BA-41LB-30-08/2022
High Court of Malaysia23 May 2023
The written judgment as the court issued it, with the coram, case number, and source links. Every paragraph has its own anchor.
1
Kes ini merupakan rayuan oleh Pendakwa Raya (“Perayu”) yang tidak berpuas hati dengan keseluruhan keputusan Majistret Sepang yang telah melepas dan membebaskan Faisal bin Nurdin (“Responden”) di akhir perbicaraan (at the conclusion of the trial) bagi pertuduhan kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan.
2
Mahkamah ini telah mendengar rayuan ini pada 23.5.2023 dan seterusnya memutuskan bahawa rayuan Perayu ditolak. Oleh yang demikian, keputusan atau perintah pelepasan dan pembebasan Responden di akhir perbicaraan oleh Majistret Sepang tersebut adalah dikekalkan.
3
Perayu yang tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah ini telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Rayuan Malaysia pada 6.6.2023.
4
Pertuduhan-pertuduhan ke atas Responden adalah seperti berikut: “Bahawa kamu sekitar bulan April 2017 hingga Mei 2017, semasa berada di alamat Lot 50588-3, Kg. Sg. Merab, Kajang, Selangor dalam Daerah Sepang, dalam Negeri Selangor, telah menggunakan kekerasan jenayah terhadap Mona Qaisara binti Faisal (No. KP: 140104-10- 0386) berumur 3 tahun dengan maksud untuk mencabul kehormatannya. Oleh yang demikian kamu telah melakukan kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan.”
5
Di peringkat kes pendakwaan, seramai 10 orang saksi pendakwaan telah dipanggil untuk memberi keterangan iaitu: SP1 - Monalina binti Abu Hanipah (Ibu mangsa); SP2 - Maimon binti Omar (Nenek mangsa); SP3 - Mona Adlina Qaisara binti Faizal (Mangsa); SP4 - Dr Vinitah Nair a/p Prabhakaran (Pegawai Perubatan); SP5 - Insp. Hartinie Queraysiah binti Mohamad Ishak (Pegawai CIC); SP6 - Dr Elinda binti Tunan (Pakar Psikiatri); SP7 - Ling Shiao Ling (Pegawai Perubatan Psikiatri); SP8 - Lee Voon Yee (Peg Psikiatri Klinikal); SP9 - Sjn. A. Thanalatchumy a/p Aranasalam (Peg perakam CIC); dan SP10 - Insp. Nor Saza binti Mohamed Daud (Pegawai Penyiasat).
6
Responden (yang merupakan seorang ahli paramedik) telah berkahwin dengan Maimon binti Omar (SP1) (yang merupakan seorang ahli farmasi) dalam tahun 2017 dan dikurniakan seorang anak perempuan bernama Mona Adlina Qaisara binti Faizal (SP3) yang merupakan mangsa dalam kes ini. Mereka menetap di sebuah rumah sewa di alamat No. 50588-3, Kg. Sg. Merab Tengah, 43000 Kajang, Selangor. Semasa Responden dan SP1 bekerja, anak mereka dijaga oleh Maimon binti Omar (SP2) iaitu ibu kepada SP1 atau nenek kepada SP3 yang tinggal tidak jauh dari rumah SP1. [7]
Preamble
Menurut SP2, pada 2.5.2017 jam lebih kurang 8.30 – 9.00 pagi semasa dalam jagaannya, SP3 telah melakukan sesuatu perbuatan yang pelik apabila dia dikatakan telah naik atas badan SP2 yang sedang baring dengan menjilat leher dan memegang payudara SP2. SP2 telah menelefon SP1 memberitahu tindakan pelik itu dan memintanya supaya balik ke rumah. Setelah SP1 sampai di rumah tersebut, SP2 telah menceritakan tentang perkara pelik tersebut. Menurut SP2 lagi, mangsa atau SP3 ada mengadu pada sebelah pagi tentang sakit pada bahagian kemaluannya. Selain itu, SP2 mengatakan bahawa beliau telah perasan perubahan pada diri mangsa sejak bulan April lagi apabila mendapati mangsa suka menyelak kain beliau. [8] Pada hari tersebut juga, SP1 telah bertanya kepada mangsa mengapa berbuat sedemikian. SP3 menjawab bahawa Responden yang telah mengajar dia berbuat demikian. Apabila SP1 bertanya lagi, mangsa menjawab Responden ada menjilat pada bahagian leher, tangan, buah dada, perut, kemaluan dan kaki beliau. [9] SP1 tidak bertanya atau berbincang perkara tersebut dengan Responden atas alasan takutkan Responden yang jenis panas baran. Sebaliknya SP1 telah membuat laporan polis seperti mana dalam DABB Report No. 2765/17 [ekshibit P1] pada 19.6.2017. Walau bagaimanapun, dalam laporan polis tersebut menyatakan perbuatan mangsa tersebut berlaku ke atas SP1. Namun, SP1 kemudiannya telah membuat laporan polis pembetulan tidak lama kemudian pada hari yang sama juga iaitu seperti mana dalam DABB Report No. 2766/17 [ekshibit P2] yang telah membetulkan bahawa perbuatan yang dilakukan oleh mangsa itu adalah ke atas emaknya iaitu SP2. [10] Pada hari yang sama (19.6.2017) iaitu selepas membuat laporan polis tersebut, Insp. Nor Saza binti Mohamed Daud iaitu Pegawai Penyiasat (SP10) telah membawa SP1 dan mangsa (SP3) ke Hospital Serdang dan dirujuk ke Jabatan Kecemasan dan dikendalikan oleh Dr. Vinitah Nair a/p Prabhakaran (SP4) yang kemudiannya telah merujuk mangsa kepada Jabatan Pediatrik bagi tujuan ’scan case, child abuse and neglect’. SP4 telah menyediakan laporan perubatan bertarikh 21.7.2017 [ekshibit P13] yang mengesahkan pemeriksaan fizikal luaran ke atas mangsa tidak menunjukkan sebarang kecederaan tetapi telah dimasukkan ke wad bagi mendapat arahan lanjut pihak Jabatan Kebajikan Masyarakat sebelum dibenarkan keluar wad. [11] Seterusnya pada 20.6.2017, SP3 telah dirujuk ke Jabatan Psikiatrik dan diperiksa oleh Dr. Elinda binti Tunan, Pakar Psikiatrik (SP6) yang kemudiannya mengesahkan tiada significant abnormalities pada status mental mangsa (SP3) untuk membolehkan sebarang diagnosis psikiatri. [12] Pada 29.6.2017, SP3 telah menghadiri proses temubual CIC di Pusat CIC, Seksyen 7 Shah Alam. Borang Transkrip Rakaman Keterangan Kanan-Kanak disediakan seperti mana dalam ekshibit P31. Temubual CIC dijalankan oleh Insp. Hartinie Queraysiah binti Mohamad Ishak (SP5) dengan dibantu oleh Sjn. A. Thanalatchumy a/p Aranasalam (SP9) sebagai pegawai perakam. [13] SP3 juga telah menjalani rawatan susulan di HUKM iaitu terapi bermain (play theraphy) yang dikendalikan oleh Lee Voon Yee, Pegawai Klinikal Psikologi Unit Psikiatri Kanak-Kanak (SP8) dan telah menjalani beberapa sesi. [14] Insp. Nor Saza binti Mohamed Daud selaku Pegawai Penyiasat (SP10) telah merumuskan hasil siasatannya mendapati bahawa versi tentang SP1 dimaklumkan oleh SP2 berkaitan dengan perbuatan SP3 yang berkelakuan pelik seperti menjilat leher dan memegang buah dada SP2 adalah konsisten dan positif seperti mana keterangan CIC SP3 tersebut. [15] Oleh yang demikian, SP10 telah membuat tangkapan ke atas Responden pada 30.6.2017 seperti mana dilaporkan dalam laporan polis DABB Report No. 2878/17 [ekshibit P35]. Dapatan Majistret Di Akhir Kes Pendakwaan [16] Majistret yang bijaksana telah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap Responden dengan memenuhi semua elemen pertuduhan kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan. Oleh yang demikian, Majistret berkenaan telah memanggil Responden untuk membela diri ke atas pertuduhan kesalahan tersebut. [17] Walau bagaimanapun, Mahkamah ini tidak mendapati apa-apa ulasan dan penilaian oleh Majistret tersebut ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan dalam prosiding mahkamah tersebut di peringkat kes pendakwaan. Ringkasan Kes Pembelaan [18] Di peringkat kes pembelaan, Responden telah memberi keterangan bersumpah (SD1) di samping 4 orang saksi pendakwaan yang lain iaitu: SD2 Mohd Hafizullah bin Abdullah (Peguam syarie dan juga merupakan rakan kepada Responden); SD3 Alladin bin Endot (Penjaga/bapa kepada isteri Responden yang baru); SD4 Dr. Noor Aishah binti Rosli (Pakar Psikologi Kanak-Kanak); dan SD5 Assoc. Prof. Abdul Ali bin Raja Mohamed (Pensyarah Perubatan yang merupakan majikan kepada Responden). [19] Secara ringkasnya, pembelaan telah membangkitkan isu perceraian antara Responden dengan SP1 dan Responden mendakwa bahawa laporan polis yang dibuat oleh SP1 iaitu DABB Report No. 2765/17 [ekshibit P1] adalah rekaan semata-mata bertujuan untuk tindakan perceraian mereka di Mahkamah Syariah. [20] Responden sendiri mengakui bahawa anaknya iaitu SP3 merupakan seorang yang pintar dan cepat belajar tentang apa yang dilihat sekelilingnya. Malahan menurut Responden lagi, SP3 pernah meniru gaya Responden berjalan. Menurut Responden lagi, berkemungkinan SP3 pernah melihat perbuatan Responden yang dikatakan telah menjilat badan dan alat sulitnya. [21] Responden dalam keterangannya juga mengatakan dengan yakin kemungkinan ada orang yang telah mengajar SP3 untuk menipu kerana SP3 pernah memberitahunya ‘Baba, Nina tahu baba tak buat. Doktor tu soal Nina banyak sangat.’ [22] Menurut Responden lagi, setelah ditangkap dan direman sehingga 4.7.2017, pihak polis telah menjalankan siasatan dan merakam percakapannya seperti mana dalam Percakapan Dalam Pemeriksaan [ekshibit D37] di mana Responden telah memberikan sepenuh kerjasama dan telah menafikan keseluruhan dakwaan bekas isterinya (SP1). Responden juga kemudiannya telah membuat satu laporan polis seperti mana dalam DABB Report No. 3192/17 bertarikh 19.7.2017 [ekshibit D23] yang menafikan semua dakwaan bekas isterinya itu. [23] Responden juga telah menerima surat daripada Bahagian Siasatan Jenayah IPD Sepang bertarikh 25.8.2017 [ekshibit D24] yang memaklumkan bahawa Kertas Siasatan telah dirujuk kepada Timbalan Pendakwa Raya dan berkeputusan supaya siasatan kes tersebut di ‘NFA (Non Further Action)’ dan Responden dibebaskan. [24] Pihak pembelaan juga antara lain telah mengemukakan keterangan saksi pakar iaitu Pakar Psikologi Kanak-Kanak (SD4). Hasil pemerhatian dan penganalisaan SD4 ke atas rakaman CIC oleh pihak polis berkenaan sikap dan tindak tanduk SP3 semasa sesi CIC tersebut menimbulkan keraguan apabila SP3 banyak melihat kepada emak atau neneknya dalam sesi temubual tersebut. SD4 berpandangan bahawa tindak tanduk dan sikap SP3 sama sekali tidak seperti seorang kanak-kanak yang trauma. Tambahan SD4 lagi, seseorang kanak-kanak yang trauma adalah tidak mudah untuk hilangkan sesuatu memori hitam daripada emosi dan ingatannya. Begitu juga dengan tindak tanduk SP3 yang lancar tanpa was-was telah melakonkan semula aksi kejadian cabul yang dikatakan berlaku yang mana menurut SD4 sesuatu yang tidak normal bagi seorang kanak-kanak yang dikatakan trauma untuk melakonkan sedemikian. [25] Menurut SD4 juga, SP3 tidak langsung menunjukkan rasa trauma dan takut kepada Responden. Berkenaan dengan pernyataan dalam Laporan Perubatan oleh Hospital Serdang [ekshibit P13] khususnya berkenaan perenggan yang menyatakan ‘Upon further questioning, child admitted that her biological father, “abah’ has been licking all over her body including her private parts. He also inserted finger into her vagina...’, SD4 menjelaskan bahawa kandungan tersebut adalah sangat berat untuk seorang kanak-kanak semuda umur 3 tahun 6 bulan bercerita kepada orang yang pertama kali dia jumpa. SD4 berpandangan bahawa adalah agak mustahil untuk mendapat maklumat dengan perincian seperti dalam kandungan perenggan tersebut pada sesi pertama berjumpa doktor. [26] SD4 juga telah mengulas tentang ‘play therapy’ yang dinyatakan dalam Laporan Perubatan Universiti Kebangsaan Malaysia [ekshibit P14].
Preamble
Menurut SD4, semasa sesi ‘play therapy’ permainan masak-masak dan tiba-tiba SP3 bercakap ‘babah buat nina babah jilat nina’, adalah agak mustahil untuk budak umur 3 tahun menyebut perkataan itu serta ia tidak kena dengan keadaan semasa sesi bermain masak-masak tersebut. [27] SD4 telah mengemukakan pandangan pakarnya seperti mana dinyatakan dalam laporan psikologi [ekshibit D51] yang bertujuan bagi menjelaskan mengenai –
a
keadaan kognitif kanak-kanak berusia 3 tahun semasa berlakunya kejadian pencabulan ke atasnya;
b
emosi kanak-kanak berusia 3 tahun semasa berlakunya kejadian pencabulan ke atasnya; dan
c
tingkah laku kanak-kanak berusia 3 tahun semasa berlakunya kejadian pencabulan ke atasnya. Dapatan Majistret Di Akhir Kes Pembelaan [28] Di akhir perbicaraan, Majistret telah memutuskan supaya Responden dilepas dan dibebaskan daripada pertuduhan kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan tanpa mengambil kira keterangan berkaitan karakter baik Responden dan juga niat jahat atau mala fide bekas isteri Responden iaitu SP1 untuk mencari alasan untuk perceraian mereka. [29] Sebaliknya keputusan Majistret melepas dan membebaskan Responden itu adalah semata-mata berdasarkan keterangan saksi pakar pihak pembelaan iaitu SD4 yang telah berjaya mencabar keterangan saksi-saksi pakar pihak pendakwaan khususnya dari aspek psikologi kanak-kanak. Oleh itu, Majistret yang bijaksana telah mendapati bahawa pihak pembelaan telah berjaya membangkitkan keraguan dalam kes pendakwaan. Dengan erti kata lain, pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes tersebut melampaui sebarang keraguan yang munasabah. Prinsip Undang-Undang Di Peringkat Rayuan [30] Mahkamah ini dalam mendengar rayuan ini berpandukan kepada prinsip undang-undang yang mantap di mana mahkamah di peringkat rayuan seharusnya mengambil pendirian untuk tidak mengganggu keputusan yang telah dibuat oleh mahkamah perbicaraan melainkan ternyata keputusan tersebut mempunyai salah arah dan tidak menurut undang-undang ini. [31] Dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan telah menyatakan yang berikut: “[51] It is trite law that the view of the trial judge as to the credibility of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the trial judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there were substantial and compelling reasons for disagreeing.” (Penekanan ditambah) [32] Berpandukan kepada prinsip undang-undang mantap tersebut, Mahkamah ini telah meneliti dan mempertimbangkan alasan dan merit rayuan ini serta bukannya semata-mata atas alasan bahawa Mahkamah ini mempunyai pandangan dan dapatan yang berbeza. [33] Oleh yang demikian, Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan rekod rayuan yang ada dan mempertimbangkan alasan-alasan bagi rayuan ini. Analisis dan Dapatan Mahkamah Ini [34] Perayu dalam rayuan kes ini telah membangkitkan kekhilafan oleh Majistret apabila memutuskan melepas dan membebaskan Responden dengan bergantung sepenuhnya kepada keterangan saksi pakar pihak pembelaan iaitu SD4. [35] Perayu juga telah membangkitkan isu ‘non speaking judgment’ oleh Majistret tersebut berkaitan dengan Alasan Penghakiman yang disediakan. [36] Oleh yang demikian, Mahkamah ini telah membuat penilaian dan pertimbangan ke atas setiap alasan yang dibangkit oleh Perayu dalam rayuan ini. Isu percanggahan keterangan antara saksi-saksi pakar pihak pendakwaan dan saksi pakar pihak pembelaan [37] Menurut Perayu, apabila wujud percanggahan keterangan antara saksi-saksi pakar pihak pendakwaan (SP4, SP6, SP7 dan SP8) dan saksi pakar pihak pembelaan (SD4), Mahkamah boleh memilih untuk menerima mana-mana satu keterangan tersebut. [38] Perayu telah merujuk kepada keputusan kes oleh Privy Council dalam Collector of Land Revenue v. Alagappa Chettiar & Collector of Land Revenue v, Ong Thye Eng [1968] 1 LNS 31 yang menyatakan seperti berikut: “Where there is a conflict between the opinions given by more than one expert, the Judge has the right to prefer on opinion to the other.” [39] Menurut Perayu lagi, keterangan atau laporan pakar adalah untuk membantu Mahkamah dan bukanlah sebagai satu-satunya alasan untuk dijadikan penghakiman. Perayu telah merujuk kepada kes Wong Swee Chin v. Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 212 yang menyatakan: “But, except on purely scientific issues, expert evidence is to be used by the court for the purpose of assisting rather than compelling the formulation of the ultimate judgments. In the ultimate analysis it is the tribunal of fact, whether it be a judge or jury, which is required to weigh all the evidence and determine the probabilities. It cannot transfer this task to the expert witness, the court must come to its own opinion.” [40] Mahkamah ini berpandangan bahawa perbezaan keterangan saksi pakar yang dinyatakan dalam otoriti tersebut di atas adalah dalam perkara yang melibatkan perkara saintifik. Ini berbeza dengan tujuan keterangan kepakaran SD4 dalam kes ini untuk menganalisa keseluruhan fakta dan bukti serta keterangan dalam kes pendakwaan yang mana berdasarkan kepakaran dan pengalaman SD4 itu sendiri jelas telah menimbulkan keraguan yang munasabah kepada Majistret yang bijaksana. [41] Adalah dapatan Majistret berkenaan bahawa berdasarkan keterangan saksi pakar SD4 jelas wujud keadaan-keadaan yang sangat tidak selamat untuk Responden disabitkan dengan pertuduhan tersebut. [42] Mahkamah ini juga mendapati perbezaan dapatan dan pandangan oleh saksi pakar pihak pendakwaan dengan saksi pakar pihak pembelaan bukanlah merupakan percanggahan keterangan. Sebaliknya hanyalah merupakan dapatan fakta dan pandangan yang berbeza antara kedua-dua pihak. [43] Berkaitan dengan perbezaan pandangan pakar dalam sesuatu isu, Mahkamah ini berpandukan kes yang sama dirujuk oleh Perayu sendiri iaitu dalam kes Land Revenue v Alagappa Chettiar & Collector of Land Revenue v Ong Thye Eng (supra) yang menyatakan seperti berikut: “Their Lordships would point out that there were two findings of fact and one finding that the opinion of one expert witness was to be preferred to that of another, which underlay the decision of Gill J that the collector’s valuation of $3 per square foot had not been shown to be wrong. The first finding of fact was that the sale by Devarayan of his undivided halfshare was not a forced sale but one in the open market between parties at arms length. This finding rested upon the Judge’s assessment of the credibility of the witnesses who gave oral evidence before him. It was peculiar within the province of the trial judge, with which an appellate court should not interfere save in most exceptional circumstances.” (Penekanan ditambah) [44] Mahkamah ini juga mendapati bahawa Majistret berkenaan tidak menyatakan dalam alasan penghakimannya perbezaan keterangan antara saksi-saksi pakar pihak pendakwaan dengan saksi pakar pihak pembelaan itu sebagai suatu percanggahan keterangan. Sebaliknya Majistret berkenaan telah mendapati bahawa keterangan saksi pakar SD4 tersebut telah berjaya mencabar testimoni oleh saksi-saksi pakar pihak pendakwaan khususnya dari aspek psikologi kanak-kanak. Majistret berkenaan juga mendapati bahawa berdasarkan keterangan saksi pakar pembelaan SD4 tersebut telah berjaya membangkitkan keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan. [45] Oleh yang demikian, Mahkamah ini berpandangan yang sama dan tidak akan mengganggu dapatan fakta yang dicapai oleh Majistret tersebut berpandukan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP (supra) yang menyatakan bahawa: “[51] It is trite law that the view of the trial judge as to the credibility of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the trial judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there were substantial and compelling reasons for disagreeing.” Isu ‘non speaking judgment’ [46] Mahkamah ini bersependapat dan berpandangan yang sama dengan Perayu dan juga Responden dalam kes ini bahawa alasan penghakiman yang disediakan oleh Majistret tersebut adalah merupakan ‘non speaking judgment’. Alasan penghakiman Majistret tersebut mengandungi 12 perenggan. Perenggan 3 alasan penghakiman Majistret tersebut menyatakan dapatan Majistret bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes prima facie di akhir kes pendakwaan tanpa ada apa-apa huraian tentang elemen-elemen pertuduhan kesalahan yang telah dibuktikan melalui keterangan. [47] Manakala perenggan 9 alasan penghakiman tersebut pula menyatakan keputusan Majistret yang melepas dan membebaskan Responden di akhir perbicaraan kerana kegagalan pihak pendakwaan bagi membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah. Perenggan 11 merupakan alasan Majistret yang melepas dan membebaskan Responden berasaskan keterangan SD4 yang didapati oleh Majistret tersebut berjaya mencabar testimoni saksi pakar pihak pendakwaan khususnya dari aspek psikologi kanak-kanak. [48] Mahkamah ini mendapati alasan penghakiman tersebut tidak menghuraikan langsung alasan Majistret bagaimana beliau mencapai rumusan dapatan (finding) keterangan SD4 yang menimbulkan keraguan ke atas kes pendakwaan. [49] Di dalam kes Deepanraj a/l Subramanian v Public Prosecutor [2016] 1 MLJ 413 ada menyatakan seperti berikut: “[63] Judgment writing is a matter of individual style and the need for a speaking judgment needs no emphasis. It is an elementary principle of fairness that parties must not only be given a fair opportunity of being heard, but also appraised of how and why a judge has reached his decision. Section 308 of the CPC speaks of ‘grounds of decision’ which means a reasoned judgment on the facts and the law and not merely the conclusion arrived at. What amount to a speaking judgment varies from case to case. Mere regurgitation or narration of the facts and a statement of the law does not amount to a speaking judgment.” (Penekanan ditambah) [50] Seksyen 308 Kanun Tatacara Jenayah menyatakan seperti berikut: “When the appellant has complied with section 307 the Court appealed from shall transmit to the High Court and to the Public Prosecutor and to the advocate for the appellant a signed copy of the record of the proceedings and of the grounds of the decision together with a copy of the notice and the petition of appeal.” (Penekanan ditambah) [51] Walau bagaimanapun, ia bukan bermakna Mahkamah ini boleh membenarkan atau menolak rayuan ini secara otomatik. Mahkamah ini telah meneliti Rekod Rayuan yang sedia ada terutamanya Nota Keterangan dan ekshibit-ekshibit yang telah dikemukakan semasa prosiding di hadapan Majistret berkenaan. Mahkamah ini juga mengambil maklum tentang beberapa kecacatan dan kesilapan dalam Nota Keterangan seperti mana yang dibangkitkan oleh pihak Responden dalam penghujahan bertulisnya. Isu pertuduhan yang cacat dan/atau tidak berasas [52] Pihak Responden dalam penghujahannya telah membangkit isu pertuduhan yang dikatakan sebagai cacat atau tidak berasas. Seksyen 153(1) Kanun Tatacara Jenayah memperuntukkan seperti berikut: “The charge shall contain such particulars as to the time and place of the alleged offence and the person, if any, against whom or the thing, if any, in respect of which it was committed as are reasonably sufficient to give the accused notice of the matter with which he is charged.” [53] Mahkamah ini mendapati bahawa pertuduhan ke atas Responden bagi kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan tersebut adalah defektif kerana tidak menyatakan tempoh masa yang lebih tepat bagi dakwaan perlakuan kesalahan tersebut. Frasa ayat ‘sekitar bulan April 2017 hingga Mei 2017’ merupakan suatu tempoh masa yang terlalu umum dan pastinya menjejaskan peluang atau memprejudiskan hak seorang tertuduh bagi mengemukakan atau membuat persiapan pembelaan kes nya. [54] Tambahan lagi, Mahkamah ini juga mendapati frasa ayat dalam pertuduhan iaitu ‘telah menggunakan kekerasan jenayah dengan maksud untuk mencabul’ tersebut telah tidak menyatakan sifat perbuatan yang bagaimana yang boleh dimaksudkan sebagai mencabul itu. [55] Seksyen 350 Kanun Keseksaan menghuraikan tentang maksud ‘kekerasan jenayah (criminal force)’ seperti berikut: “Whoever intentionally uses force to any person, without that person’s consent, in order to cause the committing of any offence, or intending by the use of such force illegally to cause, or knowing it to be likely that the use of such force he will illegally cause injury, fear, or annyoyance to the person to whom the force is used, is said to use criminal force to that other.” (Penekanan ditambah) [56] Keterangan SP4 yang merupakan pegawai perubatan yang awal membuat pemeriksaan ke atas mangsa (SP3) mengesahkan dalam laporan perubatannya [ekshibit P13] bahawa pemeriksaan fizikal luaran ke atas mangsa tidak menunjukkan sebarang kecederaan. [57] Manakala keterangan SP6 yang merupakan Pakar Psikiatri mengesahkan tiada significant abnormalities pada status mental mangsa (SP3). [58] Pakar Psikologi Kanak-Kanak (SD4) pula berpandangan bahawa tindak tanduk dan sikap mangsa semasa dalam rakaman CIC tidak sama sekali seperti seorang kanak-kanak yang trauma dan menurut SD4 lagi adalah sesuatu yang tidak normal bagi seseorang kanak-kanak yang dikatakan trauma boleh bertindak dengan lancar dan tanpa was-was melakonkan semula aksi kejadian cabul seperti mana yang didakwa. [59] Oleh yang demikian, Mahkamah ini juga mendapati bahawa tiada mana-mana keterangan yang dapat membuktikan perlakuan kekerasan jenayah ke atas mangsa sehingga boleh menyebabkan ‘injury, fear, or annyoyance to the person to whom the force is used’. Isu keterangan kanak-kanak tanpa sokongan [60] Bagi pertuduhan kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan, adalah menjadi beban pembuktian ke atas pihak pendakwaan bagi membuktikan bahawa:
a
berlakunya serangan (assault) atau kekerasan jenayah (criminal force) terhadap seseorang;
b
Tertuduh yang telah melakukan serangan (assault) atau menggunakan kekerasan jenayah (criminal force) tersebut;
c
Tertuduh telah melakukan serangan atau kekerasan jenayah itu dengan niat untuk mencabul kehormatan seseorang itu atau sedar akan melakukan yang sedemikian (intending to outrage the modesty of that person or knowing that he was likely to do so) [61] SP1 (ibu mangsa) telah mengatakan bahawa kandungan laporan polis yang dibuatnya itu adalah berdasarkan maklumat daripada ibunya atau nenek mangsa (SP2). Mahkamah ini tidak mendapati mana-mana keterangan nenek mangsa (SP2) yang boleh dikatakan sebagai melihat perbuatan Responden melakukan kekerasan jenayah ke atas mangsa (SP3). Oleh yang demikian, dirumuskan bahawa tiada saksi mata (eye witness) terhadap dakwaan perbuatan kesalahan Responden itu. Dengan erti kata lain, Mahkamah ini mendapati bahawa keterangan dan dapatan fakta oleh semua saksi-saksi pendakwaan adalah bersifat dengar cakap yang mana bersumberkan versi cerita daripada SP1 (ibu mangsa) dan nenek mangsa (SP2). [62] Oleh yang demikian, kekuatan versi kes pendakwaan lebih banyak bergantung kepada keterangan mangsa (SP3) yang merupakan seorang kanak-kanak. Seksyen 133A Akta Keterangan 1950 memperuntukkan tentang kekecualian (proviso) penerimaan masuk sebagai keterangan oleh seseorang kanak-kanak bawah umur seperti berikut: “Provided that, where evidence admitted by virtue of this section is given on behalf of the prosecution, the accused shall not be liable to be convicted of the offence unless that evidence is corroborated by some other material evidence in support thereof implicating him.” (Penekanan ditambah) [63] Dalam kes PP v. Mardai [1950] 1 MLJ 33, mahkamah antara lain, telah menyatakan seperti berikut: “…as a matter of common sense, it will be unsafe to convict unless either the evidence of the complainant is unusually convincing or there is some corroboration of the complainant’s story.” (Penekanan ditambah) [64] Mahkamah ini tidak mendapati keterangan mangsa (SP3) sebagai sesuatu yang ‘unusually convincing’ berkenaan dakwaan perlakuan perbuatan mencabul kehormatan oleh Responden ke atas SP3. [65] Keterangan-keterangan saksi pendakwaan yang lain adalah merupakan keterangan sokongan bagi memperkukuhkan atau menyokong keterangan SP3. Walau bagaimanapun, Mahkamah ini
Wrong text, a broken link, out-of-date content, or a removal request — tell us and we'll check it against the official source.