Pendakwa Raya v Mohd Khairil Anuar Bin Che Chat (RA-41LB-7-06/2024)

Ini merupakan rayuan Perayu/Pendakwa Raya terhadap keseluruhan keputusan Majistret Mahkamah Majistret Kangar (selepas ini dirujuk sebagai “Majistret tersebut”) yang telah melepas dan membebaskan Responden/Tertuduh daripada kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 [Akta 234] yang boleh dihukum di bawah seksyen 12(3) Akta yang sama pada akhir kes pendakwaan.

Pertuduhan ke atas Responden adalah seperti yang berikut: “Bahawa kamu pada 04/03/2017 jam lebih kurang 03.30 pagi, di sebuah rumah tidak bernombor Jalan Guar Syed Alwi, Kampung Syed Alwi, di dalam daerah Kangar, di dalam Negeri Perlis, telah memiliki dadah berbahaya iaitu Methamphetamine seberat 0.44 gram dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 12(2) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 12(3) Akta yang sama.”. Hukuman: Denda tidak lebih daripada RM100,000 atau penjara selama tempoh tidak lebih daripada 5 tahun atau kedua-duanya sekali.”.

Setelah Mahkamah ini meneliti, menilai dan mempertimbangkan sedalam-dalamnya semua Rekod Rayuan termasuk keterangan saksi-saksi pendakwaan seperti dalam Nota Keterangan, Alasan Penghakiman Majistret tersebut serta penghujahan dan nas-nas undang-undang yang telah dikemukakan oleh kedua-dua pihak Perayu dan Responden dalam Mahkamah ini –

Mahkamah ini bersetuju sepenuhnya dengan hujahan yang dikemukakan oleh peguam bela Responden (rujuk Kandungan 27); dan

Mahkamah ini bersetuju sepenuhnya dengan dapatan dan keputusan Majistret tersebut pada akhir kes pendakwaan dan mendapati tiada apa-apa appealable error dalam dapatan dan keputusan Majistret tersebut (rujuk muka surat 14 hingga 35 Rekod Rayuan Jilid 1).

Oleh itu, Mahkamah ini telah menolak rayuan Perayu dan mengekalkan keputusan Majistret tersebut. Alasan Mahkamah ini adalah seperti di bawah.

Pertama, berdasarkan Alasan Penghakiman Majistret tersebut dan mengambil kira keseluruhan fakta kes dan keterangan dalam kes ini, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati bahawa Majistret tersebut telah membuat dapatan dan keputusan yang betul dan tepat dari segi fakta dan undang-undang dalam melepas dan membebaskan Responden daripada Pertuduhan tersebut pada akhir kes pendakwaan dan tiada apa-apa appealable error dan tersalah arah (misdirection) dari segi fakta dan undang-undang oleh Majistret tersebut, yang memerlukan campur tangan Mahkamah ini.

Oleh itu, berdasarkan prinsip undang-undang yang mantap, sebagai mahkamah yang mendengar rayuan (appellate court), Mahkamah ini tidak berhasrat untuk mengganggu dapatan fakta dan keputusan yang telah dibuat oleh Majistret tersebut pada akhir kes pendakwaan kerana Majistret tersebut telah berpeluang melihat demeanour dan mendengar keterangan saksi-saksi dalam perbicaraan tersebut dan Mahkamah ini tiada alasan yang kuat (compelling reasons) untuk tidak bersetuju dengan dapatan Majistret tersebut. Ini adalah selaras dengan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Herchun Singh & Ors v Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 209 yang disampaikan oleh Ong Hock Thye CJ (Malaya) seperti yang berikut: “… This was a finding of fact that the report which was taken down contained errors and omissions for which the constable alone was responsible. This view of the trial judge as to the credibility of the witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding: see Sheo Swarup v King-Emperor AIR 1934 PC 227. Hence, this case is distinguishable from Ah Mee v Public Prosecutor [1967] 1 MLJ 220, cited to us in argument, where the complainant clearly gave the number of her assailant’s car as M 6049, a contradiction for which she and no other person could have been held responsible.”. [Penekanan ditambah]

Dalam kes Lai Kim Hon & Ors v Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 84 pula, Abdul Hamid FJ (pada ketika itu) yang menyampaikan keputusan Mahkamah Agung telah memutuskan bahawa – “The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness.”. [Penekanan ditambah]

Prinsip yang sama turut diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Mohd Yusri bin Mangsor & Anor v Public Prosecutor and another appeal [2014] 4 MLJ 875. Semasa menyampaikan penghakiman Mahkamah tersebut, Zawawi Salleh JCA (pada ketika itu) telah memberikan panduan berikut: “[4] … We have also scrutinised the records available before us. We are mindful that this is a factual based appeal. It is trite that an appellate court will be slow to interfere with the findings of facts and judicial appreciation of the facts by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. However, there are exceptions. Where:

the judgment is based upon a wrong premise of fact or of law;

there was insufficient judicial appreciation by the trial judge of the evidence of circumstances placed before him;

the trial judge has completely overlooked the inherent probabilities of the case;

that the course of events affirmed by the trial judge could not have occurred;

the trial judge had made an unwarranted deduction based on faulty judicial reasoning from admitted or established facts; or

the trial judge had so fundamentally misdirected himself that one may safely sat that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned (see Perembun (M) Sdn Bhd v Conlay Construction Sdn Bhd [2012] 4 MLJ 149 (CA); Sivalingam a/l Periasamy v Periasamy & Anor [1995] 3 MLJ 395; [1996] 4 CLJ 545 (CA)).”.

Kedua, antara intipati penting yang harus dibuktikan oleh pihak pendakwaan bagi suatu kesalahan di bawah seksyen 12(2) ADB ialah tertuduh mempunyai milikan, iaitu kawalan dan jagaan, ke atas barang kes dadah yang dijumpai di tempat kejadian.

Dalam rayuan ini, setelah Mahkamah ini meneliti keseluruhan keterangan SP1 (Pegawai Serbuan), SP4 (Ibu Responden) dan SP5 (Pegawai Serbuan), Mahkamah ini berpuas hati dan bersetuju sepenuhnya dengan dapatan Majistret tersebut dan hujahan peguam bela Responden bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan secara prima facie bahawa Ekshibit P5, P6 dan P7 tersebut berada dalam milikan, iaitu kawalan dan jagaan, Responden semasa ia dijumpai dan dirampas di tempat kejadian tersebut.

Ini kerana, terdapat keraguan dan percanggahan material dalam keterangan saksi-saksi pihak pendakwaan mengenai persoalan siapakah sebenarnya yang membuka pintu rumah semasa SP1 dan SP5 hendak memasuki rumah tersebut, di manakah sebenarnya kali pertama SP1 dan SP5 berjumpa dengan Responden dan berapa orangkah sebenarnya penghuni rumah tersebut pada masa kejadian tersebut, yang mana kesemua persoalan ini adalah penting untuk membuktikan pemilikan Ekshibit P5, P6 dan P7 tersebut.

Percanggahan keterangan saksi-saksi pihak pendakwaan mengenai persoalan-persoalan tersebut adalah seperti yang berikut:

(a)

(b)

Walaupun wujud percanggahan antara keterangan SP1 dan SP5 dengan keterangan SP4, yang juga merupakan ibu Responden, mengenai persoalan-persoalan tersebut, namun pihak pendakwaan mengambil risiko dengan tidak mengambil apa-apa usaha dan tindakan untuk mencabar (impeach) kredibiliti SP4 dan membatalkan (expunge) bahagian keterangan SP4 yang bercanggah dengan keterangan SP1 dan SP5 tersebut. Oleh itu, berdasarkan undang-undang yang mantap, keterangan SP4 tersebut kekal direkodkan sebagai keterangan pihak pendakwaan dalam prosiding ini, walaupun SP4 adalah ibu Responden sendiri.

Prinsip undang-undang ini telahpun diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes PP v. Poh Chee Huong [2016] 10 CLJ 123 melalui penghakiman yang disampaikan oleh Idrus Harun JCA (pada ketika itu) seperti yang berikut: “[24] The learned judge had expressly stated that she had to exercise caution when dealing with PW5’s evidence as she was the accused’s wife. However, the fact remains that we cannot ignore her evidence completely when she insisted that she was with the accused when the latter was arrested and that the Dunhill cigarette packet was found on the dashboard of the car. We bear in mind that PW5 was the prosecution’s witness. The prosecution had taken the risk when it chose to call PW5 to testify on its behalf. Her evidence had obviously contradicted the evidence of the other prosecution’s material witnesses at least in two fundamental aspects. Firstly, her testimony relating to the drugs found in the car boot which according to her belonged to Ah Lam had contradicted with the evidence of other prosecution’s witnesses that the drugs belonged to the accused. Secondly, her evidence that the Dunhill cigarette packet was found on the dashboard of the car had run counter to the evidence of PW3 that it was found in the pocket of the accused’s trousers. There was no impeachment of PW5’s credit at the earliest opportunity. Thus, her version remained on record as the prosecution’s evidence which in the result led to two diametrically opposed versions in the prosecution’s case. In a situation where the prosecution’s evidence admits of two or more inferences, one of which is in the accused’s favour, it is the duty of this court to draw the inference that is favourable to the accused (PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 at p. 466). It would be wrong for this court to completely disregard PW5’s evidence purely on the basis that she is an interested witness for it is now obvious that such witness is, in law, a competent witness. Neither could we, on the other hand, make light of the fact that there were contradictions in the prosecution’s case.”. [Penekanan ditambah]

Mengambil kira prinsip undang-undang yang diputuskan dalam kes PP v. Poh Chee Huong (supra) di atas, memandangkan keterangan SP4 kekal direkodkan sebagai keterangan pihak pendakwaan, maka percanggahan keterangan antara SP4 dengan SP1 dan SP5 tersebut telah mewujudkan dua versi yang bercanggah dalam kes pendakwaan yang mana ini telah menimbulkan keraguan dalam kes pendakwaan dan membangkitkan dua inferens yang mana salah satunya adalah berpihak kepada Responden. Kewujudan dua inferens tersebut telah dijelaskan oleh Majistret tersebut dalam dapatannya, yang mana dipersetujui sepenuhnya oleh Mahkamah ini, seperti mana dalam Alasan Penghakimannya seperti yang berikut: “5.40 Dalam kes ini terdapat dua inferens yang diboleh dibuat daripada keterangan saksi-saksi pendakwaan, inferens pertama adalah pintu rumah tempat kejadian telah dibuka oleh Tertuduh dan Tertuduh telah membawa SP1 dan pasukan naik ke bahagian tingkat atas rumah sebelum SP1 menemui barang kes dadah dan tidak terdapat mana-mana individu lain yang berada dalam rumah tersebut selain Tertuduh dan SP4 dan inferens kedua yang boleh dibuat adalah pintu rumah tersebut telah dibuka oleh SP4 dan Tertuduh tidak bila-bila masa membawa SP1 dan pasukan naik ke atas. SP1 dan pasukan terus meluru naik ke bahagian tingkat atas rumah dan kemudian membawa Tertuduh dan dua rakannya turun ke bahagian bawah rumah sebelum membawa Tertuduh ke Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik, IPK Perlis.

5.41 Dalam hal ini inferens yang memihak kepada Tertuduh iaitu inferens bahawa Tertuduh tidak pernah membawa SP1 dan pasukan naik ke atas dan semasa serbuan terdapat dua lagi rakan Tertuduh turut berada dalam rumah tersebut perlu diambil.

5.42 Tiada siasatan yang dilakukan oleh SP6 mengenai kewujudan dua rakan Tertuduh sebagaimana yang dinyatakan oleh SP4 dalam kes ini.

5.43 Dalam hal ini juga, atas kegagalan pihak pendakwaan untuk menjelaskan percanggahan keterangan antara saksi-saksi yang telah menimbulkan keraguan sama ada Tertuduh mempunyai jagaan dan milikan terhadap P5, P6 dan P7.”.

Berdasarkan undang-undang yang mantap, adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa apabila wujud keraguan, dua versi yang bercanggah dan dua inferens dalam kes pendakwaan, yang mana salah satu daripada inferens itu berpihak kepada tertuduh, maka faedah keraguan tersebut hendaklah diberikan kepada tertuduh. Perkara ini telah diputuskan dalam kes PP v. Poh Chee Huong (supra) di atas seperti yang berikut: “In a situation where the prosecution’s evidence admits of two or more inferences, one of which is in the accused’s favour, it is the duty of this court to draw the inference that is favourable to the accused (PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 at p. 466). It would be wrong for this court to completely disregard PW5’s evidence purely on the basis that she is an interested witness for it is now obvious that such witness is, in law, a competent witness. Neither could we, on the other hand, make light of the fact that there were contradictions in the prosecution’s case.”. [Penekanan ditambah]

Prinsip undang-undang yang sama turut diputuskan oleh Mahkamah Rayuan melalui penghakiman yang disampaikan oleh Abdul Rahman Sebli JCA (pada ketika itu) dalam kes Goh Ming Han v. PP [2015] 3 CLJ 17 seperti yang berikut: “(2) The contradiction was serious and cuts deep into the prosecution’s case as it involved the crucial question of whether the drugs were in the appellant’s custody or control at the time of the raid. Where there was a doubt on any essential element of the charge, the doubt must be resolved in favour of the accused especially where the doubt arose from the prosecution’s own evidence. The rule that the prosecution’s evidence must be subjected to a maximum evaluation at the close of its case required the trial court to direct its mind properly and adequately to every material aspect of the evidence, both for and against the prosecution in order to determine whether the strict requirement of proof had been met by the prosecution. (paras 14 & 16) ...

There were two conflicting sets of facts before the court over the issue of custody or control, one favourable to the appellant and the other unfavourable to him. The evidence that was favourable to the appellant must be taken to be the truth unless for good reasons, the JC had accepted the other contradictory evidence to be the truth. It is trite jurisprudence that in a doubtful situation, the law leaned in favour of the accused person. The benefit of the doubt must be given to the appellant. The prosecution’s failure to explain the conflict in evidence meant that custody or control had not been proved in order to activate the presumption of knowledge under s. 37(d) of the DDA. The defence should not have been called even for the lesser offence under s. 12(2) of the DDA as no prima facie case had been established against the appellant. (paras 27, 28 & 30)”. [Penekanan ditambah]

Selanjutnya, dalam keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Mohd Johi Said & Anor v. PP [2005] 1 CLJ 389 yang disampaikan oleh Gopal Sri Ram JCA (pada ketika itu) telah menyatakan seperti yang berikut: “Unlike civil appeals, where the appellant carries the burden of showing that the judge at first instance went wrong, in a criminal case the duty of the court is to consider whether the conviction is right. The correct approach is therefore not whether the decision is wrong but whether the conviction is safe. See, Mohammad Husain v. Emperor AIR [1945] Nag 441; Zahari bin Yeop Baai v. PP [1980] 1 MLJ 160.”. [Penekanan ditambah]

Berdasarkan keterangan dalam kes ini dan nas-nas undang-undang di atas, Mahkamah ini berpendapat bahawa memandangkan pihak pendakwaan telah gagal memberikan penjelasan mengenai keraguan, dua versi dan dua inferens yang berbangkit dalam kes pendakwaan tersebut, maka –

pihak pendakwaan telah gagal membuktikan bahawa Ekshibit P5, P6 dan P7 tersebut berada dalam milikan, iaitu kawalan dan jagaan, Responden semasa ia dijumpai di tempat kejadian tersebut; dan

faedah keraguan yang timbul dalam kes ini hendaklah diberikan kepada Responden kerana adalah tidak selamat untuk mensabitkan Responden dengan kesalahan seperti mana Pertuduhan tersebut apabila wujud keraguan dalam kes pendakwaan.

Ketiga, undang-undang adalah mantap bahawa di bawah seksyen 180 Kanun Prosedur Jenayah (selepas ini dirujuk sebagai “KPJ”), tugas Mahkamah pada akhir kes pendakwaan adalah untuk membuat penilaian maksimum terhadap semua keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan di hadapan Mahkamah dan memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap tertuduh. Jika jawapannya tidak, tertuduh tersebut hendaklah dilepas dan dibebaskan, dan jika jawapannya ya, tertuduh tersebut hendaklah dipanggil untuk membela diri.

Sebagai rujukan, seksyen 180 KPJ tersebut memperuntukkan seperti yang berikut: “Procedure after conclusion of case for prosecution

(1) When the case for the prosecution is concluded, the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused.

If the Court finds that the prosecution has not made out a prima facie case against the accused, the Court shall record an order of acquittal.

If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on the offence charged the Court shall call upon the accused to enter on his defence.”.

Pemakaian seksyen 180 KPJ tersebut telah dijelaskan oleh Mahkamah Persekutuan menerusi penghakiman yang disampaikan oleh Augustine Paul JCA (pada ketika itu) dalam kes Balachandran v Public Prosecutor [2005] 2 MLJ 301 seperti yang berikut: “[21] Section 180(1) makes it clear that the standard of proof on the prosecution at the close of its case is to make out a prima facie case ... [22] ... The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case.”. [Penekanan ditambah]

Prinsip yang sama turut diputuskan oleh Gopal Sri Ram JCA (pada ketika itu) yang menyampaikan keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Looi Kow Chai & Anor v Public Prosecutor [2003] 2 MLJ 65 seperti yang berikut: “In our respectful view, the correct test to be applied in determining whether a prima facie case has been made out under s 180 of the CPC (and this would apply to a trial under s 173 of the CPC) is that as encapsulated in the judgment of Hashim Yeop Sani FJ (as he then was) in Dato’ Mokhtar bin Hashim & Anor v Public Prosecutor [1983] 2 MLJ 232 at p 270: To summarize, it would therefore appear that having regard to the prosecution evidence adduced so far, a prima facie case has not been established against Nordin Johan and Aziz Abdullah, the second accused and the fourth accused which, failing their rebuttal, would warrant their conviction. In other words if they elect to remain silent now (which I hold they are perfectly entitled to do even though they are being tried under the Emergency Regulations) the question is can they be convicted of the offence of section 302 read with section 34 of the Penal Code? My answer to the question is in the negative. We are confident in the view we have just expressed because we find nothing in the amended s 180(1) of the CPC that has taken away the right of an accused person to remain silent at the close of the prosecution case. Further we find nothing in the legislative intention of Parliament as expressed in the language employed by it to show that there should be a dual exercise by a judge under s 180 when an accused elects to remain silent as happened in Pavone v Public Prosecutor [1984] 1 MLJ 77. In other words we are unable to discover anything in the language of the recently formulated s 180 that requires a judge sitting alone first to make a minimum evaluation and then when the accused elects to remain silent to make a maximum evaluation in deciding whether to convict or not at the close of the prosecution case. It therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s 180 of the CPC has to undertake at the close of the prosecution case. He must subject the prosecution evidence to maximum evaluation and to ask himself the question: if I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been made out and the accused would be entitled to an acquittal.”. [Penekanan ditambah]

Setelah Mahkamah ini meneliti dan menilai Nota Keterangan dan Alasan Penghakiman Majistret tersebut serta nas-nas undang-undang di atas secara teliti dan berhati-hati, Mahkamah ini bersetuju sepenuhnya dengan dapatan Majistret tersebut bahawa setelah membuat penilaian maksimum terhadap semua keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan, pihak pendakwaan telah gagal membuktikan suatu kes prima facie terhadap Responden kerana wujud keraguan, dua versi dan dua inferens dalam keterangan yang dikemukakan oleh saksi-saksi pendakwaan.

Oleh itu, adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa pihak pendakwaan telah gagal memenuhi kehendak seksyen 180(1) KPJ dan oleh yang demikian, Responden hendaklah dilepas dan dibebaskan daripada Pertuduhan tersebut menurut seksyen 180(2) KPJ.

Sebagai kesimpulan, berdasarkan alasan-alasan dan nas-nas undang-undang yang dinyatakan di atas, memandangkan pihak pendakwaan telah gagal membuktikan suatu kes prima facie terhadap Responden bagi Pertuduhan tersebut dan tiada apa-apa appealable error dan tersalah arah dari segi fakta dan undang-undang dalam keputusan Majistret tersebut, maka Mahkamah ini telah menolak rayuan Perayu terhadap Responden dan mengekalkan keputusan Majistret tersebut yang telah melepas dan membebaskan Responden daripada Pertuduhan tersebut. Bertarikh : 29 SEPTEMBER 2025 (DR. ARIK SANUSI BIN YEOP JOHARI) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya, Kangar Negeri Perlis (NEGERI PERLIS) Peguam bagi pihak Perayu: TPR Tuan Mohd Hadi Hakimi Bin Harun Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Perlis Aras 3, Blok B Kompleks Pentadbiran Kerajaan Negeri Perlis Persiaran Wawasan 01000 Kangar Perlis Peguam bagi pihak Responden: Tuan Syed Muhammad Anwar Bin Syed Lukman Hakim Tetuan Syed Anwar & Co. Peguam Bela dan Peguam Cara No. 27, Jalan Dahlia, Taman Ira 01000 Kangar Perlis bagi pihak Yayasan Bantuan Guaman Kebangsaan