Pak Asia Shipping & Logistics Sdn Bhd v Cosco Shipping Lines (Malaysia) Sdn Bhd (BA-12ANCvC-15-01/2022)

Perayu iaitu Defendan di peringkat Mahkamah Sesyen, merayu terhadap keputusan Puan Hakim Mahkamah Sesyen, Mahkamah Sesyen Shah Alam (selepas ini disebut “Pn HMS”). Pada 12-1-2022, Pn HMS menolak permohonan Perayu untuk mengenepikan penghakiman ingkar bertarikh 13-9-2021 dengan kos.

Pada 23-6-2022, Mahkamah ini yang mendengar rayuan memutuskan untuk menolak rayuan yang difailkan Perayu dan mengekalkan keputusan Pn HMS. Keputusan ringkas Mahkamah ialah – Alasan rayuan ialah Perayu mempunyai pembelaan bermerit dan perkara yang disebut oleh Responden hanya boleh difahami secara mendalam dan menyeluruh semasa perbicaraan kelak. Alegasi bahawa pembelaan adalah tidak bermerit semata-mata pandangan satu sisi dan pendapat oleh Responden. HMS tidak patut memutuskan berdasarkan pendapat dan pada peringkat rayuan, Perayu perlu diberikan hak untuk membentangkan pembelaannya. Dokumen sebagaimana dalam afidavit dan saksi Perayu perlu dinilai dalam perbicaraan. Mahkamah ini telah meneliti Rekod Rayuan dan hujahan bertulis serta lisan (pada hari ini 23-6-2022) pihak-pihak. Mahkamah ini mendapati Hakim Mahkamah Sesyen Sivil tidak khilaf dari segi fakta dan/atau undang-undang apabila memutuskan untuk merekodkan JID terhadap Defendan. Mahkamah ini mendapati berdasarkan alasan penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen tersebut (HMS) telah meneliti Notis Permohonan, afidavit, dokumen dan hujahan pihak-pihak. HMS mendapati JID yang dimasukkan adalah teratur mengikut undang-undang dan HMS telah mempertimbangkan keterangan mengenai isu sama ada Perayu mempunyai pembelaan bermerit atau tidak. Pendapat dan penilaian oleh HMS bukannya semata-mata dibuat sewenang-wenangnya dan sambal lewa. Isu yang dibangkitkan oleh Perayu dalam rayuan ini berjaya ditangkis melalui keterangan Responden. Dengan ini, Mahkamah ini memutuskan untuk menolak rayuan Perayu dengan kos sebanyak RM6,000.00 tertakluk kepada fi alokatur. Keputusan HMS dikekalkan.

Perayu tidak berpuas hati dan terkilan dengan keputusan ini dan mengemukakan rayuannya ke Mahkamah Rayuan.

Penghakiman ini mengandungi alasan bagi keputusan Mahkamah.

Bagi maksud dan tujuan alasan penghakiman ini, pihak-pihak dirujuk sebagaimana mereka di Mahkamah Sesyen iaitu Plaintif (Responden) dan the Defendan (Perayu).

Dalam pernyataan tuntutannya, Plaintif yang menjalankan perniagaan perkhidmatan agensi perkapalan (“Shipping Agency Services”) telah menerima 2 permintaan tempahan daripada Defendan bagi perkhidmatan penghantaran eksport dan butiran pengakuan tempahan dinyatakan dalam pernyataan tuntutan.

Plaintif telah melaksanakan obligasinya sebagaimana arahan penghantaran oleh Defendan dan telah menghantar kargo Defendan dari Pelabuhan Muatan ke Pelabuhan Pelepasan.

Akibat daripada kargo yang tidak dipungut oleh Penerima Konsainan dan tidak dipedulikan oleh Pengirim Kargo di Pelabuhan Pelepasan, Kargo tersebut telah akhirnya dilelong oleh kastam.

Berikutan daripada itu, Plaintif telah mengeluarkan invois kepada Defendan untuk caj demuraj dan penahan dan caj lain yang dikenakan ke atas kontena. Butiran/deskripsi caj dan amaun dinyatakan dalam pernyataan tuntutan.

Tuntutan Plaintif ialah –

Defendan membayar kepada Plaintif wang berjumlah RM259,845.90 dengan serta-merta.

faedah berjumlah RM91,452.23 setakat 29-6-2021 serta bersambungan yang dikira pada kadar 0.1% sehari ke atas jumlah tertunggak dari 30-6-2021 sehingga tarikh penyelesaian penuh dengan serta-merta.

Defendan membayar kepada Plaintif kos tindakan ini.

perintah dan/atau relief lain yang dianggap suaimanfaat oleh Mahkamah ini. Notis Permohonan Defendan untuk mengenepikan penghakiman ingkar kehadiran (JID) [11] Pada 13-9-2021, JID sudah dimasukkan oleh Plaintif terhadap Defendan. [12] Pada 2-11-2021, Defendan memfailkan permohonan untuk mengenepikan JID dan memohon perintah agar JID yang dimasukkan oleh Plaintif diketepikan sama sekali kerana Defendan diserahkan dengan salinan termeterai JID oleh peguam cara Plaintif pada 14-10-2021; Defendan mempunyai pembelaan yang bermerit dalam tindakan ini dan kos permohonan dijadikan kos dalam kausa. [13] Dalam afidavit sokongan yang diikrarkan oleh pengarah Defendan, cadangan pembelaan difailkan sebagai ekshibit “A”. [14] Afidavit dan hujahan berkaitan dengan permohonan pengenepian JID sudah difailkan. Keputusan Pn HMS [15] Dalam Alasan Penghakimannya (AP), Pn HMS menyatakan bahawa – Setelah memperhalusi semua keterangan affidavit dan hujahan pihak-pihak, saya dapati Penghakiman Ingkar Kehadiran telah dimasukkan terhadap Defendan dengan teratur dan Defendan tidak mempunyai pembelaan yang bermerit untuk mempertahankan tuntutan Plaintif. Kos RM4,000.00 terhadap Defendan adalah bersesuaian dan wajar. [16] Intipati kepada alasan mengapa Pn HMS menolak permohonan Defendan untuk mengenepikan JID adalah –

berkaitan dengan isu teknikal mengenai kelewatan memfailkan afidavit oleh Plaintif, Pn HMS memutuskan bahawa keutamaan perlu diberi kepada kepentingan keadilan untuk pihak Plaintif juga agar permohonan Defendan ini dapat didengar dengan adil dengan memberi peluang kepada Plaintif untuk mengemukakan fakta yang penuh dan jelas mengenai kegagalan Defendan memfailkan Pembelaannya termasuklah sama ada Defendan mempunyai pembelaan yang bermerit, bukan semata-mata menutup peluang Plaintif atas isu teknikal.

Kronologi penyerahan Writ dan Penyataan Tuntutan (PT) ialah seperti berikut:

27.07.2021 Plaintif memfailkan Writ dan PT.

01.09.2021 Afidavit Penyampaian (AOS) difailkan. Serahan telah dibuat ke alamat berdaftar dan alamat perniagaan Defendan melalui pos berdaftar pada 5.8.2021.

02.09.2021 Setelah tidak mendapat apa-apa jawapan, sebulan kemudiannya, Plaintif telah memfailkan Perakuan Ketidakhadiran (CNA) dan draf penghakiman ingkar kehadiran (draf JID).

08.09.2021 Defendan memfailkan Memorandum Kehadiran.

13.09.2021 Penghakiman Ingkar Kehadiran telah dimasukkan terhadap

14.10.2021 Perintah bermeterai bertarikh 13.9.2021 telah diserah ke peguamcara Defendan secara serahan e-mel 15.10.2021 Penyerahan perintah bermeterai secara serahan tangan ke pejabat Defendan.

Pn HMS merekodkan bahawa dalam Afidavit Sokongan Defendan (ASD), Defendan menegaskan bahawa Memorandum Kehadiran telah difailkan pada 8.9.2021 iaitu sehari selepas Defendan melantik peguamcara pada 7.9.2021.

Namun demikian, pada pengurusan kes bertarikh 15.9.2021, Pn HMS tidak menerima Memorandum Kehadiran kerana Penghakiman Ingkar Kehadiran telah dimasukkan terhadap Defendan. Analisa dan dapatan

Undang-undang berkenaan dengan penepian sesuatu penghakiman ditetapkan di bawah A.13 k. 8 KKM 2012.

Dalam permohonan untuk mengenepikan suatu penghakiman ingkar, mahkamah perlu melihat sama ada sesuatu penyerahan telah dibuat dengan teratur atau sebaliknya. Seseorang pemohon perlu menunjukkan penghakiman ingkar yang diperolehinya adalah tidak teratur atau jika teratur, ia mempunyai pembelaaan yang bermerit seperti diputuskan dalam kes Mahkamah Persekutuan, Hasil Bumi Perumahan Sdn Bhd & Ors v. United Malayan Banking Corp Bhd [1994] 1 CLJ 328.

Sama ada penyerahan Writ dibuat dengan teratur

Saya telah meneliti kertas kausa yang difailkan oleh pihak-pihak. Writ dan Penyataan Tuntutan telah diserahkan oleh Plaintif secara pos berdaftar ke alamat perniagaan dan alamat berdaftar Defendan dengan bukti pengeposan bertarikh 05-08-2021 dan laporan pengeposan dari Pos Malaysia Bhd di ekshibit ‘MA-2’ Afidavit Penyampaian yang diikrarkan oleh Mohd Ali bin Md Noh bertarikh 01-09-2021.

(ii) Kertas kausa yang disampaikan telah dimeterai dan diendoskan oleh kerani yang melaksanakan penyampaian tersebut.

(iii) Defendan telah memasukkan kehadiran lebih kurang enam minggu dari tarikh penyerahan Writ dan Saman. la jauh melebihi tempoh dua minggu yang ditetapkan untuk tempoh memasukkan kehadiran di bawah A12. k. 4 KKM 2012,

(iv) Defendan memberikan alasan bahawa pejabatnya tidak beroperasi sejak 1.6.2021 sehingga 25.8.2021 akibat Perintah Kawalan Pergerakan (MCO) yang dikenakan untuk mengekang wabak Covid-19 yang melanda seluruh dunia pada tahun 2020 dan 2021. Peguam Defendan menghujahkan bahawa Defendan tidak mendapat kebenaran untuk berfungsi ketika pelaksanaan MCO pada tahun 2020 dan 2021.

Mahkamah ini mengambil notis kehakiman mengenai pelbagai Perintah Sekatan Pergerakan yang telah dikenakan oleh Kerajaan Malaysia sejak Mac 2020 sehingga 2021 dan semua Perintah tersebut diwartakan.

(vi) Namun terdapat kelonggaran diberikan kepada beberapa sektor terutama sektor perniagaan untuk membuka premis dengan pematuhan Standard Operation Procedure yang ketat terutama pada tahun 2021.

(vii) Pihak Defendan gagal membuktikan dalam ASDnya bahawa pejabat Defendan tidak beroperasi secara berterusan sepanjang bulan Jun hingga Ogos 2021. Tiada juga bukti bahawa Defendan tidak mendapat kebenaran dari mana-mana pihak untuk beroperasi bagi sepanjang tempoh yang sama.

(viii) Defendan menegaskan dalam perenggan 10 ABD bahawa Plaintif gagal membuktikan writ telah diterima kerana tidak mempunyai cop terima syarikat Defendan.

(ix) Perlu ditekankan bahawa Writ dan PT telah diserah secara pos berdaftar dan tiada peruntukan undang-undang yang menetapkan suatu penyerahan sedemikian perlu dicop terima apatah lagi Defendan merupakan suatu perbadanan. Saya merujuk A. 10 k. KKM 2012 yang menghendaki penyampaian kertas kausa dibuat secara kediri atau melalui pos berdaftar ke alamat terakhir yang diketahui.

A. 62 k. 4 (1) (b) KKM 2012 tidak meletakkan keperluan untuk penyampaian writ itu diaku terima kerana writ itu hanya perlu ditinggalkan atau dihantar secara pos berdaftar. Ini berbeza jika writ diserah secara ke diri seperti dalam k.4 (1) (c) bagi membuktikan penyerahan telah dilakukan.

(xi) Defendan tidak menyangkal serahan telah dibuat di alamat berdaftar dan alamat principal perniagaannya kerana ia bertepatan dengan carian SSM yang dibuat oleh Plaintif dalam eksibit ‘MA-3’ Afidavit Penyampaian yang sama.

(xii) Plaintif juga telah membuktikan penyerahan Writ telah dibuat dengan sempurna dengan mengeksibitkan bukti pengeposan dari Pos Malaysia.

(xiii) Defendan mengakui menerima Writ dan Penyataan Tuntutan pada 25.8.2021 dan menegaskan kelewatan memfailkanMemorandum Kehadiran kerana tidak mengetahui prosedur sebenar selepas penerimaan Writ.

(xiv) Alasan tidak mengetahui prosedur selanjutnya tidak boleh diterima kerana serahan telah dibuat dengan teratur menurut peruntukan undang-undang.

(xv) Alasan bahawa Defendan hanya melantik peguam caranya pada 7.9.2021 juga tidak menjadikan penyerahan kertas kausa tidak teratur. Alasan ini menunjukkan bahawa Defendan telah mengabaikan haknya untuk memasukkan kehadirannya mengikut undang-undang dengan seberapa segera dan mahkamah tidak harus melayan alasan sedemikian.

(xvi) Saya juga dapati Defendan sentiasa mengambil tindakan yang lambat dalam mempertahankan kes ini dan boleh dilihat dari perenggan 9 ASD apabila Defendan hanya memberi arahan kepada peguam caranya untuk menerima sebarang penghantaran undang-undang terhadap Defendan melalui surat peguam caranya bertarikh 1.10.2021 di eksibit ‘B’ ASD, iaitu hampir sebulan setelah pelantikan peguam caranya.

(xvii) Tiada apa-apa permohonan untuk perlanjutan masa bagi memfailkan kehadiran dibuat oleh Defendan di mahkamah di bawah A.3 k.5 KKM 2012.

(xviii) Mahkamah Persekutuan dalam kes Tuan Haji Ahmed Abdul Rahman v. Arab-Malaysian Finance Berhad [1996] 1 CLJ 241, di perenggan 247.

(xix) Berdasarkan dapatan di atas, saya dapati bahawa Penghakiman Ingkar Kehadiran telah dimasukkan dengan teratur dan mengikut prosedur yang telah ditetapkan.

Sama ada Defendan mempunyai pembelaan bermerit

Setelah Mahkamah mendapati Penghakiman Ingkar Kehadiran telah dimasuki dengan teratur, Mahkamah perlu melihat sama ada Defendan mempunyai pembelaan bermerit dalam pembelaannya. Merit pembelaan perlu ditunjukkan dalam afidavit Defendan. Mahkamah Tinggi dalam kes Public Finance Berhad v. Zainal bin Osman t/a Putera Foto Studio [2001] 1 LNS 331; Kwong Yik Bank Bhd v. Sa’adiah Bte Mastan [1994] 2 MLJ 830; dan Fira Development Sdn Bhd v Goldwin Sdn Bhd [1989] 1 CLJ Rep 32.

(ii) Makna perkataan ‘defence on merits’ dijelaskan dalam kes Mahkamah Rayuan Yap Ke Huat & Ors v. Pembangunan Warisan Murni Sejahtera Sdn Bhd & Anor [2008] 4 CU 175.

(iii) Dalam AJP, Plaintif telah merujuk Cadangan Pembelaan yang dieksibitkan dalam eksibit ’A' ASD. • AJP menegaskan bahawa undang-undang Import Policy Order 2016 (S.R.O 237) mengenai dasar pengimpotan barangan makanan di Pakistan telah dipinda yang memerlukan barangan ditulis dalam Bahasa Urdu telah disiarkan pada 19.2.2019 di laman sesawang Kerajaan Pakistan. • Defendan telah menempah perkhidmatan penghantaran kargo dengan Plaintif pada 21-03- 2019 dan 14-06-2019. • Plaintif telah mengeluarkan invois-invois di eksibit ‘SS-6’ AJP. • Klausa 12 (4) Bil Muatan memperuntukkan bahawa Defendan hendaklah mematuhi kesemua peruntukan atau keperluan kastam, pelabuhan dan pihak berkuasa yang Iain selaras dengan tariff yang telah dimaklumkan kepada dan dipersetujui oleh Defendan melalui Bil Muatan tersebut. • Defendan telah memohon untuk diskaun bagi pengurangan jumlah yang perlu dibayar serta penepian caj-caj yang dikenakan tetapi ditolak oleh Plaintif.

(iv) Defendan telah mengemukakan draf Pembelaan dalam eksibit ‘A’ ASD dan percaya Defendan mempunyai pembelaan yang bermerit berpandukan alasan-alasan berikut: • Defendan mempunyai dokumen yang mencukupi untuk membuktikan pembelaannya. • Defendan bukan penerima bagi barangan yang dihantar oleh Plaintif di Pakistan dan ini telah dimaklumkan kepada Plaintif melalui Eksibit ’F’ ABD. • e-mel Plaintif sendiri yang mengesahkan bahawa SRO Kerajaan Pakistan telah berkuatkuasa pada 1.7.2019 dan bukan pada 19.2.2019 iaitu di eksibit ’E’ ABD. • isu yang ingin dipertikaikan ialah Plaintif telah melambatkan rundingannya dengan Defendan ketika cuba untuk menetapkan harga yang perlu dibayar oleh pihak penerima barangan di Pakistan. • ketika rundingan dibuat, Defendan tidak mendapatkan nasihat peguam dan pada setiap masa material hanya mengikuti kehendak Plaintif sahaja. • tuntutan Plaintif secara seluruhannya bersifat mala fide kerana Plaintif mempunyai pengetahuan bahawa Defendan bukan pihak yang seharusnya disaman ke Mahkamah untuk membayar segala jumlah wang untuk demurrage dan penahanan barang di Pakistan dan Plaintif ingin mengaut keuntungan yang berlebihan.

Plaintif menegaskan bahawa Defendan tidak mempunyai pembelaan yang bermerit atas alasan berikut: • tiada undang-undang “baharu" berkenaan pengenaan caj pelabuhan dan Iain Iain diperkenalkan oleh Kerajaan Pakistan kerana ianya telah diumumkan seawal-awalnya pada 19- 02-2019 seperti di eksibit ‘SS-4” AJP iaitu sebelum permintaan dibuat oleh Defendan untuk untuk penempahan perkhidmatan penghantaran kargo pada tersebut pada 21-03-2019 dan 14-06-

• oleh kerana tiada undang-undang baharu mengenai keperluan Bahasa Urdu maka kontrak di antara Plaintif dan Defendan adalah masih sah dan doktrin kekecewaan (frustration) tidak terpakai. • Plaintif menafikan mengaut keuntungan melampau atas kesusahan Defendan. • permintaan Defendan untuk diskaun bayaran semua caj telah diterima oleh Plaintif pada 13-11- 2019 dan ditolak pada hari yang sama atas alasan Defendan telah menikmati caj percuma selama 21 hari. • permohonan Defendan untuk pengenepian (“waiver”) caj demuraj dan penahanan pada 31-03- 2020 juga telah ditolak oleh Plaintif pada 06-04-

Rujuk e-mel bertarikh 13-11- 2019 dalam eksibit ‘SS-7' dan e-mel bertarikh 31-03-2020 dan 06-04-2020 di eksibit ’SS-8’ AJP. • Bil Muatan dan permintaan penempahan di ekshibit ‘SS-9’ dalam AJP jelas menunjukkan bahawa Defendan telah membuat representasi dan bertindak sebagai pengirim kargo dan pihak penempah kontena. • sebagai pengirim kargo, Defendan tidak mengendahkan kargo yang ditinggalkan di Pelabuhan Pelepasan di Pakistan sehingga kargo tersebut dilelongkan oleh Kastam Pakistan. Ini mendatangkan kerugian di pihak Plaintif atas penggunaan kontena dan pengenaan caj yang dialami oleh Plaintif. • Berdasarkan ABD, Defendan tidak menafikan ada memasuki kontrak untuk penghantaran barangan ke Pakistan dengan Plaintif. Walaupun Defendan menafikan Defendan ialah penerima kargo, BiI Muatan dalam eksibit ‘SS-9’ dan ‘SS10’ AJP jelas menunjukkan nama Defendan sebagai penerima (Consignee). • Eksibit ‘F’ dalam ABD tidak dapat mengaitkan hubungan antara Defendan dengan Pihak Ketiga yang menggunakan perkhidmatan penghantaran yang dibekalkan oleh Plaintif kepada Defendan. Dalam eksibit ‘SS-9’ dan ’SS-10’ AJP, kapal yang digunakan untuk penghantaran kargo Defendan ialah ISEACO FORTUNE 0105 dan XIN TIAN JIN 043N manakala eksibit “F” ABD menunjukkan kapal yang digunakan dengan Pihak Ketiga ialah C.V.E.R Felix Stowe 062W dan C.V COSCO

(vi) Berkenaan dengan isu percanggahan dokumen, Mahkamah Sesyen memutuskan bahawa − • Apabila terdapat keterangan lisan yang bercanggah, keterangan dokumen hendaklah diberi keutamaan bagi membuktikan atau menafikan sesuatu keterangan. • Tindakan Defendan yang meminta pengurangan harga bagi semua caj tersebut menunjukkan Defendan mempunyai pengetahuan mengenai caj-caj yang dikenakan dan bahawa Defendan ada berhutang dengan Plaintif. Saya telah meneliti AJP dan mendapati tiada bukti Plaintif telah mengenakan denda terhadap Defendan. Ini kerana pengenaan caj demuraj, penahanan barangan dan lain Iain telah dimaktubkan dalam Bil Muatan dan invois yang telah diserahkan kepada Defendan dan gagal dibayar walaupun perkhidmatan percuma telah diberikan selama 21 hari.

(vii) Tiada kelewatan di pihak Plaintif dalam menolak permohonan Defendan untuk pengurangan harga penghantaran perkidmatan kerana Plaintif berjaya membuktikan bahawa maklum balas pengurangan diskaun diberi pada hari yang sama Defendan membuat permohononan sedemikian. Penolakan untuk penepian caj demuraj juga telah dibuat hanya seminggu selepas permintaan Defendan pada 31.3.2021 dan kelewatan jika ada pun, adalah munasabah dan tidak melampau.

(viii) Hujahan peguam cara Defendan terpelajar bahawa Defendan tidak mendapatkan nasihat peguam sebelum berurusan dengan Plaintif tidak dapat diterima oleh Mahkamah kerana Defendan adalah terikat dengan Bil Muatan yang dimasukinya dan ini bukan alasan yang munasabah untuk dipertimbangkan oleh mahkamah ini. Undang-undang telah mantap bahawa pihak-pihak terikat dengan kontrak yang dimasuki apabila semua elemen untuk kewujudan kontrak yang sah dipatuhi. Lihat seksyen 10 (1) Akta Kontrak 1950.

(ix) Mengenai kuat kuasa S.R.O 237 di Pakistan, Eksibit ‘E’ ABD menunjukkan bahawa e-mel Plaintif bertarikh 20.5.2020 menyatakan S.R.O 237 berkuat kuasa pada 1.7.2019 dan makluman berkenaan dengannya dibuat pada 25.3.2019. Pada penelitian saya, pindaan kepada Perintah tersebut telah disiarkan oleh Kerajaan Pakistan pada 19.2.2019 seperti dalam eksibit ‘SS-4’ AJP.

Saya meneliti eksibit ‘F’ dan berpandangan bahawa kelewatan untuk mengambil kargo dari pelabuhan telah disebabkan oleh Defendan sendiri. Walaupun Defendan menafikan mereka ialah penerima kargo, Defendan masih bertanggungan untuk memastikan semua barangan yang dihantar dipunggah keluar dari kontena Plaintif apabila penghantaran barangan telah sempurna dihantar ke pelabuhan di Pakistan, seperti yang ditulis oleh Plaintif dalam e-mel tersebut.

(xi) Dengan ini saya berpandangan bahawa pindaan kepada S.R.O 237 tidak melibatkan kelewatan pengambilan barangan dari pelabuhan dan tidak mengecewakan kontrak antara Plaintif dan Defendan kerana tempahan untuk penghantaran dibuat pada 21-03-2019 dan 14- 06-2019 sebelum pindaan S.R.O 237 berkuat kuasa. Defendan merupakan sebuah syarikat yang menjalankan perniagaan mengekspot makanan dan lain-lain ke Pakistan, sewajarnya mempunyai pengetahuan mengenai kehendak dan keperluan undang-undang sesebuah negara semasa menguruskan perniagaannya dan beban itu tidak boleh diletakkan atas bahu Plaintif yang hanya menjalankan perniagaan perkhidmatan penghantaran barangan melalui kapal sahaja.

(xii) Saya bersetuju dengan hujahan Plaintif setelah merujuk kes yang dikemukakan iaitu Ramli Bin Zakaria & Ors v Government of Malaysia [1982] 2 MLJ 257 di mana Mahkamah Persekutuan telah menerangkan ujian dalam menentu pemakaian doktrin kekecewaan kontrak seperti berikut: “The relevant provision on the doctrine of frustration is set ot under our Contracts Act, 1950 section 57(2) which reads: “(2) A contract to do an act which, after the contract is made, becomes impossible, or by reason of some event which the promisor could not prevent, unlawful, becomes void when the act becomes impossible or unlawful.” The introductory passage in a chapter dealing with discharge by frustration in “The Law of Contract in Malaysia and Singapore — Cases and Commentary” by Visu Sinnadurai at p. 487/8 reads: “A contract is frustrated when there is a change in the circumstances which renders a contract legally or physically impossible of performance. According to the House of Lords in the case of Joseph Constantine Steamship Line, Ltd v Imperial Smelting Corpn Ltd [1942] AC 154 the doctrine ‘is only a special case of the discharge of contracts by an imposslbility of performance arising after the contract was made.’. Section 57(2) of the Contracts Act, 1950 states he doctrine thus: A contract to do an act which, after the contract is made, becomes impossible, or by reason of some event which the promisor could not prevent, unlawful, becomes void when the act becomes impossible or unlawful. The Act does not define the word ‘impossible’. However, it appears that the wording of the section envisages two main instances of frustration — when a contract to do an act becomes (a) impossible or (b) unlawful. It is clear that the frustration should be supervening and subsequent to the formation of the contract. Furthermore, it should be some event which the promisor could not prevent, as a ‘self-induced frustration’ does not discharge a party of his contractual obligation (Maritime National Fish Ltd v Ocean Trawlers Ltd[1935] AC 524).”. Prinsip undang-undang [17] Sebagaimana prinsip-prinsip undang-undang yang menetapkan mengenai appellate intervention, tugas Mahkamah ini yang mendengar rayuan Perayu adalah Mahkamah ini mesti berpuas hati bahawa dapatan Pn HMS itu adalah khilaf dan cannot be justified on the available evidence (kes Tan Sri Khoo Teck Puat & Anor v. Plenitude Holdings Sdn Bhd [1993] 2 CLJ 146). [18] Dua ujian yang dikenal pasti dan perlu dipenuhi ialah, “plainly wrong test” dan “insufficient judicial appreciation of evidence test” untuk campurtangan dengan dapatan Pn HMS itu. Dua ujian ini terkandung dalam keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Lee Ing Chin @ Lee Teck Seng & Ors v. Gan Yook Chin & Anor [2003] 2 MLJ 97 at 98-99− “(2) Generally, an appellate Court will not intervene unless the trial Court was shown to be plainly wrong in arriving at its decision or where there had been no or insufficient judicial appreciation of the evidence. Judicial appreciation of evidence meant that a judge who was required to adjudicate upon a dispute must arrive at his decision on an issue of fact or rejecting the whole or any part of the evidence placed before him. He must, when deciding whether to accept or to reject the evidence of a witness, test it against relevant criteria. Thus, he must take into account the presence or absence of any motive that a witness may have in giving his evidence. Where contemporaneous documents existed, he must test the oral evidence of a witness against these. He must also test the evidence of a particular witness against these. He must also test the evidence of a witness against the probabilities of the case. The principle central to appellate interference is that the decision arrived at by a trial court without judicial appreciation of the evidence may be set aside on appeal.”. [19] Sekali lagi Mahkamah Rayuan memutuskan dalam kes Ong Leong Ciou & Anor v. Keller (M) Sdn Bhd & Ors And Another Appeal [2019] 3 MLRA 322 at 329 bahawa – “[125] We are mindful of the limited role of the appellate court in relation to the findings of facts made by the court of first instance. The general principle is that the conclusion of a trial judge is a finding of fact on the oral evidence based on the demean our and credibility of the witness before him or her. Generally, such finding ought not be disturbed unless the appellate court is convinced that it is plainly wrong. It would not be sufficient to warrant an appellate interference merely because the appellate court entertains doubt whether such finding is right.”. [20] Dalam keputusan kes hampir terbaharu iaitu Ng Hoo Kui & Anor v. Wendy Tan Lee Peng, Administrator of the Estates of Tan Ewe Kwang, Deceased & Anor [2020] 10 CLJ 1, Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa – “... an appellate Court should not interfere with factual findings of a trial judge unless it was satisfied that the decision of the trial Judge was plainly wrong or one that no reasonable Judge could have reached. If it is not, the fact that the appellate Court may have reached a different conclusion on the facts, is irrelevant.”. [21] Begitu juga prinsip undang-undang yang diputuskan lama dahulu oleh Supreme Court dalam kes National Company For Foreign Trade v Kayu Raya Sdn Bhd [1984] 2 MLJ 300 – “We think it appropriate to remind ourselves once again that in every application under Order 14, the first considerations are (a) whether the case comes within the order and (b) whether the plaintiff has satisfied the preliminary requirements for proceeding under Order 14. For the purpose of an application under Order 14, the preliminary requirements are-

the defendant must have entered an appearance;

(ii) the statement of claim must have been served on the defendant; and

(iii) the affidavit in support of the application must comply with the requirements of rule 2 of Order 14. If the plaintiff fails to satisfy either of these considerations the summons may be dismissed. If however, these considerations are satisfied, the plaintiff will have established a prima facie case and he becomes entitled to judgment. The burden then shifts to the defendant to satisfy the Court why judgment should not be given against him.” [22] Sebaik sahaja beban pembuktian beralih kepada Defendan maka Defendan mempunyai beban pembuktian dengan menyatakan dalam keterangan afidavitnya bahawa Defendan berjaya membangkitkan isu untuk dibicarakan (rujuk kes: South East Asia Insurance Berhad v Kerajaan Malaysia [1998] 1 AMR 657). [23] Sama ada sesuatu isu itu isu untuk dibicarakan atau tidak mestilah bergantung kepada fakta atau undang-undang yang hendak dibangkitkan melalui keterangan di hadapan Mahkamah (rujuk kes: Bank Negara Malaysia v Mohd Ismail & Ors [1992] 1 MLJ 400). Penilaian, Analisa dan Dapatan Mahkamah yang memutuskan rayuan dari keputusan Pn HMS [24] Selepas Mahkamah ini meneliti Rekod Rayuan, hujahan dan khususnya dapatan Pn HMS dalam alasan penghakimannya, adalah sukar untuk menemui kekhilafan Pn HMS sama ada dari segi fakta mahu pun undang-undang dalam menolak permohonan Perayu untuk mengenepikan JID. [25] Dari permulaan lagi Pn HMS telah bersungguh-sungguh meneliti kronologi pemfailan kertas kausa, pemakaian undang-undang untuk memasukkan JID, undang-undang kes, bantahan awal peguam, afidavit yang mengandungi dokumen yang diekshibitkan, draf atau cadangan pembelaan dan hujahan peguam-peguam. [26] Mahkamah ini tidak bersetuju dengan penegasan Perayu bahawa keputusan Pn HMS itu khilaf. [27] Alasan rayuan bahawa Perayu hanya baharu sahaja menerima penghakiman ingkar kehadiran termeterai adalah bukan suatu alasan kuat untuk Mahkamah ini boleh bersetuju untuk mengakaskan keputusan Pn HMS. [28] Perayu sebagai pihak yang berkontrak dengan Responden mempunyai tugas dan tanggungjawab besar mengenai penggunaan perkhidmatan yang ditempahnya dengan Responden. Apabila barang/kargo sudah diangkut dan belayar maka, Perayu perlu mengikuti perkembangan barang/kargo itu apabila barang/kargo sampai ke destinasi yang dituju. Apa-apa dalihan atau aduan hendaklah dengan serta-merta diadukan kepada Responden. [29] Apabila Responden telah melaksanakan perkhidmatan sebagaimana terma yang dipersetujui, menjadi tugas mutlak kepada Perayu untuk melunaskan bayaran. [30] Mahkamah ini juga bersetuju dengan pendapat Pn HMS yang mendapati bahawa tindak tanduk Perayu agak “slow motion”. Apabila memorandum kehadiran sudah difailkan oleh peguam cara Perayu, maka pembelaan hendaklah dengan seberapa segera difailkan. Pejabat Pendaftaran Mahkamah Rendah sudah pasti akan “menyekat” pemfailan JID oleh Responden. [31] Dalam sesuatu permohonan untuk mengenepikan suatu penghakiman, prinsip-prinsip yang terpakai bagi permohonan adalah –

It is trite when considering an application to set aside a judgment in default, the first task is to ascertain whether it is a regular or irregular;

(ii) If a default judgment is regular, the applicant need not prove defence but merely to show a defence on merits;

(iii) Before a judgment is set aside, the court must be satisfied that there is a defence on merits;

(iv) A defence on the merits means a defence which discloses an arguable and triable issues. [32] Sebaik sahaja penghakiman ingkar diperoleh dengan teratur, jurispruden yang dipakai oleh Mahkamah di Malaysia dan menjadi undang-undang yang mantap yang diikuti oleh Mahkamah ialah prinsip-prinsip dalam locus classicus case of Evans v. Bartlam [1937] AC 473. Dalam kes Yap Ke Huat v. Pembangunan Warisan Murni Sejahtera Sdn Bhd [2008] 5 MLJ 112 at p 120, James Foong JCA memutuskan – “It is trite law that when considering an application to set aside a Judgment In Default, the first task is to ascertain whether the judgment is regular or irregular. If it is irregular judgment then it ought to be set aside ex debito justitiae but if it regularly obtained then the principles in Evans v Bartlam would apply.”. [33] Penepian sesuatu penghakiman ingkar adalah untuk menyelesaikan dan membatalkan ekspresi bahawa kuasa Mahkamah adalah suatu coercive power di mana penghakiman diperoleh hanya dengan kegagalan untuk mematuhi tatacara. Ini dijelaskan dalam kes Hasil Bumi Perumahan Sdn Bhd & Ors v. United Malayan Banking Corp Bhd [1994] 1 MLJ 132. Oleh yang demikian, pendekatan dan prinsip yang memandu arah Mahkamah bagi penghakiman yang diperoleh atas alasan kegagalan untuk mematuhi apa-apa tatacara ialah unless and until the court has pronounced a judgment upon the merits or by consent, the court is to have the power to revoke such judgment. [34] Dalam kes Tetuan Tan Teng Siah Realty Sdn Bhd v Island Oil Palm Plantations Sdn Bhd & Anor [1997] 4 CLJ 634, Mahkamah memutuskan – “The court has absolute discretion to set aside the judgment on the application of the defendant.”. [35] Lord Atkin dalam kes Evans v Bartlam (1937) AC 473, 480 memutuskan bahawa prinsip yang terpakai dalam menjalankan kuasa budi bicara adalah – “The principle governing the exercise of discretion is “that unless and until the court has pronounced a judgment upon merits or by consent, it is to have the power to revoke the expression of its coercive powers, where that has been obtained by a failure to follow any of the rules of procedures.”. [36] Prinsip-prinsip mengenai penjalanan budi bicara –

When it is clearly demonstrated to the satisfaction of the court that a judgment has not been regularly obtained, the defendant is entitled to have it set aside ex-debitiojustitiae (as a matter of right), irrespective of the merits and without terms; [Tuan Haji Ahmed Abdul Rahman v. Arab-Malaysian Finance Bhd [1996] 1 MLJ 30, FC].

What is an irregular judgment? Is one which has been entered otherwise than in strict compliance with the rules or some statute or is entered as a result of some impropriety which is considered to be so serious as to render the proceedings a nullity. [Tuan Haji Ahmed Abdul Rahman v. Arab-Malaysian Finance Bhd [1996] 1 MLJ 30, 36, FC per Edgar JosephJr FCJ].

If the judgment is regular, then there must be an affidavit of merits, that is, an affidavit stating facts showing a defence on the merits. [Bank Bumiputra (M) Bhd v. Majlis Amanah Rakyat [1979] 1 MLJ 23, 24 FC, per Raja Azlan Shah as Ag. CJ (as HRH then was)]

Where the judgment is regular, the applicant must show that the defence is not a sham defence but one that is prima facie, raising serious issues as a bona fide reasonable defence that ought to be tried. [Hasil Bumi Perumahan v. United Malayan Banking [1994] 1 MLJ 312, SC per JemuriSerjan CJ Borneo]. [37] Mahkamah ini juga pasti bahawa Pn HMS telah mematuhi e-mel Pendaftar Mahkamah Rendah Malaya bertarikh 8-6-2018 seperti yang berikut: “4. Aturan 13 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 membenarkan penghakiman ingkar dimasukkan terus apabila kertas kausa teratur. Oleh itu, sewajarnya penghakiman ingkar direkodkan pada tarikh kertas kausa difailkan secara teratur dan sempurna tanpa kehadiran peguam. … . Dengan demikian, semua Mahkamah negeri disarankan agar mematuhi peruntukan undang-undang sedia ada dan seterusnya memproses penghakiman ingkar dengan segera sepertimana yang digariskan di dalam Arahan Pentadbiran Ketua Pendaftar Bil. 1 Tahun 2018.”. [38] Maka adalah jelas bahawa penghakiman ingkar kehadiran yang diperoleh Responden (Plaintif) adalah suatu regular judgment. Oleh itu, the JID ought not to be set aside ex debitio justitae. Kesimpulan [39] Dengan alasan yang dinyatakan, Mahkamah ini dengan penuh hormat memutuskam bahawa penghakiman dan keputusan Pn HMS adalah teratur dan menurut lunas undang-undang. Oleh yang demikian rayuan Perayu ditolak dengan kos. Bertarikh: 6 Ogos 2022. ( Rozi binti Bainon ) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi NCvC 12 Shah Alam Peguam cara: Bagi Perayu/Defendan: Tchakaravakai bersama dengannya Jonathan Anthony Tetuan Low & Partners, Petaling Jaya Bagi Responden/Plaintif: Tan Shao Jia bersama dengannya