Pendakwa Raya v MOHD ADNAN BIN MAT ISA (DA-42LB(A)-1-07/2025)

(a) Mangsa atau pengadu (SP1) adalah merupakan bekas isteri Responden;

(b) Responden telah dengan sengaja mendatangkan kecederaan parah ke atas mangsa (SP1); dan

(c) Kecederaan parah adalah seperti mana yang ditafsirkan menurut seksyen 320 Kanun Keseksaan. [15] Di akhir kes pendakwaan, HMS telah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan intipati atau elemen kesalahan tersebut dan wujud kes prima facie di bawah sekseyn 173(h) dan (i) Kanun Tatacara Jenayah. Responden telah diperintahkan untuk membela diri. Ringkasan Kes Pembelaan [16] Di peringkat kes pembelaan, hanya Responden seorang yang memberi keterangan sebagai saksi (SD1). Antara lain, keterangan Responden menyatakan seperti berikut:

(a) Responden baru sahaja bercerai dengan SP1 lebih kurang 6 bulan sebelum kejadian tersebut (rujuk sijil perceraian ekshibit P4);

(b) Responden hadir ke pejabat BBG tersebut setelah ternampak anak beliau (SP3) masuk ke situ dan Responden berniat untuk mendapatkan penjelasan kehadiran anak beliau ke tempat tersebut;

(c) Di tempat kejadian, Responden telah melihat SP1 duduk bersama SP3 di ruang menunggu. Responden telah cuba bertanya anak beliau namun SP3 hanya mendiamkan diri;

(d) Sebaliknya SP1 telah memarahi dan memaki Responden sebagai seorang bapa yang tidak bertanggungjawab dan telah berlaku pertengkaran mulut antara SP1 dan Responden;

(e) Pada waktu itu juga SP3 telah menangis dan memalingkan muka ke dinding dan Responden telah cuba menarik anaknya bagi mengajak untuk berbincang di luar;

(f) Ketika Responden menghulurkan tangan untuk menarik tangan anaknya SP3, SP1 telah menepis tangan Responden berulang kali dengan menggerakkan tubuhnya hingga menyebabkan dia terjatuh. Dapatan HMS Di Akhir Kes Pembelaan [17] Setelah meneliti dan menimbangkan keseluruhan keterangan yang telah dikemukakan serta hujahan oleh pihak-pihak, HMS mendapati pembelaan Responden telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan terhadap pertuduhan tersebut. [18] HMS telah berpandangan bahawa kejadian tersebut berlaku secara spontan atau impromptu melibatkan kedua-dua pihak yang mana telah berlaku pertengkaran mulut (verbal exchange) yang merebak kepada sentuhan fizikal kedua-dua pihak. HMS juga berpendapat pertelingkahan tersebut dimarakkan lagi (escalated) disebabkan oleh hubungan tegang disebabkan oleh isu rumahtangga yang terdahulu antara kedua-duanya. [19] HMS mendapati bahawa berdasarkan tindakan Responden dan keterangan berdasarkan keadaan (circumstantial evidence) pada ketika itu adalah sukar untuk membuat kesimpulan bahawa Responden mempunyai niat untuk mencederakan mangsa atau SP1. Malah, lebih malang akibat daripada pertengkaran mulut atau verbal exchange, pergelutan telah berlaku. [20] HMS telah memutuskan di akhir perbicaraan bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes pendakwaan melampau keraguan yang munasabah ke atas pertuduhan kesalahan tersebut. Justeru, HMS telah memerintahkan supaya Responden dilepas dan dibebaskan daripada pertuduhan tersebut. Prinsip Undang-Undang Di Peringkat Rayuan [21] Mahkamah ini dalam mendengar rayuan ini berpandukan kepada prinsip undang-undang yang mantap di mana mahkamah di peringkat rayuan seharusnya mengambil pendirian untuk tidak mengganggu keputusan yang telah dibuat oleh mahkamah perbicaraan melainkan ternyata keputusan tersebut mempunyai salah arah dan tidak menurut undang-undang ini. [22] Dalam kes Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617, Mahkamah Persekutuan telah menyatakan yang berikut: [51] It is trite law that the view of the trial judge as to the credibility of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the trial judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there were substantial and compelling reasons for disagreeing." (Penekanan ditambah) [23] Berpandukan kepada prinsip undang-undang mantap tersebut, Mahkamah ini telah meneliti dan mempertimbangkan alasan dan merit rayuan ini serta bukannya semata-mata atas alasan bahawa Mahkamah ini mempunyai pandangan dan dapatan yang berbeza. [24] Oleh yang demikian, Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan rekod rayuan yang ada dan membuat analisa serta mempertimbangkan alasan alasan bagi rayuan ini. Analisis dan Dapatan Mahkamah Ini [25] Perayu menghujahkan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes melampau keraguan munasabah terhadap Responden. Perayu telah membangkitkan alasan-alasan bagi rayuan ini seperti mana yang dinyatakan dalam petisyen rayuan yang dirumuskan seperti berikut:

(a) HMS telah gagal untuk mempertimbangkan keseluruhan keterangan kes pendakwaan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan semua elemen atau intipati pertuduhan kesalahan tersebut iaitu:

(i) Mangsa atau SP1 merupakan bekas isteri Responden;

(b) Keterangan kes pembelaan hanyalah penafian semata-mata dan keterangan-keterangan tersebut tidak berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. [26] Secara umumnya, Mahkamah ini telah meneliti alasan-alasan kepada keputusan HMS dan bersetuju dengan dapatan serta keputusan HMS tersebut. Sebagai tambahan, Mahkamah ini telah membuat analisis dan dapatan ke atas suatu isu yang memadai (sufficient) bagi merumuskan keputusan bagi menolak rayuan oleh Perayu ini. Isu sama ada perbuatan Responden dengan sengaja (voluntarily) untuk menyebabkan cedera parah [27] Seksyen 325 Kanun Keseksaan memperuntukkan seperti berikut: "Whoever, except in the case provided by section 335, voluntarily causes grievous hurt, shall be punished with imprisonment for a term which may extent to seven years, and shall also be liable to fine." (Penekanan ditambah) [28] Manakala seksyen 322 Kanun Keseksaan menjelaskan tentang elemen 'voluntarily causes grievous hurt' seperti berikut: "Whoever voluntarily causes hurt, if the hurt which he intends to cause or knows himself to be likely to cause is grievous hurt, and if the hurt which he causes is grievous hurt, is said "voluntarily to cause grievous hurt"." [29] Di peringkat rayuan, Mahkamah ini merujuk kepada seksyen 316 Kanun Tatacara Jenayah yang mana dalam sesuatu kes rayuan terhadap perintah pelepasan dan pembebasan, mahkamah boleh menentukan (considers):

(a) Jika tiada alasan yang mencukupi untuk mengganggu (if there is no sufficient ground for interfering), menolak rayuan tersebut (dismiss the appeal); atau

(b) Jika sebaliknya, Mahkamah ini boleh mengakaskan perintah oleh HMS atau memerintahkan perbicaraan semula atau membuat dapatan bersalah dan mengenakan hukuman. [30] Mahkamah ini telah meneliti Alasan Penghakiman oleh HMS yang bijaksana tersebut terutamanya dalam perenggan 40-50 dan bersetuju dengan dapatan HMS tersebut bahawa:

(a) Kejadian yang telah berlaku adalah secara spontan atau impromptu bermula daripada pertengkaran mulut (verbal exchange) membawa kepada sentuhan fizikal kedua-dua pihak;

(b) Pertelingkahan antara SP1 dan Responden escalated daripada hubungan tegang disebabkan isu rumahtangga yang terdahulu antara kedua-dua pihak;

(c) Responden datang ke pejabat BBG tersebut out of curiosity apabila terlihat anaknya (SP3) bersama-sama dengan SP1 di pejabat BBG tersebut dan Responden memasuki pejabat tersebut untuk mendapatkan maklumat daripada anaknya (SP3) dan bukanlah dengan sengaja datang ke tempat kejadian untuk melakukan perbuatan tersebut;

(d) Kejadian yang berlaku adalah secara spontan apabila Responden hanya menarik tangan anaknya untuk bertanyakan sesuatu tetapi telah dihalang oleh SP1 menyebabkan berlaku sedikit pergelutan hingga menyebabkan SP1 hilang imbangan badan dan terjatuh ke atas lantai;

(e) Secara keseluruhan kejadian adalah disebabkan pergelutan yang mana kecederaan berlaku adalah secara 'accidental' dan bukannya secara sengaja ataupun disengajakan. [31] Malahan SP1 sendiri dalam keterangan semasa pemeriksaan utama menyatakan: "Saya jatuh dalam badan terduduk, punggung saya di lantai kaki saya yang patah, terlipat ke bawah dan kaki saya satu lagi menindih kaki itu. Saya jatuh terduduk begitu." [32] Setelah meneliti keterangan secara keseluruhan, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS bahawa terdapat keraguan yang munasabah dibangkitkan khususnya dalam membuktikan elemen atau intipati penting bahawa Responden telah dengan sengaja menyebabkan kecederaan parah (voluntarily causes grievous hurt) ke atas mangsa atau SP1. Keputusan [33] Setelah meneliti rekod rayuan dan mendengar serta mempertimbangkan penghujahan bertulis serta penghujahan lisan pihak perayu dan pihak responden, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati tidak wujud alasan yang bermerit bagi Mahkamah ini mengganggu gugat dapatan dan keputusan HMS tersebut (no sufficient ground for interfering) menurut seksyen 316 Kanun Tatacara Jenayah. [34] Oleh yang demikian, Mahkamah ini telah memutuskan bahawa rayuan Pendakwa Raya terhadap keputusan HMS yang bijaksana tersebut adalah ditolak. Justeru, perintah pelepasan dan pembebasan Responden tanpa dipanggil untuk membela diri ke atas pertuduhan kesalahan tersebut adalah dikekalkan. Bertarikh: 30 Mei 2026 Hakim Mahkamah Tinggi Kota Bharu (1) Kelantan KAUNSEL: Bagi pihak Perayu - Hazwanie binti Husain Timbalan Pendakwa Raya, Negeri Kelantan Bagi pihak Responden - Mohd Firdaus bin Zainal Abidin Tetuan Rafizi Zubairi & Firdaus Peguambela dan Peguamcara