Pendakwa Raya v AMBANK (M) BERHAD (JK-89-18-08/2024)

Permohonan ini telah difailkan Pengadu bagi mendapatkan satu Perintah Perlucutanhak terhadap sebuah kenderaan berjenama Toyota Estima dengan nombor pendaftaran WUG 3138 menurut seksyen 128(4) Akta Kastam 1967 (selepas ini dirujuk sebagai “Akta Tersebut”).

Responden yang telah diserahkan dengan kertas-kertas kausa mengusulkan bantahan awal berkenaan permohonan Pengadu. Ini adalah keputusan berkenaan bantahan awal yang dikemukakan oleh Responden.

Pada 13.8.2022 jam lebih kurang 7.30 pagi sepasukan Pegawai Kastam Penguatkuasaan Batu Pahat telah mengejar sebuah kenderaan jenis Toyota Estima berwarna hitam dengan nombor pendaftaran WUW 9778 (pendaftaran palsu) (nombor pendaftaran sebenar WUG 3138) (selepas ini dirujuk sebagai “Kenderaan tersebut”) di Jalan Utama Yong Peng menghala ke bandar Muar.

Kenderaan tersebut berjaya ditahan di tepi jalan berhampiran Pekan Parit Yaani. Pemandu kenderaan tersebut berjaya melarikan diri meninggalkan kenderaan tersebut ke kawasan rumah kedai berhampiran dan berjaya melarikan diri selepas dikejar oleh beberapa orang anggota pasukan serbuan. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Hasil pemeriksaan lanjut kenderaan tersebut mendapati kenderaan tersebut mempunyai muatan bir-bir yang disyaki barang larangan import. Kenderaan tersebut dan bir-bir tersebut dihantar ke Stor Penguatkuasaan Batu Pahat pada 13.8.2022. Pegawai Penyiasat telah menghantar satu permohonan pemeriksaan kenderaan bertarikh 14.09.2022 ke Jabatan Kimia Malaysia bagi tujuan pengesahan nombor chasis dan nombor enjin kenderaan.

Pegawai Kimia telah mengesahkan melalui Laporan Kimia bertarikh 15.09.2022 bahawa nombor chasis ACR50-0036637 dan nombor enjin 2AZ F034249 dalam kenderaan tersebut adalah merupakan nombor asal dan tiada kacau ganggu pada nombor chasis dan nombor enjin kenderaan tersebut.

Seterusnya, pegawai penyiasat menghantar surat bertarikh 12.09.2022 ke Jabatan Pengangkutan Jalan dan Jabatan tersebut mengesahkan melalui surat bertarikh 13.09.2022 bahawa pemilik berdaftar bagi kenderaan tersebut adalah MP Elangovan A/L P Muniandy manakala hakmilik kenderaan tersebut dituntut oleh AmBank (M) Berhad (Responden).

Notis sitaan bertarikh 26.09.2022 telah dikemukakan kepada Responden selaku pemilik di sisi undang-undang (legal owner) dan melalui surat bertarikh 18.10.2022, kenderaan tersebut telah dituntut oleh Responden. Hasil siasatan Pegawai Penyiasat, didapati pemilik berdaftar kenderaan ini iaitu M P Elangovan A/L P Muniandy telah meninggal dunia dan perkara tersebut disahkan melalui surat pemakluman Jabatan Pendaftaran Negara bertarikh 15.11.2022. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Pegawai Penyiasat mendakwa hasil siasatan beliau, bir-bir tersebut adalah barang larangan kerana bir-bir tersebut tidak mempunyai “setem cukai” yang diluluskan oleh Ketua Pengarah Kastam Malaysia. Manakala, kenderaan tersebut telah digunakan untuk melakukan kesalahan di bawah seksyen 135(1)(e) Akta Tersebut. Maka, Pengadu membuat permohonan ini bagi mendapatkan satu

Perlucutanhak terhadap kenderaan tersebut. RINGKASAN BANTAHAN AWAL RESPONDEN

Responden berhujah bahawa Pengadu telah memungkiri keperluan mandatori di bawah seksyen 128(3A)(a) Akta Tersebut untuk membuat rujukan kepada Ketua Pengarah, iaitu dalam tempoh 30 hari dari tarikh notis sitaan tersebut bagi satu kes yang tiada pendakwaan terhadap barangan yang disita apabila Responden telah membuat tuntutan ke atas kenderaan tersebut, bagi arahan lanjut sama ada membuat rujukan lanjut kepada Majistret atau memulangkan kenderaan tersebut kepada penuntut. Responden mendakwa Pengadu tidak kemukakan sebarang keterangan bahawa rujukan telah dibuat dan telah menerima arahan Ketua Pengarah, bahawa tindakan tersebut adalah menurut arahan beliau.

Responden juga mendakwa bahawa setelah mengemukakan tuntutan Responden melalui surat bertarikh 18.10.2022 untuk menuntut kenderaan tersebut, Responden tidak menerima sebarang notis/ balasan dari Pengadu sehingga Responden menerima Saman serta Pengaduan dari Pengadu. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Responden mendakwa bahawa rujukan kepada Majistret atau pemulangan barangan yang disita harus dibuat pada atau sebelum 13.12.2022. Namun, dalam kes ini, rujukan atau pengaduan kepada Majistret hanya dibuat pada 7.8.2024 iaitu melewati tempoh masa yang ditetapkan dalam seksyen 128 Akta Tersebut.

Responden mendakwa bahawa lebih kurang 1 tahun 10 bulan telah berlalu dari tarikh notis sitaan sehingga pengaduan dibuat di Mahkamah. Responden berhujah bahawa ketidakpatuhan kepada seksyen 128 Akta Tersebut memprejudiskan hak Responden selaku pemilik kenderaan tersebut sebagaimana terjamin di bawah Artikel 13 Perlembagaan Persekutuan.

Pengadu berhujah bahawa rujukan telah dibuat kepada Penolong Kanan Pengarah Kastam yang diberi kuasa menurut seksyen 3(3) Akta Tersebut untuk menjalankan kuasa Ketua Pengarah Kastam. Kuasa yang dijalankan di bawah seksyen 128(3A) tidak termasuk dalam pengecualian yang dinyatakan dalam subseksyen 3(3) Akta Tersebut. Maka, kuasa yang dijalankan oleh Penolong Kanan Pengarah Kastam bagi pihak Ketua Pengarah Kastam adalah berlandaskan undang-undang dan rujukan yang dikehendaki menurut seksyen 128(3) Akta Tersebut telah dipenuhi. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Dakwaan yang dibuat Responden bahawa rujukan kepada Mahkamah dibuat dengan lewat adalah tidak berasas kerana tiada pada mana-mana bahagian pada subseksyen (3A)(b) Akta Tersebut yang menetapkan satu tempoh masa untuk rujukan dibuat kepada Mahkamah Majistret. Responden terkeliru dengan subseksyen (3) yang memerlukan rujukan kepada Ketua Pengarah Kastam dibuat dalam masa 30 hari selepas terdapatnya tuntutan dari mana-mana pihak dan tiada pendakwaan dijalankan ke atas barang tersebut.

Niat peruntukan 128(3A) Akta Tersebut digubal adalah untuk tidak mengikat Ketua Pengarah Kastam untuk melepaskan atau merujuk barangan yang disita kepada Majistret untuk keputusan dalam tempoh 1 bulan, berbanding subseksyen 128(3) Akta Tersebut yang memperuntukkan tempoh masa 1 bulan untuk rujukan kepada Ketua Pengarah Kastam.

Pengadu juga berhujah bahawa apabila terdapat rujukan kepada Majistret berkenaan permohonan tersebut, Majistret seharusnya mengeluarkan satu saman dan kemudian melakukan pemeriksaan samada kesalahan telah dilakukan dan barangan tersebut digunakan untuk melakukan kesalahan tersebut. Sekiranya majistret telah berpuas hati terhadap keseluruhan keterangan bahawa satu kesalahan telah dilakukan dibawah subseksyen 135(1)(e) Akta Tersebut dan kenderaan tersebut telah digunakan dalam membawa barang larangan, maka kenderaan tersebut boleh dilucuthak kepada pihak Pengadu. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Pengadu berhujah bahawa Responden tidak seharusnya menggunakan permohonan Pengadu sebagai medium untuk mendapatkan satu deklarasi berkenaan keesahan sitaan yang dibuat terhadap kenderaan tersebut.

Mahkamah merujuk kepada seksyen 128 Akta Tersebut yang memperuntukkan bahawa:- “(1) If there be no prosecution with regard to any goods seized under this Act, such goods or the proceeds of sale of such goods which are held pursuant to paragraph 115(1)(c) shall be taken and deemed to be forfeited at the expiration of thirty days from the date of the notice of seizure of the goods unless, before such expiration-

a claim to such goods or the proceeds of sale of such goods is made under subsection (2);

a written application is made for the return of such goods under paragraph 115(1)(a) or (b); or

such goods are returned under the said paragraph (a) or (b).

Any person asserting that he is the owner of such goods or the proceeds of sale of such goods, as the case may be, and that they are not liable to forfeiture may give written notice to a senior officer of customs that he claims the same.

If there is a claim or a written application made within the period of thirty days referred to in subsection (1) and there is no prosecution with regard to the goods, the senior officer of customs shall, on the expiration of the period of thirty days, refer the claim or the application to the Director General. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Upon reference by the senior officer of customs under subsection (3), the Director General may direct such senior officer of customs-

to release such goods or the proceeds of sale of such goods or the security furnished under paragraph 115(1)(a) or (b); or

by information in the form and manner as determined by the Director General, to refer the matter to a Magistrate of the First Class for his decision.

The Magistrate of the First Class shall issue a summons requiring the person asserting that he is the owner of the goods or the proceeds of sale of such goods, and the person from whom the goods were seized, to appear before him, and upon their appearance or default to appear, due service of such summons being proved, the Magistrate of the First Class shall proceed to the examination of the matter, and upon proof that an offence against this Act or any regulations made thereunder has been committed and that such goods were the subject matter, or were used in the commission, of such offence, shall order such goods or the proceeds of sale of such goods or the amount secured under paragraph 115(1)(a) or (b), as the case may be, to be forfeited, or in the absence of such proof, may order the release of such goods or the proceeds of sale of such goods or the security furnished under paragraph 115(1)(a) or (b), as the case may be...”

Pengadu dalam kes ini berhujah bahawa apabila terdapat rujukan oleh Pengadu menurut seksyen 128(4) Akta Tersebut, Majistret seharusnya mengeluarkan satu saman dan seterusnya melakukan pemeriksaan sama ada kesalahan telah dilakukan dan barangan tersebut digunakan untuk melakukan kesalahan tersebut. Sekiranya Majistret berpuas hati terhadap keterangan bahawa satu kesalahan telah dilakukan di bawah seksyen 135(1)(e) Akta Tersebut dan kenderaan tersebut telah digunakan dalam membawa barang larangan tersebut, maka kenderaan tersebut boleh dilucuthak kepada Pengadu. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Pengadu juga berhujah bahawa Responden tidak seharusnya menggunakan permohonan Pengadu sebagai medium untuk mendapatkan satu deklarasi berkenaan keesahan sitaan yang dibuat terhadap kenderaan tersebut. Sebagai autoriti, Pengadu merujuk kepada kes-kes Public Prosecutor v. Guan Sheng Trading Sdn Bhd [1997] 4 MLJ 20; [1996] 2 MLRH 480; [1996] 3 CLJ 298 dan Keng Soon Finance Berhad v Pegawai Kanan Kastam Johore Bahru [1981] 2 MLJ 249; [1981] 1 MLRA 552; [1981] CLJU 63.

Penelitian Mahkamah kepada autoriti-autoriti di atas menunjukkan bahawa tiada di mana-mana kes tersebut wujud keadaan di mana Responden telah membuat bantahan awal berkenaan ketidakpatuhan seksyen 128 Akta Tersebut dalam rujukan pengadu ke Mahkamah. Malah, autoriti-autoriti tersebut juga tidak membuat sebarang prinsip yang menghalang Responden membuat sebarang bantahan awal sedemikian.

Dalam hal ini, Mahkamah berpendapat bahawa adalah penting untuk merujuk keputusan kes Tilagavathy Paramasivam & Anor v PP [2021] MLJU 66; [2021] MLRHU 50; [2021] CLJU 79; [2021] AMEJ

Dalam kes tersebut, Pendakwa Raya membuat rujukan kepada Mahkamah Sesyen menurut seksyen 32 Akta Dadah Berbahaya (Pelucuthakan Harta) 1988 untuk melucuthak beberapa rampasan yang dibuat dalam kes tersebut. Setelah membuat pemeriksaan saman tersebut sebagaimana diperuntukkan dalam seksyen 32(3), Mahkamah Sesyen telah membenarkan perlucutanhak harta-harta yang dirampas. Rayuan telah difailkan ke Mahkamah Tinggi. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Mahkamah merujuk kepada seksyen 32 Akta Dadah Berbahaya (Pelucuthakan Harta) 1988 yang memperuntukkan bahawa:- “(1) Jika apa-apa harta telah disita di bawah Akta ini selain daripada di bawah atau menurut kuasa Bahagian VII, dan—

tiada pendakwaan kerana apa-apa kesalahan di bawah mana-mana undang-undang dimulakan berkenaan dengan harta itu;

tiada prosiding dimulakan oleh Pendakwa Raya untuk melucuthakkan harta itu di bawah Bahagian III; dan

tiada tuntutan secara bertulis dibuat oleh mana-mana orang bahawa dia berhak menurut undang-undang ke atas harta itu dan bahawa harta itu tidak boleh dikenakan pelucuthakan di bawah Akta ini atau di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952, dalam masa tiga bulan dari tarikh penyitaannya, harta itu hendaklah terlucut hak dengan serta-merta apabila habis tempoh tiga bulan yang tersebut itu.

Jika dalam masa tiga bulan dari tarikh penyitaan apa-apa harta di bawah Akta ini suatu tuntutan secara bertulis dibuat mengenai harta itu oleh mana-mana orang mengikut terma yang disebutkan dalam perenggan (1)(c), Pendakwa Raya hendaklah dalam masa empat belas hari selepas habis tempoh tiga bulan yang tersebut itu merujuk tuntutan itu kepada Mahkamah Sesyen untuk diputuskannya.

Mahkamah Sesyen yang kepadanya suatu tuntutan dirujuk di bawah subseksyen (2) hendaklah mengeluarkan suatu saman menghendaki orang yang menuntut bahawa dia berhak ke atas harta itu menurut undang-undang, dan orang yang daripadanya harta itu disita, jika dia dan tempat dia berada diketahui, hadir di hadapan mahkamah itu, dan apabila mereka hadir, atau jika mereka ingkar hadir setelah penyampaian sempurna saman itu dibuktikan, Mahkamah Sesyen itu hendaklah terus memeriksa perkara itu dan jika berpuas hati bahawa tiada kesalahan di bawah Akta ini atau di bawah Akta Dadah Berbahaya 1952 telah dilakukan berkenaan dengan harta yang dituntut itu dan bahawa harta itu bukannya harta yang menyalahi undang-undang, hendaklah memerintahkan supaya harta itu dilepaskan kepada orang yang menuntutnya itu setelah dibuktikan bahawa dia berhak ke atasnya menurut undang-undang, dan hendaklah, dalam apa-apa hal lain, memerintahkan supaya harta itu dilucuthakkan.”

Dalam rayuan ke Mahkamah Tinggi, salah satu isu yang ditimbulkan oleh penuntut adalah:- S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg “(a) in referring the claim to the Sessions Court pursuant to section 32(2) of the of the Dangerous Drugs (Forfeiture of Property) Act 1988, the Public Prosecutor has failed to comply with the mandatory requirement to refer the claim within 14 days after expiry of the period of 3 months from the date of seizure;”

Dalam memutuskan isu tersebut di atas, Mahkamah Tinggi dengan jelas memutuskan bahawa:- “[12] But before one even ventures to consider the conditions which must be satisfied to get the seized property released or forfeited, as the case may be, one must not lose sight of the qualifying prerequisite which confers the Sessions Court with the jurisdiction to issue a summons to the claimant and thereafter to proceed in examining the matter. It is clearly provided for under section 32(3) of the Act that the claim which is referred to the Sessions Court must be one which is made pursuant to section 32(2) of the Act. [13]Section 32(2) of the Act essentially sets the statutory deadline within which the written claim must be referred by the Public Prosecutor to the Sessions Court, namely, within 14 days after expiry of the period of 3 months from the date the property was seized. A failure to adhere to this statutory deadline renders the claim referred to the Sessions Court to be one which is not properly and validly referred under subsection (2)… [19] I hold the considered view that the observations made the Federal Court in Raqeem Rizqin Enterprise & Yang Lain v. Ketua Polis Negara & Satu Lagi [2019] 8 CLJ 41 FC ought to apply with equal force to cases under the Dangerous Drugs (Forfeiture of Property) Act 1988 since it touches on the quiet enjoyment of property which is constitutionally guaranteed under Article 13 of the Federal Constitution. Article 13 of the Federal Constitution expressly provides that no person shall be deprived of property save in accordance with law and this Court is under a duty to ensure that has been exactly applied by the Sessions Court in the present appeal... [21] The operative word used in section 32(2) of the Act which sets the tone for the statutory deadline begins with the word "shall". It is trite that whether a particular provision creates a mandatory or directory obligation is a question of law. It is observed by the Federal Court in Chua Kian Voon v. Menteri Dalam Negeri Malaysia & Ors [2020] 1 CLJ 747 FC that generally when the Legislature uses the word "shall", it suggests that the provision is mandatory although this is not conclusive. In the context of the present appeal, I hold the considered view that the word "shall" in section 32(2) of the Act creates a mandatory duty in light of the fact that it affect the rights to property which is guaranteed under Article 13 of the Federal Constitution. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg [22] In the circumstances, I am of the considered view that when the summons was issued and the learned Sessions Court Judge proceeded to examine the matter, there was no valid reference by the Public Prosecutor under section 32(2) of the Act to start with. Unless there was a valid reference made under subsection (2), any attempt by the Sessions Court to purportedly exercise its powers under subsection (3) would be invalid. This 14 days deadline is a form of check and balance to guard against any abuse of the wide powers conferred by the Dangerous Drugs (Forfeiture of Property) Act 1988 and at the same time to preserve and guard against any transgression of the rights to property under Article 13 of the Federal Constitution…”

Kes tersebut dengan jelas memutuskan bahawa apabila rujukan yang dibuat tidak menurut peruntukkan undang-undang, yakni rujukan kepada Mahkamah tidak dibuat dalam tempoh had masa yang ditetapkan, maka Mahkamah tidak mempunyai bidang kuasa untuk mengeluarkan saman dan seterusnya membicarakan saman tersebut. Mahkamah dapati Akta Dadah Berbahaya (Pelucuthakan Harta) 1988 menggunakan skim yang serupa iaitu apabila tidak terdapat pendakwaan dan terdapat tuntutan yang sah dalam tempoh yang ditetapkan, rujukan dibuat kepada Mahkamah dalam tempoh masa yang ditetapkan untuk saman dikeluarkan dan seterusnya dibicarakan. Maka, prinsip kes tersebut terpakai dalam kes ini dan dengan demikian, Mahkamah berpendapat bahawa hujahan Pengadu adalah tidak berasas.

Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan Sarmiina Sdn Bhd v Gerry Ho & Ors [2023] 4 MLJ 870; [2023] 5 MLRA 159; [2023] 7 CLJ 349; [2023] 6 AMR 237 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[48] In the present case, the non-compliance with s. 128(3) of Act 235 is fatal as it involves a deprivation of property of a person or party which is protected under art. 13(1) of the Federal Constitution that states: S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg No person shall be deprived of property save in accordance with law [49] The deprivation of the consignors' rights to the goods in this case, was not in accordance with the law as the provision of s. 128(3) has not been complied with. In the circumstances, the continuous seizure of the goods by RMCD in the present case is unlawful and invalid.”

Nas-nas di atas dengan jelas menunjukkan bahawa kemungkiran kepada keperluan statutori di bawah seksyen 128 Akta Tersebut adalah fatal dan bertentangan dengan Artikel 13 Perlembagaan Persekutuan. Dalam kes ini, hak Responden terhadap kenderaan yang disita selaku pemilik menurut Akta Sewa Beli 1967 adalah mantap sebagaimana diputuskan dalam kes Mahkamah Persekutuan Ong Siew Hwa v UMW Toyota Motor Sdn Bhd [2018] 5 MLJ 281; [2018] 5 MLRA 1; [2018] 8 CLJ 145; [2018] 4 AMR 944 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “In cl. 17 (option to purchase), it is provided that if the hirer duly performed and observed all the stipulations and conditions in this agreement and pay to the owner all sums of money payable to the owner by the hirer, the hirer shall have an option of purchasing the goods and upon payment of the last instalment, the hirer is deemed to have exercised such option and the hiring shall come to an end and the goods shall become the property of the hirer and the owner shall assign all rights, benefits and interests in the goods to the hirer. But, until the option has been exercised, the goods shall remain the absolute property of the owner and the hirer shall not have any right or interest in the goods other than of a bailee. It must also be added that the fact that (as shown in the registration card) (p. 270, rekod rayuan (jilid 6)) the plaintiff was the registered owner of the car did not make him the legal owner of the car...” S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Mahkamah juga merujuk kepada kes AmFinance Bhd v PP [2009] 4 MLRH 377; [2010] 7 CLJ 607 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[8] Dengan hormat, mahkamah ini bersetuju dengan hujah peguambela terpelajar perayu bahawa walaupun kereta tersebut didaftarkan atas nama penyewa dalam Kad Pendaftaran berdasarkan perjanjian sewa beli tersebut, namun ini tidak bermakna bahawa beliau ialah pemilik sebenar ('legal owner') kereta tersebut. Hakmilik masih dituntut oleh perayu. Oleh itu, adalah teratur dalam kes ini bagi perayu membuat tuntutan terhadap kereta mengikut s. 32(1) Akta selain daripada tuntutan yang dibuat oleh Cindy Thang Bee Ling yang mewakili penyewa.”

Maka, apabila Responden mengemukakan bantahan awal berkenaan ketidakaturan permohonan Pengadu untuk melucuthak kenderaan tersebut, Mahkamah mempunyai tanggungjawab untuk memberi pendengaran yang adil kepada pihak-pihak dan sekiranya Mahkamah menolak bantahan Responden secara in-limine tanpa mempertimbangkan merit bantahan tersebut, maka perkara tersebut bertindak bertentangan dengan hak Perlembagaan Responden di bawah Artikel 13.

Malah, Mahkamah ingin menambah bahawa keperluan untuk memberi pendengaran yang adil kepada pihak-pihak adalah bukan sahaja keperluan undang-undang, malah kini menjadi hak berperlembagaan yang dijamin di bawah Perlembagaan Persekutuan. Mahkamah Persekutuan dalam kes Shamim Reza Abdul Samad v PP [2011] 1 MLJ 471; [2009] 2 MLRA 677; [2009] 6 CLJ 93; [2010] 2 AMR 293 memutuskan bahawa:- S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg “The starting point for this is art. 5(1) of the Federal Constitution which guarantees that neither life nor personal liberty may be deprived save in accordance with law. In accordance with the principles of interpretation discussed and accepted by this court in Badan Peguam Malaysia v. Kerajaan Malaysia [2008] 1 CLJ 521, the expressions "life" and "personal liberty" must be interpreted generously and given a wide meaning. In Lee Kwan Woh v. Public Prosecutor [2009] 5 CLJ 631; [2009] 1 LNS 778, this court held that the fundamental liberties expressed in the Constitution must be read in a prismatic fashion to discover the rights submerged in the wider concepts expressly guaranteed. This court also affirmed as accurate the following statement of the law by Edgar Joseph Jr J (as he then was) in Public Prosecutor v. Choo Chuan Wang [1992] 2 CLJ 1242; [1992] 3 CLJ (Rep) 329:- “Article 5(1) of our Constitution does imply in favour of an accused person the right to a fair hearing within a reasonable time by an impartial Court established by law…” We therefore accept that the right to a fair trial is a constitutionally guaranteed right.”

Maka, Mahkamah akan menilai bantahan Responden. Dalam kes ini, Responden pada asalnya berhujah bahawa tiada rujukan dibuat kepada Ketua Pengarah Kastam menurut seksyen 128 Akta Tersebut dan perkara tersebut adalah bertentangan dengan undang-undang. Berkenaan hujahan ini, Pengadu berhujah balas bahawa rujukan telah dibuat kepada Penolong Kanan Pengarah Kastam yang diberi kuasa menurut seksyen 3(3) Akta Tersebut untuk menjalankan kuasa Ketua Pengarah Kastam. Kuasa yang dijalankan di bawah seksyen 128(3A) tidak termasuk dalam pengecualian yang dinyatakan dalam subseksyen 3(3) Akta Tersebut. Maka, kuasa yang dijalankan oleh Penolong Kanan Pengarah Kastam bagi pihak Ketua Pengarah Kastam adalah berlandaskan undang-undang dan rujukan yang dikehendaki menurut seksyen 128(3) Akta Tersebut.

Seksyen 3(3) Akta Tersebut memperuntukkan bahawa:- S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg “(3) The Deputy Directors General, Assistant Directors General, Directors, Deputy Directors, Senior Assistant Directors and Assistant Directors shall be subject to the general direction and supervision of the Director General, and, subject thereto, shall have and exercise all powers conferred on the Director General by or under this Act, other than those conferred by sections 10F, 13B and 22 thereof.”

Pengadu juga merujuk kepada kes Five Sun Trading Sdn Bhd v Muhammad Sallehudin Ramli & Ors [2023] 8 MLJ 822; [2023] 3 MLRH 277; [2023] 2 CLJ 980. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Public Prosecutor v Mui Finance Bhd Batu Pahat [1996] MLJU 100; [1996] 5 MLRH 36; [1996] CLJU 155 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “It is my view that for the purpose of section 128(3), a direction of a Senior Assistant Director would suffice. Any power of the Director General which falls within the contemplation of section 128(3) must be understood to be also given as are reasonably necessary to enable a Senior Assistant Director and other officers referred to in section 3(3) to do or enforce the doing of any act.... As stated earlier, section 128(3) of the Act do not provide that the claim by an owner must be referred to the Director General personally for his directions neither does it provide that the direction as to whether to release the seized goods or the proceeds of sale or to refer the matter to a Magistrate for his decision must come from the Director General himself. On the whole, I cannot see how the learned magistrate can come to the conclusion that the evidence show that there was non-compliance with section 128(3) of the Act.”

Setelah mempertimbangkan autoriti-autoriti yang dikemukakan Pengadu, Responden telah bersetuju (concede) dengan hujahan Pengadu sebagaimana dalam perenggan 5 hujahan balas Responden. Maka, isu ini dianggap telah selesai. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Seterusnya, Mahkamah meneliti sama ada Pengadu telah menuruti keperluan seksyen 128 Akta Tersebut. Dalam menerangkan skim di bawah seksyen 128 Akta Tersebut, Mahkamah dalam kes Sarmiina (supra) memutuskan seperti berikut:- “[34]Subsection 128(1) provides inter alia all seized goods, where there is no prosecution, are deemed to be forfeited after one month from the date of the seizure unless the existence of facts as stated under s. 128(1)(a), (b) or (c). In other words, the goods are not to be deemed forfeited if any of the facts under s. 128(1)(a), (b), or (c) has been established. The provision of s. 128 is unambiguous and should not be given any other interpretation. [35] Next, if there is a claim under s. 128(1)(a) as alleged by the appellant in the present case, the claim must be referred to the Director General who then has two choices; either to release the goods to the claimant or if not, to direct the senior officer of RMCD to refer the matter to a Magistrate for decision as envisaged under s. 128(3) of Act 235. In other words, if the Director General decides not to release the goods, in the existence of a valid written claim under s. 128(1)(a), the claim must be referred to the Magistrate. The Director General has no other choice as the goods, if not released, cannot be forfeited where there is a valid written claim made within one month from the date of its seizure. The R5's statutory duty is to refer the matter to the Magistrate under the circumstances.”

Memandangkan dalam kes ini tidak terdapat penafian oleh Pengadu bahawa Responden telah membuat tuntutan yang sah dan tidak terdapat sebarang pendakwaan, maka Mahkamah akan meneliti sama ada Pengadu telah memenuhi keperluan seksyen 128 Akta Tersebut dalam membuat rujukan sewajarnya kepada Ketua Pengarah Kastam. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Penelitian Mahkamah kepada afidavit-afidavit yang difailkan menunjukkan bahawa tidak terdapat sebarang deposisi berkenaan tarikh spesifik rujukan dibuat kepada Ketua Pengarah Kastam atau pegawai yang diturunkan kuasa. Maka, Mahkamah terpaksa meneliti kandungan afidavit-afidavit difailkan bagi menentukan sama ada Pengadu telah memenuhi keperluan seksyen 128(3) Akta Tersebut dalam membuat rujukan kepada Ketua Pengarah Kastam.

Dalam perenggan 9 kepada Afidavit Jawapan Pengadu, Pengadu mendeposkan bahawa:- “9. Saya sesungguhnya menyatakan bahawa rujukan telah dibuat kepada Penolong Kanan Pengarah, sejurus selepas sitaan dibuat dan arahan yang diterima adalah untuk siasatan dijalankan sebelum permohonan untuk mendapatkan izin bagi pemfailan tindakan ini daripada Pengarah Perundangan Jabatan dibuat. Siasatan yang dijalankan bermula daripada penerimaan kes pada 13.8.2022 terhadap bir-bir tersebut serta kenderaan tersebut, hanya dapat diselesaikan pada tahun 2024. Pengadu memohon untuk rujukan dibuat pada perenggan 9-19 Afidavit Sokongan. Masa yang diambil bermula daripada sitaan dibuat sehingga Saman dan Pengaduan difailkan digunakan untuk menjalankan siasatan yang perlu untuk tindakan ini.”

Seterusnya, perenggan 7 Afidavit Balasan Pengadu mendeposkan seperti berikut:- “7. Perenggan 7 diakui sebahagiannya bahawa rujukan telah dibuat kepada jabatan dan bahagian yang berkaitan untuk tujuan siasatan SETELAH SAYA MERUJUK KEPADA PENOLONG KANAN PENGARAH KASTAM yang telah diberi kuasa melalui Seksyen 3(3) Akta Kastam 1967 untuk menjalankan semua kuasa yang diberi kepada Ketua Pengarah oleh Akta Kastam.” S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Berdasarkan deposisi-deposisi tersebut, rentetan kronologi yang dikemukakan Pengadu adalah rujukan dibuat kepada Penolong Kanan Pengarah Kastam, arahan adalah untuk membuat siasatan dan dengan demikian siasatan dimulakan pada 13.8.2022. Maka, “sitaan” yang dimaksudkan dalam perenggan-perenggan tersebut seharusnya bermaksud “rampasan” yang dibuat pada 13.8.2022 dan bukan semasa notis sitaan dikeluarkan terhadap pemilik berdaftar bertarikh 25.9.2022 atau kepada Responden pada 26.9.2022. Hal ini adalah kerana siasatan dimulakan pada 13.8.2022 setelah rujukan dibuat, manakala Notis Sitaan hanya dikeluarkan masing-masing pada 25.9.2022 dan 26.9.2022.

Sekiranya perkara tersebut yang dimaksudkan oleh Pengadu, maka rujukan yang dinyatakan tersebut jelas bertentangan dengan seksyen 128 Akta Tersebut di mana rujukan seharusnya dibuat selepas notis sitaan dikeluarkan dan bukan sebelumnya. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes AGM Duty Free (Tengah) Sdn Bhd v Mohamad Hafiz Ishak & Ors [2025] 2 MLJ 474; [2025] 3 MLRA 324; [2025] 5 CLJ 1; [2025] 3 AMR 848 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “The amendment made in sub-s. (1) of s. 128 is only on the substitution of "one calendar month from the date of seizure of the goods" to the words "thirty days from the date of the notice of seizure of the goods". The new amendment made the provision clearer when it substituted the "date of seizure of the goods" to the "date of notice of seizure of the goods"... [42] The amendment to sub-s. (3) and the insertion of the new sub-s. (3A) to s. 128 of the Act by Act A1593 does not change the requirement that if there is no prosecution with regards to the goods within 30 days from the date of the notice of the seizure (which pre-amendment was one calendar month from the seizure), the senior officer of customs is required to refer the matter to the Director General and for the latter to direct either the goods to be released or to refer the matter to a Magistrate.” S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Sekiranyapun Pengadu sebenarnya merujuk “sitaan” tersebut sebagai tarikh notis sitaan dikeluarkan (yang bertentangan dengan rentetan kronologi yang dinyatakan Pengadu sendiri), Mahkamah masih meragui sama ada rujukan yang dibuat “sejurus selepas sitaan dibuat” adalah selaras dengan seksyen 128 Akta Tersebut. Hal ini adalah kerana menurut seksyen 128 Akta Tersebut, selepas Notis Sitaan dikeluarkan, sekiranya tiada tuntutan dikemukakan pihak berkepentingan dalam tempoh 30 hari, maka kenderaan tersebut dianggap dilucut hak secara automatik melainkan terdapat situasi yang dinyatakan dalam seksyen 128(1)(a),(b) dan (c) Akta Tersebut sebagaimana diputuskan dalam kes Sarmiina (supra). Maka, secara teknikal tiada keperluan untuk sebarang rujukan dalam keadaan tersebut.

Keperluan untuk merujuk kepada Ketua Pengarah Kastam hanya akan timbul apabila terdapat tuntutan yang sah dalam tempoh 30 hari, dimana rujukan perlu dibuat bagi mendapatkan keputusan Ketua Pengarah Kastam menurut seksyen 128(3A) Akta Tersebut sama ada untuk melepaskan kenderaan tersebut kepada Responden atau merujuk tuntutan tersebut kepada Mahkamah. Maka, secara teknikal, rujukan perlu dibuat bukan sejurus selepas notis sitaan dikeluarkan tetapi selepas tuntutan sah dibuat oleh pihak berkepentingan dalam tempoh masa dibenarkan.

Maka, dalam ketiadaan deposisi tarikh sebenar rujukan dibuat kepada Ketua Pengarah Kastam, deposisi bahawa rujukan dibuat “sejurus selepas sitaan dibuat” menimbulkan keraguan besar sama ada Pengadu telah memenuhi keperluan seksyen 128(3) Akta Tersebut. Walaupun Mahkamah bersetuju dengan hujahan Pengadu bahawa S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg tiada keperluan untuk minit Kertas Siasatan yang menunjukkan rujukan telah dibuat kepada Penolong Kanan Pengarah Kastam didedahkan kepada Mahkamah kerana dokumen tersebut adalah dokumen terlindung, namun perkara tersebut tidak bermaksud Pengadu tidak mendeposkan tarikh sebenar rujukan dibuat kepada Penolong Kanan Pengarah memandangkan tarikh tersebut adalah penting dalam menentukan sama ada Pengadu telah memenuhi keperluan di bawah seksyen 128(3) Akta Tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes Lee Sin Hwee & Ors v Ipmuda Selatan Sdn Bhd [2021] MLJU 28; [2021] MLRHU 20; [2021] CLJU 70; [2021] AMEJ 0020 di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[61] I would venture to add that where there are specific material facts that need to be stated by way of affidavit evidence then the party wishing to rely on them must state those facts.”

Di samping isu tersebut di atas, Responden berhujah bahawa rujukan kepada Majistret atau pemulangan barangan yang disita harus dibuat pada atau sebelum 13.12.2022 tetapi dalam kes ini, Pengadu hanya membuat rujukan atau pengaduan kepada Majistret pada 7.8.2024 iaitu melewati masa yang ditetapkan dalam seksyen 128 Akta Tersebut. Pengadu membalas bahawa tiada pada mana-mana bahagian pada subseksyen (3A)(b) Akta Tersebut yang menetapkan satu tempoh masa untuk rujukan dibuat kepada Mahkamah Majistret.

Mahkamah dapati hujahan ini adalah hujahan yang sama ditimbulkan dalam kes AGM Duty Free (supra) di mana hujahan peguam Kastam adalah seperti berikut:- S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg “[35] It was the respondents' submission that the amended provision of s. 128(3) of the Act did not specify that the release of the seized goods or the reference to the Magistrates' Court is to be made within 30 days. The amended provisions only specify that the senior customs officer must refer the claim to or apply to the Director General of Customs on the expiry of 30 days from the notice of the seizure... [37] The respondents asserted that there is no time prescribed under s. 128(3A) for the Director General to direct the senior officer of customs to release the seized goods or the proceeds sale of the goods or to refer the matter to the First-Class Magistrate for decision.”

Dalam memutuskan berkenaan isu ini, Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa:- “[63] It is our considered view that when there is an express provisions of law that direct the respondents to do certain acts, the respondents could not ignore their statutory duty pursuant to s. 128 of Act 235, especially where there was a valid claim made by the appellant within 30 days from the date of the seizure and when there is no prosecution done in respect of the seized goods on the expiration of the 30 days from the date of claim by the appellant. [64] Based on the facts of the case, we find that the learned High Court Judge had erred in law and in fact in holding that there is no time frame pursuant to ss. 128(3) and 128(3A) of Act 235 for the seized goods to be released or referred to the court in the expiration of 30 days.”

Mahkamah tidak terlepas pandang bahawa Pengadu boleh bergantung kepada kes Mahkamah Rayuan Tay Swee Teck v PP [2019] 1 MLJ 674; [2018] MLRAU 26; [2018] 4 CLJ 782; [2018] 1 AMR 907 yang memutuskan bahawa:- S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg “[12] In totality, from the words employed in this section, it stipulates that upon seizure of the goods on suspicion by the Customs Department under s. 114 of the Customs Act 1967, a claim must be made within one calendar month pursuant to s. 128. If there is no claim within one calendar month, the goods are deemed to be forfeited. In the event of a claim for the goods being made but where there is no prosecution over the same, the Senior Officer of Customs shall refer the claim to the Director-General who may then direct them to be released or the matter be referred to a Magistrate of the First Class to carry out an investigation or a hearing as to whether the goods ought to be forfeited or returned to the owner. Thus, there is no mandatory requirement for an application to the Magistrate of the First Class to be made within one calendar month from the date of seizure. There is no specific time frame given to the Senior Customs Officer to make reference to the Director-General for further directions or to make an application before the Magistrate for an inquiry.As an illustration, if the owner of the goods became aware of the seizure only on the final day of the one calendar month and the claim was made over the goods on the final day, how then could the Senior Custom Officer possibly file an application on the same final day taking into account that he still have to refer the claim to the Director General? Therefore, it is not practical to suggest that an application must be made to a Magistrate within one month from the date of seizure of the goods.”

Jikapun tafsiran tersebut diatas diambil pihak Pengadu, persoalan lanjut yang timbul adalah sama ada Pengadu boleh mengambil masa yang lama untuk membuat rujukan kepada Mahkamah. Seksyen 54(2) Akta Tafsiran 1948 dan 1967 dengan jelas memperuntukkan bahawa sekiranya sesuatu statut tidak menetapkan tempoh masa tertentu membuat sesuatu tindakan, maka tindakan tersebut perlu dilaksanakan pada kesegeraan yang praktik dan munasabah. Dalam menjelaskan prinsip ini, Mahkamah Rayuan dalam kes Damai Motor Kredit Sdn Bhd & Anor v Kementerian Kerja Raya Malaysia [2012] MLJU 1803; [2014] MLRAU 371; [2015] 1 CLJ 44; [2015] 1 AMR 205 memutuskan bahawa:- “However, it is trite that when the law or a court order requires a person to do an act and no time frame is stipulated for the doing of the act, such an act must be done within reasonable time or at convenient speed. The learned counsel for the appellants cited to us s. 54 of the Interpretations Act 1948 and 1967 which reads: S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg Where no time is prescribed or allowed within which anything shall be done, that thing shall be done with all convenient speed and as often as the prescribed occasion arises. [28] The question is, what is a convenient speed? The Federal Court in Pemungut Hasil Tanah, Daerah Barat Daya, Pulau Pinang v. Ong Gaik Kee [1983] 1 LNS 14; [1983] 2 MLJ 35, had said that "what amounts to convenient speed vary from case to case and it appears that a convenient speed is period which in a normal course of event would be considered as reasonable. Anything that does not come within that range and which no reasonable authority would regard it as reasonable is not a convenient speed." ....The Federal Court express the following view. What then is the "convenient speed"? In our view it must be "as soon as possible" or "within a reasonable time", and not “as late as possible”. Obviously what amounts to "convenient speed" must vary from case to case and in our judgment seven years delay is certainly not a "convenient speed" as it is so far outside the normal period of time that no reasonable authority could ever regard it as reasonable. That being the case the court is entitled to strike down the impugned acquisition proceedings as illegal.”

Maka, sama ada rujukan yang dibuat Pengadu dalam kes ini adalah pada tempoh kesegeraan praktik yang munasabah adalah persoalan fakta yang perlu diputuskan Mahkamah. Dalam kes ini, Pengadu mendakwa dalam perenggan 9 Afidavit Balasan Pengadu (Lampiran 11) bahawa setelah merujuk kepada Penolong Kanan Pengarah Kastam, arahan adalah untuk menjalankan siasatan sebelum permohonan untuk mendapatkan izin bagi pemfailan tindakan ini dari Pengarah Perundangan Jabatan. Seterusnya, di perenggan 12 Afidavit Balasan Pengadu (Lampiran 11), Pengadu mendeposkan bahawa masa yang diambil bermula notis sitaan dikemukakan kepada Responden sehingga Saman dan Pengaduan difailkan adalah wajar dan tidak berlebihan. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Dalam hal ini, Mahkamah berpendapat bahawa apabila rujukan dibuat di bawah seksyen 128(3) Akta Tersebut, Ketua Pengarah Kastam hanya perlu membuat keputusan sama ada melepaskan kenderaan tersebut atau merujuk tuntutan tersebut kepada Mahkamah. Undang-undang adalah mantap bahawa tiada keperluan untuk Pengadu membuat siasatan memandangkan kuasa menentukan pertikaian tersebut adalah kuasa Mahkamah. Dalam hal ini, Mahkamah merujuk kepada kes AGM Duty Free (supra) di mana Mahkamah memutuskan bahawa:- “[56] It is clear from ss. 128(3) and (3A) of the Act that if there is a claim and there is no prosecution in respect of the goods within 30 days, then the senior officer of customs shall refer the claim to the Director General who shall release or refer the matter for a proceeding under s. 128(4) of the Act 235. [57] The scheme of the provision clearly does not allow the respondents to be the persons to decide the status of the seized goods on the expiration of the 30 days from the date of the claim when there is a valid claim. Instead, under ss. 128(3) and 128(4) of the Customs Act 1967, it is for the court to decide.”

Mahkamah juga dapati Mahkamah Rayuan dalam kes AGM Duty Free (supra) dengan jelas mengendors keputusan Mahkamah Rayuan Modern Freight Express v Afzarizzal Abdul Wahab & Ors [2017] 6 MLJ 83; [2018] 2 MLRA 144; [2017] 8 CLJ 425. Berkenaan isu ini, Mahkamah dalam kes Modern Freight memutuskan bahawa:- “[37] In the light of the authorities quoted earlier, we ruled that pursuant to sub-s. 128(3) of the Act, where a written claim is made by the plaintiff for the said goods within one calendar month from the date of seizure and where no prosecution is commenced in respect of the said goods within the same period of time, then on the expiration of the one calendar month from the date of notice of claim, the defendants shall release the goods or refer the claim to the Magistrate's Court. Since the defendants had failed to do either, we found that the defendants have failed to observe the statutory requirements under s. 128 of the Act. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg [38] The learned Judicial Commissioner, with respect erred in her finding that the plaintiff's application was premature and misconceived as the senior officer of customs has yet to decide on forfeiture of the goods and that the Director General may only direct the senior officer of customs to refer the matter to court when the senior officer of customs had made a decision that the goods are deemed forfeited and the senior officer refers the matter to the Director General for his directive. [39] We opined that there need not be a decision by the senior officer of customs that the goods are deemed forfeited as the forfeiture occurred by operation of law, namely when the three situations stated in sub-s. 128(1)(a) to (c) did not occur before the expiration of one month from the date the said goods were seized. It is expressly provided under sub-s. 128(1) of the Act that the goods shall not be taken or deemed to be forfeited if there was a written claim made by any person asserting that he is the owner within one calendar month from the date of seizure. And if the goods were deemed forfeited, then the issue of referring the matter to court did not arise. [40] At this juncture, it is perhaps useful to quote the observation made by David Wong Dak Wah J (as he then was) in Hock Huat Chan (supra), the case relied upon by the defendants: To recap, the Customs Act provides that when goods are seized and there is no prosecution, the owner of the goods must make a written claim for the ownership within one calendar month from the date of the seizure. Failure to do so will result in the seized goods being forfeited. If a written claim is made, it is referred to a magistrate who will conduct a hearing to decide whether the seized goods are the subject matter of any customs offence. Although the decision of the High Court in Hock Huat Chan (supra), was reversed by this court where this court held that there was no contravention of the Act in respect of the forfeiture of the goods (see Assan Mohammad & Ors v. Hock Huat Chan Sdn Bhd [2013] 9 CLJ 545; [2013] 5 MLJ 76), the above observation remained and was not disturbed.” S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg

Lebih-lebih lagi, fakta kes di hadapan Mahkamah dengan jelas menunjukkan bahawa pemandu kenderaan telah melarikan diri pada tarikh kejadian dan tidak dapat ditahan oleh pegawai-pegawai serbuan. Malah, Jabatan Pendaftaran Negara telah melalui surat bertarikh 15.11.2022 telah mengesahkan pemilik berdaftar kenderaan ini iaitu M P Elangovan A/L P Muniandy telahpun meninggal dunia. Maka, Mahkamah berpendapat bahawa Pengadu sememangnya mengetahui atau mempunyai sebab untuk mengetahui bahawa tidak akan ada pertuduhan terhadap mana-mana pihak seawal 15.11.2022 memandangkan pemandu tidak dapat dikenalpasti dan pemilik berdaftar telah meninggal dunia. Dalam keadaan ini, Mahkamah dapati tidak ada sebarang justifikasi dalam Pengadu menahan kenderaan tersebut secara berterusan sehingga pengaduan dibuat kepada Mahkamah ini pada 7.8.2024.

Berdasarkan penilaian ini, Mahkamah berpendapat bahawa rujukan Pengadu ke Mahkamah ini adalah tidak teratur dan bertentangan dengan peruntukan seksyen 128(3) dan 3A Akta Tersebut. Maka, sebagaimana diputuskan dalam kes Thilagavathy (supra), Mahkamah ini tidak mempunyai bidang kuasa untuk membicarakan saman yang telah dikeluarkan kepada Responden.

Berdasarkan analisis di atas, Mahkamah membenarkan bantahan awal yang dikemukakan pihak Responden dan dengan demikian menolak permohonan Pengadu untuk melucuthak kenderaan tersebut. S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg Kesimpulan:-

Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah memerintahkan bahawa rujukan pengadu kepada Mahkamah tidak memenuhi keperluan seksyen 128(3) dan (3A) Akta Tersebut, dengan demikian ditolak. Mahkamah dengan demikian memerintahkan supaya kenderaan berjenama Toyota Estima dengan nombor pendaftaran WUG 3138 dilepaskan kepada Responden. Bertarikh: 10 Jun 2025 Disediakan oleh, …………………………………. ARUN A/L NOVAL DASS Majistret Mahkamah Majistret Yong Peng Johor S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg Pengadu: Jabatan Kastam DiRaja Malaysia Bahagian Penguatkuasaan, Cawangan Pendakwaan Unit Guaman Kriminal, Aras 3 Anjung Selatan, Bangunan Sultan Iskandar, Bukit Chagar, 80300 Johor. (Ruj: KE.JC(79)778/2022-070) ...Puan Nurhamizah Bt Mohd Tahir Responden: Tetuan Nor Ding & Co Peguambela dan Peguamcara Suite 1208, Tingkat 12, City Plaza, Jalan Tebrau, 80300 Johor Bahru, Johor (Ruj: ND/AMBB 1874/0824/hp/fop) ...Encik Kai Wen Tan S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg Kes-kes yang dirujuk:-

Public Prosecutor v. Guan Sheng Trading Sdn Bhd [1997] 4 MLJ 20; [1996] 2

MLRH 480; [1996] 3 CLJ 298 Keng Soon Finance Berhad v Pegawai Kanan Kastam Johore Bahru [1981] 2 MLJ 249; [1981] 1 MLRA 552; [1981] CLJU 63.

Tilagavathy Paramasivam & Anor v PP [2021] MLJU 66; [2021] MLRHU 50; [2021]

CLJU 79; [2021] AMEJ 0071 Sarmiina Sdn Bhd v Gerry Ho & Ors [2023] 4 MLJ 870; [2023] 5 MLRA 159; [2023] 7 CLJ 349; [2023] 6 AMR 237

Ong Siew Hwa v UMW Toyota Motor Sdn Bhd [2018] 5 MLJ 281; [2018] 5 MLRA 1; [2018] 8 CLJ 145; [2018] 4 AMR 944

AmFinance Bhd v PP [2009] 4 MLRH 377; [2010] 7 CLJ 607

Shamim Reza Abdul Samad v PP [2011] 1 MLJ 471; [2009] 2 MLRA 677; [2009] 6

CLJ 93; [2010] 2 AMR 293 Five Sun Trading Sdn Bhd v Muhammad Sallehudin Ramli & Ors [2023] 8 MLJ 822; [2023] 3 MLRH 277; [2023] 2 CLJ 980.

Public Prosecutor v Mui Finance Bhd Batu Pahat [1996] MLJU 100; [1996] 5 MLRH 36; [1996] CLJU 155.

AGM Duty Free (Tengah) Sdn Bhd v Mohamad Hafiz Ishak & Ors [2025] 2 MLJ 474; [2025] 3 MLRA 324; [2025] 5 CLJ 1; [2025] 3 AMR 848

Lee Sin Hwee & Ors v Ipmuda Selatan Sdn Bhd [2021] MLJU 28; [2021] MLRHU 20; [2021] CLJU 70; [2021] AMEJ 0020

Tay Swee Teck v PP [2019] 1 MLJ 674; [2018] MLRAU 26; [2018] 4 CLJ 782; [2018]

Damai Motor Kredit Sdn Bhd & Anor v Kementerian Kerja Raya Malaysia [2012]

MLJU 1803; [2014] MLRAU 371; [2015] 1 CLJ 44; [2015] 1 AMR 205 Modern Freight Express v Afzarizzal Abdul Wahab & Ors [2017] 6 MLJ 83; [2018] 2 MLRA 144; [2017] 8 CLJ 425 S/N 1oumKjwon0aHv8gAYn2DXg