Pendakwa Raya v Mohamad Hameleay Bin Abdul Mutalib (42LB(A)-5-03/2016)

Perayu/Responden Mohamad Hameleay Bin Abdul Mutalib (selepas ini dirujuk sebagai ‘tertuduh’) telah dihadapkan ke Mahkamah Sesyen Kuala Lumpur dengan pertuduhan-pertuduhan seperti yang berikut: Pertuduhan Pertama: “Bahawa kamu pada 22 Januari 2009, pada waktu tengahari, di sebuah bilik pejabat di Ibu Pejabat Polis Daerah Kota Setar, Jalan Kota, 05400 di dalam Daerah Alor Setar, di negeri Kedah Darul Aman, telah secara rasuah meminta satu suapan iaitu RM40,000.00 (Ringgit Malaysia Empat Puluh Ribu Sahaja) daripada Chung Ng Moi (No. K/P: 650818-10-7838) bagi diri kamu, sebagai seorang ejen kepada Kerajaan Malaysia iaitu Penolong Penguasa Polis DiRaja Malaysia yang bertugas di Ibu Pejabat Polis Daerah Kota Setar, sebagai upah kononnya kerana kamu telah meminta Timbalan Pendakwa Raya untuk melepaskan Chung Ng Moi, Wong Chee Kong dan Chin Kam Oon dengan jaminan berkaitan satu kes culik, A/Setar 4 Repot No. 1481/06, dan dengan itu kamu telah melakukan kesalahan di bawah Seksyen 16(a)(B) Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia 2009 (Akta 694) yang boleh dihukum di bawah Seksyen 24 Akta yang sama”; dan Pertuduhan Kedua: “Bahawa kamu pada 23 Januari 2009 di CIMB Bank Berhad, Cawangan Bandar Tun Razak di dalam Wilayah Persekutuan, Kuala Lumpur, sebagai seorang ejen Kerajaan Malaysia iaitu Penolong Penguasa Polis DiRaja Malaysia telah secara rasuah menerima bagi diri kamu sendiri suatu suapan, iaitu RM10,000.00 (Ringgit Malaysia Sepuluh Ribu Sahaja) melalui Akaun Simpanan CIMB No. 14750001447526 daripada Chung Ng Moi (No. K/P: 650818-10- 7838) sebagai dorongan untuk melakukan satu perbuatan berhubung dengan hal ehwal prinsipalnya, iaitu melepaskan Chung Ng Moi, Wong Chee Kong dan Chin Kam Oon dengan jaminan berkaitan satu kes culik yang mana dengan ini kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah seksyen 17(a) Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah 2009 (Akta 694) yang boleh dihukum di bawah seksyen 24 5 Akta yang sama. Jika disabitkan kesalahan di bawah seksyen 17(a) kamu boleh dipenjarakan selama tempoh tidak melebihi dua puluh tahun; dan didenda tidak kurang daripada lima kali ganda jumlah atau nilai suapan yang menjadi hal perkara kesalahan itu jika suapan itu dapat dinilai atau berbentuk wang, atau sepuluh ribu ringgit, mengikut mana-mana yang lebih tinggi.”.

Pihak pendakwaan telah mengemukakan pertuduhan alternatif bagi pertuduhan kedua di peringkat pembelaan. Berikutan bantahan oleh peguam tertuduh, Hakim Mahkamah Sesyen bijaksana (‘HMS’) telah mendengar penghujahan kedua-dua pihak dan kemudiannya memutuskan untuk membenarkan pertuduhan yang berikut dimasukkan sebagai pertuduhan alternatif kepada pertuduhan kedua sungguhpun pada peringkat perbicaraan yang advanced tersebut: Pertuduhan Alternatif Bagi Pertuduhan Kedua: “Bahawa kamu pada 23 Januari 2009, bertempat di CIMB Bank Berhad, Cawangan Bandar Tun Razak di dalam Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, sebagai seorang penjawat awam, 6 berjawatan Penolong Penguasa Polis DiRaja Malaysia telah menerima untuk diri sendiri, suatu benda berharga iaitu wang tunai sebanyak Ringgit Malaysia Sepuluh Ribu (RM10,000.00) daripada Chung Ng Moi (No. K/P: 650818-10-7838) melalui Akaun Simpanan CIMB Bank No. 14750001447526 tanpa balasan, yang mana kamu telah ketahui bahawa Chung Ng Moi merupakan seorang yang telah ditahan berkaitan kes culik Alor Setar Repot No. 1481/06 di mana kamu merupakan Pegawai Penyiasat kes tersebut pada masa itu, dengan ini kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 165 Kanun Keseksaan.”.

Perbicaraan telah dijalankan dengan pihak pendakwaan memanggil seramai 37 orang saksi. Pada 17.12.2012, HMS telah memberikan keputusan di akhir kes pendakwaan yang mana HMS mendapati bahawa pihak pendakwaan gagal membuktikan suatu kes prima facie terhadap tertuduh untuk pertuduhan pertama dan pertuduhan kedua. Dengan itu, tertuduh telah dilepaskan dan dibebaskan daripada kedua-dua pertuduhan. 7

Pihak Pendakwa Raya telah mengemukakan rayuan kepada Mahkamah Tinggi terhadap keputusan HMS tersebut. Pada 12.1.2015, Mahkamah Tinggi telah memerintahkan supaya perintah asal HMS diketepikan dan digantikan dengan tertuduh dipanggil untuk membela diri terhadap kedua-dua pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) dan seksyen 17(a) Akta Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia 2009 [Akta 694] (‘Akta SPRM’).

Setelah mendengar keterangan tertuduh dan seorang saksi pesara polis, Masshar Bin Ahmad (SD2) yang ditawarkan oleh pihak pendakwaan kepada pihak pembelaan di akhir kes pendakwaan, serta penghujahan di akhir kes pembelaan, HMS telah memberikan keputusan pada 7.3.2016 bahawa tertuduh –

dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM; dan

didapati bersalah dan disabitkan dengan pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM dan dikenakan hukuman penjara selama 3 tahun dari tarikh jatuh hukum dan denda sebanyak 8 RM50,000.00 jika gagal bayar 12 bulan penjara serta penalti RM10,000.00 jikalau gagal bayar 5 bulan penjara sebagai denda. RAYUAN KE MAHKAMAH TINGGI [6] Pendakwa Raya telah mengemukakan rayuan ke Mahkamah ini terhadap keputusan seperti di subperenggan 5(a) di atas (Rayuan No. 42LB(A)-5-03/2016) manakala tertuduh pula merayu terhadap keputusan seperti di subperenggan 5(b) di atas (Rayuan No. 42S(A)- 4-03/2016). [7] Secara ringkasnya, pihak Pendakwa Raya merayu terhadap keputusan HMS atas alasan bahawa HMS telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila –

memutuskan pihak pendakwaan gagal membuktikan elemen-elemen kes prima facie kecuali elemen yang tertuduh seorang penjawat awam berpangkat Penolong Penguasa Polis yang tidak dipertikaikan; 9

gagal memberikan pertimbangan yang sewajarnya terhadap keterangan saksi-saksi pendakwaan apabila memerintahkan agar tertuduh dilepaskan dan dibebaskan di akhir kes pembelaan, walaupun sebelum itu YA Hakim Mahkamah Tinggi telah memutuskan untuk tertuduh dipanggil membela diri;

menerima penjelasan tertuduh dan terlalu memberi pemberatan melampau ke atas pembelaan sedangkan kesemuanya hanyalah bersifat penafian semata-mata; dan

beranggapan bahawa keraguan yang ditimbulkan tertuduh telah berjaya mematahkan anggapan di bawah subseksyen 50(1) Akta SPRM yang terpakai terhadap tertuduh, walhal pembelaan Responden hanyalah bersifat penafian semata-mata. [8] Petisyen Rayuan tertuduh pula menyatakan antara alasan rayuan ialah HMS telah terkhilaf di sisi undang-undang dan fakta apabila – 10

gagal membuat penemuan fakta terhadap setiap elemen pertuduhan dan menimbangkan inferens yang memihak kepada pihak pembelaan;

gagal menganalisa kredibiliti pengadu, Chung Ng Moi (SP30) dan memutuskan bahawa SP30 ialah participate crimis atau interested witness;

gagal mengambil kira kelewatan SP30 dalam membuat laporan kepada SPRM dan bahawa keterangan SP30 adalah bersifat dengar cakap dan prejudicial;

gagal memberikan sebarang pemberatan terhadap fakta bahawa Wong Chee Kong gagal dipanggil sebagai saksi pendakwaan dan sepatutnya anggapan di bawah Misalan (g) seksyen 114 Akta Keterangan 1950 [Akta 56] (‘Akta Keterangan’) adalah terpakai;

gagal mengambil kira terdapatnya percanggahan yang material berkenaan tujuan wang diminta; 11

memutuskan bahawa tertuduh tidak bercakap benar dan keterangannya adalah tidak credible sedangkan keterangan telah menimbulkan satu keraguan yang munasabah;

gagal memberikan pertimbangan yang secukupnya ke atas penghujahan pembelaan bagi setiap isu; dan

menjatuhkan hukuman yang salah dan manifestly excessive. [9] Kedua-dua rayuan telah didengar pada 23.5.2018 dan 13.6.2018, dan penghujahan lanjut secara bertulis telah dikemukakan oleh peguam tertuduh yang terpelajar pada 26.6.2018. Keputusan Mahkamah ini telah diberikan pada 13.7.2018 yang mana –

untuk pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM, rayuan oleh tertuduh ditolak dan sabitan serta hukuman yang diperintahkan oleh Mahkamah Sesyen dikekalkan; dan

untuk pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM, rayuan oleh Pendakwa Raya dibenarkan dan perintah 12 Mahkamah Sesyen melepaskan dan membebaskan tertuduh diketepikan dan digantikan dengan perintah tertuduh didapati bersalah dan disabitkan dengan pertuduhan tersebut. Setelah mendengar mitigasi bagi pihak tertuduh oleh peguam yang terpelajar, Encik Athimulan dan penghujahan oleh Timbalan Pendakwa Raya (‘TPR’) yang terpelajar, tertuduh telah dihukum penjara selama 30 bulan dan denda RM50,000.00, jika gagal bayar 12 bulan penjara dan hukuman penjara dijalankan serentak dengan kesalahan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM. RAYUAN KE MAHKAMAH RAYUAN [10] Tertuduh kini merayu terhadap keputusan Mahkamah ini seperti yang dinyatakan dalam perenggan 9 di atas. [11] Di samping itu, Pendakwa Raya juga merayu terhadap hukuman yang telah diperintahkan oleh Mahkamah ini bagi kesalahan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM. Walaupun Pendakwa Raya tidak memfailkan Notis Rayuan untuk merayu terhadap hukuman yang 13 dikenakan oleh Mahkamah Sesyen bagi kesalahan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM, namun Pendakwa Raya telah memilih untuk memasukkan Notis Rayuan terhadap keputusan Mahkamah ini yang telah mengekalkan hukuman Mahkamah Sesyen. KETERANGAN DI MAHKAMAH SESYEN [12] Sebelum saya menghuraikan keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan pihak pembelaan di Mahkamah Sesyen secara ringkas, peruntukan-peruntukan yang relevan dalam Akta SPRM bagi maksud pertuduhan terhadap tertuduh iaitu seksyen-seksyen 16(a)(B) dan 17(a) diperturunkan di sini untuk kemudahan rujukan: “Kesalahan menerima suapan

Mana-mana orang yang sendiri atau melalui atau bersama dengan mana-mana orang lain—

secara rasuah meminta atau menerima atau bersetuju untuk menerima bagi dirinya atau bagi mana-mana orang lain; … … 14 apa-apa suapan sebagai dorongan untuk atau upah bagi, atau selainnya oleh sebab— …

(B) mana-mana pegawai sesuatu badan awam melakukan atau tidak melakukan apa-apa jua berkenaan dengan apa-apa perkara atau transaksi, sama ada yang sebenar atau yang dicadangkan atau yang mungkin berlaku, yang dengannya badan awam itu terlibat, melakukan suatu kesalahan.

Kesalahan memberi atau menerima suapan oleh ejen Seseorang melakukan kesalahan jika—

sebagai seorang ejen, dia secara rasuah menyetuju terima atau memperoleh, atau bersetuju untuk menyetuju terima atau cuba untuk memperoleh, daripada mana-mana orang, untuk dirinya sendiri atau untuk mana-mana orang lain, apa-apa suapan sebagai suatu dorongan atau upah bagi melakukan atau tidak 15 melakukan, atau kerana telah melakukan atau tidak melakukan, apa-apa perbuatan berhubungan dengan hal ehwal atau perniagaan prinsipalnya, atau kerana memberikan atau tidak memberikan sokongan atau tentangan kepada mana-mana orang berhubungan dengan hal ehwal atau perniagaan prinsipalnya; atau …”. [13] Berdasarkan peruntukan perundangan di atas, dan sebagaimana yang dinyatakan dalam kedua-dua Alasan Penghakiman HMS, salah satu daripada tiga intipati pertuduhan yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan bagi kedua-dua pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) dan 17(a) Akta SPRM ialah bahawa tertuduh adalah seorang ejen kepada Kerajaan Malaysia iaitu Penolong Penguasa Polis Di-Raja Malaysia yang bertugas di Ibu Pejabat Polis Daerah Kota Setar, Alor Setar, Kedah (‘IPD Kota Setar’) pada masa yang material. Elemen ini telah dibuktikan melalui keterangan Encik Azilan Bin Abdul Wahab, Ketua Unit Rekod Personal, Cawangan Perkhidmatan Bukit Aman (SP3) dan salinan Buku Perkhidmatan 16 tertuduh (ekshibit P4) yang menunjukkan tertuduh telah dilantik sebagai Penolong Penguasa Polis pada 5.12.2005 dan melapor diri di Jabatan Siasatan Jenayah, IPD Kota Setar pada 2.1.2007. Jawatan yang dipegang oleh tertuduh ialah sebagai Pegawai Penyiasat Kanan. Pembuktian elemen ini tidak dipertikaikan oleh pihak pembelaan. [14] Berhubung dengan elemen-elemen pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM yang lain iaitu –

tertuduh secara rasuah telah meminta suapan RM40,000.00 daripada SP3 pada waktu tengah hari 22.1.2009 di bilik pejabat di IPD Kota Setar; dan

sebagai upah kononnya kerana kamu telah meminta Timbalan Pendakwa Raya untuk melepaskan Chung Ng Moi, Wong Chee Kong dan Chin Kam Oon dengan jaminan berkaitan satu kes culik Alor Setar Repot No. 1481/06; dan 17 elemen-elemen pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM yang lain iaitu –

tertuduh secara rasuah telah menerima bagi dirinya suatu suapan wang tunai RM10,000.00 melalui Akaun Simpanan CIMB Bank Berhad (‘CIMB’) No. 14750001447526 daripada SP30 pada 23.1.2009; dan

sebagai dorongan untuk melakukan satu perbuatan berhubung dengan hal ehwal prinsipalnya, iaitu melepaskan Chung Ng Moi, Wong Chee Kong dan Chin Kam Oon dengan jaminan berkaitan satu kes culik, berikut adalah keterangan yang dikemukakan semasa perbicaraan di Mahkamah Sesyen. [15] Pada bulan Januari 2008, tertuduh telah ditaklimatkan mengenai satu kes penculikan yang membabitkan tiga orang iaitu SP30, Wong Chee Kong dan Chin Kam Onn yang melibatkan wang tebusan bernilai RM1 juta di bawah seksyen 3, Akta Culik 1961 [Akta 365] (‘kes penculikan tersebut’). Kemudiannya, SP30 telah diarahkan untuk mengambil alih tugas sebagai Pegawai Penyiasat (‘IO’) untuk kes penculikan tersebut. 18 [16] Pada 22.1.2009, SP30 telah dihadapkan ke Mahkamah Sesyen 3 Alor Setar dan dituduh bersubahat bersama Wong Chee Kong dan Chin Kam Onn untuk menculik seorang yang bernama Ooi Kiau Koon iaitu suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 109 Kanun Keseksaan dibaca bersama seksyen 3 Akta 365 (salinan kertas pertuduhan bagi kes-kes no. 62-08-09 dan 62-12-09 telah ditandakan sebagai ekshibit P3 & P6). Peguam bela bagi ketiga-tiga tertuduh tersebut telah memohon agar jaminan (bail) dapat diberikan. Walaupun pertuduhan melibatkan kesalahan tidak boleh jamin, TPR yang mengendalikan kes di mahkamah terbuka ketika itu (SP4) telah melakukan kesilapan dengan tidak membantah permohonan jaminan oleh peguam bela. [17] Selepas mahkamah tamat bersidang, SP4 telah menerima panggilan telefon daripada Ketua Unit Pendakwaan (‘KUP’) yang mengarahkan SP4 berjumpa HMS dan menjelaskan tentang kesilapan yang berlaku. HMS tidak membenarkan kes dipanggil semula untuk membatalkan jaminan dan mengarahkan SP4 untuk memfailkan notis permohonan agar jaminan ditarik balik atau dibatalkan. 19 [18] Dalam keterangannya, SP4 juga menyatakan bahawa sebelum SP30 dituduh di mahkamah, tiada apa-apa perbincangan mengenai jaminan antara SP4 dan tertuduh manakala selepas pertuduhan dikemukakan, SP4 pernah terserempak dengan tertuduh dan memaklumkan berkenaan Notis Permohonan dan Afidavit Sokongan yang telah disediakan (ditandakan sebagai ekshibit P8 & P8A). [19] Dalam keadaan tersebut, Bon dan Bon Jamin seperti ekshibit P7 telah dilaksanakan oleh SP30 dan penjaminnya, seorang kawan yang tinggal di Alor Setar bernama Lim Lai Nee (SP24), pada 22.1.2009 dengan jumlah wang jaminan sebanyak RM15,000.00. Kemudiannya, SP30 telah pergi ke IPD Kota Setar menaiki kereta yang dipandu oleh SP24 dengan tujuan untuk mengambil sijil simpanan tetap, barang kemas dan wang yang telah dirampas semasa pasukan polis membuat serbuan ke atas rumahnya di Sungai Buloh, Selangor pada 7.1.2009. [20] Apabila sampai di IPD Kota Setar, SP30 telah berjumpa dengan tertuduh yang merupakan IO bagi kes penculikan tersebut. Pertemuan antara SP30 dengan tertuduh telah disaksikan oleh SD2. 20 [21] Menurut SP30, tertuduh telah memberitahu SP30 bahawa Wong Chee Kong telah berjanji akan memberikan RM40,000.00 kepada tertuduh sekiranya Wong Chee Kong mendapat jaminan bagi pertuduhan kes penculikan tersebut. Seterusnya tertuduh telah meminta wang sebanyak RM20,000.00 daripada memandangkan SP30 telah mendapat jaminan. [22] SP30 telah menyatakan kepada tertuduh bahawa SP30 tidak mempunyai wang kerana semua wang telah dirampas. Tertuduh menawarkan untuk mengembalikan dua sijil simpanan tetap tetapi SP30 enggan menerima tawaran tersebut kerana pada fikiran SP30, jika dia menerima dua sijil simpanan tetap tersebut, dia akan perlu membayar RM40,000.00 kepada tertuduh. [23] SP30 kemudiannya telah menyatakan kepada tertuduh bahawa SP30 akan meminjam wang daripada seseorang dan selepas itu SP30 akan membayar RM10,000.00 kepada tertuduh. Tertuduh telah menulis “CIMB 14750001447526 Wang Went Chueng 0173852415” di atas dua cebisan kertas yang ditandakan sebagai ekshibit P34(a) & (b) dan menyerahkan kertas tersebut kepada SP30. Menurut 21 keterangan SP30, tertuduh menulis butiran tersebut di atas dua cebisan kertas disebabkan tertuduh bimbang satu kertas akan hilang daripada simpanan SP30. [24] Seterusnya, Responden telah memberikan wang tunai sebanyak RM300.00 kepada SP30 untuk membeli tiket penerbangan pulang ke Kuala Lumpur. [25] Selepas pertemuan di IPD Kota Setar berakhir, SP24 telah memandu SP30 ke Lapangan Terbang Alor Setar dan SP30 telah memberitahu SP24 bahawa seorang pegawai polis ada meminta wang daripada SP30. [26] Apabila SP30 tiba di Kuala Lumpur, anak perempuannya, Liew Kah Mun (SP25) telah menjemputnya di Lapangan Terbang. Semasa perjalanan dalam kereta, SP30 telah mengeluarkan salah satu cebisan kertas P34(a) atau P34(b) dan memberitahu SP25 bahawa ada polis mengarahkan SP30 untuk memasukkan duit ke dalam nombor akaun bank yang tertera di atas kertas tersebut. Keterangan SP25 turut menyatakan bahawa selepas sampai di rumah, SP30 22 telah menunjukkan lagi satu cebisan kertas P34(a) atau P34(b) kepada SP25. [27] Selanjutnya, pada keesokan hari iaitu 23.1.2009, SP25 dan SP30 telah pergi ke Hong Leong Bank Sungai Buloh untuk mengeluarkan wang sebanyak RM12,000.00 dari akaun bersama mereka [kad spesimen bagi pembukaan akaun bank ditandakan sebagai ekshibit P50(a) & (b)]. Pengeluaran wang tersebut disahkan oleh Cik Chong Souk Ching, Pegawai Eksekutif Operasi, Hong Leong Bank (SP15) dan disokong dengan Penyata Akaun eskhibit P65. [28] Kemudiannya, SP30 telah meminta bantuan anak saudaranya, Encik Lim Keh Keong (SP22) untuk memasukkan wang berjumlah RM10,000.00 ke dalam akaun nombor 14750001447526 di CIMB yang terletak berhampiran dengan rumah SP22. Slip transaksi deposit wang telah ditandakan sebagai ekshibit P35(a), (b) & (c). [29] Puan Affizah Binti Mohamad Noh (SP10) telah memberikan keterangan mengesahkan SP26 ialah pemilik akaun CIMB nombor 14750001447526 dan satu kad ATM yang dikeluarkan oleh CIMB 23 Bandar Tun Razak (ekshibit P38) telah diberikan kepada pemegang akaun. Selain itu, SP10 mengesahkan bahawa sejumlah RM10,000.00 telah dimasukkan secara tunai ke dalam akaun tersebut pada 23.1.2009 melalui tiga transaksi di mesin ATM yang setiap satu melibatkan wang sebanyak RM4,950.00, RM4,950.00 dan RM100.00. Encik Khairudin Bin Mohamad Jan, Penolong Pengurus, CIMB (SP28) juga telah memberikan keterangan yang sama mengenai deposit RM10,000.00 tersebut. [30] Selepas wang berjumlah RM10,000.00 dimasukkan ke akaun CIMB milik SP26, SP30 telah menyuruh SP25 untuk menghantar pesanan ringkas (‘SMS’) kepada nombor telefon yang tertulis pada P34(a) &

untuk memberitahu mengenai wang yang telah dimasukkan. SMS jawapan yang diterima oleh SP25 menyatakan “ok? Macam mana yg baki”. SP25 telah membalas pertanyaan tersebut dengan soalan “What do you mean?”. SMS jawapan selanjutnya yang diterima menyatakan “ok? bagai mana dgn balance”. telah menyerahkan telefon bimbitnya kepada IO selepas SP30 membuat aduan kepada SPRM berkenaan kejadian yang berlaku. 24 [31] Laporan Makmal Forensik Digit dengan rekod SMS tersebut pada 24.1.2009 telah ditandakan sebagai ekshibit P48 (A-B) melalui keterangan Penolong Kanan Penguasa SPRM, Encik Moses anak Lawrence (SP14). [32] Encik Wang Wen Chuen (SP26), kawan tertuduh, telah memberi keterangan bahawa nombor akaun 14750001447526 merupakan satu-satunya akaunnya di CIMB [borang permohonan membuka akaun ditandakan sebagai ekshibit P36 (a,b,c)] yang mana satu kad ATM (ekshibit P38) telah dikeluarkan. SP26 telah meminjamkan kad ATM tersebut kepada tertuduh apabila diminta oleh tertuduh. Apabila ditanya mengapa SP26 berbuat demikian, SP26 memberikan jawapan “Saya tidak ingat”. Persahabatan antara SP26 dan tertuduh dikatakan telah terjalin sejak mereka berusia 14 tahun. SP26 turut menyatakan bahawa –

dia tidak membuat catitan pada P34(a) & (b);

nombor 017 3852415 tidak ada sebarang kaitan dengannya; dan 25

dia tidak tahu mengenai transaksi wang berjumlah RM10,000.00 yang dimasukkan ke dalam akaun CIMB tersebut. [33] Keterangan melalui saksi-saksi pendakwaan En. Nasaruddin Bin Abdullah, Juruteknik di Ramtronics Technology Sdn Bhd, syarikat yang memasang CCTV di semua cawangan CIMB di Malaysia (SP11), Puan Aliza Binti Abbas, Pengurus Cawangan CIMB di Mekung, Alor Setar (SP12) dan En. Mohd Ridhwan Bin Mohamad Hussin, Pegawai Penyiasat SPRM (SP13) pula adalah berkenaan rakaman CCTV di CIMB cawangan Teluk Wan Jah pada petang 24.1.2009 yang mana CD yang mengandungi rakaman tersebut telah ditandakan sebagai ekshibit P42 manakala gambar-gambar imej rakaman ditandakan sebagai ekshibit P43(a) hingga (i). Waktu rakaman CCTV tersebut adalah di sekitar masa tertuduh membuat pengeluaran wang berjumlah RM4,000.00 dengan menggunakan P38 di mesin ATM cawangan CIMB di Teluk Wan Jah. Gambar tertuduh dapat dilihat dalam imej rakaman CCTV ekshibit P43(g), (h) dan (i) manakala account inquiry yang menunjukkan pengeluaran wang RM1,000.00, RM1,500.00 dan RM1,500.00 daripada akaun 26 SP26 pada tarikh dan masa yang sama ditandakan sebagai ekshibit P39(A-F). [34] Puan Rejina a/p Arokiam, Senior Executive, Maxis Sdn. Bhd. yang dipanggil sebagai SP19 telah memberitahu mahkamah bahawa pemilik nombor telefon 017 3852415 adalah Chan Wee Han dan Kuang Yoon Hsin dalam tempoh yang berlainan dan ianya adalah untuk akaun pra-bayar (ekshibit P61(A – D) dirujuk). [35] Keterangan Cik Zairin Hani Binti Zulkifly, Penolong Penguasa SPRM (SP16) pula ialah bahawa ekshibit P38 telah dijumpai dalam dompet tertuduh yang terletak dalam satu beg sandang bewarna hitam yang tergantung di sisi katil tertuduh di Kedah Medical Centre pada 10.8.2009. Tertuduh ketika itu sedang dirawat kerana sakit tonsil. Selain P38, dua simkad HOTLINK (ekshibit P47A & B) dan satu telefon bimbit bewarna hitam jenis Nokia E75 (ekshibit P53) telah dijumpai dan dirampas sebagaimana yang dinyatakan dalam Senarai Penyitaan Harta Alih (ekshibit P52). Antara simkad yang dirampas merupakan simkad untuk nombor telefon 017 3852415. Selain itu, turut dijumpai dan dirampas daripada dalam sebuah almari pakaian 27 di bilik dalam rumah yang didiami oleh tertuduh ialah sehelai kemeja-T lengan pendek berkolar jenama Adidas bewarna biru gelap dengan jalur biru laut iaitu baju yang mirip dengan baju yang dipakai oleh tertuduh dalam gambar imej rakaman CCTV ekshibit P43(g), (h) dan

(i). [36] Berikutan perintah Mahkamah Tinggi pada 12.1.2015 supaya tertuduh dipanggil membela diri atas kedua-dua pertuduhan terhadapnya, HMS telah mula mendengar keterangan pihak pembelaan pada 17.9.2015. [37] Tertuduh telah memberikan keterangan bersumpah bahawa dia –

ada memberikan wang sebanyak RM300.00 kepada SP30 untuk SP30 pulang ke Kuala Lumpur;

ada menulis nama bank, nombor akaun dan nama sahaja dalam ekshibit P34(a) & (b) untuk SP30 membayar balik RM300.00 yang telah diberikannya kepada SP30; 28

tidak menulis nombor telefon 017 3852415 pada ekshibit P34(a) & (b) dan nombor tersebut bukanlah nombor telefonnya;

tidak menerima balik wang berjumlah RM300.00 daripada SP30;

telah menerima kad ATM SP26 daripada SP26 bagi akaun di CIMB yang sudah tidak digunakan lagi oleh SP26 disebabkan SP26 ingin membayar hutang-hutang melalui akaun tersebut. Selain daripada itu, keterangan tertuduh adalah bersifat penafian. [38] Keterangan SD2 adalah bahawa dia telah melihat SP30 berjumpa tertuduh di IPD Kota Setar pada petang 22.1.2009 dan –

mendengar pertengkaran antara SP30 dan tertuduh mengenai barang kes yang dirampas daripada SP30;

mendengar SP30 memberitahu tertuduh yang SP30 hendak balik ke Kuala Lumpur; 29

melihat tertuduh memberikan sejumah wang kepada SP30;

nampak SP30 duduk di bangku di luar pejabat detektif pada jam lebih kurang 5.30 petang; dan

tidak nampak tertuduh membawa SP30 naik ke biliknya. PRINSIP UNDANG-UNDANG MENGENAI APPELLATE INTERFERENCE [39] Seksyen 316 Kanun Tatacara Jenayah [Akta 593] (‘KTJ’) memperuntukkan mengenai kuasa Mahkamah ini dalam perbicaraan suatu kes rayuan. Pesuruhjaya Kehakiman Collin Lawrence Sequerah (pada ketika itu) dalam kes Karim Aziz v PP [2015] 1 LNS 229 telah menyatakan prinsip mengenai appellate interference dalam perkataan seperti yang berikut: “The principles that operate to justify a court hearing an appeal interfering with the decision of the trial court has been set out in the case of P’ng Hun Sun v. Dato’ Yip Yee Foo [2013] 6 MLJ 523 where the Court of Appeal held: 30 “When the finding of the trial judge is factual, however the fact finders decision cannot be disturbed on appeal unless the decision of the fact finder is plainly wrong (see China Airline Ltd v. Maltran AirCorp. Sdn Bhd & Anor Appeal [1996] 2 MLJ 517; [1996] 3 CLJ 163; Zahara Bt. A. Kadir v. China Airline Ltd v. Maltran AirCorp. Sdn Bhd & Anor Appeal [1996] 2 MLJ 517; [1996] 3 CLJ 163; Zahara Bt. A. Kadir v. Ramuna Bauxite Pte Ltd & Anor [2011] 1 LNS 1015; Kyros International Sdn Bhd v. Ketua Pengarah Hasil Dalam Negeri [2013] 2 MLJ 650; [2013] 1 LNS 1. The findings of fact of the trial judge can only be reversed when it is positively demonstrated to the appellate court that; a) By reason of some non-direction or misdirection or otherwise the judge erred in accepting the evidence which he or she did accept; or 31 b) In assessing and evaluating the evidence the judge has taken into account some matter which he or she ought not to have taken into account; or c) It unmistakably appears from the evidence itself, or from the unsatisfactory reasons given by the judge for accepting it, that he or she cannot have taken proper advantage of his or her having seen and heard the witnesses; or d) In so far aside the Judge has relied on manner and demeanour, there are other circumstances which indicate that the evidence of the witness which he or she accepted is not credible, as for instance, where those witnesses have on some collateral matter deliberately given an untrue answer.”. [penekanan ditambah] 32 [40] Hakim Kamaludin Md Said (pada ketika itu) dalam penghakimannya bagi kes Mohd Hatta Mohd Ariff v Pendakwa Raya [2016] 1 LNS 795 juga telah menjelaskan prinsip undang-undang yang terpakai iaitu: “[18] Undang-Undang sedia ada telah memutuskan bahawa Mahkamah Rayuan tidak akan campurtangan untuk mengubah keputusan dari mahkamah rendah berhubung perkara-perkara yang menyentuh dapatan fakta Hakim Sesyen kerana dapatan fakta tersebut adalah hasil dari penilaian dengan teliti keterangan-keterangan saksi di hadapan Hakim Sesyen yang membicarakan kes itu dan adalah dalam kedudukan terbaik untuk membuat penemuan fakta tersebut. [19] Dalam kes Lai Kim Hon & Ors v. PP [1981] 1 MLJ 84, Mahkamah Persekutuan mengatakan: “The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not 33 interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness. In the instant case the learned trial judge very carefully analysed all the available evidence before him and made specific findings of fact founded upon that which he believed to be the truth. He also drew certain inferences from facts specifically found. In this respect we may form our independent view but we should only do so where the fact upon which the inference was drawn was either unwarranted or manifestly against the weight of evidence. That was not the case here.” [20] Dalam kes Public Prosecutor v. Wan Razali Kassim [1970] 2 MLJ 79 – 34 “An appellate court should be slow to interfere with the finding of fact by a lower court as an appellate court does not have the advantage of seeing and hearing the witnesses and therefore of assessing their credibility.” [21] Dalam kes Herchun Singh & Ors v. Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 209, Mahkamah pula menyatakan, antara lain: “This view of the trial judge as to the credibility of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.”. [penekanan ditambah] 35 [41] Berdasarkan nas undang-undang di atas, Mahkamah ini wajar campur tangan hanya sekiranya HMS telah membuat penilaian yang salah atau tidak menilai keterangan yang ada secara menyeluruh yang mana jika keterangan tersebut diambil kira, suatu keputusan yang berbeza akan dicapai. KEPUTUSAN MAHKAMAH SESYEN [42] Pada permulaannya, saya perlu menyatakan bahawa HMS boleh, dan sepatutnya, menulis hanya satu Alasan Penghakiman bagi keputusan yang diberikan dalam Kes Tangkap No. 14-61-6-2010 (pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM) dan Kes Tangkap No. 14-61-5-2011 (pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM) memandangkan perbicaraan bagi kedua-dua kes telah dijalankan secara bersama. Dengan adanya dua Alasan Penghakiman, suatu pembacaan dan penelitian yang rapi ke atas analisa keterangan dan dapatan fakta dan undang-undang oleh HMS dalam kedua-dua Alasan Penghakiman perlu, dan telah, dibuat. 36 Alasan Penghakiman untuk Kes Tangkap No. 14-61-6-2010 (pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM) Pertimbangan ke atas keterangan pembelaan [43] HMS telah memperincikan keterangan pihak pembelaan dalam perenggan 2 hingga 4 Alasan Penghakimannya, antara lain, yang menyentuh mengenai perkara yang berikut:

pada bulan Januari 2008 tertuduh telah menerima panggilan untuk ditaklimatkan mengenai kes penculikan tersebut dan tertuduh mula mengenali SP30, Wong Chee Kong dan Chin Kam Onn selepas dilantik menjadi IO ganti;

pada pengetahuan tertuduh, pertuduhan yang dihadapi oleh SP30, Wong Chee Kong dan Chin Kam Onn tidak boleh diberikan jaminan dan oleh itu, tertuduh telah terperanjat apabila SP4 tidak membantah permohonan jaminan oleh peguam bela pada 22.1.2009; 37

tertuduh telah memaklumkan kepada Supritendan Hu Wee Chiang (SP6) mengenai perkara jaminan tersebut dan kemudiannya menerima arahan supaya bersiap sedia untuk membuat tangkapan semula terhadap ketiga-tiga tertuduh bagi kes penculikan tersebut kerana KUP akan mengambil tindakan untuk menarik balik jaminan yang telah ditawarkan;

tertuduh telah berada di mahkamah sampai lewat petang sehingga dia mendapat panggilan daripada SP6 yang memaklumkan HMS tidak membenarkan jaminan ditarik balik melainkan satu permohonan rasmi difailkan;

TPR ada membuat permohonan untuk menarik balik jaminan tetapi sebelum ianya didengar, pertuduhan terhadap SP30 telah ditarik balik dan SP30 dilepaskan dan dibebaskan;

tertuduh telah kembali ke pejabat dari mahkamah pada 22.1.2009 dan SP30 berjumpa tertuduh untuk meminta wang dan barang kemas dikembalikan tetapi tertuduh tidak 38 membenarkan kerana kesemuanya adalah barang bukti untuk dikemukakan di mahkamah;

SP30 marah dengan jawapan tertuduh dan bertambah marah apabila tertuduh menyatakan SP30 belum dibebaskan dan akan ditangkap semula;

tertuduh ada meminjamkan RM300.00 kepada SP30 kerana SP30 tiada duit untuk pulang ke Kuala Lumpur dan tiada peraturan yang menghalang tertuduh daripada meminjamkan wang kepada seseorang yang disiasat; dan

penafian tertuduh tentang – mengambil kesempatan apabila SP30 dibebaskan atas jaminan dengan meminta duit kononnya tertuduh yang telah membantu melepaskan SP30 dan akan membantu melepaskan dua tertuduh yang lain; permintaan wang daripada SP30 pada 22.1.2009; dan 39

(C) penerimaan RM10,000.00 melalui akaun CIMB SP30 pada 23.1.2009. [44] Kesimpulan yang dibuat oleh HMS berkenaan pembelaan tertuduh ialah –

tertuduh tidak memberikan penjelasan yang munasabah mengenai mengapa jumlah yang dimasukkan ke dalam akaun CIMB adalah RM10,000.00 dan bukannya sekadar RM300.00 jika benar tujuan tertuduh memberikan P34(a) & (b) kepada SP30 ialah untuk membayar hutang sebanyak RM300;

segala penjelasan tertuduh adalah tidak berasas dan tidak boleh diterima akal dan merupakan suatu penafian semata-mata terhadap intipati pertuduhan yang telah berjaya dibuktikan oleh pendakwaan. Berdasarkan kes PP v Ling Tee Huah

1 LNS 212, HMS mendapati bahawa penafian semata-mata bukan sahaja tidak dapat menimbulkan keterangan munasabah malah jelas sekali dari mematahkan anggapan perundangan yang terpakai di bawah seksyen 50 Akta SPRM atas imbangan kebarangkalian; 40

terdapat banyak percanggahan antara keterangan tertuduh dengan saksi pembelaannya sendiri iaitu SD2 dan juga dengan SP5 dan SP21. Oleh yang demikian, dengan merujuk kepada kes-kes Tan Pin Seng v PP (1998) 1 SLR 418 dan Syed Ali Syed Abdul Hamid & Anor v PP (1992) CLJ (Rep) 304, HMS mendapati tertuduh bukan saksi yang jujur di Mahkamah; dan

keterangan tertuduh telah dipatahkan berdasarkan keterangan saksi-saksi pendakwaan, khususnya SP24, SP26 dan SP30. Pertimbangan ke atas pembuktian elemen pertuduhan [45] Sungguhpun terdapat perintah oleh Hakim Mahkamah Tinggi pada 12.1.2015 yang mengenepikan perintah asal HMS dan digantikan dengan tertuduh dipanggil untuk membela diri terhadap kedua-dua pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) dan seksyen 17(a) Akta SPRM, namun dalam Alasan Penghakimannya bagi keputusan di akhir kes pembelaan, selain daripada menimbangkan keterangan pihak pembelaan, HMS turut memberikan pertimbangan terhadap 41 elemen-elemen pertuduhan yang hendaklah dibuktikan oleh pihak pendakwaan tanpa keraguan yang munasabah. [46] Bagi elemen kedua “tertuduh secara rasuah telah menerima bagi dirinya suatu suapan wang tunai RM10,000.00 melalui Akaun Simpanan CIMB No. 14750001447526 daripada SP30 pada 23.1.2009”, secara ringkasnya, HMS di perenggan 9 Alasan Penghakimannya mendapati -

tertuduh telah menerima wang RM10,000.00 bagi dirinya daripada SP30 berdasarkan keterangan SP30 yang disokong oleh keterangan SP24 dan SP26 yang mana keterangan tersebut gagal dipatahkan oleh tertuduh;

tertuduh tidak dapat menjelaskan mengapa RM10,000.00 dimasukkan oleh SP30 ke dalam akaun CIMB yang dibuka atas nama SP26 tetapi yang kad ATM bagi akaun tersebut disimpan oleh tertuduh dengan izin SP26; 42

tertuduh tidak bersikap secara bona fide kerana tidak berbuat apa-apa untuk mengembalikan wang RM10,000.00 kepada SP30 sekiranya telah terlebih dibayar oleh SP30 bagi menjelaskan hutang berjumlah RM300.00; malahan keterangan tertuduh semasa pemeriksaan utama adalah SP30 tidak pernah membayar balik wang RM300.00; dan

tertuduh tidak mempertikaikan mahupun menyangkal pengeluaran wang RM4,000.00 daripada akaun CIMB tersebut yang mana tertuduh mempunyai kuasa untuk membuat pengeluaran tersebut dengan kad ATM SP26 yang berada dalam simpanan tertuduh. [47] Semasa rayuan di hadapan Mahkamah ini, beberapa isu telah dibangkitkan oleh TPR dan peguam tertuduh yang terpelajar sebagaimana yang dihuraikan di bawah. 43 Sama ada SP30 ialah seorang saksi yang keterangannya boleh dipercayai oleh mahkamah [48] Hujah Encik Athimulan bahawa SP30 bukanlah seorang saksi yang boleh dipercayai boleh dirangkumkan di bawah tiga aspek yang akan dibincangkan. Hujah balas TPR terhadap isu-isu yang ditimbulkan oleh pihak pembelaan boleh dirumuskan sebagai SP30 ialah seorang saksi yang boleh dipercayai dan telah memberikan keterangan yang konsisten dengan keterangan saksi-saksi pendakwaan yang lain, terutamanya SP22, SP24, dan SP26, di sepanjang perbicaraan. Sebagai contoh, keterangan mengenai kewujudan eksibit P34(a) & (b) yang boleh dibandingkan dengan keterangan tertuduh yang menyatakan bahawa cebisan kertas adalah bagi membolehkan SP30 membayar kembali RM300.00 yang dipinjamkan kepada SP30. Walau bagaimanapun, versi keterangan tertuduh tidak disokong oleh sebarang bukti sedangkan versi SP30 didokong dengan keterangan pendepositan wang berjumlah RM10,000.00 ke dalam akaun CIMB No. 14750001447526. 44 - Tempoh masa antara tarikh kejadian dan aduan SP30 kepada SPRM dalam Borang Aduan (ekshibit P1) [49] Peguam bela tertuduh telah membangkitkan berkenaan tempoh masa yang lama antara tarikh kejadian pada 22.1.2009 dengan aduan yang dibuat oleh SP30 melalui ekshibit P1 yang bertarikh 7.5.2009 iaitu selama 4 bulan. Adalah menjadi hujah pihak pembelaan bahawa kelewatan tersebut telah memberikan peluang yang memadai untuk SP30 mereka-reka keterangan dan tiada penjelasan yang dikemukakan kepada mahkamah tentang kelewatan itu. Dalam hal ini, peguam yang terpelajar telah bergantung kepada penghakiman dalam kes-kes Tengku Mahmood v PP [1974] 1 MLJ 110, Nachatar Singh Bhag Singh v PP [1986] CLJ (Rep) 542 dan Thulia Kali vs The State of Tamil Naidu 1973 AIR 501 yang telah menekankan betapa pentingnya laporan polis dibuat dengan segera selepas sesuatu kejadian yang diadukan. [50] Setelah meneliti Nota Keterangan, saya mendapati hujah peguam bela yang terpelajar bahawa tiada penjelasan yang dikemukakan mengenai tempoh 4 bulan yang diambil oleh SP30 untuk membuat 45 aduan kepada SPRM adalah tidak tepat. Dalam keterangan SP30, dia menyatakan, antara lain, bahawa –

dia telah berjumpa dengan peguamnya, SP9 pada 24.2.2009 dan memberitahu mengenai perbuatan tertuduh yang asyik meminta duit daripada SP30;

SP9 telah menasihatkan supaya jangan memberi duit kepada SP30 lagi dan membuat laporan; dan

selepas dinasihati oleh SP9, dia kerap memikirkan tentang perkara tersebut dan rasa keliru kerana pada masa itu, SP30 telah dituduh di mahkamah dan tertuduh pula ialah pegawai polis yang bertanggung jawab untuk meyiasat kes penculikan tersebut (Rekod Rayuan Jilid 2(d), muka surat 725 – 728 dirujuk). [51] Di samping itu, SP27 juga memberikan keterangan bahawa semasa dia berjumpa SP30 di Ibu Pejabat SPRM, Putrajaya, SP30 menyatakan yang dia sebenarnya tidak mahu datang ke SPRM untuk 46 membuat aduan sebab takut akan dibalas dendam oleh tertuduh. Namun, atas nasihat SP9, SP30 telah pergi jua ke Pejabat SPRM. [52] Penjelasan SP30 adalah munasabah dan boleh diterima dengan mengambil kira hal keadaan SP30 pada masa yang material iaitu sebagai seorang tertuduh bagi satu kesalahan jenayah yang berat (pertuduhan terhadap SP30 digugurkan hanya kemudian yang mana menurut keterangan SP9, pada bulan November 2009, dan SP30 menjadi saksi pendakwaan bagi kes penculikan tersebut) dan berhadapan dengan situasi di mana permintaan wang dibuat oleh IO kes sendiri. Perasaan takut, tertekan dan keliru menyebabkan SP30 mengambil masa untuk berfikir sebelum membuat keputusan untuk mendengar nasihat SP9 dan membuat laporan kepada SPRM. [53] Oleh itu, pada pandangan saya, isu yang dihujahkan oleh pihak pembelaan tidak menjejaskan kebolehpercayaan SP30. 47 - Kegagalan SP30 untuk melaporkan dalam ekshibit P1 mengenai pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM [54] Seterusnya, peguam tertuduh berhujah bahawa kebolehpercayaan SP30 telah tergugat apabila dia gagal menyatakan dalam Borang Aduan (ekshibit P1) berhubung dengan perkara penting yang menjadi asas kepada pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM iaitu butiran tentang penerimaan wang oleh tertuduh daripada SP30 pada 23.1.2009 melalui akaun CIMB No. 14750001447526 sebagai suapan rasuah untuk melepaskan SP30, Wong Chee Kong dan Chin Kam Oon. [55] Butiran tersebut, menurut Encik M. Athimulan, adalah berkenaan suatu perkara yang penting dan ketinggalan untuk menyebut mengenainya dalam P1 adalah satu perkara yang luar biasa yang boleh mengakibatkan keseluruhan keterangan SP30 ditolak. Peguam bela merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Lee Ah Seng & Anor v PP [2207] 6 MLJ 1 untuk menghujahkan bahawa laporan maklumat pertama “is a piece of corrobative evidence; omissions in it will, other things being the same, deprive 48 prosecution of the most valuable corroboration and thereby make the story suspicious”. [56] Berhubung perkara ini, Puan Aslina Binti Mohamad Ali, pegawai Siasatan SPRM (SP1) telah memberikan keterangan bahawa dia menulis repot berdasarkan arahan SP27 dan draf repot yang diserahkan kepadanya. Seterusnya, SP27 dalam keterangannya telah menjelaskan mengenai nama SP1 yang tertera sebagai pengadu dalam ekshibit P1 seperti yang berikut: “Pada ketika itu saya telah berjumpa dengan pengadu, saya telah menjelaskan pengadu, jika dia membuat aduan dalam repot oleh beliau sendiri, beliau akan diminta memberi keterangan di Mahkamah jika kes ini berjaya dibawa ke Mahkamah sebagai seorang pengadu, Pengadu Chung Ng Moi ini dia adalah takut untuk membuat repot sebagai pengadu sebab menurut beliau dia takut dibalas dendam oleh seperti dinyatakan dalam repot tersebut jadi saya bercadang kepada pengadu selain membuat repot sebagai pengadu, beliau boleh memilih menjadi pemberi maklumat 49 dan menyalurkan maklumat tersebut kepada pihak SPRM dan pihak SPRM akan membuat repot sendiri. Jadi saya pun mendrafkan repot berdasarkan perbualan saya dengan pengadu iaitu Chung Ng Moi dan saya menyerahkan draf repot saya kepada Penolong Penguasa Aslina untuk membuka repot. …”. [57] SP27 juga menyatakan bahawa SP30 telah memberitahu SP27 “… beliau telah diminta wang sebanyak RM40,000.00 oleh seorang pegawai polis yang berpangkat ASP dan bernama Hameley dengan tujuan supaya Chung Ng Moi bersama dua rakan beliau iaitu Wong Chee Kong dan Chin Kam Onn untuk dilepaskan ikatan jamin kerana di dakwa dalam satu kes penculikan.”. [58] Berhubung dengan persoalan sama ada kegagalan untuk menyatakan sesuatu perkara dalam laporan polis adalah merupakan percanggahan keterangan yang boleh menggugat kredibiliti saksi, Balia Yusof HMR dalam kes Gobinath Reddy a/l Gopal v Pendakwa Raya [2014] 1 MLJ 446 di muka surat 459 memutuskan bahawa: 50 “[44] Taylor J di dalam kes Muthusamy v Public Prosecutor [1948] 1 MLJ 57 ada mengatakan: A mere omission is hardly ever a discrepancy. The police statement is usually much briefer than the evidence. [45] Kes Muthusamy tersebut telah dirujuk dan diguna pakai oleh mahkamah ini di dalam kes Public Prosecutor v Mohd Bandar Shah bin Nordin & Anor [2008] 4 MLJ 556: [2008] 4 CLJ 859 di mana Gopal Sri Ram HMR (pada ketika itu) telah juga merujuk kepada kes Dasu v State [1985] CRI LJ 1938 yang telah menggariskan ujian bagi mengenal pasti sama ada kegagalan untuk menyatakan di dalam laporan polis itu adalah merupakan percanggahan keterangan. [46] Komentar Sohoni ke atas s 154 Indian Criminal Procedure Code (16th Ed), vol 1 p 750) yang memperuntukkan sama dengan s 107 Kanun Acara Jenayah kita di antara lainnya menyatakan seperti berikut: 51 “It is a mistake to believe that a person cannot be the accused unless his name appears in the first information report. The provisions of the Code lay down no such stipulation. All that is required for purpose of this section is that there should be clear, definite information about the commission of a cognizable offence to set the investigation machinery in motion. Further, the information required need not contain the circumstances of the commission of the offence, nor the names of the offenders or the witnesses, for the main purpose of investigation is to ascertain these matters… The first information report is not an Encyclopedia. It is not the beginning and ending of every case. It is only a complaint to set the affairs of law and or in motion. It is only at the investigation stage that all the details can be gathered and filled up. But it cannot be said that the omissions in the first information report would always be of no significance. The report is not substantive evidence and omissions in it will not ipso facto lead to 52 the case being thrown out. But it is a piece of corroborative evidence; omissions in it will, other things being the same, deprive the prosecution of the most valuable corroboration and thereby make the story suspicious. When a first information report contains an omission as to an important fact relied upon by the prosecution, the omission is important and the absence of any other evidence, the Court may in a given case refuse to consider the evidence of the informant on that fact because of such omission. For a correct appraisal of the effect of omission as contradicting the informant it is essential to keep in view the circumstances in which the report was lodged. For instance, an omission in a report hurriedly lodged under the press of events should not have the same significance as one in a report lodged after cool calculation.” 53 [47] Kami sedar dan sedia maklum bahawa komentar di atas adalah mengenai first information report. Walau bagaimanapun, kami berpendapat ianya adalah juga terpakai bagi laporan (polis) selain daripada first information report.”. [penekanan ditambah] [59] Berdasarkan penghakiman dalam kes Gobinath Reddy, saya berpandangan perkara yang dihujahkan oleh peguam bela yang terpelajar bukanlah sesuatu yang telah menggugat kredibiliti SP30 dengan mengambil kira penjelasan SP27 tentang the circumstances in which P1 was lodged dan hakikat bahawa terdapat ample evidence daripada saksi-saksi pendakwaan yang lain yang menyokong keterangan SP30 berkenaan penerimaan wang RM10,000.00 tersebut oleh tertuduh. - SP30 mempunyai motif untuk membuat tuduhan palsu terhadap tertuduh [60] Dalam penghujahan bertulis peguam bela, petikan daripada keterangan SP9, SP24 dan SP30 telah dirujuk (Rekod Rayuan Jilid 54 2(a) muka surat 100 & 149; Jilid 2(b) muka surat 234-237 & 244-248; Jilid 2(c) muka surat 417, 438 & 488; Jilid 2(d) muka surat 768-769 & 779, 832, 844 & 882-883) untuk menyokong hujah bahawa SP30 amat marah, tidak berpuas hati dan mempunyai perasaan dendam terhadap tertuduh kerana SP30 ditahan di lokap dan tertuduh enggan mengembalikan sijil simpanan tetap, barang kemas dan wang yang telah dirampas kepada SP30 sementara menunggu perbicaraan kes culik walaupun diminta oleh SP30. [61] Kesemua keterangan yang menunjukkan motif dendam ini dikatakan telah berjaya dibuktikan oleh pihak pembelaan semasa perbicaraan dan tidak disangkal oleh pihak pendakwaan. [62] Sebaliknya, TPR yang terpelajar berhujah bahawa dakwaan SP30 hendak menganiaya tertuduh dengan pertuduhan rasuah tidak dibuktikan oleh pihak pembelaan. [63] Di perenggan 9(xiii) penghakimannya, HMS telah bersetuju dengan hujah pihak pendakwaan bahawa pembelaan tertuduh tidak 55 mencabar kredibiliti keterangan SP30 memandangkan tertuduh sendiri –

mengaku tidak bermusuh dengan SP30;

sanggup memberikan wang RM300.00 kepada SP30 untuk tujuan tambang balik SP30 ke Kuala Lumpur; dan

tidak membuat apa-apa laporan kepada pegawai atasan tentang pemberian “pinjaman” wang RM300.00 tersebut yang mana menurut keterangan SD2, perbuatan tertuduh tersebut tidak menyalahi mana-mana pekeliling atau arahan. [64] Dengan merujuk kepada kes PP v. Goh Han Sen (2003) 4 SLR 374 yang menyatakan bahawa “the accused must adduce sufficient evidence of this motive so as to raise a reasonable doubt in the prosecution’s case”, HMS membuat dapatan bahawa tiada keterangan yang memadai sebagai motif di pihak SP30 untuk menganiaya tertuduh dengan membuat aduan palsu. 56 [65] Dalam hal ini, saya berpendapat HMS tidak terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta dalam membuat kesimpulan seperti di atas. Pembacaan keterangan secara keseluruhannya menunjukkan dia ialah seorang saksi yang boleh dipercayai dan telah memberikan jawapan yang tegas dan konsisten walaupun semasa pemeriksaan balas. [66] Secara keseluruhannya berhubung dengan elemen kedua bagi pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM, setelah membaca Nota Keterangan, Alasan Penghakiman HMS dan penghujahan bertulis TPR dan peguam bela yang terpelajar, saya berpandangan pihak pendakwaan telah membuktikan fakta bahawa –

SP30 telah menerima cebisan kertas P34(a) & (b) yang mengandungi perkataan yang ditulis sendiri oleh tertuduh daripada tertuduh di IPD Kota Setar pada tengahari 22.1.2009;

dan telah membuat pengeluaran wang RM12,000.00 daripada akaun bersama mereka di Hong Leong Bank Sungai Buloh pada 23.1.2009 yang mana RM10,000.00 57 daripada jumlah pengeluaran tersebut telah dimasukkan ke dalam akaun CIMB SP26 oleh SP22 pada tarikh yang sama;

SP25 telah menghantar SMS kepada nombor telefon yang tertulis pada P34(a) & (b) dan yang digunakan oleh tertuduh untuk memberitahu mengenai wang yang telah dimasukkan; dan

tertuduh telah membuat tiga pengeluaran wang tunai yang kesemuanya berjumlah RM4,000.00 dengan menggunakan P38 yang diberikan oleh SP26 kepada tertuduh di CIMB cawangan Teluk Wan Jah pada petang 24.1.2009. [67] Siri kejadian yang berlaku dalam tempoh hanya 3 hari sahaja menyokong keterangan SP30 dan saksi-saksi pendakwaan yang lain sebegai versi kejadian yang sebenar. Pembuktian fakta tersebut bermakna pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan elemen pertuduhan bahawa tertuduh secara rasuah telah menerima bagi dirinya suatu suapan wang tunai RM10,000.00 melalui Akaun 58 Simpanan CIMB No. 14750001447526 daripada SP30 pada 23.1.2009. [68] Bagi elemen ketiga “sebagai dorongan untuk melakukan satu perbuatan berhubung dengan hal ehwal prinsipalnya, iaitu melepaskan Chung Ng Moi, Wong Chee Kong dan Chin Kam Oon dengan jaminan berkaitan satu kes culik” pula, saya tidak menjumpai penghuraian dapatan HMS bagi elemen ini dalam penghakimannya. Hanya di perenggan 9(viii) Alasan Penghakiman, beliau menyatakan seperti yang berikut: “Mahkamah bersetuju dengan hujah pihak pendakwa bahawa penafian semata-mata bukan sahaja tidak dapat menimbulkan keterangan munasabah malah jelas sekali dari mematahkan anggapan statutori di atas imbangan kebarangkalian yang lebih berat dan menimbulkan keraguan munasabah sepertimana diputuskan di dalam kes PP v. Ling Tee Huah (1980) 1 LNS 212. 59 “The burden of rebatting this presumption can be said to be discharged by a defence on being reasonable and probable..” “A mere denial without other proof to reasonably dislodge the prosecution’s evidence is not sufficient.” Berdasarkan kes ini, Mahkamah ini mendapati pembelaan OKT tidak dapat menyangkal atau mematahkan anggapan statutori di bawah seksyen 50 Akta SPRM 2009.”. [penekanan ditambah] [69] Pembacaan petikan di atas menunjukkan bahawa HMS mendapati –

anggapan statutori di bawah subseksyen 50(1) Akta SPRM adalah terpakai dalam kes ini; dan

pembelaan tertuduh gagal mematahkan anggapan tersebut. 60 [70] Berhubung dengan subperenggan 69(b) di atas, HMS telah membuat penilaian yang menyeluruh dan terperinci terhadap keterangan pembelaan (seperti yang dinyatakan dalam perenggan-perenggan 43 dan 44 penghakiman ini) sebelum HMS membuat kesimpulan bahawa anggapan statutori di bawah subsekyen 50(1) Akta SPRM gagal dipatahkan oleh tertuduh. Ini dengan sendirinya dapat menjawab Isu 8 dalam Hujahan Bertulis peguam bela yang menyatakan HMS tidak membuat sebarang dapatan sama ada tertuduh telah mematahkan anggapan statutori tersebut. [71] Berhubung dengan subperenggan 69(a) di atas pula, subsekyen 50(1) Akta SPRM memperuntukkan seperti yang berikut: “BAHAGIAN VI KETERANGAN Anggapan dalam kesalahan tertentu

(1) Jika dalam mana-mana prosiding terhadap mana-mana orang atas sesuatu kesalahan di bawah seksyen 16, 17, 18, 20, 21, 22 atau 23 adalah dibuktikan bahawa apa- 61 apa suapan telah diterima atau dipersetujui untuk diterima, disetuju terima atau dipersetujui untuk disetuju terima, diperoleh atau cuba diperoleh, diminta, diberikan atau dipersetujui untuk diberikan, dijanjikan, atau ditawarkan oleh atau kepada tertuduh, suapan itu hendaklah dianggap telah diterima atau dipersetujui untuk diterima, disetuju terima atau dipersetujui untuk disetuju terima, diperoleh atau cuba diperoleh, diminta, diberikan atau dipersetujui untuk diberikan, dijanjikan atau ditawarkan secara rasuah sebgai suatu dorongan atau upah bagi atau kerana perkara-perkara yang dinyatakan dalam butir-butir kesalahan itu, melainkan jika akasnya dibuktikan.”. [72] Dari segi undang-undang, suatu anggapan “is a statutory invention that upon the proof of a fact an inference of another fact can be drawn” (Hakim Chang Min Tat dalam kes Public Prosecutor v Ooi Seng Huat [1968] 2 MLJ 168) dan “while a statutory presumption when it arises may operate in place of evidence and so reverse the onus of proof on any point, the bare potential existence of such a presumption cannot itself dispense with proof of any fact the 62 existence of which is a condition precedent of the presumption arising” (Ketua Hakim Thomson dalam kes Ng Kim Huat v Public Prosecutor [1961] MLJ 308). [73] Dalam hal ini, peguam tertuduh yang terpelajar telah berhujah bahawa sebelum anggapan statutori di bawah subsekyen 50(1) Akta SPRM boleh terpakai, pihak pendakwaan tetap perlu membuktikan tujuan suapan diberikan. Pada hemat pihak pembelaan, pembuktian tersebut gagal disebabkan terdapat tiga versi yang berlainan tentang mengapa suapan telah diberikan iaitu:

pertuduhan menyatakan bahawa suapan RM40,000.00 adalah sebagai upah kononnya tertuduh telah meminta TPR untuk melepaskan SP30, Wong Chee Kong dan Chin Kam Onn dengan jaminan berkaitan kes penculikan tersebut;

ekshibit P1 menyatakan tertuduh “telah meminta wang rasuah sebanyak RM40,000.00 daripada Chung Ng Moi sebagai dorongan untuk melepaskan Chung Ng Moi, Wong Chee 63 Keong dan Chin Kan Onn dengan ikat jamin yang berkaitan dengan satu kes penculikan”; dan

keterangan SP9 bahawa suapan adalah bagi mendapatkan kembali barang kemas yang dirampas dan menggugurkan SP30 dari tuduhan siasatan kes penculikan tersebut. [74] Peguam bela tertuduh berhujah bahawa ketiga-tiga versi ini menyebabkan wujudnya keterangan yang bercanggah dan ketaksaan (ambiguity) dan dalam keadaan sedemikian, “any ambiguity should be resolved in favour of the accused” sebagaimana penghakiman dalam kes Mohd Rozneh bin Jaineh v Public Prosecutor [2013] 8 MLJ

Selain itu, dengan merujuk kepada kes Adzhaar bin Ahmad & Anor v Public Prosecutor [1996] 4 MLJ 85, peguam menghujahkan bahawa Mahkamah ini tidak boleh mengambil kira keterangan yang berkenaan kerana ianya bukanlah satu keterangan yang boleh dipercayai (kes-kes Ramli Bin Sutu v Public Prosecutor [1998] MJU 323 dan PP v Muhammad Firdaus bin Mohd Ramli & Anor [2018] MLJU 35 turut dirujuk oleh pihak pembelaan). 64 [75] TPR yang terpelajar pula berhujah bahawa keterangan SP4 dan SP30 sudah cukup untuk membuktikan tujuan suapan iaitu untuk mendapatkan jaminan bagi ketiga-tiga tertuduh dalam kes penculikan tersebut [76] Pada penilaian saya, keterangan yang penting berhubung perkara ini adalah keterangan SP30 di mahkamah iaitu: “Wong Chee Kong telah berjanji dengan OKT bahawa Wong Chee Kong akan bagi RM40,000.00 kepada OKT. … OKT kata kepada saya, Wong mau kasi dia RM40,000.00 kalau saya jamin, kasi dia 40,000.00 Wong Chee Kong cakap. … Saya kata, tunggu Wong Chee Kong dapat jamin baru bagi. … 65 OKT berkata sekarang saya telah dijamin dan OKT meminta saya beri RM20,000.00 pada OKT.”. [77] Keterangan SP9, dan melalui ekshibit P1, merupakan keterangan menyokong kepada keterangan lisan SP30 yang mana –

semasa pemeriksaan utama, SP9 menyatakan: “S: Apakah reaksi Tuan Haji apabila diberitahu oleh Chung Ng Moi mengenai perkara ini? J: Saya beritahu beliau bahawa ini perbuatan yang sia-sia dan saya tak setuju dengan perbuatan beliau kerana beliau mengatakan bahawa wang ini dimasukkan bertujuan untuk agar pegawai penyiasat dapat membantu beliau dalam kes ini untuk pembebasan beliau dan untuk mendapatkan kembali barang-barang yang dirampas.” [penekanan ditambah]; dan 66

SP1 dan SP27 telah menjelaskan mengenai kandungan P1 seperti yang dinyatakan dalam perenggan-perenggan 56 dan 57 penghakiman ini. [78] Jika kesemua keterangan di hadapan HMS diteliti, permintaan wang oleh tertuduh kepada SP30 revolve around pemberian jaminan bagi kes penculikan tersebut. Tiga versi yang berlainan seperti yang dihujahkan oleh pihak pembelaan melibatkan perbezaan kecil yang tidak mengakibatkan percanggahan yang material dan ketaksaan yang serius serta tidak jauh terkeluar daripada apa yang dinyatakan dalam pertuduhan. Hal keadaan dalam kes ini boleh dibezakan dengan keterangan di hadapan mahkamah dalam kes PP v Muhammad Firdaus bin Mohd Ramli & Anor yang mana seorang saksi pendakwaaan menyatakan tujuan pembayaran dibuat adalah untuk mendapatkan projek bagi syarikatnya sedangkan seorang saksi pendakwaaan yang lain menyatakan tujuan adalah untuk membiayai projek. [79] Oleh yang demikian, dapatan HMS bahawa pihak pendakwaan telah melepaskan beban untuk membuktikan intipati pertuduhan menurut 67 undang-undang dan anggapan di bawah subseksyen 50(1) Akta SPRM terpakai adalah suatu dapatan yang betul. HMS dalam penghakimannya juga telah memberikan alasan-alasan yang bernas sebagai justifikasi kesimpulan bahawa keterangan pembelaan gagal untuk mematahkan anggapan tersebut di atas imbangan kebarangkalian. Beban pembuktian ke atas pihak pembelaan dan keperluan keterangan sokongan [80] Pihak pembelaan menghujahkan bahawa HMS telah tersalah arah dalam menentukan beban pembuktian di akhir kes pembelaan apabila mendapati pembelaan gagal membangkitkan sebarang keraguan melampaui keraguan munasabah sedangkan ujian yang perlu digunakan di akhir kes pembelaan adalah sama ada tertuduh telah berjaya mematahkan anggapan subseksyen 50(1) Akta SPRM secara imbangan kebarangkalian. Kesilapan HMS dikatakan adalah suatu kesilapan yang material dan rujukan dibuat kepada kes PP v Ku Yahya Ku Bahari & Anor (2002) 1 CLJ 113 68 [81] Di samping itu, peguam bela tertuduh berhujah bahawa HMS telah tersalah arah apabila menyatakan mengenai keterangan pembelaan tertuduh di perenggan 9(vii) Alasan Penghakiman dalam perkataan “Malahan tiada saksi bebas ataupun keterangan sokongan lain bagi menyokong keterangannya.” sedangkan there is no duty cast upon the defence in a criminal trial to call any evidence. Beberapa kes telah dikemukakan kepada Mahkamah ini bagi menyokong hujah tersebut: Abu Bakar v Regina [1963] MLJ 288, Tan Foo Su v PP [1967] 2 MLJ 19, Roslan Bin Karim & Ors v PP [1975] 1 MLJ 84; Liew Siew & Anor v PP [1969] 2 MLJ 232, Davendar Singh Sher Singh v PP [2012] 3 AMR 48 dan Goh Ah Yew v PP [1949] MLJ 150. [82] Di sini terdapat keperluan untuk memetik perenggan 9(vii) Alasan Penghakiman HMS sepenuhnya iaitu: “(vii) Penemuan oleh Mahkamah ini mendapati keterangan pembelaan oleh OKT suatu penafian semata-mata terhadap kes pihak pendakwa. Segala penjelasannya adalah tidak berasas dan tidak boleh diterima akal. Malahan tiada saksi bebas ataupun keterangan 69 sokongan lain bagi menyokong keterangannya. Pada pandangan dan pertimbangan mahkamah ini keterangan OKT hanyalah penafian kosong “bare denial” semata-mata. Sepertimana diputuskan di dalam kes Mahkamah Agung iaitu D.A Duchan v. PP

1 LNS 12 “The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant.”. [83] Merujuk perenggan 9(viii) (“… penafian semata-mata bukan sahaja tidak dapat menimbulkan keterangan munasabah malah jelas sekali dari mematahkan anggapan statutori di atas imbangan kebarangkalian yang lebih berat dan menimbulkan keraguan 70 munasabah…”) dan perenggan (xiii) (“… keterangan pembelaan OKT telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pihak pendakwa.”) dalam Alasan Penghakiman, saya berpuas hati bahawa HMS telah mengaplikasikan standard yang betul berkenaan beban pembuktian ke atas pihak pembelaan. [84] Seterusnya, berdasarkan Alasan Penghakiman, HMS mendapati tertuduh gagal mematahkan anggapan statutori di atas imbangan kebarangkalian terutamanya kerana pembelaan tertuduh adalah penafian semata-mata. Bahagian dalam penghakiman apabila HMS menyatakan “Malahan tiada saksi bebas ataupun keterangan sokongan lain bagi menyokong keterangannya.” adalah bagi memberikan penekanan kepada kesimpulan HMS bahawa pembelaan tertuduh merupakan bare denial. HMS tidak menolak keterangan pembelaan hanya kerana tertuduh gagal memanggil saksi bebas atau gagal mengemukakan further corroborative evidence in support seperti yang dihujahkan oleh peguam bela tertuduh. 71 Kegagalan mengaplikasikan prinsip undang-undang dalam Mat v. Public Prosecutor dan/ atau Radhi Direction serta perenggan 173(m)(i) KTJ [85] Peguam bela tertuduh berhujah bahawa HMS telah gagal mengikut prinsip yang dinyatakan dalam kes tersohor Mat v. Public Prosecutor

29 M.L.J. 263 iaitu mengambil kira kesemua keterangan yang dikemukakan pihak pendakwaan dan pihak pembelaan dan kemudiannya memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes tanpa keraguan yang munasabah. Peguam yang terpelajar telah memetik kes terkemuka Arulpragasan v PP [1997] 1 MLJ 1: “At the end of the defence case, it is the duty of court to consider the defence evidence in the light of the prosecution evidence. The court considers the case as a whole. Then and only then, the court will make a finding on the guilt of the accused. This is pursuant to s 183 of the Code.”. 72 [86] Peguam bela juga menghujahkan bahawa HMS gagal mengaplikasikan perenggan 173(m)(i) KTJ yang memperuntukkan seperti yang berikut:

“Procedure in summary trials The following proceure shall be observed by Magistrates in summary trials: …

(i) At the conclusion of the trial, the Court shall consider all the evidence adduced before it and shall decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt.”. [87] HMS, dalam penghakimannya, sememangnya tidak membuat rujukan nyata kepada kes Mat v. Public Prosecutor, Radhi Direction dan/ atau perenggan 173(m)(i) KTJ. Sungguhpun demikian, pembacaan penghakiman tersebut menunjukkan bahawa HMS telah mengaplikasikan prinsip undang-undang dan peruntukan perundangan seperti yang ditetapkan tersebut. Ini bukanlah satu keadaan yang mana HMS “had dismissed the accused person’s defence in a cursory manner”. Malahan HMS telah menganalisa dan 73 memberikan perhatian serta pertimbangan yang sewajarnya terhadap keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan pihak pembelaan sebelum mendapati tertuduh bersalah dan disabitkan dengan pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM. Pada pendapat saya, HMS telah membuat keputusan yang tepat berdasarkan semua keterangan yang dikemukakan semasa perbicaraan. Alasan Penghakiman untuk Kes Tangkap No. 14-61-5-2011 (pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM) [88] Terdapat tiga aspek dalam Alasan Penghakiman HMS yang perlu diberikan perhatian sebagaimana yang diterangkan di bawah. Keterangan dengar cakap berhubung dengan janji oleh Wong Chee Keong dan kegagalan pihak pendakwaan untuk memanggilnya dan Chin Kam Oon sebagai saksi pendakwaan dan menawarkan mereka sebagai saksi pembelaan [89] Peguam bela tertuduh yang terpelajar telah menghujahkan bahawa Wong Chee Kong dan Chin Kam Oon merupakan saksi-saksi material bagi membuktikan kedua-dua pertuduhan terhadap tertuduh kerana nama mereka dinyatakan dalam pertuduhan. Kegagalan 74 pihak pendakwaan memanggil mereka untuk memberikan keterangan di mahkamah dan menawarkan mereka sebagai saksi kepada pihak pembelaan, terutamanya Wong Chee Kong, dikatakan telah memprejudiskan tertuduh memandangkan keterangan SP30 mengenai apa yang didakwa telah diberitahu oleh tertuduh kepadanya tentang janji Wong Chee Kong akan terjumlah kepada keterangan dengar cakap semata-mata. [90] Seterusnya, pihak pembelaan merujuk kepada kes Siti Aishah bt Sheikh Abd Kadir v PP [2013] 6 MLJ 86 di mana kegagalan pihak pendakwaan memanggil seorang saksi yang material untuk memberikan keterangan di mahkamah telah menyebabkan anggapan di bawah Misalan (g) seksyen 114 Akta Keterangan terpakai. Petikan yang relevan daripada kes tersebut ialah seperti yang berikut: “[8] The prosecution did not call M Isa bin Halilhan as a prosecution witness notwithstanding the fact that his name was mentioned in both the charges. The non-calling of this gentleman was also raised in the petition of appeal. [9] As a material witness, M Isa bin Halilhan should be called by the prosecution. The non-calling of this witness has 75 prejudiced or disadvantaged the defence. And s 114(g) of the Evidence Act 1950 should be invoked against the prosecution. To borrow the words of Lord Roche in Seneviratne v R [1936] 3 All ER 36 at p 37 (PC), the calling of M Isa bin Halilhan was 'essential to the unfolding of the narrative on which the prosecution case is based’ or in the sage words of that brilliant judge Mohamed Azmi SCJ in Munusamy v Public Prosecutor [1987] 1 MLJ 492 at p 494 (SC), as ‘an important and material witness to the case’.” [91] TPR yang terpelajar pula menghujahkan bahawa kegagalan memanggil Wong Chee Kong dan Chin Kam Oon sebagai saksi pendakwaan dan menawarkan mereka sebagai saksi pembelaan tidaklah menjadikan elemen suapan rasuah tidak berjaya dipenuhi. TPR bergantung kepada penghakiman dalam kes Thavanathan Balasubramaniam v Public Prosecutor [1997] 3 CLJ 150 dan juga Public Prosecutor v Datuk Hj Harun bin Haji Idris (No. 2) [1977] 1 MLJ 15 yang mana HMP Raja Azlan Shah menyatakan: 76 “The object of corroboration is no doubt to satisfy the court that the witnesses are telling the truth and that it is reasonably safe to act upon them. It is not necessary that the corroboration should be of the actual commission of the crime, for then there would be independent evidence of the commission of the offence. It would be enough corroboration if there is independent evidence of relevant circumstances connecting the accused with the crime.”. [92] Tambahan lagi, pihak pendakwaan berpendirian bahawa HMS seharusnya juga menilai keterangan oleh SP10, SP15, SP25, SP26 dan SP28 sebagai keterangan sokongan bagi membuktikan elemen meminta rasuah oleh tertuduh. TPR menghujahkan bahawa kesemua elemen pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM telah berjaya dibuktikan melalui keseluruhan keterangan saksi-saksi pendakwaan. Sebaliknya, pembelaan tertuduh hanya merupakan satu penafian kosong semata-mata. [93] HMS dalam penghakimannya telah bersetuju dengan hujah peguam bela bahawa keterangan SP30 yang menyentuh mengenai apa yang 77 Wong Chee Kong memberitahu tertuduh, tanpa Wong Chee Kong dipanggil sebagai saksi di mahkamah, adalah keterangan dengar cakap dan tidak boleh diterima. Selanjutnya, HMS juga telah memutuskan bahawa keterangan oleh SP24 bukanlah keterangan sokongan dalam erti kata sebenar seperti yang digariskan dalam kes DPP v Kilbourne (1973) 1 ALL ER 440. [94] Dalam perkara ini, saya berpandangan bahawa HMS telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta dengan memberikan penekanan kepada isu berkenaan keterangan dengar cakap dan akhirnya memutuskan bahawa keterangan SP30 tidak boleh diterima semata-mata atas alasan ini. Keterangan SP30 sepatutnya dipertimbangkan sepenuhnya dari awal hingga akhir memandangkan dia yang melihat perbuatan tertuduh dan mendengar apa yang diperkatakan oleh tertuduh kepadanya di IPD Kota Setar pada 22.1.2009. Jika ini dilakukan, jelas bahawa di antara keterangan SP30, tertuduh telah memberitahu SP30 bahawa “Wong Chee Kong telah berjanji dengan OKT bahawa Wong Chee Kong akan bagi RM40,000.00 kepada OKT” dan “OKT berkata sekarang saya telah dijamin dan OKT meminta saya beri RM20,000.00 pada OKT”. 78 [95] Dengan kata-kata sedemikian maka dari segi persepsi SP30, dia mempercayai bahawa Wong Chee Kong telah menjanjikan wang RM40,000.00 kepada tertuduh untuk mendapat jaminan bagi kes penculikan tersebut. Bukti kepercayaan SP30 terhadap apa yang diperkatakan oleh tertuduh adalah apabila dia mendepositkan wang berjumlah RM10,000.00 ke dalam akaun CIMB yang berkenaan sehari selepas perbualannya dengan tertuduh. [96] Di samping itu, HMS sepatutnya menilai keterangan kesemua saksi pendakwaan secara keseluruhannya yang akan menyokong kesimpulan bahawa versi kejadian sebagaimana keterangan SP30 di mahkamah adalah versi yang benar. Saya bersetuju dengan hujah pihak pendakwaan bahawa adalah mustahil untuk SP30 sengaja mendepositkan jumlah wang yang banyak iaitu RM10,000.00 ke dalam akaun CIMB yang nombornya telah diberikan sendiri oleh tertuduh sekiranya tiada apa-apa permintaan daripada tertuduh. Segala tindakan dan perbuatan SP30 sekembalinya dari Alor Setar, bersama SP22 dan SP25, dalam menguruskan kemasukan wang tersebut ke dalam akaun CIMB dan kemudiannya menghantar SMS 79 kepada tertuduh merupakan lanjutan daripada suatu permintaan suapan oleh tertuduh. [97] Keterangan yang ada di hadapan HMS boleh berdiri dengan sendirinya dan diterima oleh mahkamah dalam membuat penilaian maksima kes pendakwaan. Tambahan pula, “it is the receipt of the gratification, together with the intention of the giver and the recipient that is material”: Fong Ser Joo William v Public Prosecutor [2000] 4 SLR 77. Sekiranya HMS telah membuat penilaian yang sewajarnya ke atas keterangan semua saksi pendakwaan, hanya satu kesimpulan yang dapat dibuat oleh beliau iaitu mendapati tertuduh sebenarnya telah meminta wang suapan tersebut. [98] Seperkara lagi yang sepatutnya diberikan pertimbangan oleh HMS ialah Wong Chee Kong bukannya sengaja tidak dipanggil sebagai saksi oleh pihak pendakwaan. Tengku Ahmad Hafiz Bin Engku Mat, Penolong Penguasa SPRM (SP33) telah memberikan keterangan bahawa dia diarahkan untuk mengesan Wong Chee Kong pada 15.2.2011 bagi maksud penyerahan sapina untuk hadir ke mahkamah sebagai saksi. 80 [99] Menurut SP33, usaha pengesanan bermula pada 2.3.2011 dan meliputi pemantauan di rumah Wong Chee Kong, intipan oleh Unit Risikan SPRM, semakan dengan Jabatan Imigresen, carian di Kumpulan Wang Simpanan Pekerja dan notis iklan dalam surat khabar [bukti berdokumen telah ditandakan sebagai ekshibit P66 hingga P74(A-B)]. Sehingga tarikh SP33 dipanggil sebagai saksi, usaha untuk menjejaki Wong Chee Kong telah berjalan selama lebih daripada 1 tahun tanpa hasil. [100] Dalam perkara ini, saya ingin memetik penghakiman Abdul Malik Ishak HMR dalam kes Nanda Kumar Kunyikanan & Anor v PP [2011] 8 CLJ 406 di muka surat 427 seperti yang berikut: “[66] … We note that the prosecution was not in a position to arrest and bring Hairil and Kamarulzaman to court notwithstanding that concerted attempts were made by the police to trace them. According to SP6, at the time of the offence at Hotel Apollo, the three of them – referring to SP9, Hairil and Kamarulzaman managed to escape when the motor lorry they were in collided against two police vehicles which were used to thwart their escape. Only SP9 who was 81 in the motor lorry was arrested … While Hairil and Kamarulzaman could not be traced and therefore could not be arrested. According to the investigating officer by the name of Chief Inspector Ihsan bin Abdullah (SP8), concerted attempts were made to trace Hairil and Kamarulzaman by SP6 continuously but to no avail. [67] It is our judgment that the failure by the prosecution to call Hairil and Kamarulzaman to give evidence in court cannot be categorized as “withholding or suppression of evidence” but rather concerted attempts to trace them were not successful. It follows that these two witnesses were outside the control of the prosecution. Consequently, s. 114(g) of the Evidence Act 1950 should not be invoked (Munusamy v. PP (supra); Yeo Choon Huat v. PP [1998] 1 SLR 217, CA; and Srichand K Khetwani v.The State of Maharashtra [1967] AIR SC 450).”. [101] Memandangkan dalam kes di hadapan HMS, keterangan mengenai usaha untuk mengesan Wong Chee Keong telah dikemukakan dan 82 ini bukannya satu keadaan deliberate suppression of evidence, anggapan di bawah Misalan (g) seksyen 114 Akta Keterangan tidak terpakai. Selain itu, kegagalan pihak pendakwaan untuk mengesan Wong Chee Keong dan memanggilnya sebagai saksi di mahkamah tidak menjejaskan kes pendakwaan bagi pertuduhan meminta suapan. Penilaian keterangan SP30 oleh HMS bagi maksud pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM [102] Setelah membaca kedua-dua Alasan Penghakiman HMS, saya mendapati penghuraian dari segi bagaimana HMS menilai keterangan SP30 perlu diberikan perhatian. [103] Untuk pertuduhan penerimaan suapan, HMS menyatakan keterangan SP30 adalah boleh dipercayai dan tiada motif untuk SP30 menganiaya tertuduh dengan satu tuduhan palsu (perenggan 9(xiii) Alasan Penghakiman). [104] Berhubung dengan pertuduhan permintaan suapan pula, HMS menyatakan di perenggan 6 Alasan Penghakiman bahawa ─ 83 “Tugas Mahkamah (Duty of the Court) bagi membuat satu keputusan kes prima facie khususnya di dalam kes seperti ini di mana untuk membuktikan elemen-elemen bergantung sepenuhnya kepada keterangan pengadu, Mahkamah mestilah berpuashati dan diyakini bahawa pengadu adalah seorang saksi yang boleh dipercayai dan kredibilitinya tidak boleh dicabar.”, dan HMS kemudiannya memetik daripada empat nas undang-undang iaitu Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85, PP v Hong Ley Tee [2006] 7 CLJ 42, Tengku Mahmood v PP [1974] 1 LNS 176 dan Ab Malek Atan v PP [2002] 6 CLJ 405 sebagai ilustrasi. [105] Seterusnya, HMS merujuk kepada penghujahan peguam tertuduh yang menyentuh tentang plausible explanations yang diberikan oleh tertuduh semasa keterangan pembelaannya dan mengenai keterangan SD2 yang dikatakan telah menyokong keterangan tertuduh. HMS memetik perenggan 17 dalam penghujahan bertulis peguam bela yang bermula dengan ayat “Therefore, in there 84 circumstances the evidence of SP30 must be weighed carefully and cautiously.” [106] Namun demikian, HMS tidak, di mana-mana bahagian dalam penghakimannya membuat kesimpulan bahawa SP30 bukanlah seorang saksi yang tidak boleh dipercayai dan yang keterangannya harus ditolak. Berdasarkan perenggan 7(iii) – (vi) Alasan Penghakiman, nampaknya perkara yang telah mendorong HMS untuk membuat keputusan seperti yang telah dibuat oleh beliau ialah penerimaan penghujahan pembelaan berkenaan isu keterangan dengar cakap semata-mata. [107] Oleh yang demikian, jika kredibiliti SP30 tetap utuh maka saya bersetuju dengan hujah TPR bahawa HMS telah terkhilaf apabila memutuskan tertuduh tidak meminta suapan daripada SP30 sedangkan terdapat kebergantungan yang sama ke atas keterangan dalam membuat keputusan berhubung pertuduhan penerimaan suapan. 85 [108] TPR yang terpelajar juga berhujah bahawa anggapan di bawah subseksyen 50(1) Akta SPRM seharusnya terpakai setelah pihak pendakwaan berjaya membuktikan yang tertuduh secara rasuah telah meminta suapan RM40,000.00 daripada SP3 pada 22.1.2009 di bilik pejabat di IPD Kota Setar sebagai upah untuk melepaskan SP30, Wong Chee Kong dan Chin Kam Oon dengan jaminan berkaitan kes penculikan tersebut. [109] Berdasarkan alasan-alasan yang telah diberikan sebelum ini, saya berpandangan terdapat keterangan lisan dan dokumen yang cukup bagi membolehkan anggapan statutori itu terpakai dan untuk membuat kesimpulan bahawa elemen-elemen pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan tanpa keraguan yang munasabah di akhir kes pembelaan. 86

(C) Sama ada sabitan terhadap tertuduh untuk pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM boleh dipertahankan dengan mengambil kira keputusan tertuduh dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) SPRM [110] Salah satu hujah oleh Encik Athimulan ialah memandangkan tertuduh dilepas dan dibebaskan untuk pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM, maka tertuduh perlu dilihat sebagai pihak yang tidak bersalah. Penggantungan kepada saksi utama SP30 oleh pihak pendakwaan juga perlu diabaikan memandangkan pihak pendakwaan menggunakan keterangan yang sama untuk pertuduhan pertama dan pertuduhan kedua. [111] Perenggan 7(vii) dalam penghakiman HMS dikatakan jelas menunjukkan bahawa HMS telah menolak keterangan SP30 secara total. Peguam bela turut merujuk kepada penghakiman dalam kes Khoo Cheng Huat v Public Prosecutor [1991] 1 MLJ 42 di muka surat 45 yang menyatakan - “In such a situation, bearing in mind that the alleged act of soliciting and that of accepting were so intermingled as to make it impossible to separate them, and they depended for 87 their proof upon the same witnesses, that testimony should in all fairness, have been rejected in its entirety. As Spenser-Wilkinson J said when speaking for our then Court of Appeal, in Goh Ah Yew v PP [1949] MLJ 150: A witness cannot be regarded as a split personality who is regarded as worthy of credit at one moment and untrustworthy at another. In omitting therefore, to direct herself as aforesaid, and in consequence, in omitting to reject the testimony of the complainant and his wife in its entirety, the learned president had misdirected herself seriously, on the facts, and on this ground alone the conviction cannot stand.”. [112] Hujah balas TPR adalah bahawa isu yang harus diberi perhatian oleh Mahkamah ini bukannya salah satu pertuduhan boleh tumbang apabila sesuatu pertuduhan itu tidak mempunyai kaitan elemen dan fakta dengan pertuduhan yang lain atau berdiri bersama pertuduhan yang lain. Namun, apa yang perlu diberikan perhatian ialah sama ada berdasarkan fakta, adakah terdapat bukti yang menunjukkan 88 tertuduh membuat permintaan dan penerimaan wang rasuah. TPR bergantung kepada penghakiman Zakaria Sam HMR dalam kes PP v Mohd Asyraf Thiru Abdullah [2015] 5 CLJ 938 di muka surat 949: “[48] Undang-undang adalah jelas. Kegagalan membuktikan pertuduhan permintaan wang suapan secara rasuah tidak bermakna pertuduhan menerima wang suapan secara rasuah juga akan turut kecundang, meminta dan menerima wang suapan secara rasuah adalah dua kesalahan yag berbeza yang melibatkan dua fakta yang berbeza, keterangan yang berbeza dan melibatkan intipati yang berbeza.”. [113] Dalam menimbangkan rayuan TPR dan tertuduh bagi kes ini, saya telah mengambil pendekatan untuk menilai keseluruhan keterangan di hadapan hakim bicara dalam memutuskan sama ada HMS telah melakukan sebarang kekhilafan atau sebaliknya. Pada hakikatnya, pertuduhan pertama dan pertuduhan kedua amat berkait rapat dan pembuktiannya bergantung terutamanya kepada keterangan SP30. Namun demikian, atas alasan-alasan yang telah diberikan berkaitan 89 dengan kredibiliti SP30 dan penilaian keterangan SP30 oleh HMS, saya mendapati bahawa bagi maksud pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B), Akta SPRM, HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memerintahkan tertuduh dilepaskan dan dibebaskan di akhir kes pembelaan. Bagi maksud pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM, tiada kekhilafan dari segi fakta dan undang-undang apabila HMS mendapati tertuduh bersalah dan disabitkan di bawah seksyen tersebut. HUKUMAN Pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM [114] Kedua-dua pihak Pendakwa Raya dan tertuduh merayu terhadap keputusan saya yang mengekalkan hukuman yang diperintahkan oleh HMS. [115] Seperti yang telah saya nyatakan di bahagian awal penghakiman ini, Pendakwa Raya tidak memfailkan Notis Rayuan terhadap hukuman yang diputuskan oleh HMS, malahan dalam perenggan 39 “Hujahan Bertulis Responden”, TPR memohon supaya hukuman 90 dikekalkan. Dalam perenggan 20 “Hujahan Lanjut Perayu (Pendakwaan)” yang diterima oleh Mahkamah ini pada 13.6.2018, pihak pendakwaan memohon budi bicara Mahkamah agar memberikan pertimbangan terhadap hukuman yang telah dikenakan ke atas tertuduh sama ada dikekalkan atau digantikan dengan hukuman yang lebih tinggi. [116] Berdasarkan perenggan 9(xv) Alasan Penghakiman HMS, beliau telah mengambil kira faktor-faktor seperti yang berikut sebelum membuat keputusan mengenai hukuman:

mitigasi oleh peguam tertuduh yang menyentuh aspek peribadi tertuduh seperti –

umur 35 tahun;

(ii) tanggungan seramai lima orang iaitu ibu, isteri dan tiga orang anak;

(iii) perkhidmatan sebagai pegawai polis selama 10 tahun dan telah menyiasat kes-kes jenayah berat; dan 91

(iv) kesan sabitan yang akan menyebabkan tertuduh kehilangan pekerjaan sedangkan dia perlu membayar pinjaman perumahan sebanyak RM2,000.00 sebulan; dan

penghujahan balas TPR yang memohon agar –

tertuduh dikenakan hukuman yang setimpal yang boleh memberi pengajaran kepada tertuduh dan masyarakat umumnya;

(ii) pertimbangan diberikan kepada fakta bahawa – kes telah melalui perbicaraan penuh di peringkat pendakwaan dan kemudiannya rayuan ke Mahkamah Tinggi dan kembali di hadapan HMS untuk kes pembelaan; dan sebagai pesalah pertama, tertuduh yang merupakan seorang penjawat awam diberikan tugas dan amanah untuk menjalankan 92 tanggungjawab dan menjaga nama baik Ketua Jabatan; dan

(iii) mahkamah memerintahkan supaya tertuduh membayar suatu jumlah wang sebagai penalti di bawah subseksyen 40(2) Akta SPRM. [117] Dalam perkara ini, saya ingin memetik daripada buku “Bribery & Corruption”, Dr. Hamid Ibrahim and Nasser Hamid, Gavel Publications, 2011 di muka surat 105-106: “In respect of sentencing there can be only general guidelines. No two cases can have exactly the same facts to the minutest detail. Facts do differ from case to case and ultimately each case has to be decided on its own merits. In practice sentences do differ not only from case to case but also from court to court. All things being equal these variations are ineveitable if only because of the human element involved. But, of course, there must be limits to permissible variations. The principles to be applied in 93 imposing sentence however are the same in every case. The High Court sitting in exercise of its revisionary powers will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence of the lower court is either manifestly inadequate or grossly excessive or illegal or otherwise not a proper sentence having regard to all the facts discosed on the record or to all the facts which the court ought to take judicial notice of, that is to say, that the lower court clearly has erred in applying the correct principles in the assessment of the sentence. It is a firmly established practice that the court will not alter a sentence merely because it might have passed a different sentence: Hashim Yeop A Sani J in Public Prosecutor v Loo Choon Fatt [1976] 2 MLJ 256 at p 257.”. [penekanan ditambah] [118] Prinsip penghukuman telah dijelaskan oleh Azahar Mohamed HMR (pada ketika itu) dalam kes PP v Ramakrishnan Subramaniam & Ors [2012] 9 CLJ 443 di muka surat 452 dalam perkataan seperti yang berikut: 94 “[17] Mengikut prinsip penghukuman yang sedia ada, setiap orang yang bersalah akan menerima hukuman yang setimpal dengan bentuk kesalahan yang dilakukan. Mahkamah hendaklah menjatuhkan hukuman menurut undang-undang untuk menentukan supaya hukuman yang dikenakan terhadap pesalah itu adil, bersesuaian dan setimpal dengan apa-apa kesalahan yang dilakukannya itu. Adalah juga menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa mahkamah yang mendengar rayuan tidak seharusnya campur tangan dengan hukuman yang dikenakan oleh hakim perbicaraan dan selalunya tidak akan menukar hukuman melainkan ianya berpuas hati bahawa hukuman yang dijatuhkan oleh hakim berkenaan itu ternyata amat tidak memadai atau mencukupi atau keterlaluan atau tidak sah atau pun tidak merupakan hukuman yang wajar memandangkan semua fakta yang didedahkan, atau bahawa mahkamah tersebut jelas tersalah di dalam memakai prinsip yang betul dalam penilaian hukuman. Prinsip undang-undang 95 yang menentukan kawalan dan semakan keputusan berkaitan dengan hukuman telah digariskan dengan jelas dalam kes Bhandulananda Fayatilake v. PP [1981] 1 LNS 139 dan kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim v. PP [2002] 3 CLJ 457.”. [penekanan ditambah] [119] Prinsip undang-undang yang sama juga dinyatakan dalam penghakiman bagi kes Azahar Ahmad v Public Prosecutor [2018] 1 LNS 718 yang mana dalam kes tersebut, Hakim Lim Chong Fong telah mengesahkan hukuman yang diperintahkan oleh HMS atas dua pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) dan dua pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM yang mana tempoh pemenjaraan bagi setiap pertuduhan adalah 1 tahun dan 2 tahun dari tarikh sabitan dan denda berjumlah RM10,000.00 dan RM20,000.00 turut dikenakan. [120] Berkenaan hukuman yang dijatuhkan terhadap tertuduh bagi kesalahan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM, saya berpuas hati bahawa HMS telah mengaplikasikan prinsip-prinsip hukuman yang tepat dan telah mengambil kira semua faktor yang relevan. HMS 96 amat memandang serius kesalahan rasuah yang dilakukan oleh tertuduh dan dengan itu, telah mengenakan hukuman yang setimpal dan wajar atas kesalahan yang telah dilakukan. [121] HMS telah mengambil kira jawatan tertuduh sebagai Penolong Penguasa Polis dan sepatutnya tidak melakukan perbuatan rasuah yang dipandang hina dan dikeji oleh masyarakat. HMS mengibaratkan perbuatan rasuah seperti penyakit barah yang menular dalam masyarakat dan boleh melumpuhkan ekonomi sesebuah negara, menghancurkan nama baik sesuatu organisasi dan mengundang pelbagai gejala lain yang negatif seperti perasaan tamak haloba, menyenggara kehidupan mewah di luar kemampuan dan sebagainya. Hukuman yang berat difikirkan perlu demi menjaga kepentingan dan keharmonian masyarakat awam. Penalti RM10,000.00 turut dikenakan sejajar dengan hujah TPR bahawa penerimaan wang rasuah RM10,000.00 oleh tertuduh telah dibuktikan walaupun jumlah wang tersebut tidak dapat dikemukakan sebagai keterangan di mahkamah. 97 [122] Secara keseluruhannya, hukuman yang dikenakan oleh HMS adalah seimbang antara kepentingan awam dengan mitigasi tertuduh. Bagi seorang yang pernah bertugas dalam bidang penguatkuasaan undang-undang, apa jua tempoh penjara yang dikenakan ke atas tertuduh pastinya akan menjadi suatu pengalaman perit yang diharapkan akan membuatkan tertuduh insaf akan kesilapan lampaunya. Pada pandangan saya, tidak terdapat sebarang alasan untuk saya mengenepikan hukuman tersebut dan menggantikannya dengan hukuman yang lain. Pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM [123] Dalam mitigasi bagi pihak tertuduh, Encik M. Athimulan mengulangi faktor-faktor seperti yang dinyatakan dalam perenggan 116(a) penghakiman ini dan ditambah dengan perkara yang berikut:

ini merupakan kesalahan pertama tertuduh;

tertuduh pernah mewakili negara dalam sukan menembak;

ibu dan bapa tertuduh juga lama bertugas dalam perkhidmatan polis dan telah bersara; 98

tertuduh menyesali perbuatannya;

sebagai seorang pegawai awam, sabitan bagi kesalahan ini dengan sendirinya adalah suatu hukuman kepadanya; dan

tertuduh memohon agar tempoh pemenjaraan yang dikenakan be tempered with mercy dan dijalankan secara serentak memandangkan kesalahan ini melibatkan fakta yang sama dan memenuhi prinsip satu transaksi. [124] Sebaliknya, TPR merujuk kepada peruntukan hukuman di bawah subseksyen 24(1) Akta SPRM dan memohon hukuman penjara dan denda dikenakan kerana –

kesalahan rasuah adalah serius dan memberikan kesan yang lebih jika dibandingkan dengan jenayah yang lain. Merujuk kepada kes PP v Wan Adnan [2005] 2 MLJ 101, gejala rasuah seumpama kanser yang boleh merosakkan suatu institusi; 99

hukuman hendaklah menjadi pengajaran kepada tertuduh, khasnya dan masyarakat, amnya supaya tidak mengulangi kesilapan yang dilakukan. Namun hukuman juga hendaklah sebagai balasan kepada perbuatan salah tertuduh dan menunjukkan bahawa mahkamah tidak berkompromi dengan kesalahan rasuah; dan

status tertuduh sebagai penjawat awam dan IO dalam kes penculikan tersebut yang mana tertuduh tidak menunaikan amanah yang diberikan malahan bertindak secara mementingkan diri sendiri. [125] Saya merujuk keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Muhammad Isa Bin Aris & 3 Ors v PP, Rayuan Jenayah No. Q-05- 123-2009 yang telah memutuskan bahawa – “[41] There is certainly no fixed mathematical formula as to how to impose the appropriate sentence on an offender. Much would depend on the facts and circumstances of the case. Indeed this was what 100 Willan CJ had said in the of Mohamed Jusoh bin Abdullah And Another vs. Public Prosecutor [1947] 13 MLJ 130, at 131: “In our view no sentence can be assessed by a simple mathematical formula. Many factors must be taken into account according to the circumstances of each individual case. In that respect we would draw attention to the matters which should be taken into account in fixing punishments as set out in Halsbury’s Laws of England (Hailsham Edition) volume 9, para 365:- ‘The Court, in fixing the punishment for any particular crime, will take into consideration the nature of the offence, the circumstances in which it was committed, the degree of deliberation shown by the offender, the provocation which he has received, if the crime is one of violence, the antecedents of 101 the prisoner up to the time of sentence, his age and character’.”. [penekan ditambah] [126] Dalam rayuan di hadapan saya, saya telah memberikan pertimbangan kepada the five aims of sentencing iaitu deterrence, rehabilitation, prevention, retribution and just deserts. Saya sedar bahawa perkara utama yang perlu diberikan penekanan ialah kepentingan awam dan gejala rasuah yang menular di kalangan masyarakat. Walau bagaimanapun, ianya perlu diimbangi dengan faktor-faktor lain seperti tertuduh merupakan pesalah pertama, sumbangan lampau tertuduh dalam sukan menembak dan sebagai IO, kesan sabitan dan hukuman ke atas peluang pekerjaan tertuduh di masa hadapan, dan pengenaan suatu hukuman yang dapat memberikan pengajaran kepada tertuduh di samping bersifat pencegahan kepadanya dan orang lain. [127] Dengan mengambil kira kesemua aspek tersebut, saya berpendapat hukuman penjara selama 30 bulan dan denda 102 sebanyak RM50,000.00, jika gagal bayar 12 bulan penjara untuk kesalahan di bawah Seksyen 16(a)(B) Akta SPRM adalah wajar. [128] Pertimbangan sama ada suatu hukuman penjara hendaklah dijalankan secara serentak atau berturut-turut adalah tertakluk kepada prinsip “satu transaksi” sebagaimana yang dihuraikan dalam kes KS Saravanan Krishnan v Public Prosecutor [2016] 1 LNS 1037: “Concurrent Or Consecutive? The principles governing the imposition of concurrent or consecutive sentences have been succinctly stated in Bachik Abdul Rahman v. PP [2004] 2 CLJ 572 CA (foll) by Augustine Paul JCA who delivered the judgment of the Court of Appeal and may be enumerated as follows:

In deciding whether the terms of imprisonment should be concurrent or consecutive, the court should be guided by the one transaction rule and the totality principle;

Pursuant to the one transaction rule, where two or more offences are committed in the course of a single 103 transaction all sentences in respect of these offences should be concurrent rather than consecutive: R v. Saleem [1964] Crim. LR 482; R v. Walsh [1965] Crim. LR 248; Abu Seman v. PP [1981] 1 LNS 181; [1982] 2 MLJ 338 at p. 343 Chong Siew Fai J (later CJ (Sabah & Sarawak); PP v. Yap Huat Heng [1986] 1 CLJ 81; [1986] CLJ (Rep) 645 HC (refd) Abu Seman v. PP [1981] 1 LNS 181; Hashim bin Pawanchee & Anor v. PP [1988] 2 MLJ 66; Haji Johari bin Haji Abdul Karim v. PP [1989] 2 MLJ 276; PP v. Wong Kok Sein & Ors [1988] 1 CLJ 873; [1988] 2 CLJ (Rep) 630 HC (refd) Sau Soo Kim v. PP [1975] 1 LNS 158 and PP v. Ng Chong Wan [1988] 2 CLJ 833; [1988] 2 CLJ (Rep) 278 HC (refd) in Gek Sing Kaliappan v. PP [1999] 4 CLJ 292 HC (refd) per Vincent Ng J.

For there to be one transaction four elements must be present, that is to say, proximity of time, proximity of place, continuity of action and continuity of purpose or design: Jayaraman & Ors v. PP [1979] 1 LNS 36; [1979] 2 MLJ 88; Amrita Lal Hazra v. Emperor 42 Cal. 957; Chin 104 Choy v. PP [1955] 1 LNS 17; [1955] MLJ 236; and SA Jamil Md Yusof [2002] 7 CLJ 132 HC (refd).

The one transaction rule is, however, not absolute, as there are situations where consecutive sentences are necessary to discourage the type of criminal conduct being punished: R v. Sheatley [1983] 5 Cr. App. R (S) 417 and R v. Skinner [1986] 8 Cr. App. R (S) 166. The applicability of the exception is said to depend on the facts of the case and the circumstances of the offence;

A cumulative sentence may offend the totality principle if the aggregate sentence is substantially above the normal level of sentences for the most serious of the individual offences involved, or if its effect is to impose on the offender “a crushing sentence” not in keeping with his records and prospects: DA Thomas in “Principles of Sentencing” (2nd edn) pp. 57-58; Wong Kai Chuen Philip v. PP, supra; and Kanagasuntharam, supra; and Maideen Pillai v. PP [1996] 1 SLR 161; 105

Sentences must have regard to the total length of sentence passed, particularly where consecutive sentences have been imposed, to ensure that the sentence properly reflects the overall seriousness of the behaviour: Emmins on Sentencing, 2nd edn. p. 151;

There will be cases properly described as crushing the hope in the offender of reformation and a return to a desirable life but in which the offender has, by his criminal acts, forfeited any right to have his sentence reduced on that account: Crowley and Garner v. R [1991] 55 A Crim. R 201;

A richly deserved sentence, not manifestly excessive, should not be disturbed just because the person upon whom the sentence is imposed may feel crushed by it: per O’Bryan J in Crowley and Garner v. R, supra, at p. 301; To the above principles, the following may be added: 106

The question whether the sentences should run consecutively or concurrently must depend upon the particular circumstances of the case: Sau Soo Kim v. PP [1975] 1 LNS 158 [1975] 2 MLJ 134, per Lee Hun Hoe CJ (Borneo) (as he then was) whose judgment was read by Suffian LP (as he then was);

10.The totality principle requires the court to consider whether the aggregate is just and appropriate and to ensure that the sentence is not excessive: R v. Faulkner [1972] 56 Cr. App R. 594; PP v. Teoh Heng Chye [1990] 1 CLJ 194; [1989] 3 MLJ 205; PP v. Chot Saik Kam [1990] 1 LNS 137; [1991] 1 MLJ 193; Marimuthu Balakrisnan v. PP [1974] 1 LNS 88; [1974] 2 MLJ 145.”. [penekanan ditambah] [129] Dalam rayuan ini, tarikh, masa dan tempat yang dinyatakan dalam pertuduhan pertama adalah berbeza dengan butiran yang seumpamanya bagi pertuduhan kedua. Sungguhpun begitu, persoalan sama ada hukuman bagi kesalahan permintaan rasuah wajar dijalankan secara serentak atau berturut-turut dengan 107 kesalahan penerimaan rasuah adalah, pada akhirnya, bergantung kepada hal keadaan dalam setiap kes. [130] Dengan keputusan saya mengekalkan hukuman yang diperintahkan oleh HMS bagi kesalahan penerimaan rasuah, saya berpandangan sekiranya hukuman penjara bagi kesalahan permintaan rasuah berjalan secara berturut-turut, ianya akan menyebabkan suatu hukuman yang melampau ke atas tertuduh and not in keeping with his past records, contribution and prospects. Di samping itu, penerimaan dan pengeluaran wang yang berkenaan oleh tertuduh merupakan kesinambungan daripada perbuatan tertuduh meminta suapan daripada SP30. [131] Oleh itu, saya telah memerintahkan supaya hukuman penjara dijalankan serentak dengan kesalahan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM. 108 KESIMPULAN [132] Berdasarkan alasan-alasan sebagaimana yang dihuraikan di atas, untuk pertuduhan di bawah seksyen 16(a)(B) Akta SPRM (rayuan no. 42LB(A)-5-03/2016), saya telah membenarkan rayuan oleh Perayu/ Pendakwa Raya dan perintah Mahkamah Sesyen melepaskan dan membebaskan tertuduh diketepikan dan digantikan dengan perintah tertuduh didapati bersalah dan disabitkan dengan pertuduhan tersebut. Hukuman yang dikenakan dan asas baginya adalah seperti yang dijelaskan di atas. [133] Manakala untuk pertuduhan di bawah seksyen 17(a) Akta SPRM (rayuan no. 42S(A)-4-03/2016), rayuan oleh tertuduh ditolak dan sabitan serta hukuman yang diperintahkan oleh Mahkamah Sesyen dikekalkan. (ALIZA SULAIMAN) PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI NCvC 1 KUALA LUMPUR Bertarikh: 14 September 2018 109 Kaunsel: Bagi pihak Perayu : En. Ahmad ‘Adha ‘Amir Yasser Bin Amri Timbalan Pendakwa Raya Suruhanjaya Pencegahan Rasuah Malaysia Putrajaya Bagi pihak Responden: En. M. Athimulan bersama En. K. Rajo Tetuan Athimulan & Co. Peguambela & Peguamcara No.4, Tingkat 1