Pek Heng Swee v Pendakwa Raya (B-05(SH)-259-07/2023)

Pendakwaan terhadap Perayu dan seorang lagi (Liew Chan Yu) bermula di Mahkamah Tinggi Shah Alam, Selangor Darul Ehsan di atas pertuduhan berikut: “Bahawa kamu bersama-sama pada 31.10.2019 jam lebih kurang 3.30 petang di hadapan Jacky Hair Salon No. 64, Jalan Pandan lndah 4/3a, Pandan lndah, di dalam Daerah Hulu Langat di dalam Negeri Selangor, dengan niat bersama telah mengedar dadah berbahaya jenis 3,4- methylenedioxymethamphetamine (MDMA) dengan berat bersih 1363.5 gram. Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B(2) Akta yang sama dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan."

Perayu dan Liew Chan Yu tidak mengaku bersalah terhadap pertuduhan tersebut dan memohon untuk dibicarakan.

Di akhir kes pendakwaan, pada 13 Februari 2023 Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah membebaskan dan melepaskan Liew Chan Yu atas alasan tiada kes prima facie terhadap beliau. Walau bagaimanapun, Mahkamah Tinggi telah mendapati bahawa terdapat keterangan yang mencukupi untuk memanggil Perayu membela diri di atas pertuduhan tersebut.

Di akhir kes pembelaan, pada 21 Julai 2023, Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah mendapati Perayu bersalah, disabitkan dan dikenakan hukuman pemenjaraan seumur hidup (30 tahun) mulai tarikh tangkap 31 Oktober 2019.

Terkilan dengan keputusan tersebut, pada 24 Julai 2023, Perayu telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Rayuan Malaysia terhadap keseluruhan keputusan tersebut.

Bertindak di atas maklumat yang diterima pada 31 Oktober 2019 jam lebih kurang 1.00 petang, Inspektor Muhammad Zaini bin Abdul Halim (SP3) telah memberikan satu taklimat ringkas kepada anggota-anggota pasukan serbuan di Bilik Gerakan, Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik, Ibu Pejabat Polis Kontinjen Selangor (IPK) berkaitan aktiviti pengedaran 4 dadah oleh seorang lelaki cina di Restoran Old Town White Coffee, Pandan Indah, Ampang. SP3 telah membentuk 5 pasukan untuk melaksanakan operasi tersebut.

Pada jam lebih kurang 2.30 petang, SP3 dan pasukannya telah bergerak ke tempat tersebut dan tiba di Jalan Pandan Indah, Ampang pada jam 3.15 petang.

SP3 telah membuat tinjauan dan pemerhatian selama 15 minit ke atas dua (2) orang lelaki cina yang sedang duduk di Restoran Old Town White Coffee, Pandan Indah.

SP3 telah melihat Perayu bergerak menuju ke sebuah kereta jenis Toyota Vios No. WLA 2591 di tempat letak kereta bersebelahan Old Town White Coffee.

Perayu dilihat mengambil satu (1) beg plastik warna kuning daripada bahagian tempat duduk belakang kereta tersebut. Manakala seorang lagi lelaki cina yang duduk bersama Perayu di Old Town White Coffee iaitu Liew Chan Yu hanya memerhatikan dari tempatnya dalam keadaan berdiri ke arah Perayu.

SP3 kemudiannya telah melihat Perayu memegang beg plastik tersebut dengan tangan kirinya sambil berjalan daripada kereta tersebut menuju ke tempat letak kereta berhadapan Jacky Hair Salon. SP3 5 bersama-sama dengan dua (2) anggota serbuan yang lain telah menghampiri Perayu dan memperkenalkan dirinya sebagai polis.

Pemeriksaan tubuh badan ke atas Perayu tidak menjumpai apa-apa barang salah. SP3 telah merampas beg plastik yang dipegang oleh Perayu. Hasil pemeriksaan SP3 ke atas beg plastik tersebut mendapati di dalamnya terdapat satu bungkusan beg plastik lutsinar berisi pil warna merah jambu berbentuk 'tulang' dan satu lagi bungkusan plastik lutsinar berisi pil merah jambu berbentuk 'Alien'.

SP3 telah menangkap Perayu dan merampas semua barang-barang yang dijumpai tersebut sepertimana yang disenaraikan dalam Borang Senarai Geledah (ekshibit P14). SP3 juga telah membuat laporan polis berkaitan serbuan dan tangkapan tersebut seperti di dalam Pandan Indah Report No. 19786/19 (ekshibit P13).

Pada 31 Oktober 2019 jam 9.00 malam, SP3 telah menyerahkan Perayu berserta barang kes dan rampasan kepada Inspektor Nur Idayu binti Idris, Pegawai Penyiasat (SP6) seperti yang terkandung di dalam Borang Serah Terima Barang Kes di antara SP3 dan SP6 (ekshibit P15).

Pada 1 November 2019, SP6 telah membuat semakan secara atas talian dengan Jabatan Pengangkutan Jalan dan mendapati kereta Toyota Vios tersebut adalah didaftarkan atas nama Perayu sendiri.

Pada 1 November 2019 itu juga, SP6 telah memasukkan barang kes tersebut ke dalam kotak bertanda “NI(A)” (ekshibit P12) yang mengandungi satu ( 1 ) beg plastik warna kuning bertulisan “OLOIYA” (ekshibit P12(A)) yang telah ditandakan oleh SP6 dengan tandaan “A1” yang di dalamnya mengandungi satu bungkusan beg plastik lutsinar berisi 4230 pil warna merah jambu berbentuk ‘tulang’ (ekshibit P12(B)) dan satu lagi bungkusan plastik lutsinar berisi 4480 pil merah jambu berbentuk ‘Alien’ (ekshibit P12(C)) yang telah ditandakan oleh SP6 dengan tandaan “A2”.

Seterusnya SP6 telah menghantar kotak bertanda “NI(A)” serta kandungannya kepada Dr. Saravana Kumar a/l Jayaram, Ahli Kimia (SP4) bagi tujuan analisis seperti mana yang dinyatakan di dalam Borang POL 31 (ekshibit P19) dan disahkan penerimaannya oleh SP4 dan dikeluarkan resit rasmi Jabatan Kimia Malaysia (ekshibit P20).

Setelah analisa dijalankan, SP4 mengesahkan melalui Laporan Kimia No. Makmal: 19-FR-B-25443 (ekshibit P21) seperti berikut:

Tablet-tablet berwarna merah jambu daripada dalam bungkusan plastik bertanda “A1” tersebut adalah mengandungi 657.0 gram 3- 4- methylenedioxymetamphetamine (MDMA); dan

Tablet-tablet berwarna merah jambu daripada dalam bungkusan plastik bertanda “A2” tersebut adalah mengandungi 706.5 gram 3,4- methylenedioxymethamphetamine (MDMA). [19] SP4 juga mengesahkan bahawa 3,4- methylenedioxymethamphetamine (MDMA) dengan jumlah berat 1363.5 gram tersebut adalah dadah berbahaya seperti mana ditakrifkan dan tersenarai dalam Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. Ringkasan Keterangan Perayu (SD1) [20] Perayu (SD1) telah datang daripada rumahnya di Taman Connaught ke Old Town White Coffee tersebut jam lebih kurang 3.00 petang dengan menaiki kereta Grab (Toyota Vios) bertujuan untuk berjumpa dengan kawannya iaitu Liew Chan Yu (SD2) yang beliau telah lama tidak berjumpa. [21] Apabila sampai di sana, Perayu nampak SD2 telah pun berada di sana duduk di meja di koridor Old Town White Coffee. [22] Lebih kurang jam 3.30 - 4.00 petang, Perayu telah bangun dan menuju ke Jacky Hair Salon yang berada di seberang jalan untuk memotong rambut di mana beliau kerap ke sana dan salah seorang pekerja di Jacky Hair Salon tersebut juga adalah kawannya. [23] Apabila sampai di hadapan Jacky Hair Saloon tersebut, Perayu telah ditahan oleh beberapa orang anggota polis. Pemeriksaan badan telah dijalankan ke atas dirinya namun tiada menjumpai apa-apa barang salah. Menurut Perayu, beliau nampak dua (2) hingga tiga (3) orang polis menjumpai sesuatu barang berhampiran kawasan pasu bunga iaitu plastik kuning di hadapan Jacky Hair Salon tersebut dan apabila ditanya oleh polis tersebut, Perayu menafikan barang tersebut miliknya. [24] Polis telah menangkap Perayu dan dalam masa yang sama SD2 juga turut ditangkap. Ringkasan Keterangan Liew Chan Yu (SD2) [25] SD2 telah pergi ke Old Town White Coffee (dengan dihantar oleh kawannya bernama ‘Ah Lun’ dengan menaiki kereta Toyota Vios tapi tidak ingat nombor kereta itu) bertujuan untuk berjumpa Perayu yang sudah lama tidak berjumpa dan apabila sampai di sana SD2 telah duduk di meja bahagian koridor Old Town White Coffee. [26] Tidak lama kemudian SD2 nampak Perayu sampai dengan menaiki kereta Grab jenis Toyota yang berhenti di hadapan Old Town White Coffee tersebut. Perayu tidak membawa apa-apa beg plastik di tangannya dan seterusnya duduk bersama SD2 sambil berborak dan minum. [27] Menurut SD2 lagi, lebih kurang 30 minit kemudian, Perayu memberitahu SD2 beliau hendak pergi cuci dan potong rambut di Jacky Hair Salon dan SD2 nampak Perayu berjalan menyeberangi jalan menuju ke sana. [28] SD2 menyatakan beliau melihat beberapa orang polis telah menahan Perayu dan nampak beberapa orang lagi semacam mencari sesuatu di bahagian tepi berhampiran pasu bunga dan seterusnya menjumpai bungkusan plastik kuning. [29] Perayu telah ditangkap dan dalam masa yang sama SD2 juga ditangkap di tempat duduknya di Old Town White Coffee tersebut. Dapatan Mahkamah Tinggi Di Akhir Kes Pembelaan [30] Dapatan yang dibuat oleh Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana di akhir kes pembelaan di antara lainnya adalah seperti berikut: Pembelaan bersifat penafian semata-mata (bare denial) [70] Mahkamah telah meneliti keterangan pembelaan Tertuduh yang cuba mengatakan bahawa bungkusan plastik berwarna kuning tersebut diambil daripada pasu bunga berhadapan kedai Jacky Hair Salon. Walau bagaimanapun, Tertuduh semasa diminta untuk menunjukkan tempat yang kononnya bungkusan plastik itu diambil telah gagal menunjukkan secara spesifik tempat sebenar bungkusan tersebut diambil. [71] Adalah tidak munasabah untuk Mahkamah ini untuk mempercayai bahawa pihak polis menganiaya Tertuduh secara demikian sedangkan SP3, SP5 dan SP6 langsung tidak mengenali Tertuduh sebelum kejadian. Malahan Tertuduh juga tidak mengenali mereka dan tiada apa-apa masalah dengan mana-mana pegawai polis yang terlibat semasa tangkapan dan rampasan. [72] Tambahan pula, dadah yang ditemui adalah dalam jumlah yang besar dan mempunyai harga pasaran yang tinggi. Maka adalah tidak masuk akal untuk dadah tersebut diletakkan sewenang-wenangnya oleh orang lain di tempat yang terbuka di tepi pasu di hadapan Jacky Hair Salon. Malahan Tertuduh juga telah gagal untuk memanggil sebagai saksi pembelaan rakannya yang dikatakan bekerja di Jacky Hair Salon tersebut. [73] Mengenai versi keterangan Tertuduh yang kononnya datang ke Old Town White Coffee dengan menaiki kenderaan Grab juga didapati sukar untuk dipercayai dan merupakan rekaan semata-mata berdasarkan yang berikut:

Tertuduh gagal membuktikan bahawa beliau datang ke tempat kejadian itu dengan menaiki kenderaan Grab melalui apa-apa resit pembayaran atas talian atau bukti tempahan Grab melalui aplikasi berkenaan. Malahan Tertuduh tidak dapat mengingati pun jumlah bayarannya;

Tertuduh gagal untuk membuktikan bahawa Kereta tersebut telah dijual kepada mana-mana orang serta gagal juga mengemukakan apa-apa maklumat carian pendaftaran baru kereta tersebut, jika benar. Malahan Tertuduh telah gagal untuk memanggil mana-mana saksi bagi menyokong tentang penjualan Kereta tersebut seperti memanggil pembeli baru Kereta tersebut atau mana-mana orang yang dapat mengesahkannya; dan

Mahkamah juga mendapati suatu kejanggalan dalam versi kes pembelaan untuk menerima secara kebetulan Tertuduh datang ke kedai Old Town White Coffee dengan menaiki kenderaan Grab jenis Toyota Vios, SD2 juga datang ke sana dihantar oleh kawannya yang menaiki kereta Toyota Vios juga tetapi tidak dapat mengingati no pendaftaran kereta itu dan juga keterangan Tertuduh bahawa Toyota Vios miliknya itu (Kereta tersebut) telah pun dijual kepada orang lain. [74] Oleh yang demikian, Mahkamah ini mendapati pembelaan Tertuduh tersebut adalah merupakan penafian semata-mata dan bukanlah suatu pembelaan. [76] Seterusnya mengenai kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan alat/kunci remote control dan kereta tersebut bukanlah suatu yang fatal yang memprejudiskan kes pendakwaan. Ini adalah kerana dadah yang dijumpai adalah berada dalam bungkusan plastik berwarna kuning bertulis “OLOIYA” yang dibawa oleh Tertuduh dengan tangan kirinya daripada Kereta tersebut menyeberangi jalan hinggalah sampai di hadapan kedai Jacky Hair Salon di mana Tertuduh ditahan dan bungkusan plastik berwarna kuning tersebut dirampas yang mengandungi dadah berbahaya tersebut. [77] Begitu juga dengan kegagalan SP6 mendapatkan dan mengemukakan Sijil Pemilikan Kenderaan JPJ bagi Kereta tersebut tidaklah menjejaskan kes pendakwaan kerana dadah yang ditemui dan dirampas bukanlah dalam Kereta tersebut tetapi pada tangan kiri Tertuduh sendiri. Mahkamah ini mengulangi lagi sekali dapatan tentang elemen milikan ke atas dadah tersebut seperti mana yang dinyatakan dalam perenggan-perenggan terdahulu. [ 78] Setelah meneliti segala keterangan yang dikemukakan di hadapan Mahkamah ini secara keseluruhannya di peringkat kes pendakwaan dan juga di peringkat kes pembelaan, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak pembelaan atau Tertuduh telah gagal untuk menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. Adalah dapatan (finding) Mahkamah ini bahawa keterangan-keterangan saksi pendakwaan adalah tetap utuh dan tiada keraguan munasabah yang telah dibangkitkan oleh pihak pembelaan ke atas kebenaran kes pendakwaan tersebut. [79] Mahkamah ini juga mendapati bahawa pihak pembelaan telah gagal untuk mematahkan anggapan mengedar dadah berbahaya di bawah seksyen 37(da) ADB. [80] Justeru, Mahkamah ini berpuas hati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes yang melampaui keraguan yang munasabah (beyond reasonable doubt). Isu-Isu yang dibangkitkan oleh Perayu [31] Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah terkhilaf bila beliau gagal mempertimbangkan perkara-perkara berikut:

Elemen pemilikan gagal dibuktikan.

Kereta Toyota Vios WLA 2591 serta kunci remote tersebut tidak pernah dikemukakan sebagai eksibit bagi membuktikan rantaian keterangan kes pendakwaan. Kedua - dua item ini adalah material dan penting dalam kes ini dan perlu dibuktikan bagi menunjukkan Perayu mempunyai kawalan dan penjagaan kereta tersebut terlebih dahulu sebelum membuktikan pemilikan ke atas peket plastik kuning bertulis Oloiya (ekshibit P12A).

Ketika Perayu ditahan polis, Perayu tidak memegang apa-apa peket plastik kuning bertulis Oloiya (ekshibit P12A) di tangannya. Sebaliknya pasukan polis menjumpai peket plastik kuning bertulis Oloiya tersebut dari kawasan pasu bunga di kawasan hadapan Kedai Jacky Hair Salon tersebut.

Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah terkhilaf apabila membuat inferens mengenai kelakuan Perayu yang gelisah dan takut semasa tangkapan merupakan suatu pengetahuan tentang dadah berbahaya tersebut.

Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana telah terkhilaf apabila tidak menyatakan dengan jelas di dalam keputusannya di akhir kes pendakwaan bila memanggil Perayu membela diri sama ada beliau menggunakan keterangan anggapan atau keterangan langsung untuk membuktikan pemilikan dadah tersebut. Ini juga merupakan suatu tersalah arah yang membawa kepada ketidakadilan kepada Perayu.

Percanggahan keterangan berkenaan deskripsi ekshibit dadah.

Percanggahan berkenaan berat kasar paket-paket plastik lutsinar bertanda P12(B) dan P12(C). Dapatan Kami [32] Walaupun terdapat beberapa isu-isu yang dibangkitkan oleh peguam Perayu sepertimana yang telah kami nyatakan di atas, namun Timbalan Pendakwa Raya yang bijaksana di dalam penghujahan lisannya di hadapan kami mengakui bahawa Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana ketika membuat perintah untuk memanggil Perayu membela diri di akhir kes pendakwaan gagal memberi indikasi/ petunjuk samada pembelaan diri dipanggil di atas pengedaran langsung (direct trafficking) atau anggapan pengedaran (resumed trafficking). Pada hemat kami, ini adalah isu utama yang perlu diputuskan. Lain-lain isu yang dibangkitkan adalah bersifat sampingan sahaja. [33] Bagi merungkai persoalan kritikal ini, sewajarnya diteliti semula perintah sebenar Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana tersebut (Kandungan 6 Rekod Rayuan Jilid 2 m/s 87) bila beliau memutuskan sebegini: 13 Februari 2023 Mahkamah: Keputusan di akhir kes pendakwaan. Mahkamah ini mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie ke atas Tertuduh 1. Namun, telah gagal membuktikan kes prima facie ke atas Tertuduh 2. Oleh yang demikian, Tertuduh 1 dipanggil untuk bela diri, manakala Tertuduh 2 dilepas dan dibebaskan tanpa dipanggil untuk membela diri. 21 Julai 2023 Mahkamah: Keputusan di akhir perbicaraan Mahkamah ini mendapati pihak pembelaan gagal membangkitkan apa-apa keraguan ke atas kes pendakwaan. Oleh itu, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes bagi pertuduhan kesalahan SS 39B (1) Akta Dadah Berbahaya melampaui keraguan yang munasabah. Justeru, OKT 1 disabitkan dengan kesalahan di bawah seksyen 39B

(1)(a) Akta Dadah Berbahaya, 1952. [34] Berdasarkan kepada perintah yang dibuat di atas, sudah terang lagi bersuluh bahawa tiada apa-apa indikasi sedemikian yang diberikan oleh Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana semasa memanggil Perayu untuk membela diri. Jelas kekhilafan telah berlaku di sini. [35] Pemakaian anggapan di bawah seksyen 37 (da) Akta Dadah Berbahaya 1952 hanyalah muncul di dalam Alasan Penghakimannya bertarikh 22 Disember 2023 (kandungan 5 RR Jilid 1 m/s 47 & 50) bila beliau menyatakan seperti berikut. [36] Pada hemat kami adalah menjadi kewajipan Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana untuk memberi indikasi kepada Perayu di akhir kes pendakwaan samada beliau menggunakan anggapan bila memanggil Perayu membela diri di dalam kes yang melibatkan pengedaran dadah. Kegagalan berbuat demikian mengakibatkan prejudis kepada Perayu dan menyukarkan Perayu untuk menyediakan pembelaannya dan ini pasti mengundang ketidakadilan kepada Perayu. Walaupun begitu, tidak dapat dinafikan bahawa terdapat beberapa nas undang-undang yang mempunyai pandangan yang berbeza mengenai isu indikasi ini. [37] Di dalam kes Caniete Robelyn Masterelo v. Public Prosecutor (Federal Court Criminal Appeal No. 05 (M) - 240 -10 of 2018

(B) (unreported), melalui Sistem Pengurusan Mahkamah (CMS) yang dirakamkan pada 13 November 2019, panel Mahkamah Persekutuan yang dipengerusikan oleh David Wong Dak Wah HB (Sabah dan Sarawak) memutuskan antara lain seperti berikut: Mahkamah: “This is the unanimous decision of the Court. In view of the fact that the trial judge had failed to indicate, at the end of the Prosecution's case, as to what basis was the Appellant to enter his defence, we are of the view that the Appellant has been prejudiced in the preparation of the defence. As such we find the conviction on trafficking is not safe. However, there are enough evidence to convict her on possession. Accordingly, we set aside the conviction for trafficking and substituted with one for possession under s.12(2) read together with s.39A(2) of the DDA. The Appellant is sentenced to 18 years of imprisonment w.e.f.d.o.a 15.11.13." [38] Di dalam kes Rozman bin Ibrahim v. Public Prosecutor (Mahkamah Persekutuan Rayuan No: 05 - (M) -205 - 09 / 2019 (B) (unreported) melalui transkrip persidangan yang dirakamkan pada 1 November 2021, Mahkamah Persekutuan yang dipengerusikan oleh Azahar bin Mohamed HMP (beliau pada ketika itu) telah memutuskan di antara lain seperti berikut: “Mahkamah Tinggi sebelum memanggil Perayu membuat pembelaan tidak menyatakan samada kes prima facie wujud disebabkan presumption possession di seksyen 37D (sic) atau actual possession di bawah seksyen 37A(sic) atau seksyen 2 ADB. Miscarriage of justice berlaku kerana Perayu tidak tahu hala tuju dan beban pembuktian yang dikenakan ke atas beliau sewaktu membuat pembelaan ". [39] Di dalam Sathya Vello v. Public Prosecutor [2022] 4 MLJ 111 di m/s 128, Mahkamah Persekutuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Abdul Rahman Sebli HMP (beliau pada ketika itu) pada 21 April 2022 menyatakan di antaranya seperti berikut: [57] There is no requirement in s 180 of the CPC that when calling for the accused to enter on his defence, the trial judge must inform him verbally or in writing of the reason or reasons why he is calling for him to enter on his defence. What is required is for the trial judge to be satisfied that the prosecution has adduced credible evidence to prove each ingredient of the offence charged. There is no other requirement and the law reports are replete with authorities on what constitutes prima facie case. [58] In fact the trial judge is not even required to provide any reason for calling for the defence. The authority for this proposition is the decision of this court in Junaidi bin Abdullah v Public Prosecutor [1993] 3 MLJ 217. This is what the court said through Mohamed Azmi SCJ at p 223 after referring to Ong CJ’s observations in Yap Chai Chai & Anor v Public Prosecutor [1973] 1 MLJ 219: In our opinion, there is also no statutory provision requiring a judge sitting alone to expressly record his reason before calling the accused to enter his defence or to state his findings on the credibility of main prosecution witnesses. But, as a matter of practice, where there is a reason for doing so, such as where a submission to answer has been made in a complex case, or where the accused is called to answer a defence on a lesser or alternative charge, judges do sometimes give their reasons. In uncomplicated cases, such as in the instant appeal, it is not obligatory or even necessary to do so. By calling an accused to enter his defence, it should be assumed that the trial judge must on evaluation of the evidence, have been satisfied that the prosecution had, at that stage of the trial, established a prima facie case which, if unrebutted, would warrant a conviction of the accused. To arrive at such a conclusion, it is inherent that the judge must consider all the evidence adduced by the prosecution as tested in cross-examination, on a prima facie basis. In this appeal, the establishment of a prima facie case of unlawful possession of a firearm under s 57 of the Act was so obvious, even to the defence counsel, that it became academic and unnecessary for the court to consider an order of acquittal under s 180 of the Code. [59] I see no reason why this panel should depart from this decision, which was based on sound policy considerations. The decision was reaffirmed by this court in Pendakwa Raya v Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] MLJU 504; [2006] 1 CLJ 457 where Gopal Sri Ram JCA (as he then was) in a separate judgment said: The failure by the trial court either to make or to record such a finding does not in our judgment occasion a miscarriage of justice. It is sufficient for the judicial arbiter — be he judge or magistrate — to give his reasons in his written grounds of judgment for requiring an accused to make his defence [60] The case was also applied in the Court of Appeal case of Yap You Jee v Public Prosecutor and other appeals [2015] 5 MLJ 334; [2015] 7 CLJ 897 through the judgment of Tengku Maimun Tuan Mat JCA (as the Right Honourable Chief Justice then was). So, if the law does not require the trial judge to give any reason for calling for the accused’s defence, there is no reason why he is required to inform the accused at the close of the prosecution case whether any presumption of law applies against him. In any case, even if there is a failure to do so at this stage of the trial, it does not ipso facto and for that reason alone, render the decision to call for the defence fatally flawed. What will be fatal is not to comply with s 180 at all. [61] The danger of placing such burden on the trial judge is that he may invoke the wrong presumption and in the process mislead the accused and thus causing a miscarriage of justice. For example, the trial judge may tell the accused that his defence is called on presumed trafficking when there is no evidence that the accused had knowledge of the drug to trigger the presumption of trafficking under s 37(da). This will mislead the accused into preparing his defence with a view to rebutting the presumption of trafficking under s 37(da) on the heavier burden of proving his case on the balance of probabilities when no such burden is imposed on him by law. [74] I fail to understand how the failure by the learned trial judge to inform the appellant whether his defence was called on presumed trafficking or on direct trafficking had prejudiced him in the preparation of his defence. First of all, the law does not require the trial judge to do so when calling for his defence. The fact that the appellant would have to bear the burden of rebutting the presumption of trafficking under s 37(da) of the DDA if his defence was called on presumed trafficking is neither here nor there and is not a valid reason in law for imposing such duty on the trial judge if on the evidence the presumption applied against him. [75] In this regard, it must be remembered that the presumption of trafficking under s 37(da) operates by operation of law and the court has no discretion not to invoke it once affirmative evidence of knowledge is proved against the accused and the weight of the drug is of or above the minimum prescribed by the section. It is therefore irrelevant whether or not the accused is told that the presumption applies against him. In any case, on the state of the evidence established by the prosecution at the close of its case, the accused in a drug trafficking trial should be able to know whether the presumption of trafficking under s 37(da) applies against him without having to be told about it. Surely the presumption would apply if, for example, the evidence is that he threw away the drug on being pursued by the police. But that is not the scenario in the present case. [76] In the present case, the presumption of trafficking under s 37(da) did not apply against the appellant as there was no evidence that he had knowledge of the presence of the drugs in the specially constructed compartments of the luggage bags. What was established was only evidence of custody and control of the luggage bags containing the drugs. This triggered the presumption of knowledge under s 37(d) and not the presumption of trafficking under s 37(da). [77] Since only custody and control of the drugs had been established against the appellant at the close of the prosecution case and not knowledge of the drugs, it should have been obvious to the appellant that it was the presumption of knowledge under s 37(d) that applied against him and not the presumption of trafficking under s 37(da), which required affirmative evidence of knowledge to be established by the prosecution, of which there was none. [78] Therefore, given the fact that only custody and control of the drugs had been proved against the appellant at the close of the prosecution case and not knowledge of the presence of the drugs to trigger the presumption of trafficking under s 37(da), there was absolutely no basis for the appellant’s concern that he would have to rebut the presumption of trafficking under s 37(da) due to the failure by the learned trial judge to inform him verbally or in writing whether his defence was called on presumed trafficking or on direct trafficking. [79] On the factual matrix of the case, there were only two presumptions under the DDA that would apply against the appellant, either the presumption of knowledge under s 37(d) or the presumption of trafficking under s 37(da). The presumption of knowledge under s 37(d) would apply upon proof of custody or control of the drugs and the presumption of trafficking under s 37(da) would apply upon affirmative proof of knowledge of the drugs, ie upon proof of mens rea possession of the drugs. Mere proof of physical custody or control of the drugs would not be sufficient to trigger the presumption of trafficking under s 37(da). It is perhaps appropriate at this point to also mention that the court can only invoke either of the presumptions and not both. [111] While it is true that the learned trial judge did not consider the cautioned statement of the appellant, what is also true is that the statement was in substance similar to the appellant’s evidence in court. [112] I agree with what was said above, that a mere omission by a trial judge to refer to the accused’s cautioned statement in the judgment does not vitiate the conviction if the previous out of court statement could add nothing further to the accused’s evidence in court. [117] As for the complaint that the learned trial judge failed to consider then evidence of DW2, I do not consider it to be such a serious omission as to vitiate the guilty verdict entered against the appellant. In any event, I fail to see how DW2’s evidence that she had lodged a police report against Ganesan and Nanthini and had provided the police with the photos and telephone numbers of these two persons could cast a reasonable doubt in the prosecution case that the large amount of drugs in the appellant’s possession was for the purpose of trafficking. It will be against all probabilities of the case to consider the evidence as having that effect. [40] Sewajarnya dinyatakan bahawa keputusan kes Sathya Vello (supra) ini telah diketepikan oleh Mahkamah Persekutuan melalui panel berasingan yang dipengerusikan oleh YAA Ketua Hakim Negara Tun Tengku Maimum binti Tuan Mat pada 15 Jun 2022 melalui pendengaran semakan semula di bawah Aturan 137 Kaedah-Kaedah Mahkamah Persekutuan 1995. Alasan untuk semakan semula yang diberikan oleh panel ini mengikut Nota Keterangan bertarikh 15 Jun 2022 adalah seperti berikut: “This is our unanimous decision. Enclosure 1 is an application for a review under Rule 137 of the Rules of the Federal Court. It is trite that the threshold for review is very high. One of the grounds raised by the applicant in the application is breach of natural justice. The earlier panel had departed from earlier decision of this court without invitation from the prosecution and without giving the applicant the right to be heard. Having considered the submission, we are satisfied that the applicant has met the threshold of review. We find that this is an exceptional case where we should exercise our discretion to ensure certainty and clarity in the administration of criminal law in particular drug trafficking cases ". Mahkamah: ‘’A long line of cases has established that the proviso to section 92

of the CJA is utilized with care and circumspection in rare cases. The majority of the case law however does not support the legal position that the proviso may be utilized to circumvent a breach of section 182A of the CPC where such breach has occasioned a miscarriage of justice. This latter element will turn on the fact of each particular case. In the instant case, having examined the facts, we are of the unanimous view that the non-consideration of the accused cautioned statement and his sister’s evidence has occasioned material prejudice resulting to miscarriage of justice. This is therefore not a fit case to apply proviso under section 92 (1) of the CJA. Even if we invoke section 37 (d) of the DDA, such that the sister’s evidence is also considered, it is probable on a balance that the evidence would have rebutted presumption of knowledge. Accordingly, we find merit on the appeal. On the totality of the evidence, we find the conviction unsafe, we therefore allowed the appeal, we set aside the conviction and sentenced, the appellant is acquitted and discharged.” [41] Bersandarkan kepada keputusan semakan semula kes Sathya Vello (supra) ini yang memihak kepada tertuduh, pada hemat kami adalah tidak memadai bagi Pesuruhjaya Kehakiman yang bijaksana di dalam rayuan di hadapan kami ini untuk hanya menyatakan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya mengemukakan suatu kes prima facie tanpa menyebut apa-apa anggapan (jika ada) yang ingin digunakannya terhadap Perayu. Kegagalan menyatakan anggapan-anggapan tersebut dengan jelas telah mengakibatkan salah arah, ketidakadilan dan prejudis kepada Perayu. [42] Meskipun kami amat menyedari terdapat ketinggalan di dalam menyatakan indikasi ini, namun ini tidaklah meruntuhkan keseluruhan kes pendakwaan. Ini adalah kerana kami mendapati terdapat keterangan melimpah ruah yang membuktikan Perayu mempunyai pemilikan terhadap dadah yang dirampas tersebut. Dengan itu, sabitan terhadap pemilikan adalah selamat. [43] Sebelum kami memutuskan tempoh hukuman yang setimpal dan bersesuaian dengan kesalahan pemilikan yang telah dilakukan oleh Perayu, adalah penting bagi kami meneliti sejenak trend hukuman bagi kesalahan dadah berbahaya jenis Methamphetamine yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan sebagai suatu panduan yang bermanafaat.

Di dalam kes Mohamad Hafizul Bin Che Mohamad Zahid v. Pendakwa Raya, MRRJ No: D-05(M)-347- 08/2022, Mahkamah Rayuan pada 1 Ogos 2023 telah mengenepikan hukuman mati terhadap Tertuduh satelah representasi Tertuduh diterima dan dipersetujui oleh Jabatan Peguam Negara Putrajaya dan satu pertuduhan pilihan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah 39A (2) Akta yang sama telah dikemukakan oleh Timbalan Pendakwaraya. Tertuduh mengaku salah di atas pertuduhan pilihan tersebut. Dadah yang terlibat adalah Methamphetamine seberat 89.8 gram. Mahkamah Rayuan telah menjatuhkan hukuman selama 11 tahun pemenjaraan (dari tarikh tangkap) dan 10 sebatan rotan.

Di dalam kes Muhammad Sulaiman Bin Abdul Rahim v. Pendakwa Raya, MRRJ No: T-05(H)-66-03/2021, Mahkamah Rayuan pada 20 March 2023 telah mengenepikan hukuman mati terhadap Tertuduh satelah representasi Tertuduh diterima dan dipersetujui oleh Jabatan Peguam Negara Putrajaya dan satu pertuduhan pilihan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah 39A (2) Akta yang sama telah dikemukakan oleh Timbalan Pendakwaraya. Tertuduh mengaku salah di atas pertuduhan pilihan tersebut. Dadah yang terlibat adalah Methamphetamine seberat 105.56 gram. Mahkamah Rayuan telah menjatuhkan hukuman selama 10 tahun pemenjaraan (dari tarikh tangkap) dan 10 sebatan rotan.

Di dalam kes Samsu Bin Muhamad Tahir v. PP, MRRJ No: B- 05(M)-26-02/2021, Mahkamah Rayuan pada 23 Februari 2023 telah mengenepikan hukuman mati terhadap Tertuduh satelah representasi Tertuduh diterima dan dipersetujui oleh Jabatan Peguam Negara Putrajaya dan satu pertuduhan pilihan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah 39A (2) Akta yang sama telah dikemukakan oleh Timbalan Pendakwaraya. Tertuduh mengaku salah di atas pertuduhan pilihan tersebut. Dadah yang terlibat adalah Methamphetamine seberat 59.85 gram. Mahkamah Rayuan telah menjatuhkan hukuman selama 10 tahun pemenjaraan (dari tarikh tangkap) dan 10 sebatan rotan.

Di dalam kes Mohd Shazril Hafez bin Ibrahim v. Pendakwa Raya, MRRJ No: T-05(M)-13-01/2021, Mahkamah Rayuan pada 7 Februari 2023 telah mengenepikan hukuman mati terhadap Tertuduh satelah representasi Tertuduh diterima dan dipersetujui oleh Jabatan Peguam Negara Putrajaya dan satu pertuduhan pilihan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah 39A (2) Akta yang sama telah dikemukakan oleh Timbalan Pendakwaraya. Tertuduh mengaku salah di atas pertuduhan pilihan tersebut. Dadah yang terlibat adalah Methamphetamine seberat 75.06 gram. Mahkamah Rayuan telah menjatuhkan hukuman selama 12 tahun pemenjaraan (dari tarikh tangkap) dan 10 sebatan rotan. [44] Setelah mengambil pertimbangan mitigasi Perayu dan penghujahan balas oleh Timbalan Pendakwa Raya yang bijaksana serta trend terhadap hukuman, kami sebulat suara memutuskan seperti berikut:

Rayuan Perayu adalah dibenarkan;

Sabitan untuk pertuduhan di bawah seksyen 39B(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan hukuman pemenjaraan seumur hidup oleh Hakim Mahkamah Tinggi adalah adalah diketepikan;

Perayu disabitkan dengan pertuduhan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39A(2) Akta yang sama;

Perayu dijatuhkan hukuman pemenjaraan selama lima belas tahun (15) dari tarikh tangkap 31 Oktober 2019; dan

Hukuman sebatan dikecualikan terhadap Perayu memandangkan Perayu telah berumur lebih dari lima puluh (50) tahun. Tarikh: 9 Disember 2024 - tt - Azmi bin Ariffin Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Peguam Bagi Perayu : Naizatul Zamrina Binti Karizaman [K.L. CHEE & CO. (KUALA LUMPUR)] Pendakwa Raya Bagi Responden : TPR Fauziah Binti Daud Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara, Putrajaya