Peguam untuk Perayu: v Peguam untuk Responden: (WA-42S-119-09/2017)

Pertuduhan yang dikenakan terhadap terhadap perayu adalah seperti berikut: "Bahawa kamu pada 19 Oktober 2014 jam lebih kurang pukul 5.00 pagi bertempat di dalam sebuah bilik nombor 1007, di alamat Hotel Ritz-Carlton Kuala Lumpur, No.168, Jalan Imbi, di dalam Daerah Dang Wangi, di dalam Bandaraya Kuala Lumpur, Negeri Wilayah Persekutuan, didapati telah merogol seorang perempuan nama Stephanie Chrystianne Melas (No. Paspot: N5058766), umur 27 tahun 7 bulan. Oleh yang demikian, kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum dibawah Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan dan boleh dihukum di bawah seksyen yang sama." [5] Pada awalnya Perayu telah dibicarakan dan telah dibebaskan oleh HMS diakhir kes pendakwaan atas kegagalan pendakwaan membuktikan satu kes prima facie. Pihak pendakwaan kemudiannya merayu ke Mahkamah Tinggi yang mana kemudiannya telah membenarkan rayuan tersebut dan memerintahkan HMS untuk memanggil Perayu bagi membela diri. Pembelaan tersebut dilakukan di hadapan HMS yang sama. [6] Pada 7.11.2016 HMS, diakhir kes pembelaan, telah mensabitkan Perayu atas pertuduhan yang dikenakan dan menjatuhkan hukuman penjara selama (13) tiga belas tahun dari tarikh tangkapan semula dan dua (2) sebatan. Perayu kemudiannya memfailkan Notis Rayuan bertarikh 27 September 2017 selepas dibenarkan memfailkan Notis Rayuan di luar jangka oleh Mahkamah ini. C. FAKTA KES [7] Mangsa Stephanie Chrystianne Melas (SP6) bersama kawan-kawannya termasukAnoushka Antionette Paloma (SP7) telah tiba di Kuala Lumpur dari Australia pada 16.10.2014 untuk menghadiri majlis perkahwinan rakan mereka. PW6 telah mendaftar di Bilik 1007 di Ritz Carlton Kuala Lumpur. Pada 18.10.2014 hari yang sama semasa menghadiri majlis perkahwinan di Stadium Chin Woo, PW6 telah mengambil minuman alkohol iaitu champagne, vodka dan campuran minuman beralkohol lain. 3

Pada sekitar jam 12 tengah malam tersebut, SP6 telah cedera kaki kanannya akibat dari terjatuh. Di masa yang sama SP6 juga tidak sihat dan muntah-muntah. Beliau dibantu oleh rakan-rakannya dibawa balik ke Hotel Ritz Carlton dengan sebuah kereta. Setibanya di Ritz Carlton pada kira-kira jam 1:40 pagi, SP6 dibawa keluar dari kereta tersebut untuk ke kerusi roda dengan dibantu oleh kakitangan hotel yang antara lain termasuk Michelle Yap Pei Lei, Assistant Front Office Manager (SP9) dan Perayu sendiri yang juga merupakan kakitangan hotel. [9] Pada sepanjang tempoh semasa SP6 dibawa dan diletakkan di atas kerusi roda sehinggalah dipindahkan ke bilik No. 1007, beliau berada dalam keadaan separuh sedar dan tidak dapat mengingati siapa yang telah membawanya ke bilik. Dalam keadaan sangat mabuk SP6 telah muntah-muntah sehingga terkena pada pakaiannya. SP9 yang telah membantu SP6 juga telah meletakkan beberapa bekas dan tuala di Bilik 1007 bagi membantu SP6 yang dalam keadaan mabuk dan kadangkala tidak sedarkan diri. [10] Pada 19.10.2014 sekitar jam 2.30 pagi SP7 telah pergi ke bilik SP6 dan menemaninya untuk seketika. SP6 kemudiannya telah ditinggalkan bersendirian oleh SP9 untuk tidur. Walau bagaimanapun SP9 telah memeriksa SP6 sebanyak dua kali selepas itu pada jam 4 a.m dan kira-kira jam 4.40 hingga 4.45 a.m dan pada ketika itu didapati SP6 sedang tidur nyenyak. Kira-kira jam 5 pagi pada 19.10.2014, SP6 telah tersedar dan mendapati seorang lelaki memakai pakaian seragam hotel berdiri dipinggir katilnya. Lelaki itu kemudiannya menanggalkan pakaiannya serta naik di atas badan SP6 dan menarik seluar dalam SP6. Lelaki tersebut telah melakukan hubungan seksual dengan SP6 lebih kurang selama 5 minit. Lelaki tersebut kemudiannya memancutkan air mani di dalam seluar dalamnya dan kembali memakai seluarnya. Lelaki itu juga menutup SP6 dengan cadar dan berdiri dikatil sambil memerhatikan SP6 sebelum beredar keluar. Pada sepanjang masa yang material SP6 tidak menjerit atau melawan perbuatan lelaki tersebut. [11] Setelah menunggu selama 5 minit, SP6 cuba menghubungi SP7 tapi gagal. SP6 kemudiannya menghubungi bahagian resepsi hotel dan panggilannya telah dimajukan kepada SP9. SP6 memberitahu SP9 bahawa dia telah dirogol. SP9 terus datang membantu SP6. Setelah memeriksa CCTV hotel tersebut SP9 memaklumkan kejadian tersebut kepada pegawai atasannya. Perayu yang dikenali 4 sebagai Roy oleh rakan-rakannya telah dikenal pasti melalui rakaman CCTV sebagai lelaki yang pada masa yang material sebagai orang yang memasuki bilik SP6. Perayu kemudiannya diserahkan kepada pihak polis dan dipertuduhkan atas kesalahan rogol di bawah Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan D. SAKSI-SAKSI Bil Nama Jawatan PW1 Koperal Kamarudin bin Abdul Wahid Jurufoto PW2: Sarjan Aziaton Chairani Pegawai Tangkapan PW3 Dr. Fazlin Azihan binti Harun Pegawai Perubatan PW4: lnspektor Mior Samsul bin Abdul Rahman Pegawai Forensik PDRM PW5: Emirul Haffais bin Azmi Penyelia Sekuriti Hotel PW6: Stephanie Chrystianne Melas Mangsa/ Pengadu PW7 Anoushka Antionette Paloma Rakan Mangsa PW8: lnspektor Mohd Faizol bin Ismail Pegawai Forensik Tempat Kejadian PW9 Michelle Yap Pei Lei Penolong Pengurus Hotel PW10 Collin Siow Pengarah Sekuriti PW11 Sharani bin Abu Samah Ahli Kimia, Bahagian Toxicology PW12: lnspektor Noor Radhziah . Pegawai Mengurus Kawad Cam PW13: Nurul Hazirah bt Mat Lazim Ahli Kimia PW14: lnspektor Ellyia Ullfah bt Mazlan Pegawai Penyiasat DW1 Roaqin Radzmund bin Muhammed Redhuan Francis Tertuduh 5 E. PEMBELAAN PERAYU [12] Perayu merupakan seorang kakitangan di Hotel RitzCarlton, Kuala Lumpur. Pada hari kejadian Perayu bertugas dari jam 11 malam hingga jam 7.00 pagi keesokannya. Rutin kerja Perayu memerlukannya berada di sekitar lobi dan “back office”. Sewaktu kekurangan kakitangan, Perayu ditugaskan untuk menjadi joki kereta pelanggan hotel. Perayu juga diberikan kuasa untuk membuat kad kunci bilik tetapi tidak dibenarkan untuk membuat kunci pendua tanpa pemilik bilik itu sendiri datang ke kaunter resepsi. Hanya Pengurus bertugas yang boleh membuat kunci pendua bilik tanpa kehadiran pelanggan. Untuk membuat kad kunci baru atau kad kunci pendua setiap kakitangan yang dibenarkan perlu memasukan ID sendiri. Pada hari kejadian Perayu telah dituduh oleh bahagian keselamatan hotel, bahawa beliau telah membuat kad kunci pendua untuk bilik bernombor 1007. Mengikut laporan bahagian keselamatan hotel, kunci pendua bilik No. 1007 telah dibuat menggunakan ID bukan milik Perayu tetapi milik rakan pekerja yang bernama Auff Zain. [13] Pada hari kejadian, SP6 telah tiba di hotel dengan menaiki kereta Toyota Alphard. Seorang rakan SP6 yang Perayu tidak kenal telah menghubungi hotel dan mengarahkan pihak hotel untuk menyediakan sebuah kerusi roda untuk SP6 kerana SP6 dikatakan berada dalam keadaan terlampau mabuk dan muntah-muntah serta tidak mampu berjalan. Perayu dipanggil oleh SP9 untuk mengangkat SP6 dari kereta Alphard ke kerusi roda. Perayu mengangkat SP6 secara bersendiri tanpa dibantu oleh sesiapa dengan meletakkan SP6 di atas kerusi roda. Di sebabkan PW6 begitu berat, Perayu tidak dapat mengangkatnya dengan baik. SP6 memarahi Perayu dengan mengunakan bahasa kesat sambil merenung ke arah mata Perayu. Terdapat seorang rakan wanita SP6 yang Perayu tidak kenali meminta maaf kepada Perayu atas kata-kata kesat yang dikeluarkan oleh SP6. Kemudian PW9 dan dua orang lagi (Kok Peng dan Panner) serta rakan SP6 membawa SP6 ke arah lif hotel. Perayu seterusnya membuat kerja seperti biasa di kaunter resepsi, di “back office”, di business centre, di stor bell boy dan stor concierge yang mana kesemua tempat berada di kawasan lobi hotel sahaja. 6

Semasa Perayu berada di “back office”, Perayu diberitahu oleh SP9 bahawa seorang pelanggan hotel dari bilik No. 1007, dengan menyebut 'the fat pig just make another problem by telling that she just got raped'. Perayu tidak berkata apa-apa sebaliknya terus melakukan kerja-kerja fotokopi untuk semua pelanggan hotel pada malam tersebut dan untuk pelanggan yang akan tiba pada keesokan harinya. Perayu juga ditugaskan untuk merekodkan semua maklumat pelanggan hotel yang tergendala pada waktu siang ke dalam komputer mengikut kerana ianya tidak dapat dilaksanakan atas kesibukan kerja dan ini menjadi tanggungjawab shif malam untuk menyelesaikannya. [15] Perayu menyatakan pada masa yang terluang beliau berada di sekitar lobi lounge yang tidak beroperasi pada waktu malam untuk berehat atau tidur sekejap. Adalah juga menjadi kebiasaan Perayu untuk bermain dengan gajetnya seperti tablet dan handphone. Sebagai seorang yang bujang, Perayu selalu menggunakan masa terluang tersebut untuk menonton di tablet atau dihandphone video-video yang dihantar oieh rakan-rakan pada WhatsApp atau youtube atau facebook video termasuk video-video lucah. [16] Pada malam kejadian SP9 mengarahkan Perayu keluar dari “back office” supaya berada di kaunter resepsi kerana SP9 akan meninggalkan “back office” untuk melayan laporan yang dibuat oleh SP6. Pada jam lebih kurang 5.20 pagi, Perayu didatangi oleh seorang security bernama Raja supaya mengikutnya ke bilik kawalan sekuriti. Ketika berada di bilik tersebut, Perayu ditanya oleh Raja dimanakah dia berada dan mencadangkan bahawa Perayu berada di bilik pelanggan. Ini dinafikan oleh Perayu. Perayu kemudiannya ditunjukkan 3 rakaman CCTV yang mana rakaman pertama menunjukan seorang individu berada dalam lif. Rakaman kedua menunjukan seorang individu menuju ke arah sebuah bilik. Rakaman ketiga menunjukan seorang individu keluar dari sebuah bilik. Raja menuduh Perayu adalah orangnya kerana individu tersebut menyerupai Perayu. Ini dinafikan oleh Perayu dan menyatakan beliau tidak naik ke mana-mana bilik pelanggan. Selepas Perayu memberi keterangan kepada Raja, terdapat juga seorang lagi kakitangan sekuriti yang bertugas pada malam itu. Perayu melihat mereka berdua sedang zoom rakaman CCTV untuk mengenal pasti siapakah individu yang berada dalam lif dan individu yang berada di tingkat 10. Mereka juga dilihat cuba untuk zoom nombor butang lif yang ditekan oleh individu tersebut. 7

Setelah hampir 1 jam, Perayu bertanyakan kepada mereka berapa lama kah lagi dia harus menunggu dan diberitahu untuk menunggu Pengarah Sekuriti iaitu SP10. Setelah hampir 2 jam menunggu seorang sekuriti bernama Razali masuk kerja bagi shift pagi lalu menyoal siasat Perayu dan menyuruh Perayu membuat keterangan bertulis bahawa beliau ada naik ke bilik No. 1007. Ini dinafikan oleh Perayu. Selepas itu dalam 20 minit, SP10 dan General Manager Hotel bernama Mahmud Scuff tiba di bilik sekuriti mengarahkan untuk memainkan semula rakaman CCTV dikaunter resepsi untuk melihat sama ada Perayu adalah orang yang membuat kad kunci pendua bagi bilik No. 1007 tetapi tidak berhasil untuk dikenal pasti. Walau bagaimanapun kerana Perayu berada berdekatan dengan mesin kunci pendua, Perayu telah dituduh membuat salinan kad kunci pendua tersebut walaupun dari rakaman CCTV menunjukan pada masa yang material Perayu sedang berbual dengan seorang kakitangan disebelah meja mesin pembuat kunci. Namun bagitu, Mahmud Scuff masih menuduh Perayu yang membuat salinan kad kunci pendua tersebut. Seterusnya Mahmud Scuff, SP10 dan seorang lagi Pengurus Hotel bernama Patrick Wilder terus ke bilik SP6 dan setelah hampir 40 minit, mereka turun semula dengan membawa statement yang bertulis dengan pen berdakwat warna biru yang dikatakan yang ditulis oleh SP6. Pada ketika itu Mahmud Scuff terus menuju ke arah Perayu dengan mengatakan "she is not fucking drunk, look at her statement look at her handwriting, it is very neat and clear". Beliau seterusnya memarahi Perayu dengan mengeluarkan kata-kata "You think you are smart, I am going to fuck your life up, I am going to send you to prison and I am going to hang you". [18] Setelah mereka beredar dari bilik kawalan sekuriti, Perayu diarahkan oleh Razali untuk menulis satu statement yang mengatakan beliau telah memasuki bilik SP6 dan merogol SP6. Razali mengatakan kepada Perayu "you mengaku sahaja, tengok sekarang GM dah mengamok, kau jangan risau dia tak akan buat apa yang dia cakap, kalau kau tulis statement mengatakan kau ada buat GM akan lepaskan kau sebab GM akan jaga staffnya dulu". Walau bagaimanapun Perayu masih menafikan dan enggan untuk membuat pengakuan seperti yang dikehendaki oleh Razali. 8

Selepas itu SP10, Mahmud Scuff dan Patrick Wilder kembali semula ke bilik kawalan sekuriti bila mana Patrick Wilder kemudiannya memujuk Perayu untuk menulis satu kenyataan dalam Bahasa Melayu atau Bahasa lnggeris untuk memuaskan hati SP6 dan juga bertujuan bagi pihak hotel untuk mengambil tindakan. Setelah Perayu menulis kenyataan seperti yang diarahkan oleh Razali dalam Bahasa Inggeris, Mahmud Scuff mengarahkan Perayu menurunkan tanda tangan di bawah kenyataan tersebut. Setelah Perayu menurunkan tanda tangannya, Mahmud Scuff terus mengarahkan PW10 untuk menghubungi polis. Perayu bertanya kepada Mahmud Scuff "what are you doing". Beliau menjawab" you are going to be fucked". "I am not Mr. Mahmud today", "I am the worst person in your life and l am going to proof that to you". [20] Kira-kira 15-20 minit kemudian, polis tiba di bilik kawalan sekuriti dan terus mengari Perayu di bahagian belakang. Perayu menjerit kepada Mahmud dengan menyebut "I did not do it, it is not me and why are you blaming me". Perayu berasa amat takut atas tindakan polis tersebut dan menangis. Polis kemudiannya bersama-sama Mahmud Scuff, PW10 dan anggota sekuriti lain membawa Perayu ke arah lobi dan keluar melalui pintu utama hotel dan terus masukan Perayu ke dalam kereta polis. [21] Perayu dibawa ke IPK, Kuala Lumpur dan bertemu dengan seorang polis wanita yang dikenali sebagai lnspektor Ellya Ulfa (PW14) yang bertanya pada Perayu untuk menerangkan tentang kejadian tersebut. Perayu menyatakan beliau tiada kaitan langsung dengan perbuatan rogol dan menyatakan pihak hotel telah menuduh beliau kerana disyaki bahawa individu di dalam CCTV menyerupai Perayu dan juga atas kenyataan SP6.Selepas 15 minit, Perayu didatangi 2 orang lelaki yang tidak beruniform polis terus memukul, menendang serta memaksa Perayu untuk mengaku. Dalam keadaan ketakutan Perayu memberitahu kejadian adalah seperti mana yang ditulis pada kenyataan yang dibuat bilik kawalan sekuriti. PW14 juga memberitahu Perayu sekiranya beliau mengaku beliau akan dikasihani oleh Hakim Mahkamah dan akan dijatuhkan hukuman yang paling ringan. Perayu kemudian di bawa ke lokap Jinjang dan pada 21.10.2014, Perayu dipertuduhkan di Mahkamah atas kesalahan merogol. 9 F. KEPUTUSAN HMS DIAKHIR KES PEMBELAAN [22] HMS dalam Alasan Penghakiman yang ditulisnya secara ringkas diperturunkan seperti berikut:- Di dalam kes ini Mahkamah Tinggi telah berpuas hati bahawa pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh dan telah mengarahkan Tertuduh untuk membela diri terhadap pertuduhan di bawah Seksyen 376(1) Kanun Keseksaan. Oleh yang demikian, selaku Hakim Bicara yang menghadapi keputusan Mahkamah Tinggi setelah mendengar keterangan pihak pembelaan suatu penilaian semula keseluruhan kes perlu di lakukan untuk memutuskan sama ada pembelaan telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan. Prinsip undang-undang adalah jelas di mana tertuduh mempunyai beban untuk menimbulkan keraguan munasabah kepada kes pendakwaan (PP v Ahmad Shukri bin Othman [2015] 10 MLJ 236). Adalah prinsip undang-undang yang mantap bahawa pembelaan berbentuk penafian semata-mata tanpa keterangan lain untuk mencabar keterangan pendakwaan tidak dapat menimbulkan keraguan yangmunasabah terhadap kes pendakwaan (PP lwn. Ling Tee Huah [1980] 1 LNS 212; [1982] 2 MLJ 3).Penafian tertuduh tanpa di sokong oleh keterangan yang kukuh dan boleh di percayai adalah „self serving assertion‟ yang tidak mempunyai apa-apa nilai keterangan disisi undang-undang(PP v Mohamad Malek Ridhzuan Che Hassan [2013] 8 CLJ 359). Mahkamah Persekutuan dalam kes Lai Kim Hon & Ors. v. PP [1980] 1 LNS 197; [1981] 1 MLJ 84 di mana YA Abdul Hamid FJ menyatakan; “The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness." 10 Mahkamah dengan meneliti pendirian pihak pembelaan di peringkat pendakwaan dan sewaktu peringkat pembelaan dan dengan menelti secara keseluruhan keterangan yang telah dikemukakan memutuskan bahawa pihak pembelaan gagal menimbulkan keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan. Pada hemat Mahkamah pembelaan tertuduh adalah sekadar keterangan fikir semuIa dan penafian semata-mata. Mahkamah mendapati keterangan tertuduh tentang penggunaan ID rakan sekerja bernama Auf untuk membuat kunci pendua adalah keterangan yang di bangkitkan pada kali pertama sewaktu kes pembelaan. Pada hemat Mahkamah perkara ini jika sebenarnya wujud semestinya dibangkitkan sewaktu kes pendakwaan tetapi hanyadi timbulkan sewaktu SD1 iaitu Tertuduh memberi keterangan. Mahkamah juga mendapati keterangan SD1 tentang imej di dalam gambartetapi hanya di timbulkan sewaktu SD1 iaitu tertuduh memberi keterangan.Mahkamah juga mendapati keterangan SD1 tentang imej didalam gambar.Malah sekiranya di teliti keterangan tertuduh misalnya keterangan imej di dalam gambar CCTV khususnya P9(b) hanya mencerminkan tertuduh memilih dalam memberi jawapan dan penerangan tentang apa yang sebenarnya berlaku pada malam sebelum kejadian dan gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Berdasarkan fakta dan keterangan yang ada keseluruhan kejadian yang berlaku sehingga mangsa di katakan dirogol oleh tertuduh jika di nilai dari sudut masa,lokasi dan susun cerita menjurus kepada satu perkara sahaja iaitu perlakuan salah tertuduh. Penjelasan tertuduh tidak membangkitkan apa-apa keraguan munasabah di dalam kes pendakwaan. Mahkamah berpendapat bahawa pembelaan tertuduh adalah tidak munasabah, merupakan satu rekaan dan penafian oleh tertuduh semata-mata serta gagal untuk menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Setelah Mahkamah meneliti dan mempertimbangkan segala keterangan yang telah di kemukakan dengan pertimbangan maksima Mahkamah mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes 11 melampaui keraguan munasabah. Oleh yang demikian tertuduh di sabitkan di bawah pertuduhan yang di kenakan. G. PETISYEN RAYUAN [23] Terdapat beberapa alasan yang dikemukakan Perayu mengenai sabitan dan hukuman. Mahkamah telah menyimpulkan seperti berikut: [a] Hakim bicara terkhilaf dalam memanggil Perayu untuk memasuki pembelaan beliau sebab pihak Pendakwaraya telah gagal membuktikan kes prima facie terhadap Perayu dalam penutupan kesnya. [b] Hakim bicara tersalah dalam memutuskan, dengan mengambil kira keterangan yang diberikan bahawa elemen-elemen yang diperlukan untuk dibuktikan di bawah Seksyen 376 (1) Kanun Keseksaan telah terbukti. [c] Hakim bicara telah khilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati laporan perubatan mangsa (SP6) menunjukkan tiada “penetration” ke dalam vagina mangsa. [d] Hakim bicara telah khilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati keterangan doktor yang memeriksa mangsa yang menyatakan tiada “new tear” dalam masa 24 jam dari masa kejadian. [e] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati bahawa laporan forensik menunjukkan semua yang ditemui atas katil adalah kepunyaan mangsa dan bukan Perayu. [f] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati bahawa kualiti rakaman CCTV yang disandar adalah tidak jelas yang diakui oleh pakar CCTV. [g] Hakim bicara khilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati bahawa adalah tidak selamat untuk memastikan orang yang dirujuk di dalam rakaman CCTV adalah Perayu melalui “body language” apabila muka tidak dapat dikenal pasti. 12 [h] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati keterangan Pegawai Penyiasat bahawa tiada apa-apa berkaitan dengan Perayu dijumpai di tempat kejadian iaitu dalam bilik No.1007 di tempat kejadian. [i] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati keterangan Pegawai Penyiasat bahawa mangsa hanya kenal Perayu di IPK, Kuala Lumpur. [j] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati mangsa di dalam laporan polis tidak menyatakan beliau dirogol. [k] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati mangsa pada mulanya menyatakan semasa “kawad cam” bahawa orang yang merogolnya tiada di barisan kawad cam. [l] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati bahawa terdapat keterangan mangsa dalam keadaan mabuk yang melampau dan bermuntah akibat kemabukkannya yang menjadikan keterangannya tidak boleh dipercayai. [m] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati bahawa kunci pendua (duplicate) “keycard” bagi bilik No.1007 di buat akhir sekali pada 4.30 pagi sebelum kejadian oleh seorang yang bernama AUFF dan ini disahkan oleh laporan keycard. [n] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati tiada laporan perubatan yang membuktikan pengadu dirogol. [o] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta-fakta apabila gagal menghayati terdapat percanggahan yang material dalam identiti pengadu. [p] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang dalam tidak memutuskan pembelaan Perayu telah membangkitkan keraguan yang munasabah dalam kes Pendakwaraya. Hakim bicara sepatutnya menerima pembelaan Perayu yang mengatakan beliau tidak merogol mangsa. [q] Hakim bicara telah gagal memberi sebab-sebab dan/atau alasan-alasan kukuh untuk beliau menjatuhkan hukuman yang beliau jatuhkan kepada Perayu yang disabitkan dalam kesalahan pertama dan adalah berdisiplin. 13 [r] Hakim bicara terkhilaf dari segi undang-undang kerana hukuman yang beliau jatuhkan terhadap Perayu adalah melampau. H. MERIT HUJAHAN PERAYU [24] Hujahan mengikut alasan-alasan kegagalan prima facie [a] Perayu telah berhujah bahawa pembelaan-pembelaan yang diberikan olehnya tidak seharusnya ditepikan, tetapi diambil dan diteliti sehingga mendalam keterangannya. Inferens-inferens yang dianjurkan Responden sangatlah rapuh dan tidak bermaya. Prima facie telah gagal diasaskan di hujung kes Pendakwaan di mahkamah sebelum, selain daripada hakikat bahawa telah timbul begitu banyak keraguan yang memutuskan nexus kesalahan dengan si Perayu. [25] Hujahan mengikut alasan-alasan kemasukan/penetrasi [a] Perayu berhujah bahawa beliau telah berjaya menimbulkan satu keraguan yang munasabah berkenaan penetrasi (disokongi keterangan pemeriksaan perubatan oleh saksi pakar pada peringkat kes pendakwaan) semasa pada fasa pembelaan. [26] Hujahan mengikut alasan-alasan identifikasi Perayu [a] Perayu berhujah bahawa SP6 gagal mengecam identity individu yang merogolnya. Ini kerana sewaktu kejadian, Perayu sedang mengerjakan tugasan-tugasannya di lobi hotel sebagai penyambut tetamu. Ini telah disokong oleh bukti pengesahan SP6 bahawa perogolnya langsung tiada dalam perbarisan kawad cam tersebut serta kekeliruan warna kulit dan blazer/jaket individu yang dikatakan telah merogolnya. Hal ini jelas menunjukkan bahawa nexus yang menghubungkan Perayu dengan individu perogol amatlah rapuh dan tidak bermaya. Ini membuktikan bahawa Perayu telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap naratif Responden sewaktu fasa pembelaan berkenaan pengecaman apabila Perayu memberi keterangan mengenai di mana Perayu berada semasa perbuatan rogol tersebut dikatakan berlaku. 14

Hujahan mengikut alasan-alasan sokongan keterangan Pengadu [a] Perayu berhujah bahawa testimoni SP6 yang mabuk menimbulkan bahana kepada keadilan. Keterangan-keterangan sokongan haruslah diberikan dan ia harus ampuh, kredibel, dan wajar dipercayai. Satu keraguan yang munasabah telah berjaya diasaskan oleh Perayu ke atas naratif longgar Responden di fasa pembelaan. [28] Hujahan mengikut alasan-alasan laporan pemeriksaan/analisis gambar CCTV. [a] Perayu berhujah bahawa rakaman CCTV kabur dan lemah. Justeru, tidak layak langsung untuk dijadikan sandaran keterangan. Bahkan butang lif juga langsung tidak dapat dicam pada foto tersebut. Maka semasa pembelaan, Perayu telah pun berjaya menimbulkan satu keraguan yang munasabah berhubungan rakaman CCTV tersebut. [29] Hujahan mengikut alasan-alasan kunci pendua [a] Perayu berhujah bahawa Responden gagal mengemukakan bukti bahawa kunci pendua yang dikatakan digunapakai olehnya untuk mencerobohi bilik No. 1007 tersebut dibuat oleh Perayu kerana tidak wujud sebarang cetakan dokumen dari data system computer yang mengesahkan sedemikian. Responden juga tidak menyediakan apa-apa laporan berkenaan identiti pembuatan kunci tersebut. Maka satu keraguan yang munasabah berjaya diasaskan sewaktu fasa pembelaan dipanggil. [30] Hujahan mengikut alasan-alasan keterangan DNA [a] Berdasarkan keterangan ahli kimia, Perayu berhujah bahawa tiada sebarang keterangan yang dapat menghubungkan Perayu secara positif dengan tuduhan merogol yang dikenakan terhadapnya. Ini adalah kerana tiada sebarang DNA sperma di atasnya. Yang wujud hanyalah DNA campuran bukan sperma dan ini sudah pun dijelaskan dengan hakikat bahawa Perayu pernah memapah SP6 ketika ingin meletakkannya di atas kerusi roda. Oleh itu di sini juga satu keraguan yang munasabah telah berjaya diasaskan oleh Perayu. 15

Hujahan mengikut kewujudan spermatozoa pada seluar Perayu [a]

by reason of some non-direction or mis-direction or otherwise the judge erred in accepting the evidence which he or she did accept; or

in assessing and evaluating the evidence the judge has taken into account some matter which he or she ought not to have taken into account, or failed to take into account some matter which he or she ought to have taken into account; or

it unmistakenly appears from the evidence itself, or from the unsatisfactory reasons given by the judge for accepting it, that he or she 18 cannot have taken proper advantage of his or her having seen and heard the witnesses'; or

in so far as the judge has relied on manner and demeanour, there are other circumstances which indicate that the evidence of the witnesses which he or she accepted is not credible, as for instance, where those witnesses have on some collateral matter deliberately given an untrue answer”. [38] Di dalam masa yang sama di dalam kes Dato' Seri Anwar Ibrahim v. PP & Another Appeal [2004] 3 CLJ 737, Abdul Hamid HMP (sebagaimana beliau ketika itu) berkata di ms. 752: "Clearly, an appellate court does not and should not put a brake and not going any further the moment it sees that the trial judge says that is his finding of facts. It should go further and examine the evidence and the circumstances under which that finding is made to see whether, to borrow the words of HT Ong (CJ Malaya) in Herchun Singh's case (supra) "there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding." Otherwise, no judgment would ever be reversed on question of fact and the provision of s. 87 CJA 1964 that an appeal may lie not only on a question of law but also on a question of fact or on a question of mixed fact and law would be meaningless. [39] Kesimpulan yang boleh dibuat daripada otoriti-otoriti di atas ialah Mahkamah di peringkat rayuan tidak sepatutnya mengganggu dapatan fakta HMS melainkan beliau melakukan kesilapan yang ketara. Namun, Mahkamah yang mendengar rayuan adalah berkewajipan untuk mengganggu sesuatu keputusan Mahkamah bicara sekiranya didapati Mahkamah bicara tersebut telah secara serius menyalaharahkan dirinya sehingga menyebabkan satu 'miscarriage of justice'. [40] Berpandukan prinsip-prinsip yang dinyatakan di atas, saya telah meneliti alasan penghakiman HMS bagi menentukan sama ada secara keseluruhan keterangan yang telah dikemukakan memutuskan bahawa pihak pembelaan gagal menimbulkan keraguan munasabah ke atas kes pendakwaan.Sama ada HMS telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila beliau gagal untuk menimbang keseluruhan kesmelampaui keraguan yang munasabah. 19 [41] Dalam menilai kes pembelaan HMS telah memutuskan bahawa pembelaan Perayu adalah bersifat keterangan fikir semula dan penafian semata-mata. Dalam hal ini alasan HMS ada diringkaskan seperti berikut:- [a] Pembelaan tertuduh adalah sekadar keterangan fikir semuIa dan penafian semata-mata. Keterangan Perayu tentang penggunaan ID rakan sekerja bernama Auf untuk membuat kad kunci pendua adalah keterangan yang di bangkitkan pada kali pertama sewaktu kes pembelaan dan jika benarnya wujud ia semestinya dibangkitkan sewaktu kes pendakwaan. [b] Imej didalam gambar gambar dan tentang apa yang mencetuskan kewujudan air mani Perayu tidak langsung menerangan mahupun memperjelaskan kewujudan DNA campuran mangsa dan Perayu di baju kemeja E18 dan seluar Perayu E19. Keterangan Perayu khususnya mengenai P9(b) hanya mencerminkan Perayu memilih dalam memberi jawapan apa yang sebenarnya berlaku pada malam sebelum kejadian dan gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. [c] Keseluruhan kejadian yang berlaku sehingga mangsa di katakan dirogol oleh Perayu jika di nilai dari sudut masa, lokasi dan susun cerita menjurus kepada satu perkara sahaja iaitu perlakuan salah tertuduh. Penjelasan tertuduh tidak membangkitkan apa-apa keraguan munasabah di dalam kes pendakwaan. [d] Pembelaan tertuduh adalah tidak munasabah, merupakan satu rekaan dan penafian semata-mata serta gagal untuk menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. [42] Setelah meneliti Alasan Penghakiman HMS, persoalan yang timbul, apakah keterangan pembelaan Perayu adalah penafian semata atau pemikiran semula? Kedudukan undang-undang adalah jelas bahawa penafian tanpa disokong oleh keterangan yang kukuh tidak mempunyai apa-apa nilai keterangan disisi undang-undang. 20 [43] Di dalam kes Losali v. PP [2012] 2 CLJ 178 Mahkamah Persekutuan memutuskan: “The learned trial judge rightly held that the defence of the appellant was a bare denial. It is trite law that the defence of bare denial is no defence. What this amounts to is this. That the appellant did not offer any explanation to the two charges and merely denied the evidence advanced by the prosecution. That was indeed a perilous course to undertake”. [44] Dalam kes Ng Chai Kem lwn. PP [1994] 2 CLJ 593 Mahkamah Agung memutuskan: “[1] Dalam keadaan biasa dimana pihak pendakwa menggunakan anggapan statutori untuk membuktikan kesnya, satu penafian semata-mata oleh tertuduh, sama ada secara lisan ataupun secara implikasi dari keterangan yang bertentangan daripada fakta yang dianggap itu, mesti dianggap sebagai satu penyangkalan anggapan itu oleh pihak pembela. Dalam keadaan sedemikian Hakim perbicaraan adalah berkewajipan memeriksa semula pertikaian fakta yang mempengaruhi fakta yang di anggap itu, walaupun fakta yang dipertikaikan itu adalah kurang penting, dan membuat satu keputusan muktamad mengenainya diatas imbangan kebarangkalian. Kegagalan berbuat demikian akan merupakan satu penafian keadilan yang serius”. [45] Manakala bagi pembelaan "afterthought" dalam kes Megat Halim Megat Omar v. PP [2009] 1 CLJ 154, YA Abdull Hamid Embong JCA menyatakan antaranya: "... Although in our criminal jurisprudence, there is no burden on an accused person to prove his innocence but merely for him to raise a reasonable doubt as to his guilt, it is trite that his defence should be put to the prosecution at an early stage during the prosecution case. Failure to do so may move the trial court to dismiss a particular line of defence as an afterthought, or a recent invention as happened in this case." 21 [46] Berpandukan kepada otoriti-otoriti diatas samaada ianya satu penafian semata-mata atau pemikiran semula, penilaian hendaklah dibuat sama ada Perayu telah apa tidak memberi sebarang keterangan langsung bagi kes pembelaannya sebaliknya hanya menafikannya. Dalam masa yang sama, Mahkamah ini juga perlu melihat sama ada HMS telah memeriksa semula pertikaian fakta yang mempengaruhi fakta yang dianggap sebagai penafian semata-mata atau pemikiran semula walaupun fakta yang dipertikaikan itu adalah kurang penting, dan telah membuat satu keputusan muktamad mengenainya diatas imbangan kebarangkalian. Kegagalan HMS untuk berbuat demikian merupakan satu bentuk penafian keadilan yang serius. [47] HMS dalam alasan penghakimannya menyatakan penggunaan ID rakan sekerja bernama Auf untuk membuat kad akses sebagai satu keterangan yang dibangkitkan pada kali pertama sewaktu kes pembelaan. Ini pada anggapan HMS merupakan satu pemikiran semula atau penafian semata-mata.HMS memutuskan jika sebenarnya wujud semestinya dibangkitkan sewaktu kes pendakwaan bukannya semasa Perayu memberi keterangan. [48] Perayu di dalam pembelaan yang mana secara konsistennya menafikan bahawa beliau adalah orang yang membuat kad akses tersebut menggunakan ID rakannya Auf .Dari rekod perbicaraan adalah jelas bahawa seorang bernama Auf ini telah ditimbulkan semasa kes pendakwaan lagi dan tidak boleh dikatakan perkara yang baru ditimbulkan atau satu cerita atau rekaan. Semasa kes pendakwaan, dari keterangan SP5 adalah jelas kewujudan seorang bernama Auf. TPR: Pohon P9(e) dimainkan SP5 : …. Disc 1 ada 3 Video recording.Saya boleh camkan kandungan video recording jika dimainkan.Ini video recording reception kaunter 19.10.2014,

4.10 pagi.Main lobby.Ini atas kaunter receptionist. Ya video recording yang dihantar ialah recording pada 19.10.2014.Video recording ini tidak berkaitan.19.10.2014 pukul 4.10 pagi.Reception staff iaitu Auf ada dalam CCTV.Ya, ini video clip yang saya burnkan dalam CD. TPR: Pohon video ketiga dimainkan. 22 SP5: Ini adalah pada 19.10.2014, pukul 4.13 pagi. Yang ada dalam rakaman CCTV ini ialah Auf dan Roaqin… [49] Dari keterangan SP9 juga yang menyatakan “I work on 18.10.2014. On that duty I was on duty at 11pm of the 18.10.2014, basically that called as night shift up to 7 am in the morning which is 19.10.2014. At the front desk I have two gentlemen, one is Auf and another is Roy. I can‟t really pronounce their full name but is their nick name that we always call. Three of us on duty..” TPR: Pohon P9 (b) dirujuk kepada saksi SP9: The first page, I have see the image before. Based on the first image this is (witness showing) Roy and Auf facing computer. …” [50] Manakala SP10 juga menyatakan tentang kewujudan seorang yang bernama Auf ini TPR: Pohon Disc 1 dimainkan SP10: The CCTV is at lobby. They are 2 persons in CCTV. One is Roaqin and the other is Auf. It is on 19.10.2014, 4.13 am in the morning….” [51] Pada ketika ini, saya berpendapat seorang yang bernama Auf ini penting kerana ianya berkait rapat dengan kad akses, yang mana kad ini adalah penting kerana ia dikatakan digunapakai oleh perogol untuk mencerobohi bilik SP6. Kad akses ini merupakan bukti penting bagi menghubungkait Perayu dengan insiden rogol tersebut. Dalam hal ini HMS telah gagal untuk menghayati bahawa kad akses bagi bilik SP6 dibuat kali terakhir pada jam 4.30 pagi sebelum kejadian oleh seorang bernama Auf yang mana ini telah disahkan oleh laporan kad tersebut. Malangnya tiada sebarang bukti mengenai rekod transaksi bagaimana kad akses tersebut dibuat walaupun butiran tersebut boleh diperolehi dari pihak hotel atau melalui saksi-saksi yang dikemukakan atau dari Auf sendiri. Perlu diingatkan Auf tidak dipanggil sebagai saksi. Dalam hal ini, saya berpendapat ada kemungkinan bukan Perayu sahaja yang membuat kad akses tersebut. Lagi pun rekod komputer menunjukan Perayu bukan orang yang membuat kad akses tersebut masa hari kejadian. Adalah tidak selamat untuk membuat andaian bahawa kad akses tersebut dibuat oleh Perayu disebabkan beliau kebetulan berada dikaunter resepsi yang berdekatan dengan mesin kad tersebut. 23 [52] Berpandukan kepada kedudukan diatas, saya berpendapat HMS telah terkhilaf apabila beliau telah gagal dalam menjalankan kewajipan untuk memeriksa semula pertikaian fakta dan membuat satu keputusan muktamad mengenainya diatas imbangan kebarangkalian dalam mengambilkira keterangan berkaitan dengan kad akses ke bilik SP6 dan juga telah gagal menilai semula bagaimana Perayu boleh memasuki bilik SP6 dan merogolnya. Tambahan pula tiada bukti yang menunjukkan bahawa Perayu adalah orang yang telah membuat kad akses tersebut melainkan membuat satu andaian bahawa Perayu membuatnya kerana Perayu berada di mesin cetak pada malam itu. [53] Oleh itu, sebelum apa-apa andaian fakta boleh dibuat, HMS hendaklah berhati-hati dalam menimbang keadaan tersebut dan menentukan sama ada adalah terdapat cukup alasan untuk menyokong andaian tersebut. Pada hemat saya, penafian Perayu mengenai kad akses tidak boleh dianggap sebagai pemikiran semula kerana atas alasan HMS menerima andaian yang dibuat oleh pihak Pendakwaan bahawa Perayu telah membuat kad akses menggunakan ID Auf ke bilik SP6 hanya kerana melalui dari rakaman CCTV, Perayu didapati berada bersebelahan mesin pencetak kad adalah tidak cukup kuat untuk menyokong andaian tersebut. [54] Dalam kes ini Perayu di dalam pembelaan menafikan bahawa beliau telah menaiki lif ke tingkat dimana SP6 berada dan masuk ke bilik dan merogol SP6. HMS mensabitkan Perayu berdasarkan penilaian dari sudut masa, lokasi dan susun cerita yang menjurus kepada satu perkara sahaja iaitu pelakuan salah Perayu. Dalam hal ini, HMS telah bersandarkan keseluruhannya secara penilaian maksima dalam mengenalpasti identiti Perayu melalui keterangan SP5, SP9 dan SP10. Dari keterangan yang dikemukakan didapati kesemua rakaman CCTV yang memaparkan sipelaku/perogol yang menaiki lif dan memasuki bilik SP6 adalah kabur dan tidak jelas. SP4 pakar forensik mengesahkan bahawa imej tersebut tidak dapat dipulihkan sepenuhnya memandangkan kualiti rakaman yang rendah dan orang dalam gambar itu tidak boleh dicam. Kedudukan ini juga di sokong oleh SP 14 Pegawai Penyiasat, yang bersetuju bahawa rakaman CCTV itu kabur (blur). Adalah jelas dari keterangan rakaman CCTV dari P9(e) hingga P9(j) dan gambar P9(b) tidak jelas yang membolehkan pengecaman secara positif terhadap Perayu. 24 [55] Keterangan juga menunjukkan rakaman CCTV telah gagal untuk mempamerkan nombor bilik SP6. CCTV juga gagal merekodkan lawatan SP9 ke bilik SP6 ketika SP9 membuat pemeriksaan pada malam kejadian tersebut walaupun SP9 mengesahkan lawatan tersebut berlaku pada jam 4 pagi dan kali kedua pada 4.30- 4.45 pagi. Walaupun kualiti rakaman CCTV dalam keadaan tidak memuaskan, HMS masih menerima rakaman CCTV itu sebagai bukti bahawa pelaku yang ada di dalam CCTV tersebut adalah Perayu berpandukan keterangan SP5, SP9 dan SP10 yang mengecam Perayu hanya dengan“body language” walaupun rakaman CCTV tersebut tidak dapat dikenalpasti dengan jelas bahawa Perayu adalah orangnya di dalam CCTV tersebut. [56] Setelah menilai dari sudut identifikasi, saya mendapati HMS telah gagal mengambil kira keterangan pembelaan Perayu sebaliknya memutuskan ianya merupakan satu penafian semata-mata dan hanya berasas kepada sudut masa, lokasi dan susun cerita. Adalah jelas disaat ini rakaman CCTV tidak dapat membantu atau memberi maklumat yang jelas mengenai episod kejadian rogol tersebut. HMS telah terkhilaf apabila gagal menghayati bahawa adalah tidak selamat apabila identiti Perayu hanya dikenal pasti melalui “body language” sahaja sedangkan muka individu tersebut tidak dapat dikenalpasti bahkan tiada keterangan lain yang menyokong selain dari rakaman CCTV yang kabur. [57] Mengenai isu identiti juga, HMS juga telah gagal mengambilkira pembelaan Perayu yang menyatakan beliau tidak berada didalam bilik SP6 semasa kejadian dan carabagaimana Perayu boleh memasuki bilik SP6. Dari keterangan yang dikemukakan, SP6 tidak dapat mengecam siapa yang merogolnya. SP6 hanya mengesahkan orang tersebut dari Hotel. “I know he was from the hotel because he was wearing the Hotel uniform and the blue stripe tie and blue blazer, white shirt”. SP 6 juga menyatakan “the man dark & short hair, brown skin, medium built, I can‟t remember the exact height, maybe a bit taller than I am. He had dark eyes.” Walaubagaimana pun SP6 tidak menzahirkan butiran tersebut dalam laporan polis yang dibuatnya (Eksibit P10). Dalam masa yang sama sehari selepas kejadian semasa proses kawad cam SP 6 didapati masih gagal mengecam orang yang merogolnya walaupun kawad cam dibuat sebanyak 2 kali. SP12 mengesahkan bahawa SP6 tidak cam sesiapa dalam kawad cam yang diadakan walaupun dengan kehadiran Perayu. Malah SP6 juga menyata bahawa orang yang merogolnya tidak 25 ada dalam barisan kawad cam tersebut. Pada pengecaman kali kedua walaupun Perayu berada didalam barisan kawad cam, SP6 sekali lagi mengesahkan bahawa orang yang merogolnya tidak ada dalam barisan kawad cam. SP 6 hanya membuat pengecaman terhadap Perayu sebagai orang yang merogolnya hanya pada hari perbicaraan melalui “dock identification”. [58] Dari penilaian fakta perbicaraan, saya mendapati kes pendakwaan bergantung sepenuhnya keatas Perayu sebagai orang yang merogol SP6. Identifikasi pesalah adalah amat penting di dalam kes ini. Oleh yang demikian Mahkamah mengambil maklum garis panduan tatacara yang digunapakai dalam pengecaman seperti diputuskan dalam kes R v. Turnbull & Ors [1976] 3 All ER 549). Oleh kerana pengecaman secara kawad cam telah gagal, sama ada HMS telah mengambilkira pengecaman melalui “dock identification” cukup untuk mengenalpasti identiti Perayu selaku perogol dalam kes ini. [59] Mahkamah Persekutuan dalam kes Arumugam Muthusamy V. Public Prosecutor [1998] 3 CLJ 597, telah di rujuk untuk pertimbangan soalan undang-undang berikut: (i) Samada identifikasi di kandang dalam mahkamah selepas suatu tempoh masa yang panjang tanpa mengadakan perbarisan cam boleh menjadi asas yang mencukupi untuk sabitan. Dalam hal ini Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa: “Ungkapan "dock identification" mestilah dilihat sebagai bermaksud identifikasi seorang tertuduh buat pertama kali di dalam mahkamah semasa perbicaraan. Dalam konteks tersebut, "dock identification" adalah tidak digalakkan, dan adalah satu amalan yang baik untuk mengadakan perbarisan cam. Tetapi untuk mengatakan bahawa perbarisan cam, dalam semua keadaan, mesti dibuat untuk dapat mempertahankan sesuatu sabitan adalah terlalu keras. Oleh itu, secara ringkasnya, jawapan kepada soalan (i) ialah: ianya bergantung kepada fakta-fakta dan keadaan khusus sesuatu kes.” 26 [60] Di dalam nas Low Kian Boon & Anor v. Public Prosecutor [2010] 5 CLJ 489 di ms 522 Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut: [33] In Malkhansingh v. State of Madya Pradesh [2003] Cr LJ 3535 at p 3538, BP Singh J delivering the judgment of the Indian Supreme Court said: It is trite to say that the substantive evidence is the evidence of identification in court. Apart from the clear provisions of s. 9 of the Evidence Act, the position in law is well settled by a catena of decisions of this court. The facts, which establish the identity of the accused persons, are relevant under s. 9 of the Evidence Act. As a general rule, the substantive evidence of a witness is the statement made in court. The evidence of mere identification of the accused person at the trial for the first time is from its very nature inherently of a weak character. The purpose of a prior test identification, therefore, is to test and strengthen the trustworthiness of that evidence. It is accordingly considered a safe rule of prudence to generally look for corroboration of the sworn testimony of witnesses in court as to the identity of the accused who are strangers to them, in the form of earlier identification proceedings. This rule of prudence, however, is subject to exceptions, when, for example, the court is impressed by a particular witness on whose testimony it can safely rely, without such or other corroboration. The identification parades belong to the stage of investigation, and there is no provision in the Code of Criminal Procedure, which obliges the investigating agency to hold, or confers a right upon the accused to claim, a test identification parade. They do not constitute substantive evidence and these parades are essentially governed by s. of the Code of Criminal Procedure. Failure to hold a test identification parade would not make inadmissible the evidence of identification in court. The weight to be attached to such identification should be a matter for the courts of fact. 4 MLJ 425 at 456 In appropriate cases it may accept the evidence of identification even without insisting on corroboration (see Kanta Prashad v. Delhi Administration AIR [1958] SC 350); Valkuntam Chandrappa & Ors v. State of Andhra Pradesh AIR [1960] SC 1340; Budhsen & Anor v. State of UP AIR [1970] SC 1321 and Rameshwar Singh v. State of Jammu and Kashmir [1971] 2 sec 715. 27 [61] Dari prinsip kes-kes diatas diatas adalah difahami bahawa penerimaan keterangan mengenai pengecaman Perayu di dalam kandang tertuduh adalah 'undesirable' .Walau bagaimanapun tidak semestinya setelah keterangan mengenai pengecaman kawad cam gagal, pengecaman 'dock identification' juga wajar ditolak (lihat Prabah Sinnathamby v. PP [2010] 2 CLJ 690).Pengecaman 'dock identification' masih boleh diterima dalam keadaan-keadaan tertentu (lihat Ong Poh Cheng v. PP [1998] 4 CLJ 1). [62] Dalam kes ini, oleh kerana pengecaman melalui kawad cam telah gagal saya mendapati HMS tidak menyatakan alasan dan dapatannya sama ada “dock identification” diterima atau sebaliknya. Tanpa dapatan ini timbul keraguan yang munasabah mengenai pengecaman identiti Perayu selaku orang yang merogol SP6. Adalah penting satu pengecaman positif atau bebas daripada keraguan berkaitan ketepatan pengecaman sebelum keterangan identiti Perayu sebagai orang yang melakukan jenayah boleh dikatakan mencukupi. HMS seharusnya mengingatkan dirinya untuk berhati-hati sebelum mensabitkan Tertuduh berdasarkan ketepatan pengecaman kerana pengecaman kawad cam sebanyak dua kali telah gagal. Oleh itu “dock identification” adalah meragukan dan tidak selamat untuk mengesahkan identity Perayu sebagai orang yang merogol SP6. [63] Saya juga ingin memetik kata-kata dalam kes PP v. Richard Devadasan Sabariah [2004] 4 CLJ 367, dimana Mahkamah Rayuan telah merujuk kepada Sarkar on Evidence (15th edn) sebagai panduan mengenai pengecaman tertuduh dalam mahkamah seperti berikut: “It must be conceded by all that in this appeal the most vital issue to be considered is the identification of the respondent. Was he the person who caused the death of the deceased? 28 Sarkar on Evidence (15th edn) at p. 231 had this to say: Identification in Court. The law is well settled that identification of an accused in court is the substantive evidence of the person identifying and his earlier identification in a T.I. parade corroborates the same. In other words, want of evidence of earlier identification in a T.I. parade not affect the admissibility of the evidence of identification in court (George v. State of Kerala [1998] Cri 2034 at 2042; [1998] 1 Scale 411 (SC). Mere evidence of identification for the first time in court is not sufficient to sustain the conviction of the accused (Ramzan v. State of Maharashtra [1998] Cri LJ 3547, 3548 (Bom). No conviction can be based on identification for the first time in court and that too by a solitary witness. (Robert Peter Kadam v. State of Maharashtra [1998] Cri LJ 3879, 3881 (Bom). Where there was clear evidence to show that the accused persons were shown to the witnesses, the identification of such accused by the witnesses in the court was held to be meaningless (Shaikh Umar Ahmad Sheikh v. State of Maharashtra [1998] Cri LJ 25534 (SC). Where there was no other evidence against the accused except identification, the court said that there is need for caution in a case where the evidence depended solely on identification evidence”. [64] HMS telah gagal menilai bahawa tiada bukti DNA yang boleh mengaitkan Perayu memasuki bilik SP6 dan/atau sebarang padanan DNA milik Perayu yang boleh meletakan keberadaan Perayu dibilik SP6. Keterangan menunjukan SP8 tidak mengambil sebarang profil cap jari dari pintul tombol untuk mengenalpasti individu yang telah mencerobohi bilik SP6 pada hari kejadian. Begitu juga dengan kutipan-kutipan DNA yang dibuat keatas objek yang ditemui dikatil SP6 didapati bukan milik Perayu sebaliknya adalah milik SD6 sahaja. 29 [65] Keterangan SP13 dan laporannya (P5) menyatakan kesan air mani Perayu sahaja terdapat pada baju kemeja E18 [Eksibit P39 (a)] dan kesan air mani pada E19 (seluar) (Eksibit 40(a) munjukkan bahawa 1 profil DNA yang berpadanan dengan Perayu sahaja. Manakala bagi ekstrak sel bukan sperma, terdapat 1 profil DNA campuran yang terdiri daripada 2 orang penyumbang profil DNA iaitu dari spesimen darah (E3) PW6 dan darah (E10) dari Perayu. Walaubagaimana pun bagi tumpahan air mani yang dijumpai di E20, [eksibit P41 (A)], SP14 bersetuju bahawa ianya adalah perbuatan onani Perayu manakala SP13 tidak menolak kemungkinan bahawa DNA campuran diperolehi dari muntah atau peluh semasa Perayu bersentuh apabila Perayu membantu PW6 ke kerusi roda. SP14 juga mengesahkan bahawa Perayu adalah orang yang mengangkat dan membantu untuk meletakan PW6 yang telah muntah ke atas kerusi roda kerana PW6 tidak boleh berjalan kerana terlalu mabuk. [66] Dari sudut DNA ini HMS langsung gagal memberi kepastian mengenai keterangan untuk disandarkan bagi menyokong keterangan bahawa Perayu adalah orang yang merogol SP6. Apabila Perayu di dalam pembelaannya membangkitkan kewujudan air maninya yang terhasil dari perbuatan onaninya dan kejadian muntah SP6 semasa Perayu membantunya, keterangan ini tidak boleh dianggap sebagai penafian semata-mata. Keterangan pembelaan adalah jelas dan munasabah untuk menyangkal keterangan narasi versi SP6. HMS dalam Alasan Penghakimannya didapati tidak mempertimbangkan atau memutuskan bahawa laporan forensik yang dikemukakan serta dapatanya mengenai penemuan tersebut. Berdasarkan keadaan-keadaan ini saya mendapati bahawa HMS telah terkhilaf apabila memutuskan pembelaan Perayu adalah satu penafian semata-mata dan pemikiran semula. Setelah menilai keseluruhankes pendakwaan dan pembelaan, saya dapati pembelaan Perayu telah menimbulkan satu keraguan yang munasabah yang harus diberi pertimbangan. Oleh yang demikian, HMS sepatutnya memberi “the benefit of the doubt” kepada Perayu sebagai yang diputuskan dalam kes PP v Mardai [1949] 1 LNS 65:- 30 “If the Magistrate had doubts as to whether it was the accused who went into the girl's room or as to what actually happened there when he went into that room, that would have been a reason for giving the accused the benefit of the doubt and acquitting him..” [67] Mahkamah ini selanjutnya merujuk kes PP lwn. Mohamad Malek Ridhzuan Che Hassan [2013] 8 CLJ 359 di mana YA Mohd Zawawi Salleh HMR menzahirkan pandangannya: "[13] Kesimpulan yang boleh dibuat daripada kes-kes di atas ialah Mahkamah Rayuan adalah berkewajipan untuk mengganggu sesuatu keputusan mahkamah bicara sekiranya didapati mahkamah bicara tersebut telah secara serius menyalaharahkan dirinya sehingga seseorang boleh menyatakan dengan selamat bahawa tidak terdapat mana-mana mahkamah yang bertindak secara wajar dan yang dengan betul mengarahkan dirinya serta bertanyakan soalan-soalan yang betul, akan membuat keputusan yang sama. (Lihat Sivalingam Periasamy v. Periasamy & Anor [1996] 4 CLJ 545)." [68] Secara keseluruhan, saya mendapati HMS telah dengan jelas tersalah arah dalam menolak pembelaan Perayu tanpa asas. Dalam hal keadaan tersebut, saya mendapati sabitan yang dijatuhkan adalah tidak selamat. Dengan itu, saya mengetepikan sabitan dan hukuman berkenaan dan memerintahkan Perayu dilepaskan dan dibebaskan. (ROZANA ALI YUSOFF) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Jenayah 4 Kompleks Mahkamah Kuala Lumpur Bertarikh: 10 Disember 2018 31 Peguam untuk Responden: Encik Azeezi bin Nordin Timbalan Pendakwa Raya Kamar Peguam Negara Unit Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur Tingkat 7, Sayap Kanan, Wisma Chase Perdana, Off Jalan Semantan, Damansara Heights, 50512 Kuala Lumpur Peguam untuk Perayu: Encik A.G. Kalidas Tetuan K. Nadarajah & Partners (Peguambela dan Peguamcara) Wisma KLS, No.26, 1st Floor, Jalan Tengku Diaudin. Klang 41000 Selangor 32 Rujukan: Kes yang disebut:

PP v Ahmad Shukri bin Othman [2015] 10 MLJ 236

Lai Kim Hon & Ors. v. PP [1980] 1 LNS 197; [1981] 1 MLJ 84

Prosecutor v. Sanin Bin Othman [2011) 1 CLJ 626; [2011] 5 MLJ 716

Duis Akim v PP [2013] 9 CLJ 692

Ping Hun Sun v. Dato' Yip Yee Foo [2013] 1 LNS 320

China Airline Ltd v. Maltran Air Corp Sdn Bhd & Another Appeal [1996] 3 CLJ 163)

Zaharah bt A Kadir v. Ramuna Bauxite Pte Ltd & Anor [2011] 1 LNS 1015

Kyros International Sdn Bhd v. Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2013] 3

CLJ 813; [2013] 1 LNS 1)

Dato' Seri Anwar Ibrahim v. PP & Another Appeal [2004] 3 CLJ 737

Losali v. PP [2012] 2 CLJ 178

Ng Chai Kem lwn. PP [1994] 2 CLJ 593

Megat Halim Megat Omar v. PP [2009] 1 CLJ 154

R v. Turnbull & Ors [1976] 3 All ER 549)

Arumugam Muthusamy V. Public Prosecutor [1998] 3 CLJ 597

Low Kian Boon & Anor v. Public Prosecutor [2010] 5 CLJ 489

Prabah Sinnathamby v. PP [2010] 2 CLJ 690

Ong Poh Cheng v. PP [1998] 4 CLJ 1

PP v. Richard Devadasan Sabariah [2004] 4 CLJ 367

PP v Mardai [1949] 1 LNS 65 PP lwn. Mohamad Malek Ridhzuan Che Hassan [2013] 8 CLJ 359 Perundangan dirujuk kepada:

Kanun Keseksaan

Kanun Prosedur Jenayah