setimpal dijatuhkan, ianya akan berulang; b) Cara kesalahan dilakukan; c) Kehadiran faktor-faktor mitigasi; dan d) Bandingan hukuman dalam kes-kes yang telah diputuskan untuk kesalahan yang sama. [39] Kes ini adalah mengenai satu kejadian yang berlaku di sebuah rumah dimana SP2 tinggal bersama ibu kandung dan bapa tirinya (OKT). SP1 telah menaruh kepercayaan keatas suaminya (OKT) untuk menjaga SP2 semasa beliau keluar unutk bekerja. OKT telah mengambil kesempatan keatas insan kecil ini dan merogol SP2 semasa beliau berumur tujuh (7) tahun. OKT telah merampas kebahagiaan seorang kanak-kanak dengan perbuatan terkutuknya. OKT telah mengambil kesempatan terhadap seorang kanak- kanak yang telah meletakkan kepercayaan sepenuhnya ke atas beliau dengan melakukan perbuatan yang terkutuk ini. OKT juga telah menghancurkan hati seorang ibu dan isteri yang juga telah menaruh kepercayaan keatas beliau dan mereka kini berpisah akibat perkara ini. [40] Di dalam kes Public Prosecutor lwn. Amir Hamzah bin Amir Mydin

3 AMR 626 di muka surat 635, YA Hakim Mahkamah Tinggi berkata: “Dalam memilih hukuman sepadan dengan kesalahan yang dilakukan, perkara yang utama yang saya perlu pertimbangkan adalah soal kepentingan awam dan penekanan utama adalah melunaskan kepentingan awam (lihat R v Ball Cr App R 164). Sebarang hukuman yang dijatuhkan mestilah dineracai dengan membuat imbangan antara keperluan kepentingan awam dan kehendak seseorang pesalah. Undang-undang jenayah ditegakkan bertujuan bukan sahaja untuk menghukum pesalah yang melanggar ketetapan undang-undang tetapi juga berhasrat untuk menghalang pelanggaran undang-undang dari terus berlaku. Mudah-mudahan masyarakat secara amnya tidak tergerak hati melakukan kesalahan yang sama atau apa jua kesalahan lain setelah memikirkan natijah yang bakal diterima akibat pelanggaran sedemikian.” Oleh yang demikian, hukuman berbentuk pencegahan atau ‘deterence’ adalah merupakan asas utama yang digunakan dalam menjatuhkan hukuman bagi kes ini. [41] Peguambela telah mengemukakan rayuan seperti berikut: “ OKT berumur 66 tahun. Dalam proses cerai, mempunyai 1 orang anak berumur 5 tahun lebih. Kerja kontrak, pendapatan tidak tetap. Sepanjang 66 tahun. Ini kali pertama OKT dituduh di Mahkamah. OKT telah beri kerjasama penuh dengan pihak polis sepanjang penyiasatan polis. OKT telah hadir di Mahkamah setiap kali dari tahun 2022 hingga selesai kes perbicaraan pada tahun 2025. Sepanjang 3 tahun perbicaraan, OKT hadir ke Mahkamah tanpa tidak hadir dengan tiada alasan munasabah. Pohon hukuman yang paling minimum atas OKT. Rujuk seksyen 311 Kanun Prosedur Jenayah. Dalam kes ini, apabila OKT dituduh pada tahun 2022 dan sehingga selesai perbicaraan pada tahun 2025, OKT tidak lagi ditangkap dan dituduh sebarang kes dadah. OKT tidak pernah larikan diri dikenakan waran tangkap, dan hadir di Mahkamah setiap kali. Olh itu pihak kami dengan rendah diri memohon ‘stay of execution’ of hukuman penjara dapat dibenarkan sementara tunggu selesai proses rayuan di Mahkamah Tinggi.” Isu mengenai OKT tidak mempunyai sebarang rekod kesalahan lalu telah dibincangkan di dalam kes Public Prosecutor lwn. Mohd. Azmi bin Ja’afar

2 MLJ 189, dimana YA Hakim Mahkamah Tinggi telah berkata: “It is definitely not in the public interest to be lenient and merciful in the present case. The accused may be a first offender. The accused may have saved much judicial time. Yet due weight must be given to the fact that the accused had committed a most serious offence. And in the opinion of the court, the right and proper sentence was imprisonment for a term of eight years with effect from the date of arrest and ten strokes of the rotan (see p 192E). ” Hukuman yang diperuntukkan dibawah Seksyen 376(1) Kanun Keseksaan ialah hukuman penjara tidak melebihi 20 tahun dan hendaklah juga dihukum dengan hukuman sebat. Mahkamah telah mengambil kira semua faktor seperti yang dibincangkan di atas dan telah mengenakan hukuman penjara lima belas (15) tahun dari tarikh hukuman dan lima (5) sebatan rotan. OKT juga diperintahkan untuk menjalani kaunseling pemulihan dalam tempoh penahanannya berdasarkan seksyen 26 AKKSTKK 2017 dan Pengawasan polis selama satu (1) tahun bermula sebaik selepas habis tempoh hukuman yang dijatuhkan berdasarkan seksyen 27 AKKSTKK 2017. [42] Berdasarkan alasan seperti yang dikemukakan di atas, Mahkamah berpendapat bahawa prinsip pencegahan, kepentingan awam dan pengajaran menjadi pertimbangan dalam menjatuhkan hukuman yang tersebut adalah wajar serta bersesuaian dengan fakta kes ini apabila dipertimbangkan secara keseluruhan. Bertarikh pada 17 Jun, 2025 (PRISCILLA HEMAMALINI NADARAJAN ) HAKIM MAHKAMAH SESYEN 2 ALOR SETAR KEDAH