Pendakwa Raya v SYAFWANA TRADING (KA-44-4-03/2025)

SYAFWANA TRADING

SITI MURNI BINTI ABU HASSAN

HALIMAH BINTI BAKAR (NO. KP: 770919-02-6160) …RESPONDEN-RESPONDEN Alasan Penghakiman

Pemohon dalam Permohonan ini telah memfailkan satu Notis Usul (Kandungan 1) pada 6.3.2025 bagi perintah-perintah seperti berikut: a) Untuk disiarkan satu Notis dalam Warta di bawah subseksyen 61(2) Akta Pencegahan Pengubahan Wang Haram, Pencegahan Pembiayaan Keganasan dan Hasil S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w daripada Aktiviti Haram 2001 [Akta 613] bagi memanggil mana-mana pihak ketiga yang menuntut mempunyai apa-apa kepentingan mengenai harta yang disenaraikan supaya hadir di hadapan Mahkamah untuk menunjukkan sebab mengapa harta-harta yang telah disita itu tidak boleh dilucuthakkan; b) Setelah pendengaran notis kepada pihak ketiga tersebut, untuk Mahkamah ini melucuthakkan harta-harta berikut kepada Kerajaan Persekutuan iaitu: - Wang berjumlah RM277,771.31 dan apa-apa pertambahan kepadanya dalam akaun Maybank Islamic Berhad bernombor 552077417647 milik Syafwana Trading (Nombor Pendaftaran Perniagaan: FA0059812- K) yang beralamat di Maybank Islamic Berhad cawangan Pulau Langkawi, Kedah yang disita pada 11.06.2024; c) Sebarang perintah lain atau lanjut yang difikirkan adil, patut dan sesuai oleh Mahkamah yang Mulia ini.

Permohonan Pemohon ini telah disokong oleh afidavit-afidavit berikut: a) Afidavit Sokongan yang diikrarkan oleh Wan Nur Amanina binti Wan Din (No. KP: 900605-14-6162), seorang Timbalan S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w Pendakwa Raya di Bahagian Pendakwaan, Jabatan Peguam Negara pada 27.2.2025 (Kandungan 2); b) Afidavit Sokongan yang diikrarkan oleh Inspektor Muhammad Asyrul bin Ismail (No. Polis: G/27765), seorang Pegawai Penyiasat Polis DiRaja Malaysia (PDRM) bagi kes Predikat yang disiasat di bawah seksyen 420 Kanun Keseksaan [Akta 574] pada 3.3.2025 (Kandungan 3); dan c) Afidavit Sokongan yang diikrarkan oleh Inspektor Nooradila binti Dingka (No. Polis: G26373), seorang Pegawai Penyiasat Polis DiRaja Malaysia (PDRM) bagi kes AMLA yang disiasat di bawah subseksyen 4(1) Akta 613 pada 27.2.2025 (Kandungan 4).

Responden-Responden telah memfailkan Afidavit-Afidavit Jawapan bagi mencabar permohonan Pemohon ini. Afidavit-Afidavit tersebut adalah seperti yang berikut: a) Afidavit Jawapan Responden-Responden yang diikrarkan oleh Thaulat Rahman bin Habibullah Khan (No. KP: 751001- 07-5651), Pengarah Urusan bagi Responden Pertama pada 15.6.2025 (Kandungan 11); b) Afidavit Jawapan Responden Kedua yang diikrarkan pada 14.7.2025 (Kandungan 17); S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w c) Afidavit Jawapan Responden Ketiga yang diikrarkan pada 14.7.2025 (Kandungan 18).

Lanjutan daripada Afidavit-Afidavit Jawapan yang telah difailkan oleh Responden-Responden, Pemohon telah turut memfailkan Afidavit Balasan seperti yang berikut: a) Afidavit Balasan Pemohon yang diikrarkan oleh Wan Nur Amanina binti Wan Din (No. KP: 900605-14-6162), seorang Timbalan Pendakwa Raya di Bahagian Pendakwaan, Jabatan Peguam Negara pada 4.7.2025 (Kandungan 12) – bagi membalas Afidavit Jawapan Responden-Responden bertarikh 15.6.2025 (Kandungan 11); b) Afidavit Tambahan yang diikrarkan oleh Inspektor Nooradila binti Dingka (No. Polis: G26373), seorang Pegawai Penyiasat Polis DiRaja Malaysia (PDRM) bagi kes AMLA yang disiasat di bawah subseksyen 4(1) Akta 613 pada 17.7.2025 (Kandungan 20) – sebagai tambahan kepada Afidavit Sokongan (Kandungan 4); c) Afidavit Tambahan (2) yang diikrarkan oleh Inspektor Nooradila binti Dingka (No. Polis: G26373), seorang Pegawai Penyiasat Polis DiRaja Malaysia (PDRM) bagi kes AMLA yang disiasat di bawah subseksyen 4(1) Akta 613 pada 31.7.2025 (Kandungan 24) – sebagai tambahan S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w kepada Afidavit Sokongan (Kandungan 4) dan Afidavit Tambahan (Kandungan 20); dan d) Afidavit Balasan Pemohon yang diikrarkan oleh Wan Nur Amanina binti Wan Din (No. KP: 900605-14-6162), seorang Timbalan Pendakwa Raya di Bahagian Pendakwaan, Jabatan Peguam Negara pada 31.7.2025 (Kandungan 25) – bagi membalas Afidavit Jawapan Responden Kedua (Kandungan 17) dan Afidavit Jawapan Responden Ketiga (Kandungan 18).

Selanjutnya, Responden-Responden juga telah memfailkan Afidavit Jawapan Tambahan Responden-Responden yang diikrarkan oleh Thaulat Rahman bin Habibullah Khan (No. KP: 751001-07-5651), Pengarah Urusan bagi Responden Pertama pada 3.8.2025 (Kandungan 28).

Pada tarikh pendengaran Permohonan ini pada 19.8.2025, pihak Responden-Responden telah mengemukakan bantahan awal ke atas Permohonan Pemohon ini atas alasan bahawa asas kepada Permohonan pelucuthakan harta yang dipohon tidak wujud semasa Afidavit-Afidavit Sokongan (Kandungan 2 dan 4) yang menyokong Permohonan ini diikrarkan. S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w Responden-Responden menghujahkan bahawa Afidavit Sokongan (Kandungan 2 dan 4) merupakan keterangan berbentuk dengar cakap (hearsay) dan tidak boleh diterimapakai sebagai keterangan.

Di samping itu juga, dihujahkan bahawa Permohonan Pemohon ini merupakan Permohonan pelucuthakan harta yang menggunapakai Afidavit sepenuhnya, maka Permohonan Pemohon bukanlah suatu permohonan interlokutori, sebaliknya bersifat muktamad (final), dan dengan itu pematuhan kepada prinsip penggunaan dan pemakaian Afidavit hendaklah ditafsirkan dan dipatuhi dengan ketat. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH TERHADAP BANTAHAN

Asas kepada bantahan awal Responden-Responden adalah berdasarkan kepada fakta seperti yang berikut: a) Notis Usul (Kandungan 1) Pemohon bertarikh 6.3.2025 secara umumnya melibatkan permohonan bagi pelucuthakan harta yang terkandung dalam akaun Maybank Islamic Berhad bernombor 552077417647 milik Responden Pertama; S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w b) Notis Usul (Kandungan 1) tersebut disokong oleh Afidavit Sokongan yang diikrarkan oleh Timbalan Pendakwa Raya (Kandungan 2) bertarikh 27.2.2025 (“Afidavit TPR”), Afidavit Sokongan yang diikrarkan oleh Inspektor Muhammad Asyrul bin Ismail (Kandungan 3) bertarikh 3.3.2025 (“Afidavit Predikat”), dan Afidavit Sokongan Inspektor Nooradila binti Dingka (Kandungan 4) bertarikh 27.2.2025 (“Afidavit AMLA”); c) Afidavit TPR dan Afidavit AMLA telah diikrarkan pada 27.2.2025, manakala Afidavit Predikat telah diikrarkan pda 3.3.2025; d) Perengan 4 Afidavit TPR secara jelas menyatakan bahawa Afidavit TPR tersebut difailkan bagi ‘menyokong Notis Usul tersebut, Afidavit Predikat dan Afidavit AMLA dalam permohonan ini’. e) Perenggan 4 Afidavit AMLA juga jelas menyatakan bahawa Afidavit AMLA tersebut difailkan bagi ‘menyokong Notis Usul tersebut, Afidavit TPR dan Afidavit Predikat’. f) Kandungan Afidavit TPR (Kandungan 2) pada perenggan 3 hingga 7 membuat rujukan kepada Afidavit Predikat (Kandungan 3); g) Kandungan Afidavit AMLA (Kandungan 4) pada perenggan 3 hingga 10 juga membuat rujukan kepada Afidavit Predikat (Kandungan 3).

Secara keseluruhan, isu bantahan awal yang ditimbulkan oleh Responden-Responden adalah berkaitan pematuhan kepada pemakaian Afidavit yang betul sebagaimana diperuntukkan di bawah Aturan 41, Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012. Secara spesifik, peruntukan yang dirujuk adalah Aturan 41 Kaedah 5 yang memperuntukkan seperti yang berikut: “Contents of affidavit (O. 41, r. 5)

(1) Subject to Order 14, rules 2(2) and 4(2), to paragraph (2) of this rule and to any order made under Order 38, rule 3, an affidavit may contain only such facts as the deponent is able of his own knowledge to prove.

An affidavit sworn for the purpose of being used in interlocutory proceedings may contain statements of information of belief with the sources and grounds hereof.”.

Pertamanya berkenaan isu bahawa Permohonan di bawah subseksyen 56(1) Akta 613 ini bukanlah suatu permohonan interlokutori kerana keputusan atau perintah yang boleh dikeluarkan oleh Mahkamah ini adalah bersifat muktamad (final). Dengan itu kandungan afidavit-afidavit yang menyokong tidak boleh mengandungi keterangan berbentuk dengar cakap (hearsay).

Subseksyen 56(1) Akta 613 memperuntukkan seperti yang berikut: “Pelucuthakan harta jika tiada pendakwaan

(1) Tertakluk pada seksyen 61, jika berkenaan dengan apa-apa harta yang disita di bawah Akta ini tiada pendakwaan atau sabitan bagi suatu kesalahan di bawah subseksyen 4(1) atau suatu kesalahan membiayai keganasan, Pendakwa Raya boleh, sebelum tamat tempoh dua belas bulan dari tarikh penyitaan itu, atau jika terdapat suatu perintah pembekuan, dua belas bulan dari tarikh pembekuan itu, memohon kepada seorang hakim Mahkamah Tinggi untuk mendapatkan suatu perintah pelucuthakan harta itu jika dia berpuas hati bahawa harta itu ialah—

hal perkara atau keterangan yang berhubungan dengan pelakuan kesalahan itu;

harta pengganas;

hasil daripada aktiviti haram; atau

peralatan kesalahan.”.

Subseksyen 56(1) Akta 613 merupakan satu peruntukan yang membolehkan sesuatu harta yang telah disita untuk dilucuthakan kepada Kerajaan Persekutuan, walaupun tiada sebarang Pendakwaan diteruskan ataupun sabitan direkodkan. Kesan kepada perintah di bawah subseksyen 56(1) Akta 613 ini adalah penarikan atau pembatalan hak oleh pemilik asal ke atas harta yang terlibat dan pemindahan hak ke atas harta tersebut kepada Kerajaan Persekutuan. Dalam hal ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa suatu perintah di bawah subseksyen 56(1) ini adalah jelas suatu perintah berbentuk muktamad (final) dan bukannya suatu perintah berbentuk interlokutori.

Merujuk kepada nas yang dirujuk oleh Responden-Responden dalam kes Ganad Media Sdn Bhd v Dato' Bandar Kuala Lumpur (No 1) [2001] MLJU 683: “Interlocutory proceedings An argument was advanced by the defendant that the affidavits of Zainal Abidin Bin Md Zain were filed in the present proceedings for the purpose of interlocutory proceedings and, on this basis, it was pointed out that the affidavits of this individualmust be rendered admissible. Indeed, the summons in chambers dated February 23, 2001 in enclosure 5 that was filed by the plaintiff for an ex parte interim injunction, the summons in chambers dated March 2, 2001 in enclosure 10 S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w that was filed by the defendantto set aside the ex parte order dated February 24, 2001, and, finally, the summons in chambers in enclosure 17 dated March 2, 2001 filed by the plaintiff for an inter partes interim injunction were all in the nature of interlocutory proceedings. Lee Hun Hoe C.J. (Borneo) in Perumahan Farlim (Pg) Sdn Bhd & Ors v Cheng Hang Guan & Ors (1989) 3 MLJ 223 S.C. had occasion to consider the meaning to be attached to the word “interlocutory”. At page 227 of the report, this was what his Lordship had to say: “The object of an interlocutory interim injunction is to preserve mattersin status quo until the case be tried. Such an injunction is therefore usually so framed as to continue in force until the hearing of the cause or until further order. It cannot be considered in argument as affecting the ultimate decision of a cause. In Gilbert v Endean [1878] 9 Ch D 259 at pp 268-9, the matter was clearly stated by Cotton LJ at p 268: ‘...those applications only are considered interlocutory which do not decide the rights of parties, but are made for the purpose of keeping things in status quo till the rights can be decided, or for the purpose of obtaining some direction of the court as to how the causeis to be conducted, as to what is to be done in the progress of the cause for the purpose of S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w enabling the court ultimately to decide upon the rights of the parties.’ The same matters before us were argued in the court below. The learned judge had dealt with them in some detail. We have not been persuaded that the learned judge was wrong. We have no reason to interfere with his decision. Accordingly, we would dismiss the appeal with costs. Deposit to the defendantson account of taxed costs.” Of course, what Cotton L.J. said in Gilbert v Endean (1878) 9 Ch D 259 was correct. Applications whichare interlocutory would certainly not decide the rights of the parties. Jeffrey Pinsler in his book entitled, “Civil Procedure”, a 1994 edition, echoed the same sentiments at page 38 thereof: “Theimportance of the interlocutory proceeding lies in the availability and willingness of the court to grant interim relief when appropriate and to ensure that in any situation, the interests of justice are fully served. In most situations, this jurisdiction isbrought into being by the application of a party in relation to a particular issue or problem, and therefore initiative is a vital element in the interlocutory process.” S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w The test to determine whether anorder is interlocutory or final can be found in the case of Bozon v Altrincham U.D.C.

1 KB 547, 548. There Lord Alverstone C.J. said: “Does the .....order,as made, finally dispose of the rights of the parties? If it does, then I think it ought to be treated as a final order, but if it does not, it is then, in my opinion, an interlocutory order.”. [penekanan ditambah]

Dalam hal keadaan perintah di bawah subseksyen 56(1) Akta 613 bukanlah suatu perintah berbentuk interlokutori, maka peruntukan Aturan 41 Kaedah Kecil 5(2) adalah tidak terpakai. Sehubungan itu, menurut Aturan 41 Kaedah Kecil 5(1), sesuatu fakta yang hendak dinyatakan di dalam sesuatu afidavit hendaklah merupakan suatu fakta yang boleh dibuktikan oleh deponen melalui pengetahuannya sendiri.

Selanjutnya, rujukan kepada Afidavit TPR dan Afidavit AMLA (Kandungan 2 dan 4), jelas menunjukkan bahawa fakta yang dinyatakan berkenaan kesalahan predikat yang terlibat dalam Permohonan Pemohon adalah merujuk kepada Afidavit Predikat yang diiikrarkan pada 3.3.2025, sedangkan Afidavit TPR dan Afidavit AMLA pula telah diikrarkan pada 27.2.2025.

Rujukan Mahkamah ini kepada Afidavit Predikat (Kandungan 3) jelas menunjukkan bahawa perenggan 5 hingga 8 Afidavit tersebut merupakan pengataan fakta berkenaan kewujudan kesalahan predikat yang disiasat.

Responden-Responden menghujahkan bahawa Permohonan pelucuthakan harta di bawah seksyen 56(1) Akta 613 adalah berasaskan kepada kewujudan kesalahan predikat yang mana berdasarkan Permohonan ini adalah bersandarkan kepada fakta yang dinyatakan di dalam Afidavit Predikat yang hanya diikrarkan pada 3.3.2025. Dihujahkan bahawa fakta yang dinyatakan dalam Afidavit TPR dan Afidavit AMLA adalah merupakan keterangan dengar cakap (hearsay) kerana rujukan yang dibuat di dalam kedua-dua Afidavit tersebut berkenaan kewujudan kesalahan predikat adalah berasaskan kepada Afidavit Predikat yang belum lagi wujud semasa Afidavit TPR dan Afidavit AMLA tersebut diikrarkan.

Kedua-dua Afidavit TPR dan Afidavit AMLA telah diikrarkan sebelum Afidavit Predikat diikrarkan. Rujukan berkenaan kesalahan predikat dalam kedua-dua Afidavit TPR dan Afidavit AMLA merujuk kepada fakta di dalam Afidavit Predikat. Namun begitu, pada ketika kedua-dua Afidavit TPR dan Afidavit AMLA diikrarkan, fakta dalam Afidavit Predikat masih lagi belum wujud. Pengataan fakta dalam kedua-dua Afidavit TPR dan Afidavit AMLA yang merujuk kepada Afidavit Predikat bertujuan S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w membuktikan bahawa kesalahan predikat tersebut benar-benar wujud. Akan tetapi dalam keadaan keterangan dalam Afidavit Predikat masih lagi belum wujud semasa Afidavit TPR dan Afidavit AMLA diikrarkan, menunjukkan bahawa fakta tersebut tidak dapat dibuktikan. Sehubungan itu, pengataan fakta yang dinyatakan dalam kedua-dua Afidavit tersebut adalah keterangan dengar cakap (hearsay) yang mana pembuktian kewujudan kesalahan predikat tidak wujud dan tidak lagi dibuktikan semasa ianya diikrarkan.

Sebagaimana yang telah diputuskan dalam kes Subramaniam v Public Prosecutor [1956] CLJU 115: “In ruling out peremptorily the evidence of conversation between the terrorists and the appellant the trial judge was in error. Evidence of a statement made to a witness by a person who is not himself called as a witness may or may not be hearsay. It is hearsay and inadmissible when the object of the evidence is to establish the truth of what is contained in the statement. It is not hearsay and is admissible when it is proposed to establish by the evidence, not the truth of the statement, but the fact that it was made. The fact that the statement was made, quite apart from its truth, is frequently relevant in considering the mental state and conduct thereafter of the witness or of some other person in whose presence the statement was made. In the case before their Lordships statements could have been made to the appellant by the S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w terrorists, which, whether true or not, if they had been believed by the appellant, might reasonably have induced in him an apprehension of instant death if he failed to conform to their wishes.”.

Juga sebagaimana yang telah diputuskan dalam kes Dato’ Sri Mohd Najib Bin Tun Hj Abdul Razak v. Tony Pua Kiam Wee Dan Satu Lagi [2016] 11 MLJ 22 “[53] Berdasarkan kepada nas-nas di atas, mahkamah berpuas hati bahawa butiran dalam eksh TP2 adalah keterangan dengar cakap. Keterangan dengar cakap ini bukanlah suatu keterangan yang boleh diterima pakai (admissible) kerana keperluan dalam A 41 k 5(2) Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 perlu di patuhi dengat ketat memandangkan permohonan defendan pertama di lampiran 13 adalah satu final order.”.

Walaupun keputusan dalam kes di atas merujuk kepada Aturan 41 Kaedah Kecil 5(2), tetapi keputusan tersebut dengan jelas merujuk kepada prinsip panggunaan Afidavit yang perlulah dipatuhi dengan ketat apabila melibatkan suatu ‘final order’ dan bahawa keterangan dengar cakap (hearsay) adalah keterangan yang tidak boleh diterima pakai sebagai keterangan.

Sehubungan itu, Mahkamah ini bersetuju dengan bantahan awal Responden-Responden bahawa Permohonan Pemohon ini telah diasaskan kepada keterangan yang tidak disokong kerana kewujudan Afidavit Predikat yang dirujuk dalam Afidavit TPR dan Afidavit AMLA adalah berasaskan kepada keterangan dalam Afidavit Predikat yang tidak wujud pada ketika kedua-dua Afidavit tersebut diikrarkan (keterangan dengar cakap). Selanjutnya, Mahkamah ini juga bersetuju dengan hujahan Responden-Responden bahawa suatu permohonan melibatkan pelucuhakan harta perlulah diteliti dan dinilai secara ketat (strict).

Sehubungan itu, Mahkamah dengan ini membenarkan bantahan awal pihak Responden-Responden, dan susulan itu juga, permohonan Pemohon melalui Notis Usul (Kandungan 1) tidak lagi mempunyai asas dan permohonan Pemohon sebagaimana dalam Kandungan 1 bilangan 2 juga adalah ditolak. S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w

Pihak Pemohon telah memohon penggantungan pelaksanaan keputusan Mahkamah ini sementara menunggu rayuan dikemukakan, dan memandangkan harta yang terlibat dalam Permohonan ini merupakan hal perkara (subject matter) kepada Permohonan ini, Mahkamah dengan ini telah membenarkan permohonan penggantungan pelaksanaan tersebut. Bertarikh 31 Oktober 2025 Evawani (Evawani Farisyta binti Mohammad) Hakim Mahkamah Tinggi Jenayah (2) Alor Setar, Kedah S/N RhyCETbmp0Kx0tRxnG0x1w Peguam bagi pihak Pemohon: Wan Nur Amanina binti Wan Din Timbalan Pendakwa Raya Bahagian Pendakwaan Jabatan Peguam Negara Putrajaya Peguam bagi pihak Responden-Responden: Burhanudeen bin Abdul Wahid