ONG MUI SIA v Pendakwa Raya (KA-42JSKS-2-04/2025)

Perayu telah dituduh di Mahkamah Sesyen Alor Setar, Kedah bagi satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah subseksyen 376(1) Kanun Keseksaan [Akta 574].

Pertuduhan terhadap Perayu adalah seperti yang berikut: “Bahawa kamu antara tahun 2019 hingga 2020, jam lebih kurang 9.00 malam, di dalam bilik rumah No. 6A, Jalan Biru 2, Seberang Jalan Putra, 05150 Alor Setar, Dalam Daerah Kota Setar, Dalam Negeri Kedah, telah didapati merogol XX(KPT xxxx-xx-xxx). Oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 375(g) Kanun Keseksaan yang boleh dihukum dibawah seksyen 376(1) Kanun Keseksaan.”.

Pada akhir keseluruhan kes, Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana telah mensabitkan Perayu atas kesalahan yang dipertuduhkan ke atasnya dan telah menjatuhkan hukuman penjara 15 tahun bermula daripada tarikh hukuman dan 5 sebatan. Perayu turut diperintahkan menjalani kaunseling pemulihan semasa dalam tempoh tahanannya selaras dengan peruntukan seksyen 26 Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 [Akta 792] dan pengawasan polis selama satu tahun bermula sebaik selepas habis menjalani tempoh hukuman yang dijatuhkan selaras dengan seksyen 27 Akta 792. Perayu juga telah memohon penggantungan pelaksanaan hukuman dan permohonan tersebut telah dibenarkan oleh Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana.

Perayu tidak berpuas hati dengan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen dan mengemukakan rayuan ke Mahkamah ini terhadap keseluruhan keputusan tersebut.

Secara ringkasnya, keterangan saksi-saksi pendakwaan menunjukkan bahawa pada tahun 2019, mangsa (SP2) yang ketika itu berumur tujuh tahun tinggal bersama ibunya (SP1) dan Perayu yang merupakan bapa tiri SP2.

Dalam keterangannya, SP2 menyatakan bahawa pada tahun 2019, tarikh sebenar tidak diingati oleh SP2, tetapi pada lebih kurang pukul 9 malam, semasa SP2 sedang tidur, Perayu telah membuka pakaian SP2 dan meraba SP2 di bahagian dada dan kemaluan. Perayu kemudiannya telah menyuruh SP2 meniarap dan Perayu duduk di atas badan SP2. Kemudian, Perayu telah memasukkan kemaluannya ke dalam kemaluan SP2 daripada belakang kerana menurut SP2 dia merasa sakit dan sangat tidak selesa.

SP2 nampak kemaluan Perayu masuk ke dalam kemaluannya kerana SP2 ada memusingkan kepala dan melihat ke belakang. Semasa Perayu berada di atas SP2 juga, Perayu dalam keadaan tidak berpakaian dan Perayu meletakkan tangannya di atas punggung SP2. Perayu kemudiannya telah membuat pergerakan keluar masuk ke dalam kemaluan SP2 selama lebih kurang dua minit.

Setelah itu, Perayu telah menyuruh SP2 duduk di atas kaki Perayu secara berhadapan. Ketika itu tangan Perayu memegang bahagian pinggang SP2. Perayu telah membuat pergerakan keluar masuk kemaluannya selama lebih kurang dua minit juga. Perayu telah memancutkan air maninya di badan SP2 dan juga di atas lantai.

SP2 telah meminta Perayu untuk tidak berbuat sedemikian kerana SP2 merasa sakit dan tidak selesa, namun Perayu telah mengugut SP2 supaya tidak menceritakan kepada orang lain, dan jika SP2 tidak mengikut kata Perayu, Perayu mengugut untuk membunuh ibu SP2.

Dalam keterangannya, SP2 menyatakan kejadian rogol tersebut berlaku banyak kali iaitu lebih daripada 10 kali, dan kejadian yang diceritakan berlaku pada tahun 2019 lebih kurang pukul 9 malam merupakan kejadian kali pertama. SP2 juga menyatakan yang beliau tidak meminta bentuan daripada sesiapa pun semasa kejadian berlaku kerana tidak ada sesiapa berada di rumah ketika kejadian. SP2 juga tidak memaklumkan kepada sesiapa apa yang berlaku kerana Perayu telah mengugut SP2. Di samping itu juga, Perayu juga telah menunjukkan gambar dan video lucah kepada SP2 menerusi telefon bimbitnya dan juga menunjukkan gambar lucah melalui sebuah buku.

Pada tahun 2022, SP2 telah menceritakan apa yang telah berlaku kepada ibunya (SP1) kerana SP2 sudah tidak tahan lagi dengan perasaan yang tidak selesa yang dirasai olehnya. Susulan itu, SP1 telah membuat laporan polis Alor Setar/008446/22 (eksibit P1) mengenai kejadian yang dimaklumkan kepadanya.

Keterangan pegawai perubatan (SP5) mengesahkan bahawa terdapat kesan ‘partial hymen tear at 8 o’clock’ pada kemaluan SP2. Dapatan SP5 ini telah dilaporkan dalam laporan perubatannya (eksibit P17). SP5 turut menjelaskan bahawa kesan koyakan pada bahagian hymen tersebut tidak koyak sepenuhnya hingga dalam, hanya koyak di bahagian luar sahaja. Namun begitu, SP5 turut menyatakan bahawa kesan koyakan tersebut boleh disebabkan oleh kemasukan objek tumpul seperti zakar, objek seakan-akan zakar dan juga jari. SP5 juga mengesahkan bahawa kesan koyakan tersebut adalah konsisten dengan penceritaan mangsa dan terdapat ‘blunt penetration by blunt object’.

Pada peringkat pembelaan, Perayu telah memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah. Dalam keteranganya, Perayu menyatakan bahawa dia telah berkahwin dengan SP1 dan SP2 adalah anak tirinya. Menurut Perayu, pada tahun 2021, SP1 telah pergi ke Johor untuk mencari suami lamanya. Perayu belum bercerai dengan SP1 kerana SP1 meminta rumah dan juga wang daripadanya.

Berdasarkan keterangannya, apabila SP1 bekerja syif malam, kadang kala Perayu akan menjaga SP2. Perayu tidak bersetuju yang dia telah menunjukkan gambar dan video lucah kepada SP2 menerusi telefon bimbitnya. Perayu juga menafikan yang dia telah merogol SP2 kerana Perayu melihat SP2 seperti anaknya sendiri.

Selanjutnya, apabila dirujuk dengan gambar di mukasurat 8 eksibit ID4 (gambar seorang budak perempuan sedang mandi), Perayu menyatakan yang gambar tersebut diambil olehnya kerana SP1 ingin tahu sama ada SP2 mandi atau tidak.

Pihak Perayu dalam petisyen rayuannya telah mengemukakan beberapa isu rayuan untuk pertimbangan Mahkamah ini, yang secara umumnya merujuk kepada isu pertuduhan yang dikatakan cacat, dan juga percanggahan keterangan saksi-saksi Pendakwaan terutamanya keterangan SP1 dan SP2.

Mahkamah ini telah meneliti dan mempertimbangkan Rekod Rayuan dan hujahan-hujahan serta nas undang-undang yang dihujahkan dan dirujuk oleh kedua-dua pihak Perayu dan Responden dalam rayuan ini yang melibatkan rayuan Perayu terhadap keputusan Mahkamah Sesyen yang telah mensabitkan Perayu atas kesalahan merogol yang boleh dihukum di bawah subseksyen 376(1) Akta 574.

Dalam melaksanakan bidangkuasa rayuannya, Mahkamah ini mengambil maklum tugas dan fungsi sesebuah Mahkamah yang mendengar rayuan dan prinsip bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan tidak akan mengganggu atau mengubah keputusan fakta mahkamah yang membicarakan kecuali jika mahkamah yang membicarakan telah membuat dapatan fakta yang bertentangan dengan undang-undang atau dapatan faktanya adalah jelas salah (“plainly wrong”).

Mahkamah juga merujuk kepada kes Mohd. Yusri Mangsor & Anor v. PP [2014] 4 MLJ 875, di mana Mahkamah Rayuan telah menyatakan prinsip yang sama. Mahkamah Rayuan juga turut menggariskan panduan berkenaan pengecualian pemakaian prinsip tersebut, antaranya seperti berikut: “[4] We have heard learned counsel for the appellants and learned deputy public prosecutor ('DPP') at some length. We have also scrutinised the records available before us. We are mindful that this is a factual based appeal. It is trite that an appellate court will be slow to interfere with the findings of facts and judicial appreciation of the facts by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. However, there are exceptions. Where:

the judgment is based upon a wrong premise of fact or of law;

there was insufficient judicial appreciation by the trial judge of the evidence of circumstances placed before him;

the trial judge has completely overlooked the inherent probabilities of the case;

that the course of events affirmed by the trial judge could not have occurred;

the trial judge had made an unwarranted deduction based on faulty judicial reasoning from admitted or established facts; or

the trial judge had so fundamentally misdirected himself that one may safely sat that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned (see Perembun (M) Sdn Bhd v Conlay Construction Sdn Bhd [2012] 4 MLJ 149, (CA); Sivalingam a/l Periasamy v Periasamy & Anor [1995] 3 MLJ 395; [1996] 4 CLJ 545 (CA)).”. Isu pertuduhan dikatakan cacat

Berkenaan isu ini, terdapat dua perkara utama yang diketengahkan dalam Petisyen Rayuan Perayu iaitu bahawa pertuduhan telah menggunakan seksyen definisi untuk mensabitkan Perayu, dan juga kerana ketiadaan tarikh kejadian yang tepat dalam pertuduhan.

Berkenaan pertuduhan yang memasukkan seksyen definisi iaitu subseksyen 375(g) Akta 574 sebagai kesalahan, Mahkamah ini tidak menafikan bahawa seksyen 375 adalah seksyen yang mentafsirkan maksud ‘rogol’ dan bukannya seksyen kesalahan bagi kesalahan rogol. Namun begitu, pertuduhan yang sama juga turut menyatakan bahawa kesalahan terhadap Perayu adalah kesalahan ‘yang boleh dihukum di bawah seksyen 376(1) KK’.

Mahkamah ini telah meneliti isu ini dan mendapati bahawa walaupun pertuduhan terhadap Perayu ini telah memasukkan peruntukan seksyen definisi tetapi seksyen kesalahan tersebut iaitu subseksyen 376(1) juga dinyatakan dengan jelas dalam pertuduhan. Malahan jenis kesalahan terhadap Perayu telah disebut dengan jelas dalam pertuduhan terhadapnya iaitu ‘telah didapati merogol …’.

Selanjutnya, berkenaan pertuduhan terhadap Perayu yang tidak menyatakan tarikh yang tepat, Mahkamah ini telah meneliti Alasan Penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana dan mendapati isu ini telahpun dipertimbangkan oleh beliau. Mahkamah ini juga bersetuju bahawa tiada kecacatan pada pertuduhan hanya kerana tiada satu tarikh yang tepat dimasukkan dalam pertuduhan.

Mahkamah ini turut bersetuju dengan Alasan Penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana yang telah mengupas keputusan kes Bunya anak Jalong v. Public Prosecutor [2015] 5 MLJ 72 yang dirujuk oleh Perayu dan bersetuju bahawa fakta kes tersebut melibatkan pertuduhan-pertuduhan yang berbeza yang dibicarakan secara bersama dan tidak berkaitan dengan isu di Mahkamah ini kerana pertuduhan dikemukakan di Mahkamah Sesyen bagi kes ini hanya melibatkan satu pertuduhan sahaja.

Pihak Perayu turut mengetengahkan isu bahawa berdasarkan keterangan terdapat lebih daripada satu perlakuan rogol yang diceritakan oleh SP2, sedangkan hanya satu pertuduhan pada tahun 2019 sahaja yang dipertuduhakan terhadap Perayu, yang mana ini mengakibatkan kekeliruan kepada Perayu dalam pembelaannya.

Berkenaan dakwaan ini, Mahkamah ini telah meneliti Rekod Rayuan dan mendapati bahawa adalah tidak dinafikan bahawa berdasarkan keterangan SP2, kejadian rogol berlaku banyak kali sepanjang tahun 2019 sehingga 2021. Namun begitu, pertuduhan yang dikemukakan hanyalah satu pertuduhan yang berlaku pada tahun 2019 yang berlaku pada jam 9 malam. Jika diteliti Nota Keterangan, keterangan jelas SP2 mengenai kejadian rogol tersebut boleh dilihat daripada keterangannya sebagaimana dinyatakan dari muka surat 67 – 74 Jilid 2A Rekod Rayuan.

Selain itu juga, Mahkamah ini juga mendapati bahawa Alasan Penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana juga hanya memfokus kepada keterangan sebagaimana dinyatakan SP2 di muka surat 67 – 74 Jilid 2A Rekod Rayuan dalam dapatan beliau.

Selain itu juga, peruntukan seksyen 156 Kanun Tatacara Jenayah [Akta 593], memperuntukkan bahawa ‘no error or omission in stating the offence or the particulars required shall be material unless the accused was misled by it’. Mahkamah turut mendapati bahawa berdasarkan Nota Keterangan pada Jilid 2A dan 2B, pihak Pembelaan tidak pernah terkeliru dengan pertuduhan iaitu bahawa pertuduhan terhadap Perayu adalah pertuduhan bagi kesalahan rogol. Jelas daripada soalan-soalan balas dan juga keterangan diberikan semasa peringkat Pembelaan, Pembelaan adalah langsung tidak terkeliru dengan kesalahan yang dipertuduhkan terhadap Perayu.

Mahkamah ini berpendapat bahawa melihat kepada keseluruhan Nota Keterangan (Jilid 2A dan 2B Rekod Rayuan), isu ini tidak langsung menimbulkan sebarang miscarriage of justice dan berpandukan kepada seksyen 422 Akta 593, kesilapan tersebut adalah boleh diperbaiki di bawah peruntukan tersebut (the error is curable).

Mahkamah Rayuan dalam kes Public Prosecutor v Mahiaddin bin Md Yasin [2024] MLJU 937, telah merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Ravindran a/I Ramasamy v Public Prosecutor [2015] 3 CLJ 421 tentang pemakaian seksyen 156 Akta 593 apabila memutuskan seperti yang berikut: “[52] The High Court is bound by the Federal Court case of Ravindran a/I Ramasamy v Public Prosecutor [2015] 3 CLJ 421. The Federal Court had explained the distinction between error in stating the ingredients of the offence or error in stating the particulars of the offence and that if it is an error in stating the ingredients of the offence, the defective charge is not curable under section 422 CPC. Whereas, error in stating particulars of the offence is curable under section 156 and 422 CPC. In the absence of any distinction and finding made on the nature of the error, the learned High Court Judge erred when he held the charges are defective and not curable under section 156 and 422 CPC.”. [penekanan ditambah]

Sehubungan itu berkenaan isu pertuduhan yang cacat yang ditimbulkan oleh pihak Perayu ini, Mahkamah mendapati bahawa isu ini adalah tidak bermerit. Isu-Isu berkaitan percanggahan keterangan SP1 dan SP2

Bagi isu yang melibatkan percanggahan keterangan SP1 dan SP2, dua perkara ditimbulkan. Pertama adalah berkaitan percanggahan antara keterangan SP1 dan juga laporan polis yang dibuatnya sendiri iaitu eksibit P1. Dihujahkan oleh pihak Perayu bahawa seksyen 91 Akta Keterangan 1950 [Akta 56] adalah terpakai dan oleh itu keterangan SP1 di dalam Mahkamah yang bercanggah dengan eksibit P1 tidak boleh diterimapakai.

Perayu telah merujuk kepada kes Ah Mee v. PP [1967] 1 MLJ 220. Walaupun Mahkamah ini mengakui prinsip yg telah diketengahkan dalam kes tersebut, namun begitu fakta kes tersebut adalah berbeza. Apa yang menjadi percanggahan utama yang melibatkan pemakaian seksyen 91 Akta 56 dalam kes tersebut melibatkan nombor pendaftaran kenderaan yang sangat berbeza dengan keterangan yg diberikan oleh Pengadu di mahkamah. Tambahan pula dalam kes rayuan di Mahkamah ini, SP1 telahpun menjelaskan mengapa terdapat perbezaan dalam laporan polisnya (eksibit P1) berbanding keterangannya di Mahkamah. Dalam hal ini juga, dan dengan merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Herchun Singh v. PP [1969] 2 MLJ 209, Mahkamah ini mendapati bahawa Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana telahpun meneliti dan menilai keterangan SP1 dan eksibit P1 dan menerima penjelasan tersebut dan pada pendapat Mahkamah ini juga, tiada berlaku kekhilafan di pihak Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana dalam membuat dapatan tersebut.

Isu kedua berkaitan percanggahan keterangan SP1 dan SP2 ini melibatkan isu berapa kali kejadian rogol berlaku, bila kejadian berlaku, bagaimana kejadian rogol berlaku. Pemerhatian Mahkamah ini kepada Rekod Rayuan mendapati bahawa perkara-perkara ini juga telah dipertimbangkan dan dinilai oleh Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana dalam Alasan Penghakimannya yang boleh dilihat pada muka surat 29 dan 30 Rekod Rayuan Jilid 1.

Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana juga telah menilai kredibiliti saksi-saksi tersebut terutamanya SP2 yang merupakan mangsa dan mendapati bahawa SP2 yang merupakan seorang kanak-kanak yang berumur 11 tahun semasa memberikan keterangan, telah memberikan keterangan yang jelas dan konsisiten dan Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana yang telah melihat sendiri demeanour SP2, telah memutuskan bahawa SP2 adalah seorang saksi yang kredibel. Sehubungan itu, Mahkamah ini juga berpendapat bahawa tiada berlaku kekhilafan dalam penilaian Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana yang telah menerima keterangan dan penjelasan saksi-saksi pendakwaan tersebut.

Merujuk kepada kes PP v. Datuk Haji Harun Haji Idris (No. 2) [1976] 1 LNS 184 berkenaan discrepancies in witnesses giving their recollection of a series of event, di mana Mahkamah telah memutuskan seperti berikut: “In this case different witnesses have testified to different parts of what had happened or what had been said and also there are, in the evidence of the witnesses for the prosecution, some discrepancies, as would be expected of witnesses giving their recollections of a series of events that took place in 1971-1973. In my opinion discrepancies there will always be, because in the circumstances in which the events happened, every witness does not remember the same thing and he does not remember accurately every single thing that happened. It may be open to criticism, or it might be better if they took down a notebook and wrote down every single thing that happened and every single thing that was said. But they did not know that they are going to be witnesses at this trial. I shall be almost inclined to think that if there are no discrepancies, it might be suggested that they have concocted their accounts of what had happened or what had been said because their versions are too consistent. The question is whether the existence of certain discrepancies is sufficient to destroy their credibility. There is no rule of law that the testimony of a witness must either be believed in its entirety or not at all. A court is fully competent, for good and cogent reasons, to accept one part of the testimony of a witness and to reject the other. It is, therefore, necessary to scrutinize each evidence very carefully as this involves the question of weight to be given to certain evidence in particular circumstances.”. [penekanan ditambah]

Di samping itu juga, percanggahan dalam keterangan adalah suatu keadaan yang biasa berlaku. Apa yang penting adalah sama ada percanggahan keterangan tersebut adalah sesuatu yang material ataupun tidak. Di dalam kes CHEAN SIONG GUAT v PUBLIC PROSECUTOR [1969] 2 MLJ 63, Mahkamah Tinggi telah memutuskan seperti berikut: “Discrepancies may, in my view, be found in any case for the simple reason that no two persons can describe the same thing in exactly the same way. Sometimes what may appear to be discrepancies are in reality different ways of describing the same thing, or it may happen that the witnesses who are describing the same thing might have seen it in different ways and at different times and that is how discrepancies are likely to arise. These discrepancies may either be minor or serious discrepancies. Absolute truth is I think beyond human perception and conflicting versions of an incident, even by honest and disinterested witnesses, is a common experience. In weighing the testimony of witnesses, human fallibility in observation, retention and recollection are often recognised by the court. Being a question of fact, what a magistrate need do is to consider the discrepancies and say whether they are minor or serious discrepancies. If, after conthem. On the other hand, if a magistrate finds that the discrepancies do not detract from the value of the testimony of the witness or witnesses, it would then be proper for him to regard the discrepancies as trivial and ignore them. On the other hand, if a magistrate finds that the discrepancies relate to a material point which would seriously affect the value of the testimony of the witness or witnesses, then it would be his duty to weigh the evidence carefully in arriving at the truth. In the present case, what the learned magistrate in fact found was that the discrepancies were minor and he quite properly ignored them.” [penekanan ditambah]

Sebagaimana dinyatakan oleh Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana dalam Alasan Penghakimannya, beliau telah memutuskan bahawa isu percanggahan-percanggahan tersebut telahpun diperjelaskan sama ada oleh SP1 ataupun SP2, dan dengan itu Mahkamah ini juga berpendapat bahawa tiada kekhilafan pada dapatan Hakim Mahkamah Sesyen tersebut.

Sehubungan itu, dan berdasarkan alasan-alasan dinyatakan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa tiada kesilapan ataupun kekhilafan dilakukan oleh Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana dalam dapatan-dapatan fakta beliau yang membawa kepada sabitan terhadap pertuduhan ke atas Perayu. Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa keputusan Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana yang telah mensabitkan Perayu atas pertuduhan merogol di bawah subseksyen 376(1) Akta 574 adalah selamat.

Petisyen Rayuan Perayu tidak langsung menyentuh isu hukuman yang telah dijatuhkan oleh Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana. Namun begitu, Mahkamah ini berpendapat perkara ini juga wajar dipertimbangkan dalam rayuan ini memandangkan Notis Rayuan Perayu adalah terhadap keseluruhan keputusan Mahkamah Sesyen.

Kesalahan di bawah subseksyen 376(1) Akta 574 memperuntukkan hukuman penjara selama tempoh yang boleh sampai dua puluh tahun, dan hendaklah juga dikenakan sebatan.

Budibicara menentukan hukuman adalah terletak kepada Mahkamah untuk menentukan. Dalam kes Jafa bin Daud [1981] 1 MLJ 315 telah diputuskan bahawa: “A "sentence according to law" means that the sentence must not only be within the ambit of the punishable section, but it must also be assessed and passed in accordance with established judicial principles.” [penekanan ditambah]

Dalam mempertimbangkan hukuman yang sesuai dan munasabah terhadap Perayu bagi pertuduhan terhadapnya, Mahkamah ini mendapati bahawa Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana telah mempertimbangkan fakta-fakta kes yang terlibat, jenis kesalahan, fakta bahawa Perayu adalah pesalah kali pertama, kepentingan awam, dan juga prinsip pencegahan.

Fakta kes yang menunjukkan bahawa Perayu telah mengambil kesempatan ke atas seorang kanak-kanak kecil yang diletakkan di bawah jagaannya, pada pendapat Mahkamah ini sememangnya mewajarkan suatu hukuman yang berat dijatuhkan ke atas Perayu.

Sehubungan itu, Mahkamah ini turut mendapati bahawa hukuman yang telah diperintahkan oleh Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana adalah berdasarkan kepada prinsip menjatuhkan hukuman yang betul dan dengan itu Mahkamah ini tidak akan mengganggu hukuman yang telah diperintahkan oleh beliau. Dengan ini, Rayuan Perayu terhadap keseluruhan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana adalah ditolak.

Memandangkan tiada sebarang permohonan penangguhan pelaksanaan hukuman telah dipohon bagi pihak Perayu, maka hukuman pemenjaraan terhadap Perayu hendaklah bermula pada tarikh rayuan ini diputuskan. Bertarikh 16 Januari 2026 Evawani (Evawani Farisyta binti Mohammad) Hakim Mahkamah Tinggi 2 Alor Setar, Kedah Bagi Pihak Perayu: Abdul Halim bin Harun Tetuan Padmanathan, Abdul Halim & Co. Bagi Pihak Responden: Fatin Farahiyah binti Nadzri