Pendakwa Raya v Link Holder Packaging Industries Sdn. Bhd. (DA-42LB-5-09/2022)

Responden menghadapi satu pertuduhan di bawah seksyen 8(4)(b) Akta Kawalan Bekalan 1961 (AKB) yang boleh dihukum di bawah seksyen 22(2) Akta yang sama yang berbunyi: Pertuduhan “Bahawasanya kamu pada 3.4.2019 di antara jam 10 pagi hingga 11 pagi bertempat di Pejabat Kementerian Perdagangan Dalam Negeri dan Hal Ehwal Pengguna Negeri Kelantan dalam Daerah Kota Bharu, dalam negeri Kelantan sebagai pemegang lesen borong no AB 12928M dengan disedari mengemukakan maklumat palsu berkaitan dokumen invoice dan delivery order bernombor T1811/00048, T1- 1811/00114 dan T1-1811/00115 setelah diminta secara bertulis oleh Penolong Pegawai Bekalan di bawah seksyen 8(1) Akta Kawalan Bekalan 1961 dan oleh yang demikian kamu telah melakukan kesalahan di bawah seksyen 8(4)(b) Akta Kawalan Bekalan 1961 yang boleh dihukum di bawah seksyen 22(2) Akta yang sama.” Hukuman: Jika disabitkan kesalahan, boleh dikenakan denda tidak melebihi dua juta Ringgit Malaysia (RM 2,000,000.00)

Di akhir kes Pendakwaan Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) telah memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes prima facie di bawah pertuduhan tersebut akan tetapi Mahkamah mendapati bahawa pendakwaan telah berjaya membuktikan terdapat satu kesalahan iaitu memindahkan minyak masak kepada syarikat yang bukan pada asalnya 3 membuat tempahan iaitu NMR Berkat Trading tetapi sebaliknya kepada SHP Maju Trading.

HMS telah menggunapakai seksyen 158 Kanun Tatacara Jenayah dan memerintahkan responden untuk membela diri di bawah seksyen 16 Akta Kawalan Bekalan yang berbunyi seperti berikut: “Bahawasanya kamu pada 3.4.2019 di antara jam 10 pagi hingga 11 pagi bertempat di Pejabat Kementerian Perdagangan Dalam Negeri dan Hal Ehwal Pengguna Negeri Kelantan dalam Daerah Kota Bharu, dalam negeri Kelantan sebagai pemegang lesen borong no AB 12928M dengan disedari telah menjual barang kawalan minyak masak sebagaimana di dalam invoice dan delivery order bernombor T1811/00048, T1-1811/00114 dan T1-1811/00115 yang sepatutnya dijual kepada NMR Berkat Trading di alamat yang dilesenkan di Lot 754, Kampung Semut Api, 15350 Kota Bharu, Kelantan dan bukannya dijual kepada SHP Maju Trading di alamat yang dilesenkan di Lot 2267, Kampung Baru Banggu, 16150 Kota Bharu, Kelantan dan oleh yang demikian kamu telah melakukan kesalahan di bawah seksyen 16 Akta Kawalan Bekalan 1961 yang boleh dihukum di bawah seksyen 22(2) Akta yang sama.”

Di akhir kes pembelaan terhadap pertuduhan pindaan tersebut, HMS membuat dapatan bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah terhadap pertuduhan lalu melepaskan dan membebaskan responden daripada pertuduhan yang dihadapi.

Setelah mendengar rayuan yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan, Mahkamah Tinggi diperingkat rayuan telah mengekalkan keputusan yang dibuat HMS yang bijaksana dengan menolak rayuan pihak Pendakwaan tersebut.

Setelah tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut pihak pendakwaan telah mengemukakan pula rayuan ke Mahkamah Rayuan.

Pada 18.3.2019 sepasukan anggota dari Kementerian Perdagangan dalam Negeri dan Hal Ehwal Pengguna Negeri Kelantan diketuai oleh SP5 telah melakukan pemeriksaan premis di Syarikat Link Holder Packaging Industries Sdn Bhd. Dalam pemeriksaan tersebut SP5 telah menyita dokumen-dokumen untuk tujuan pemeriksaan dan SP5 telah mengeluarkan P5 dan P6 kepada OKS.

Pada 3.4.2019 semasa responden di Pejabat Kementerian Perdagangan Dalam Negeri dan Hal Ehwal Pengguna Negeri Kelantan dalam Daerah Kota Bharu dalam Negeri Kelantan telah mengemukakan surat jawapan maklumat di bawah seksyen 8(1) AKB 1961 berkaitan dengan 5 resit invoice dan delivery order bernombor T1-1811/01296, T1-1811/01306, T1811/00048, T1-1811/00114 dan T1-1811/00115 (P34).

P34 adalah milik syarikat Link Holder dan pada P34 tersebut tercatat nama pelanggan iaitu NMR Berkat Trading beralamat Lot 754, Kg. Semut Api, Kota Bharu iaitu pihak yang membuat order, membeli dan membuat pembayaran kepada Link Holder dimana ia merupakan maklumat palsu.

Fakta sebenar berkaitan dengan P34 adalah pihak yang sebenar membuat order dan menerima barang adalah Perniagaan SHP Maju Trading beralamat Lot 2267, Kg Baru Banggu, Kota Bharu dan bukannya NMR Berkat Trading.

Mahkamah membuat dapatan bahawa dokumen P5 (borang sitaan) telah dikemukakan dan lanjutan daripada notis kemukakan maklumat (P9) responden telah mengemukakan jawapan yang diminta (P10) dan dengan itu telah mengemukakan maklumat dan mematuhi seksyen 8(1) AKB.

Berkenaan P34 yang didakwa mengandungi maklumat palsu, Mahkamah mendapati ianya bukan dokumen yang palsu kerana tercatat nama pembeli sebenar iaitu NMR Berkat Trading dan juga tercatat nombor kad pengenalan penerima. Mahkamah dengan itu mendapati bahawa jual beli melibatkan P34 sah disisi undang-undang kerana SP10 sendiri telah mengesahkan NMR Berkat Trading mempunyai lesen borong yang sah.

HMS membuat dapatan bahawa pertuduhan asal gagal dibuktikan secara prima facie akan tetapi pendakwaan telah berjaya membuktikan terdapat kesalahan memindahkan minyak masak kepada syarikat yang bukan pada asalnya membuat tempahan iaitu NMR Berkat Trading sebaliknya kepada SHP Maju Trading.

HMS telah mengambilkira keterangan bela diri OKS yang menyatakan bahawa jualan melibatkan P34 kepada NMR Berkat Trading adalah sah sepertimana tercatat di dalam P34 dan bukan dijual kepada SHP Maju Trading yang mana penjualan tersebut diuruskan SP9 atas nama NMR Berkat Trading dan penjualan berlaku di premis responden dengan minyak masak tersebut dibawa keluar apabila jual beli telah lengkap dengan pengeluaran invois jualan dan delivery order.

HMS berpendapat tiada penjualan berlaku di mana-mana premis selain daripada premis yang dinyatakan di dalam lesen telah dilakukan responden dan tiada bukti menunjukkan minyak masak tersebut telah dihantar ke premis SHP Maju Trading iaitu di Lot 2267, Kampung Baru Banggu, 16150 Kota Bharu, Kelantan. Dengan itu penjualan adalah antara responden dengan NMR Berkat Trading yang mempunyai lesen sah sebagai pemborong.

Oleh itu pendakwaan telah gagal membuktikan kes melampaui keraguan munasabah terhadap pertuduhan pindaan lalu responden dilepaskan dan dibebaskan terhadap pertuduhan yang dihadapi.

Petisyen Rayuan pihak Pendakwaan secara rumusannya adalah sepertimana berikut: a) Terdapat kekhilafan dari fakta dan undang-undang apabila diputuskan pendakwaan gagal membuktikan satu kes prima facie terhadap pertuduhan di bawah seksyen 8(4)(b) AKB di akhir kes pendakwaan tersebut. b) Terdapat kekhilafan fakta dan undang-undang apabila diputuskan salah satu elemen kesalahan di bawah seksyen 8(4)(b) AKB adalah OKS enggan mengemukakan dokumen yang dikehendaki. c) Pendakwaan memohon agar keputusan Mahkamah menggunapakai Seksyen 158 KPJ di akhir kes pendakwaan dengan meminda pertuduhan asal di bawah Seksyen 8(4)(b) AKB kepada pertuduhan di bawah seksyen 16 AKB dan memerintahkan responden membela diri atas pertuduhan di bawah seksyen 16 AKB tersebut digantikan dengan keputusan bahawa pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap pertuduhan di bawah seksyen 8(4)(b) AKB di akhir kes pendakwaan tersebut dan memerintahkan responden membela diri atas pertuduhan yang sama atau apa-apa perintah yang Mahkamah Tinggi fikirkan sesuai.

Undang-Undang sedia ada telah memutuskan bahawa Mahkamah di peringkat rayuan tidak akan campurtangan untuk mengubah keputusan dari Mahkamah Bicara berhubung perkara-perkara yang menyentuh dapatan fakta Hakim Bicara kerana dapatan fakta tersebut adalah hasil dari penilaian dengan teliti terhadap keterangan saksi-saksi di hadapan Hakim Bicara yang membicarakan kes itu dan beliau yang mempunyai kelebihan “audio-visual” adalah dalam kedudukan yang terbaik untuk membuat penemuan fakta tersebut.

Dalam nas Lai Kim Hon & Ors v PP (1981) 1 MLJ 84, Mahkamah Persekutuan mengatakan: “The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness. In the instant case the learned trial judge very carefully analysed all the available evidence before him and made specific finding of fact founded upon that which he believed to be the truth. He also drew certain inferences from facts specifically found. In this respect we may form our independent view but we should only do so where the fact upon which the inference was drawn was either unwarranted 9 or manifestly against the weight of evidence. That was not the case here.”

Dalam otoriti Public Prosecutor v Wan Razali Kassim (1970) 2 MLJ 79 pula diputuskan: “An appellate court should be slow to interfere with the finding of fact by a lower court as an appellate court does not have the advantage of seeing and hearing the witnesses and therefore of assessing their credibility.”

Dalam kes Herchun Singh & Ors. v Public Prosecutor (1969) 2 MLJ 209, dinyatakan, antara lain: “This view of the trial judge as to the credibiity of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.”

Isu yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan adalah tentang pengemukaan maklumat yang dikatakan palsu dimana P34 menunjukkan NMR Berkat Trading sebagai pihak yang membuat order, membeli dan 10 membuat bayaran kepada responden manakala pihak sebenar yang berbuat demikian dan menerima minyak masak adalah SHP Maju Trading.

Mahkamah mendapati bahawa kesemua keterangan di Mahkamah menunjukkan responden menjual minyak masak kepada NMR Berkat Trading yang mempunyai lesen borong barang kawalan yang sah.

SP7 sebagai saksi pendakwaan yang merupakan pemilik NMR Berkat Trading tidak mempunyai buku stok bagi NMR Berkat Trading yang menjadi kesalahan di bawah Akta Kawalan Bekalan 1961. Dengan itu HMS tidak khilaf dalam tidak menerima keterangan SP7 secara keseluruhan dengan tiadanya dokumen “contemporaneous” iaitu buku stok atau invois-invois pembelian bekalan minyak masak di pihak SP7 untuk membuktikan dari mana pelesen NMR Berkat Trading mendapatkan bekalan minyak masak untuk penjualan.

Oleh itu P34 yang mengandungi kelima-lima dokumen invois (invoice) bernombor T1-1812/00048, T1- 1812/00114 dan T1-1812/00115 iaitu rekod penjualan minyak masak yang sah diantara NMR Berkat Trading dengan responden dan tiada pembekalan maklumat palsu dilakukan responden.

SP10 semasa pemeriksaan balas oleh peguambela responden telah mengaku dan mengesahkan bahawa responden mempunyai lesen borong yang sah semasa transaksi jual beli 5 keping invois dan delivery order. Berdasarkan keterangan ini telah merobohkan dakwaan maklumat palsu yang dikatakan terkandung di dalam 5 dokumen tersebut.

Memandangkan 5 dokumen tersebut adalah transaksi yang sah di bawah AKB 1961 kesalahan yang didakwa dilakukan responden tidak dizahirkan. Petikan daripada keterangan SP10 di dalam Rekod Rayuan Jilid 2(A) mukasurat 146 adalah sepertimana berikut: Jadi masa penjualan kelima-lima invois tersebut lesen borong NMR masih sah, setuju? Setuju. Link Holder ada lesen pengilang yang sah, betul? Rujuk ID? Sah. Dia expired 2022. Masa penjualan setuju dengan saya bahawa lesen Link Holder dengan lesen NMR masih sah semasa invois kelima-lima. Ya betul. Berdasarkan kepada 5 invois dan kedua-dua lesen penjualan yang sah di bawah Akta Kawalan Bekalan telahpun berlaku, setuju atau tidak? Setuju. Sah. Ringkasnya penjualan dan pembelian telah berlaku menurut undang-undang, setuju? Setuju.

Naratif pihak pendakwaan adalah responden menjual barang kawalan iaitu minyak masak kepada SP9 sebagai pemilik SHP Maju Trading dengan menggunakan lesen NMR Berkat Trading.

Lesen NMR Berkat Trading di Rekod Rayuan Jilid 3(A) muka surat 170 masih sah dan dengan itu responden mestilah menjual bekalan minyak masak kepada NMR Berkat Trading walaupun tempahan diuruskan SP9.

Pendakwaan sendiri di dalam hujahan yang dikemukakan mengakui SP9 yang melakukan pindah milik lesen NMR Berkat Trading dimana diakui SP9 telah menggunakan lesen barang kawalan atas nama NMR Berkat Trading. Responden dengan itu tidak boleh menolak apa-apa permintaan membeli minyak masak dari pihak yang mengemukakan lesen yang sah.

Mahkamah dengan ini berpuas hati bahawa responden tidak terlibat dengan manipulasi yang dilakukan SP9 dan tiada keterangan yang menunjukkan terdapatnya pakatan (collusion) antara responden dan SP9 untuk menggunakan lesen NMR Berkat Trading. Sebarang perlakuan ke arah ini adalah usaha SP9 semata yang mana SP9 menggunakan lesen NMR Berkat Trading untuk membeli bekalan minyak masak dari responden kerana berkehendakkan lebih banyak bekalan minyak masak.

Petikan dari Rekod Rayuan Jilid 2(A) muka surat 89: Rujuk soalan dan jawapan no. 39 kamu. Adakah jawapan kamu SP9: Sebenarnya bukan macam ni. Kita nak tahu yang sebenarnya. SP9: Saya sebenarnya ada lesen 30 tan tapi saya nak beli minyak dalam kuantiti yang banyak kilang tak benarkan. Jadi saya cakap pada kilang, kalau saya 13 bagi lesen lain boleh tak untuk saya dapatkan lebih sikit minyak sebab permintaan tinggi. Jadi kilang cakap boleh. Daripada situlah saya ambil lesen tu bagi ke kilang bagi kepada Ah Chye. M: Lesen tu lesen apa? SP9: Lesen NMR dan bagi pada Ah Chye dan lesen syarikat-syarikat lain bagi.

Pertuduhan (P39) adalah berasaskan Seksyen 8(4)(b) AKB 1961 yang berbunyi seperti berikut:

Any person who:

...; or

refuses to to answer or knowingly gives a false answer to any question or refuses to produce any book or document required for obtaining any information to be furnished in pursuance of an offence,shall be guilty of an offence against this Act.” [34] Berdasarkan petikan tersebut, pertuduhan ke atas seorang Orang Kena Saman (responden) mestilah bahawa responden tersebut melakukan mana-mana satu daripada perkara berikut:

enggan menjawab (refuse to answer); atau

dengan sengaja memberikan satu jawapan yang salah kepada mana-mana soalan (knowingly gives a false answer to any question); atau

enggan mengemukakakan apa-apa buku atau dokumen yang diperlukan bagi mendapatkan apa-apa maklumat yang perlu diberikan di bawah satu kesalahan (refuses to produce any book or document required for obtaining any information to be furnished in pursuance of an offence). dan sekiranya mana-mana OKS melakukan lebih daripada satu perbuatan salah di bawah Seksyen 8(4)(b) AKB 1961, maka pihak pendakwaan perlu mengenakan pertuduhan yang berasingan bagi setiap perbuatan salah tersebut. [35] Di dalam kes ini adalah jelas responden yang merupakan sebuah syarikat sendirian berhad dituduh “...dengan disedari mengemukakan maklumat palsu berkaitan dokumen....”. Dengan itu Mahkamah berpendapat:

Tiada apa-apa kesalahan yang diperuntukkan bagi kesalahan “mengemukakan maklumat palsu” di bawah Seksyen 8(4)(b) AKB 1961 kerana seksyen tersebut hanya berkisar 3 perbuatan kesalahan iaitu (i) enggan menjawab; (ii) dengan sengaja memberikan jawapan palsu kepada mana-mana soalan atau (iii) enggan mengemukakan buku atau dokumen.

Pertuduhan turut menyebut ‘...dengan disedari mengemukakan maklumat palsu berkaitan dokumen...” yang mana bukan merupakan mana-mana satu daripada 3 perbuatan salah di bawah seksyen 8(4)(b) AKB 1961, maka pertuduhan yang dirangka ke atas responden adalah batal dan tidak sah dan responden wajar dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan yang dikemukakan.

Frasa “mengemukakan maklumat palsu” di dalam pertuduhan adalah tidak bersamaan dengan “jawapan palsu kepada mana-mana soalan” sebagaimana peruntukan seksyen 8(4)(b) AKB 1961 kerana apa-apa perbuatan yang salah dari segi undang-undang mesti dengan jelas diperuntukkan di dalam seksyen berkenaan dan tidak patut diberikan interpretasi yang terlalu meluas (broad interpretation) oleh mana-mana pihak termasuk Mahkamah. [36] Bila diteliti ekshibit P42 (Rekod Rayuan Jilid 3(B) muka surat 264), ia merupakan satu permintaan maklumat oleh Penolong Pengawal Bekalan dan bukan merupakan dalam bentuk soalan sebagaimana diperuntukkan oleh seksyen 8(4)(b) AKB 1961. Maka dengan itu kesalahan “sengaja memberikan jawapan palsu kepada mana-mana soalan” tidak terbukti dan pertuduhan adalah gagal atas kekaburan tentang apa sebenarnya yang menjadi kesalahan responden. [37] Pertuduhan jelas tidak menyatakan responden melanggar mana-mana satu daripada tiga keadaan kesalahan sebagaimana terkandung di dalam seksyen 8(4)(b) AKB 1961 dan ini mewajarkan responden dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan yang dihadapi. [38] Nas Ravindran A/L Ramasamy v PP [2015] 6 MLJ 509 dimuka surat 525 dan 526 telah memutuskan tentang pertuduhan yang tidak mendedahkan kesalahan (failing to disclose an offence) dimana seksyen 156 dan seksyen 422 Kanun Tatacara Jenayah tidak terpakai dalam memulihkan pertuduhan yang cacat: “[37] Sections 156 and/or 422 of the CPC would not save a defective charge where the accused was misled and a failure of justice had occasioned. In the instant case, that the appellant would have been misled and that a failure of justice would have been occasioned was most apparent. The duplicity of charges would certainly have misled the appellant. The omission in not stating the presence of the appellant at the scene would have misled him to believe that the case to answer was not for an offence under s. 3A. Rather, the omission in not stating the presence of the appellant at the scene coupled with the error in stating that the appellant and Jayakumar discharged a firearm, could even have convinced the appellant that the case to answer was indeed for an offence under s. 3. The charge for an offence – s. 3 was read with s. 34 and/or s. 3A read with s. 34 – is unknown in law. The conviction was a nullity. Clearly, there was a total failure in the administration of justice, which could only be put right by an order in favour of liberty of the subject.” [39] Mahkamah berpendapat apa yang berlaku di dalam nas di atas telah berlaku di dalam kes ini kerana responden dipertuduh dengan satu kesalahan yang tidak diperuntukkan di bawah seksyen 8(4)(b) AKB 1961 dan dengan itu seksyen 156 serta 422 Kanun Tatacara Jenayah tidak terpakai kerana telah terdapat kegagalan keadilan (failure of justice) dan pengeliruan (misled) telah berlaku dan dengan itu responden wajar dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan yang dihadapi. Pertuduhan yang kabur dan tidak jelas telah membuatkan responden keliru tentang kesalahan yang dihadapinya dan perlu dijawab oleh responden. [40] Seksyen 8(1) AKB 1961 mempunyai perenggan (a) hingga (d) termasuk juga beberapa sub-perenggan yang lain akan tetapi pertuduhan menyatakan responden diminta secara bertulis oleh Penolong Pegawai Bekalan di bawah seksyen 8(1) tanpa menyatakan manakah daripada perenggan (a) hingga (d) yang terpakai dan dengan itu responden tidak mengetahui di bawah perenggan mana sebenarnya permintaan tersebut dibuat. [41] Selain daripada itu pertuduhan tidak menyatakan atau menjelaskan apakah maklumat palsu yang terkandung di dalam kelima-lima dokumen invois (invoice) bernombor T1-1811/01296, T1-1811/01306, T1-1812/00048, T!-1812/00114 dan T1-1812/00115 tersebut. Dengan itu:

Pertuduhan yang tidak jelas serta kabur telah melanggar peruntukan seksyen 154 Kanun Tatacara Jenayah sebagaimana ilustrasi (c) seksyen tersebut yang menyatakan: “A is accused of giving false evidence at a given time and place. The charge must set out that portion of the evidence given by A which is alleged to be false.”

Sepertimana ilustrasi (c) seksyen 154 Kanun Tatacra Jenayah, pihak pendakwaan wajib menyatakan apakah maklumat palsu yang terkandung di dalam “invoice” dan “delivery order” tersebut. Kegagalan untuk berbuat demikian membawa kesan mengelirukan (misled) ke atas responden dan mewajarkan pengekalan keputusan pertuduhan tidak berjaya secara prima facie sebagaimana menjadi dapatan HMS.

Kegagalan pihak pendakwaan menyatakan atau menjelaskan apakah bentuk maklumat palsu yang terkandung di dalam “invoice” dan “delivery order” telah memberi kesan mengelirukan (misled) ke atas responden sebagaimana peruntukan seksyen 156 Kanun Tatacara Jenayah dan kes ini tidak dapat diselamatkan oleh seksyen 156 dan 422 Kanun yang sama. Kesimpulan [42] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang jelas bahawa tanggungjawab Mahkamah diperingkat rayuan adalah sepertimana ditetapkan di dalam Sivalingam A/L Periasamy v Periasamy & Anor

3 MLJ 395 dalamana diputuskan: “It is trite law that an appellate court will not readily interfere with the findings of fact arrived at by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of evidence. However, the appellate court has a duty to intervene where a trial court has misdirected itself, that one may say that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion” [43] Mahkamah ini telah mengambilkira nas tersebut dan setelah mengambilkira dapatan Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana didapati tiada kekhilafan dari segi undang-undang dan fakta telah dilakukan. Dengan itu Mahkamah di peringkat rayuan memutuskan bahawa keputusan Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana dalam melepaskan dan membebaskan responden adalah perlu dipelihara. Dengan itu rayuan pihak Pendakwaan adalah ditolak dengan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana dikekalkan. Bertarikh: 7 Januari 2025. AZMI BIN ABDULLAH HAKIM MAHKAMAH TINGGI MAHKAMAH TINGGI KOTA BHARU PEGUAM Pendakwaan/Perayu: Wan Mohd I’zzat bin Wan Abdullah Timbalan Pendakwa Raya Kementerian Perdagangan Dalam Negeri dan Kos Sara Hidup, Aras Bawah & Satu, Menara Perbadanan, Jalan Tengku Petra Semerak, 15000 Kota Bharu, Kelantan. Peguam Responden: Dato’ Teo Poh Oon/P. L. Cheah Tetuan Teo & Chew Peguambela & Peguamcara 2835-H, Tingkat 1 & 2, Jalan Temenggong, 15000 Kota Bharu, Kelantan.