Pendakwa Raya v ZAINUDIN BIN ABD WAHAB (JA-43(A)-3-10/2024)

ZAINUDIN BIN ABD WAHAB (NO K/P : 710211125417)

MUHAMMAD AZIMUDDIN ANWAR BIN AMIR HAMZAH (NO K/P : 950223016173) ALASAN PENGHAKIMAN PENGENALAN [1] Permohonan semakan ini difailkan oleh Puan Majistret Mahkamah Majistret Johor Bahru, Johor di bawah seksyen 323(1) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ). [2] Permohonan ini bertujuan memohon kepada Mahkamah untuk menyemak dan mengesahkan sama ada terdapat keperluan bagi pegawai penyiasat daripada Suruhanjaya Pencegah Rasuah Malaysia (SPRM) usai tempoh reman memohon satu perintah pelepasan OYDS dengan jaminan bersyarat. FAKTA KES [3] Pada 23/10/2024, Pegawai Penyiasat daripada SPRM telah membawa OYDS-OYDS ke Mahkamah Majistret Johor Bahru, Johor bagi satu permohonan perintah reman di bawah s. KTJ. Majistret telah membenarkan OYDS-OYDS ditahan reman selama enam (6) hari bermula pada 23.10.2024 sehingga 28.10.2024. [4] Seterusnya pada 28.10.2024, Pegawai Penyiasat telah membawa kedua-dua OYDS di hadapan Majistret semula untuk mendapatkan satu perintah pembebasan daripada tahanan reman. Bersama-sama permohonan pelepasan tersebut, Pegawai Penyiasat turut memohon daripada Majistret satu perintah jaminan di mana OYDS1 dikenakan jaminan sebanyak RM10, 000 dan melapor diri di SPRM setiap satu (1) bulan, dan OYDS 2 juga dikenakan jaminan sebanyak RM10,000.00, dengan seorang penjamin warganegara Malaysia dan melapor diri di SPRM setiap dua (2) bulan. OYDS-OYDS juga wajib hadir ke SPRM sekiranya dipanggil bagi tujuan siasatan. [5] Puan Majistret yang mendengar permohonan Pegawai Penyiasat ini telah membenarkan permohonan tersebut bersama-sama syarat sepertimana yang dipohon. Perintah ini dikeluarkan atas kapasiti Majistret sebagai Majistret yang mendengar reman sebagaimana peruntukan seksyen 117 KTJ. ALASAN DALAM PERMOHONAN PEMOHON [6] Bersandarkan kepada s.117 KTJ tidak mengkehendaki Pegawai Penyiasat untuk membawa OYDS-OYDS di hadapan Majistret bagi satu perintah pelepasan setelah tempoh reman tamat. [7] Tiada juga peruntukan berhubung keperluan untuk membuat permohonan melepaskan OYDS daripada tahanan reman dalam Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia 2009 (Akta SPRM 2009). [8] Kesan pemakaian Perintah Tetap Ketua Pesuruhjaya SPRM (PTKP) yang dibuat d bawah s. 12 Akta SPRM bertajuk Prosedur Pengurusan Jamin Orang yang Ditangkap di bawah seksyen 49 Akta SPRM 2009. ISU DIHADAPAN MAHKAMAH [9] Sama ada satu perintah pelepasan reman perlu dikeluarkan setelah tamatnya tempoh penahanan. [10] Sama ada Perintah Tetap Ketua Pesuruhjaya SPRM bertajuk Prosedur Pengurusan Jamin Orang yang Ditangkap terpakai terhadap OYDS-OYDS yang telah selesai reman. [11] Adakah Perintah Tetap Ketua Pesuruhjaya SPRM mempunyai kuasa undang-undang/force of law untuk dikuatkuasakan. BIDANGKUASA MAHKAMAH DALAM PENDENGARAN SEMAKAN [12] Dalam satu permohonan semakan, justifikasi bagi Mahkamah ini berpunca daripada peruntukan s. 31 dan s. 35 Akta Mahkamah Kehakiman 1964 (CJA1964) yang dibaca bersama-sama s. 323 dan s. 325 KTJ. [13] Selain itu, Mahkamah juga merujuk kepada kes Liaw Kwai Wah & Anor v. Public Prosecutor [1987]CLJ (Rep) 163; [1987]1 CLJ 35; [1987]2 MLJ 69 di mana memutuskan seperti berikut: “We would observe that the power of revision is to be exercised in accordance with the law for the time being in force relating to criminal procedure. In the present case that law is the Criminal Procedure Code. We would also observe that the object of the revisionary powers provided for the Code is:…to confer upon criminal courts a kind of paternal or supervisory jurisdiction, in order to correct miscarriage of justice arising from misconception of law, irregularity of procedure, neglect of proper precautions or apparent harshness of treatment, which has resulted on the one hand in some injury to the due maintenance of law and order, or on the other hand, in some undeserved hardship to individuals.” [14] Dengan menggunapakai peruntukan-peruntukan yang tersebut di atas, Mahkamah ini berpandangan isu yang diketengahkan oleh Pemohon wajar diberi perhatian oleh kerana terdapat kekhilafan dari segi undang-undang dan fakta apabila perintah pelepasan tersebut diberikan bersama-sama perintah jaminan ke atas kedua-dua OYDS. [15] Sungguhpun begitu, semasa semakan ini didengar, OYDS-OYDS telah selesai menjalani tahanan reman dan hal ini telah pun menjadi akademik. Namun begitu, ia tidak menghalang Mahkamah ini daripada mendengar dan memutuskan isu yang dibangkitkan dalam permohonan ini memandangkan terdapat persoalan undang-undang yang wajar diputuskan. Rujukan kes Gan Kok Shang & Anor v Public Prosecutor [2024] MLJU 2990 (MR) diputuskan oleh Azmi Ariffin JCA : [41] Having considered the submissions and the authorities, we find that although the issue may be academic, it is one of public interest and would be useful in the administration of justice. Hence, there is compelling justification for this Court to exercise its jurisdiction to hear the appeal on its merits. We therefore find that the second preliminary objection raised by the learned Deputy Public Prosecutor is also without merits and accordingly, we dismiss the preliminary objection. [16] Selain berpaksi kepada prinsip di atas, Mahkamah juga telah mendengar hujahan lisan dan meneliti hujahan bertulis SPRM dan akhirnya berpendapat bahawa perintah yang dikeluarkan oleh Puan Majisret pada 28.10.2024 terhadap OYDS-OYDS bersama-sama syarat tambahan adalah satu ketidakteraturan dalam prosedur reman yang wajib diketepikan sebelum ia menjadi norma baru dalam permohonan reman. Berikut merupakan alasan-alasan Mahkamah dalam membuat keputusan tersebut. SAMA ADA PEMAKAIAN SEKSYEN 117 KTJ MEMPERUNTUKAN PERINTAH UNTUK MELEPASKAN OYDS YANG TELAH SELESAI MENJALANI REMAN [17] Sebagaimana telah diketahui umum, panduan dalam perlaksanaan prosedur berkaitan jenayah terkandung dalam Kanun Tatacara Jenayah. Sepertimana ‘’preamble’’ KTJ iaitu “Suatu Akta yang berhubungan dengan tatacara jenayah”. Dalam kes ini, prosedur reman telah diperuntukan di bawah s. 117, bagi permudahcara s. 117 KTJ diperturunkan seperti yang berikut :

Procedure where investigation cannot be completed within twenty-four hours

Whenever any person is arrested and detained in custody and it appears that the investigation cannot be completed within the period of twenty-four hours fixed by section 28 and there are grounds for believing that the accusation or information is well founded the police officer making the investigation shall immediately transmit to a Magistrate a copy of the entries in the diary hereinafter prescribed relating to the case and shall at the same time produce the accused before the Magistrate.

The Magistrate before whom an accused person is produced under this section may, whether he has or has no jurisdiction to try the case, authorize the detention of the accused in such custody as follows:

if the offence which is being investigated is punishable with imprisonment of less than fourteen years, the detention shall not be more than four days on the first application and shall not be more than three days on the second application; or

if the offence which is being investigated is punishable with death or imprisonment of fourteen years or more, the detention shall not be more than seven days on the first application and shall not be more than seven days on the second application.

The officer making the investigation shall state in the copy of the entries in the diary referred to in subsection (1), any period of detention of the accused immediately prior to the application, whether or not such detention relates to the application.

The Magistrate, in deciding the period of detention of the accused person, shall take into consideration any detention period immediately prior to the application, whether or not such detention relates to the application.

The magistrate in deciding the period of detention of the accused shall allow representations to be made either by the accused himself or through a counsel of his choice.

If the magistrate has no jurisdiction to try the case and considers further detention unnecessary he may order the accused person to be produced before a Magistrate having such jurisdiction or, if the case is triable only by the High Court, before himself or another Magistrate having jurisdiction with a view to transmission for trial by the High Court.

A Magistrate authorizing under this section detention in the custody of the police shall record his reasons for so doing. [18] Seksyen ini telah lengkap membentangkan prosedur yang perlu dipatuhi apabila seseorang yang ditahan melebihi tempoh 24 jam. Peruntukan ini juga selari dengan perlindungan hak asasi setiap warganegara yang dijanjikan di bawah Perkara 5 Perlembagaan Undang-Undang. Memandangkan terdapatnya peruntukan khas bagi reman, maka, ia wajib diikuti dengan rigid. [19] Rujukan kepada kes PP v Ayar [2010] 9 CLJ 1006 (MT) –

The CPC is intended to be an exhaustive pronouncement of the law relating to criminal procedure in Malaysia. Section 3 of the CPC lays down the general rule that all offences under the Penal Code as well as all offences in statutes other than the Penal Code must be inquired into and tried according to the same provisions of the CPC. However, if a particular statute prescribes a special procedure of trial or investigation governing offences committed under that statute, then that statute shall prevail over the CPC. This is the principle of generalia specialibus non derogant: a specific provision in a specific statute overrides a general provision in a general statute. Where the particular statute is silent on the procedure to be followed in an investigation the procedure laid down in the CPC shall then be applicable. (para 16) [20] Berbalik kepada semakan di Mahkamah ini, Mahkamah mendapati Puan Majistret telah bertindak diluar bidang kuasanya apabila mengeluarkan perintah pada 28/10/2024. Sekiranya diteliti, peruntukan s. 117 KTJ ini telah memenesfitasikan dengan jelas prosedur-prosedur wajib dipatuhi semasa reman. Keseluruhan seksyen tersebut tertumpu sepenuhnya terhadap prosedur reman sahaja dan tidak dilanjutkan pemakaiannya terhadap perkara-perkara lain seperti pelepasan atau pembebasan OYDS yang telah selesai menjalani tempoh reman. Sebagaimana yang telah berlaku dalam kes ini, ia juga tidak menyebut berkenaan kuasa Majistret untuk mengeluarkan sebarang perintah tambahan seperti jaminan atau syarat-syarat lain berkaitan pembebasan OYDS. [21] Impak daripada peruntukan ini Mahkamah berpandangan, tiada keperluan untuk membawa semula OYDS di hadapan Majistret usai tempoh reman bagi satu perintah pelepasan dan pembebasan OYDS. Majistret juga tidak diberikan kuasa untuk melangkaui peruntukan ini. [22] Mahkamah ini merujuk kepada keputusan kes Inspector Yusof Hj Othman & Ors v. Kwan Hung Cheong [2018] Supp MLJ 224 yang telah diputuskan di peringkat Mahkamah Persekutuan; “[34] It must be noted that it is the magistrate’s court that has the power to garnt bail and not a magistrate while exercising his power under s 117 of the as stated earlier, s 117 of the CPC makes no mention of a magistrate having power to grant bail. Further there is no requirement for a police officer at the expiry of the remand period to bring back the accused before the magistrate for his release. But, in the present case, for reasons best known to the police, the plaintiff as well as Mr Lai at the expiry of the three days detention was brought by the prosecuting officer before a magistrate’s court. The prosecuting officer’s application before the magistrate’s court was not for further detention under s 117 but for an order that the plaintiff and Mr Lai be released on police bail pendeing completion of police investigation. It is rather unfortunate in his case that the magistrate did not record whether the application by the prosecuting officer for the palintiff and Mr Lai be released on police bail bond was granted or not.” [23] Rentetan daripada kes Inspector Yusof Hj Othman & Ors v. Kwan Hung Cheong dan dibaca bersama-sama peruntukan s. 117 KTJ, kemelut yang menjadi punca kepada semakan di Mahkamah ini telah terungkai sudah. Ringkasnya, tiada keperluan mewajibkan OYDS dibawa semula di hadapan Majistret untuk satu perintah pelepasan dan pembebasan. [24] Oleh itu di dalam semakan ini, Mahkamah berpandangan bahawa Majistret telah terkhilaf apabila membenarkan permohonan Pegawai Penyiasat SPRM bagi perintah pelepasan dan pembebasan OYDS-OYDS tersebut. Kuasa Majistret hanya terhad kepada permohonan reman sahaja. SAMA ADA PERINTAH TETAP KETUA PESURUHJAYA SPRM TERPAKAI TERHADAP OYDS YANG TELAH SELESAI REMAN DAN KESANNYA DI SISI UNDANG-UNDANG [25] Di dalam hujahannya, TPR terpelajar SPRM telah memperkenalkan Mahkamah ini kepada satu lembaran Perintah Tetap Ketua Pesuruhjaya SPRM (PTKP) yang telah dikeluarkan oleh Ketua Pengarah SPRM di bawah peruntukan s. 12 Akta SPRM. PTKP ini menyatakan prosedur pengurusan jamin terhadap orang yang ditangkap di bawah kesalahan dalam Akta SPRM. Bagi kes ini, petikan yang berkaitan adalah seperti di bawah : “Perintah Tetap Ketua Pesurujaya, Suruhanjaya Pencegahan RasuahMalaysia (SPRM), Bab B (Siasatan) Bil.2 Tahun 2014 Prosedur Pengurusan Jamin Orang Yang Ditangkap Di bawah Seksyen 49 Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia 2009 …

3.2 Subseksyen 49(2) Akta ini memberi kuasa kepada mana-mana Pegawai Suruhanjaya untuk melepaskan orang yang ditangkap kerana melakukan kesalahan di bawah Akta ini:- …

3.2.4 Apabila OKT hendak dilepaskan daripada tahanan reman dengan jaminan SPRM, Pegawai Suruhanjaya yang membuat permohonan untuk melepaskan OKT daripada tahanan reman hendaklah memohon kepada Majistret supaya OKT dilepaskan dengan jaminan SPRM. Bagi maksud ini, permohonan hendaklah dicatat dalam Diari Penyiasatan perlepasan OKT daripada tahanan reman dan Pegawai Suruhanjaya yang membuat permohonan hendaklah memastikan majistret berkenaan mencatat dalam Diari Penyiasatan perlepasan OKT samada permohonan OKT dilepaskan dengan jaminan SPRM dibenarkan ataupun tidak.” [26] Daripada perkataan-perkataan yang digunakan dalam PTKP ini, ia mengusulkan kepada Pegawai Penyiasat untuk mendapatkan perintah daripada Majistret yang mendengar reman agar OYDS dilepaskan dengan jaminan SPRM. Seterusnya ia turut mengusulkan Majistret dikehendaki mencatat perintah tersebut di dalam Diari Penyiasatan pegawai yang berkenaan sama ada permohonan tersebut dibenarkan atau ditolak. [27] Adakah usul ini dibolehkan semasa OYDS masih di peringkat reman? Bolehkah ia terpakai sedangkan prosedur reman dibuat di bawah KTJ? Adakah PTKP mempunyai kuatkuasa undang-undang yang lebih tinggi berbanding KTJ? [28] Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan, Yang Dipertua, Dewan Rakyat & Ors v Gobind Singh Deo [2014] 6 MLJ 812 yang diputuskan oleh Suriyadi FCJ – [38] It must be understood that Standing Orders are written rules formulated and formally adopted by the House to regulate its own proceedings, eg how business is arranged or conducted, how the behavior of the Members of Parliament are supposed to behave, and rules to be applied in Committees and the like. Under s 2 of the Houses of Parliament (Privileges and Powers) Act 1952 ‘standing orders’ means the Standing Rules and Orders of the House for the time being in force. It is trite that new Standing Orders may be adopted, suspended, modified and even deleted by way of consensus or by a simple majority vote, on a motion moved by any Member of Parliament (see for analogy House of Commons Procedure and Practice Edition by Robert Marleau and Camille, Montpetit). They remain ‘standing’ or effective until the House states otherwise. Some procedures that have developed through precedents including through rulings made by the Speaker and resolutions of the House may not even be written in the Standing Orders and may only last until the end of a session. [39] By comparison, a piece of legislation, which at its early stage is called a Bill, will have to go through the hassle of three Readings, before being passed by Parliament. In the process enroute to being passed as law, and in order to overcome all the minefields, the Minister, his Deputy or the Parliamentary Secretary will need all the ‘skill, dexterity and astuteness which do not come overnight’ (Reflecting on Cabinet Governing by Rais Yatim p 469). In short, in comparison to an Act, which has to go through much trial and tribulation before being passed as law, a Standing Order’s route is so mild and temporary. Suffice on that reasoning a Standing Order can never be in the same league with a piece of legislation let alone override the Constitution. Robert Marleau and Camille, Montpetit in House of Commons Procedure and Practice in clear terms said: In the hierarchy of Parliamentary procedure, just as statutory provisions cannot set aside constitutional provisions, Standing Orders cannot set aside statutory law. Only Parliament can enact or amend statutory provisions; the House of Commons can adopt its own rules as long as they respect the written constitution and statutory law. [40] It is therefore inconceivable that Parliament, after passing a motion, is permitted to allude to Standing Orders when faced with the want of statutory authority, to suspend the remuneration of the respondent, a course of action that unwittingly renders a constitutional provision meaningless. In the circumstances of the case it is therefore manifestly patent that the motion to disentitle the respondent of his allowance and benefits was devoid of legal foundation. A constitutional protection granted to Members of Parliament by the imperative provision of art 64 of the Federal Constitution, which takes in the form of the Houses of Parliament (Privileges and Powers) Act 1952, could not simply be displaced in the absence of clear law. [29] Pandangan yang sama turut diiktiraf seterusnya di dalam kes terkemudian di Mahkamah Rayuan PP v. Rosman Saprey [2018] 4 MLJ 139, di mana memutuskan bahawa satu Perintah Tetap tidak mempunyai kuat kuasa undang-undang dan ia hanyalah bersifat ‘administrative order’ yang hanya berkuatkuasa di peringkat pentadbiran sahaja. Di perenggan 58 kes ini menyatakan seperti berikut: “[58] Jelasnya Ketua Polis Negara di bawah s 97 Akta Polis, hanya berkuasa mengeluarkan ‘administrative orders’ yang dipanggil sebagai Perintah Tetap (Standing Orders). Perintah Tetap Ketua Polis Negara (PTKPN) dengan itu hanya merupakan perintah-perintah pentadbiran untuk tujuan ‘kawalan dan arahan dan maklumat am Pasukan dan semua badan yang ditubuhkan atau didirikan untuk menjalankan tugas-tugas polis’ di bawah Akta Polis 1967. PTKPN F103 jika pun diperbuat di bawah kuasa yang diberikan oleh s 97 tersebut, hanya bersifat ‘administrative order’ yang tidak dihasratkan untuk mempunyai kuat kuasa undang-undang berbanding dengan peraturan-peraturan atau kaedah-kaedah yang dibuat oleh Menteri di bawah ADB 1952 atau Akta 283. PTKPN F103 dikeluarkan hanya untuk kegunaan PDRM dan diklasifikasikan sebagai dokumen sulit atau rahsia. Maka itu, adalah suatu salah arahan untuk mengatakan PTKPN F 103 mempunyai kuatkuasa undang-undang (force of law). Sesuatu instrumen undang-undang tidak boleh wujud dan berkuat kuasa secara sulit atau diklasifikasikan sebagai rahsia. Di bawah s 47(3) ADB 1952 dinyatakan bahawa semua peraturan yang dibuat di bawah ADB 1952 hendaklah disiarkan dalam warta dan hendaklah dibentangkan dengan seberapa segera yang praktik di Dewan Rakyat. Jelasnya, PTKPN F103 bukan merupakan peraturan-peraturan di bawah ADB 1952 atau Akta 283. PTKPN F103 juga tidak diwartakan. Tidak terdapat juga pengataan di bawah PTKPN F103 bahaw dokumen tersebut dikeluarkan di bawah kuasa s 97 Akta Polis 1967. Sekiranya diandaikan bahawa PTKPN F103 dikeluarkan oleh Ketua Polis Negara di bawah s 97 Akta Polis 1967, ianya masih tidak mempunyai kuat kuasa undang-undang kerana s 47 ADB 1952 (Akta 234) dan s 28 Akta Pemulihan Dadah (Rawatan dan Pemulihan) 1983 (Akta 283) hanya memberi kuasa sedemikian kepada Menteri untuk membuat peraturan-peraturan atau kaedah-kaedah yang berkaitan dengan penguatkuasaan dan operasi kedua-dua Akta tersebut.” [31] Sahih bahawa Perintah Tetap Ketua Pesuruhjaya SPRM ini hanya terpakai secara dalaman SPRM sahaja dan tidak mengikat pihak-pihak di bawah undang-undang. [32] Dengan membandingkan prinsip kes di atas dan semakan di hadapan Mahkamah ini, dapat disimpulkan bahawa KTJ mempunyai kuatkuasa undang-undang yang lebih tinggi berbanding PTKP. Kanun Tatacara Jenayah telah mempersembahkan satu peruntukan khas berkaitan prosedur reman. Selain itu juga KTJ merupakan satu Akta yang telah diluluskan oleh Parlimen setelah melalui proses-proses gubalan yang ketat dan rigid berbanding PTKP. Maka, tidaklah terlalu ekstrim bagi Mahkamah ini berpandangan bahawa PTKP tidak boleh melangkaui s. 117 KTJ dalam hal reman. [33] Oleh itu, secara ghalibnya, tiadalah keperluan untuk OYDS dibawa semula di hadapan Majistret bagi mendapatkan perintah pelepasan setelah selesainya tempoh reman OYDS. Bagi menguatkan pandangan ini, suka Mahkamah merujuk semula kepada kes Inspector Yusof Hj Othman & Ors v. Kwan Hung Cheong yang turut menyatakan pendirian yang sama. [34] Jadi, adakah SPRM atau mana-mana pihak penguatkuasaan tidak diperuntukkan sebarang remedi atau alternatif apabila melibatkan OYDS yang terpaksa dilepaskan sesudah reman? Hal ini biasa terjadi kepada pihak PDRM seusai reman namun siasatan masih berlangsung. PEMAKAIAN S. 118 DAN S. 388 KTJ [35] Usah khuatir, seperti peribahasa Melayu - Tidak memandang bulu, tidak melihat rupa! Mahkamah mendapati terdapat beberapa kes-kes terdahulu yang menawarkan remedi/alternatif bagi menangani isu ketidakhadiran saksi-saksi/OYDS sesudah dilepaskan daripada reman. Malah, di dalam KTJ juga telah lama memperuntukkan remedi/alternatif tersebut, antaranya melalui s. 118(1) dan s. 388. Mahkamah ini mengupas terlebih dahulu peruntukan s. 118 KTJ, diperturunkan seperti yang berikut :

Police officer may require bond for appearance of complainant and witnesses

If upon a police investigation made under this Chapter it appears to the officer making the investigation that there is sufficient evidence or reasonable ground of suspicion to justify the commencement or continuance of criminal proceedings against any person, the officer shall require the complainant, if any, and so many of the persons who appear to the officer to be acquainted with the circumstances of the case, as he thinks necessary, to execute a bond to appear before a Magistrate’s Court therein named and give evidence in the matter of the charge against the accused.

The officer in whose presence the bond is executed shall send it to the Magistrate’s Court.

If any complainant or witness refuses to execute the bond, that officer shall report the same to the Magistrate’s Court which may then in its discretion issue a warrant or summons to secure the attendance of the complainant or witness before itself to give evidence in the matter of the charge against the accused. [36] Berdasarkan kepada manfaat yang diusulkan di atas, Mahkamah merujuk kepada PP v Resty Agpalo & Ors [2011] 2 CLJ 441 (MR) yang diputuskan oleh Suriyadi Halim Omar JCA - [11] To overcome its shortcoming the prosecution attempted to tender the statements (ID127 and ID128) of Razbean recorded under s. 112 of the Criminal Procedure Code, as he was nowhere to be found. The attempt to have it tendered was rejected by the learned judge on several grounds. He found amongst others, that the prosecution failed to fulfil the prerequisites stipulated in s. 32(1)(i) of the Evidence Act 1950, failed to take reasonable steps to ensure Razbean’s attendance to give his evidence in court, failed to track down the material witness or at least put him under bond as per s. 118(1) of the Criminal Procedure Code, and the signatures of Razbean in ID127 were not the same with his signatures in ID128 A-D. ID 128 A-D is the supplement of ID 127. It was obvious to us that without ID127 and ID 128 the prosecution’s position was untenable as without them there would be no evidence to support the prosecution’s case against R3. [37] Seterusnya di dalam kes PP v Ang Kian Chai [2012] 1 LNS 389 di Mahkamah Rayuan oleh Abdul Malik Ishak JCA - [24] At the very least the prosecution should have tendered the s. 112 statement of Chen Jing to bridge the gap in the prosecution’s case. It cannot be denied that Chen Jing was put on a bond to appear as a witness. That bond was executed pursuant to s. 118 of the Criminal Procedure Code (“CPC”) and the bond was marked as exh. “P77” and it was worded in this way (see p. 202 of the appeal record at jilid 2): [38] Penggunaan s. 118(1) KTJ ini juga turut diketengahkan berikutnya dalam kes Yap You Jee v PP & Other Appeals [2015] 7 CLJ 897 di Mahkamah Rayuan oleh Tengku Maimun Tuan Mat JCA - [56] Mr Gooi contended that all the efforts were done at the eleventh hour whilst in the midst of the trial and that the prosecution had failed to avail itself of the various provisions in the CPC namely ss. 47, 49, 118 and 396 on the issuance of warrants and the execution of a bond to ensure the attendance of Raizul in court. Relying on PP v. Lee Jun Ho & Ors [2009] 4 CLJ 90; [2011] 6 MLJ 220, Mr Gooi submitted that Raizul is an important witness in this case who can unfold the narratives of the prosecution’s case and that the failure of the police to take all reasonable and practicable steps to trace Raizul rendered his statement inadmissible under s. 32 of the Evidence Act 1950. [39] Nah, siapa sangka, peruntukan ini telah lama ada tetapi jarang-jarang digunakan. Berdasarkan kepada kes-kes yang dirujuk di atas, Mahkamah berpandangan remedi/alternative ini berperanan sebagai ‘wild card’ kepada pihak penguatkuasaan. [40] Seterusnya, satu lagi alternatif yang dicadangkan ialah peruntukan s. 388 KTJ. Pemakaian seksyen ini tertumpu kepada pengawalan terhadap pergerakan OYDS-OYDS setelah reman tamat, bahasa pasarnya, ‘jamin polis.’ [41] Di dalam kes Mahkamah Persekutuan, Inspector Yusof Hj Othman & Ors v. Kwan Hung Cheong yang telah membincangkan dengan jelas peruntukan s. 388 ini dan saling kaitannya dengan peranan polis : [26] It usually occurs that investigations could not be completed within the detention period granted by the magistrate under s 117 of the CPC. Section 388 of the CPC is there to assist the police. It empowers the police to release the accused person on police bail, while the investigations are still in progress. Thus, it is my respectful view that the trial judge had erred in deciding that the power of the police officer to release any person accused of a non-bailable offence under s 388 of the CPC is only exercisable before the accused person is produced before a magistrate under s 117 of the CPC. Section 388 of the CPC makes no such provision. Neither does such a provision under s 117 of the CPC exsist. Thus, to uphold the decision of the trial judge on this issue will have the effect of defeating the intent and purpose of s 388 of the CPC. [27] Based on the above reasoning, it is my view that question 1 should be answered in the positive. It means that it is lawful for the police to issue police bail under s 388(1) of the CPC against the accused person who has been released by a magistrate after a detention under s 177 of the CPC.” [42] Dengan membanding semakan ini dan fakta kes di atas, anomali wujud apabila permohonan jamin ini dibuat kepada Majistret yang mendengar reman, sayang, di mana ia sepatutnya dibuat sebaliknya. Permohonan tersebut sewajarnya dibuat bebas daripada prosedur reman, sebagaimana yang terjadi dalam kes di atas, ia bergerak sendirian, …The prosecuting officer’s application before the magistrate’s court was not for further detention under s 117 but for an order that the plaintiff and Mr Lai be released on police bail pending completion of police investigation. [43] Oleh yang demikian, Mahkamah berpandangan jaminan di bawah s. 388 KTJ boleh dibuat terhadap OYDS-OYDS ini sebagai alternatif dengan syarat seperti mana dibenarkan di bawah s. 390 KTJ. Walaubagaimana pun, peruntukan ini masih boleh dipohon memandangkan tidak wujud sebarang peruntukan yang menghalang pihak penguatkuasaan daripada berbuat demikian. [44] Berbalik kepada semakan di Mahkamah ini, walaupun kes-kes yang dirujuk menegaskan bahawa penguatkuasaan seksyen tersebut terletak kepada pihak polis, namun, ia juga terpakai kepada SPRM sebagai salah satu badan penguatkuasaan di negara ini. Secara spesifiknya, Akta SPRM 2009 telah menyuluh dengan terang keseragaman ini di bawah s. 29(3) yang menyatakan seperti berikut: “29(3) Jika seseorang pegawai Suruhanjaya mempunyai sebab untuk mengesyaki pelakuan suatu kesalahan di bawah Akta ini berikutan dengan suatu aduan yang dibuat di bawah subseksyen

atau maklumat yang diterima selainnya olehnya, dia hendaklah menyebabkan penyiasatan dibuat dan bagi maksud itu boleh menjalankan segala kuasa penyiasatan yang diperuntukan di bawah Akta ini dan Kanun Tatacara Jenayah.” KEPUTUSAN [45] Intihanya, Mahkamah ini membuat keputusan untuk menyebelahi Pemohon yang mana kesan daripada itu perintah yang dikeluarkan oleh Majistret pada 28.10.2024 diakaskan. Perintah tersebut adalah terbatal serta merta memandangkan ia tidak mempunyai kuatkuasa undang-undang. Bertarikh: Mac 2025 ~SIGNED~ (SURIYATI HASIMAH BINTI MOHD HASHIM) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya Johor Bahru PEMOHON Muhammad Asraf Bin Mohamed Tahir Timbalan Pendakwa raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia OYDS Tidak dikemukakan