Pendakwa Raya v Mohd Sukri Bin Mohd Hasan (AA-42JSKLB-1-04/2021)

Ini adalah merupakan satu rayuan oleh Perayu/Pendakwa Raya terhadap keputusan Hakim Mahkamah Sesyen yang bijaksana (“HMS”) 2 yang diberikan pada 20 April 2021; rayuan adalah terhadap perintah lepas dan bebas dari pertuduhan Seksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan 40 Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 di akhir kes pembelaan.

Pertuduhan yang dikenakan terhadap Responden/Tertuduh adalah seperti berikut: 45 Kes AC-62JSK-1-01/2019 “Bahawa kamu pada bulan Julai 2018, bertempat di rumah tidak bernombor, Kampung Pulau Pisang Hilir, Jalan Malim Nawar, di dalam Daerah Kampar, di dalam Negeri Perak, telah meraba kemaluan, 50 meraba payudara dan menjilat kemaluan seorang kanak-kanak iaitu xxxxxxx, KPT: xxxxxx-xx-xxxx yang berumur 13 tahun 4 bulan dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah Seksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 dan boleh dihukum di bawah seksyen yang sama.” 55 (Nama mangsa serta nombor kad pengenalan tidak didedahkan demi kebajikan mangsa kanak-kanak)

Di akhir kes pembelaan, HMS yang bijaksana mendapati bahawa 60 Pendakwaan telah gagal membuktikan suatu kes yang melampaui keraguan munasabah terhadap Responden/Tertuduh bagi pertuduhan di atas dan seterusnya Responden/Tertuduh dilepaskan dan dibebaskan.

Perayu/Pendakwa Raya tidak berpuas hati terhadap keputusan HMS 65 yang bijaksana, dan telah memfailkan satu rayuan ke atas perintah lepas dan bebas di akhir kes pembelaan kepada Mahkamah ini.

Setelah mempertimbangkan hujahan-hujahan bertulis yang difailkan serta hujahan yang dikemukakan secara lisan oleh pihak Perayu/Pendakwa 70 Raya dan pihak Responden/Tertuduh bagi rayuan yang didengar pada 30 Jun 2022, Mahkamah ini membenarkan rayuan Perayu dan mengetepikan keputusan HMS.

Berikut adalah alasan-alasan keputusan saya. 75

Pada tahap Pendakwaan, pihak Pendakwaan telah memanggil seramai enam (6) orang saksi termasuk mangsa untuk membuktikan kes 80 terhadap Responden/Tertuduh.

Secara ringkasnya, kes Pendakwaan adalah seperti berikut: i. SP1 adalah merupakan pengadu/mangsa di dalam kes ini. Beliau 85 berumur 14 tahun semasa memberi keterangan di Mahkamah. ii. Sewaktu kejadian, SP1 adalah merupakan seorang pelajar di SMK Malim Nawar dan pada ketika itu tinggal di Kampung Tanjung Bakong dengan ayahnya (Responden/Tertuduh) dan adik beliau (SP5). Rumah tersebut adalah merupakan kepunyaan ibu 90 saudaranya, tetapi ibu saudara tinggal berasingan. 4 iii. SP1 telah tinggal di rumah tersebut sejak berumur 13 tahun. Ibu kandung SP1 iaitu SP4 tinggal di Melaka, manakala ibu tiri tinggal di Pahang. iv. Kejadian berlaku pada bulan Julai, tetapi tarikh dan hari SP1 tidak 95 ingat bila. SP1 telah setuju dengan cadangan Pendakwa Raya ia adalah pada hari Rabu. Seterusnya SP1 menyatakan kejadian berlaku pada waktu malam. v. Jam lebih kurang 10.00 ke 12.00 malam, SP1 sedang baring di ruang tamu bersama adiknya (SP5). SP1 pada ketika itu tidak tidur. 100 Kemudiannya, Responden/Tertuduh telah datang dan raba-raba keseluruhan badan menggunakan tangan. SP1 telah terjaga dan sedar, tangan Responden berada di dalam seluar SP1 di bahagian kemaluan. vi. Selepas Responden masukkan tangan pada kemaluan, 105 Responden main ‘geli-geli’ pada kemaluan dan kemudian masukkan jari ke dalam lubang. SP1 menyatakan beliau tahu ia adalah jari kerana rasa macam benda yang masuk. vii. Selepas itu Responden telah membawa SP1 masuk ke dalam bilik. Responden telah raba seluruh badan SP1 di bahagian dada dan 110 kemaluan, sebelum memasukkan tangan ke dalam kemaluan SP1. viii. Sewaktu kejadian ini berlaku, SP1 tidak cakap apa-apa kepada Responden kerana tidak tahu apa-apa dan tidak tahu apa yang dilakukan itu salah atau tidak. ix. Selepas kejadian berlaku, SP1 telah memaklumkan SP4, dan SP4 115 telah membawa SP1 ke balai polis untuk membuat laporan polis. x. Pada 5 Januari 2019, SP1 telah membuat satu laporan polis dengan nombor repot: Kuala Dipang Repot 5/19 (P1). xi. SP1 telah dibawa ke Hospital Raja Permaisuri Bainun, Ipoh, untuk menjalani pemeriksaan. 120

Prinsip undang-undang yang terpakai di dalam sesuatu rayuan telah diperjelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Herchun Singh & 125 Ors v. Public Prosecutor [1969] 1 LNS 52; [1969] 2 MLJ 209 di muka surat 211 seperti berikut: “This view of the trial judge as to the credibility of the witness must be given proper weight and consideration. 130 An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding: see Sheo Swarup v. King-Emperor AIR [1934] PC 227." 135

Prinsip yang sama juga telah diperjelaskan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Lai Kim Hon & Ors v. Public Prosecutor [1980] 1 LNS 197; [1981] 1 MLJ 84, di muka surat 93 seperti berikut: 140 "The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness." 145

Selain itu, prinsip undang-undang juga adalah mantap bahawa Mahkamah yang menjalankan bidang kuasa rayuan kebiasaannya tidak akan menganggu dapatan fakta yang dibuat oleh Hakim Bicara atas alasan beliau mempunyai kelebihan memerhati, mendengar dan melihat saksi-saksi 150 6 semasa memberi keterangan. Rujukan juga dibuat kepada kes PP v. Wan Razali Kassim [1970] 2 MLJ 79.

Bagaimanapun prinsip ini telah diperhalusi di dalam kes Dato' Seri Anwar Ibrahim v. Public Prosecutor & Another Appeal [2004] 3 CLJ 737 155 di muka surat 752 di mana Mahkamah Persekutuan telah menyatakan seperti berikut: "Clearly, an appellate court does not and should not put a brake and not going any further the moment it sees that the trial judge says that that is his 160 finding of facts. It should go further and examine the evidence and the circumstances under which that finding is made to see whether, to borrow the words of HT Ong (CJ Malaya) in Herchun Singh's case (supra) "there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding. " Otherwise, no judgment would ever be reversed on question of fact and the 165 provision of s. 87 CJA 1964 that an appeal may lie not only on a question of law but also on a question of fact or on a question of mixed fact and law would be meaningless."

Berdasarkan otoriti-otoriti di atas, adalah disimpulkan bahawa 170 Mahkamah di peringkat rayuan tidak sepatutnya mengganggu dapatan fakta Mahkamah Bicara melainkan Mahkamah Bicara tersebut telah melakukan kesilapan yang ketara. Namun, Mahkamah Rayuan adalah berkewajipan untuk mengganggu sesuatu keputusan Mahkamah Bicara sekiranya didapati Mahkamah Bicara tersebut telah secara serius menyalah arahkan dirinya 175 sehingga menyebabkan suatu 'miscarriage of justice'.

Dalam mendengar dan mempertimbangkan rayuan ini, Mahkamah telah berpandukan kepada nas-nas undang-undang di atas bagi membuat satu keputusan yang sewajarnya. 180

Dalam kes di hadapan Mahkamah ini, pada asalnya didengar oleh Hakim Mahkamah Sesyen, Dato’ Julie Lack sebelum beliau dilantik sebagai Pesuruhjaya Kehakiman. Dato’ HMS yang bijaksana telah membuat dapatan 185 di akhir kes pendakwaan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Responden/Tertuduh bagi pertuduhan tersebut. Dato’ HMS yang bijaksana telah memanggil Responden/Tertuduh untuk membela diri. Seterusnya, pada tahap pembelaan kes didengar oleh Puan HMS yang bijaksana. 190 Responden/Tertuduh telah memanggil seramai lima orang saksi termasuk beliau sendiri dan memilih untuk memberi keterangan secara bersumpah.

Di akhir kes pembelaan, HMS yang bijaksana membuat dapatan bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes melampaui 195 keraguan yang munasabah dan pembelaan telah berjaya membangkitkan keraguan yang munasabah atas imbangan kebarangkalian. PETISYEN RAYUAN PERAYU YANG DIPERTIMBANGKAN 200 [17] Perayu melalui Petisyen Rayuan (Lamp 6) telah membangkitkan beberapa isu. Berikut adalah isu-isu tersebut: i. Puan HMS telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila mendapati pihak pendakwaan telah gagal membuktikan 205 kes melampaui keraguan yang munasabah di akhir kes pembelaan. ii. Puan HMS telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila mendapati pihak pembelaan telah berjaya menimbulkan 8 keraguan yang munasabah di akhir kes pembelaan sedangkan pembelaan responden hanyalah penafian semata-mata. 210 iii. Puan HMS telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila mendapati pihak pendakwaan telah gagal membuktikan elemen pertuduhan di bawah seksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 dan seterusnya telah gagal membuktikan suatu kes melampaui 215 keraguan yang munasabah terhadap Responden di akhir kes Pembelaan sedangkan: a) pihak pendakwaan telahpun berjaya membuktikan elemen berhubung seksyen 14 (a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 sebagaimana Kertas 220 Pertuduhan melalui keterangan saksi-saksi pendakwaan (SP1 – SP6); b) pihak pendakwaan turut berjaya membuktikan berkenaan membuktikan elemen berhubung seksyen 14 (a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 225 sebagaimana kertas pertuduhan melalui eksibit-eksibit pendakwaan (P1 – P6); c) keterangan saksi-saksi pendakwaan (SP1 – SP6) serta eksibit-eksibit pendakwaan (P1 – P6) yang dikemukakan di Mahkamah adalah menyokong di antara satu sama lain serta tidak wujud 230 percanggahan yang material. iv. Puan HMS yang bijaksana telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila mendapati pihak pendakwaan telah gagal membuktikan elemen alamat tempat kejadian sebagaimana dalam kertas pertuduhan diakhir kes pembelaan, sedangkan: 235 a) kesemua saksi-saksi pendakwaan (SP1 – SP6) yang dikemukakan di Mahkamah menyatakan bahawa kejadian amang seksual fizikal tersebut telapun berlaku di rumah emak 9 saudara SP1 (Pengadu) yang turut merupakan rumah kediaman SP1, SP5 (adik Pengadu) dan SD1 (Responden) pada masa 240 kejadian; b) saksi-saksi pendakwaan (SP1 – SP6) turut telah mencamkan P2

(A) & (B) sebagai gambar tempat kejadian; c) meskipun terdapat perbezaan keterangan saksi SP1 dan SP6 (Pegawai Penyiasat) berkenaan alamat kejadian, namun ‘the 245 discrepancies did not involve the substantive elements of the charge or the credibility of the witnesses’; d) Responden tidak pernah diprejudiskan pada bila-bila masa berkenaan tempat kejadian berlaku kejadian amang seksual fizikal tersebut. 250 v. Puan HMS yang bijaksana telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila mendapati pihak pendakwaan telah gagal membuktikan elemen amang seksual fizikal sebagaimana mengikut kertas pertuduhan sedangkan: a) kesemua saksi-saksi pendakwaan (SP1 – SP6) yang 255 dikemukakan di Mahkamah telahpun menyatakan bahawa kejadian amang seksual fizikal tersebut melibatkan sentuhan terhadap bahagian badan (payudara dan tempat kemaluan) SP1 (Pengadu); b) eksibit-eksibit pendakwaan (P1 – P6) yang dikemukakan di 260 Mahkamah turut menunjukkan terdapat kejadian amang seksual fizikal tersebut melibatkan terhadap bahagian badan payudara dan tempat kemaluan SP1; dan c) meskipun terdapat perbezaan keterangan saksi SP1 dan P1 (Kuala Dipang Repot Polis 5/2019 – laporan maklumat pertama) 265 berkenaan perihalan perbuatan sentuhan tersebut, namun ‘the discrepancies did not involve the substantive elements of the charge or the credibility of the witnesses.” vi. Puan HMS yang bijaksana telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila meletakkan beban yang berlebihan kepada SP6 270 (Pegawai Penyiasat) untuk menyiasat kes ini sedangkan beliau telah pun mengendalikan sisatan kes ini dengan sempurna. HUJAHAN PERAYU 275 [18] Namun begitu, Perayu/Pendakwa Raya di dalam Hujahan Bertulis (Lampiran 27) berpuas hati bersandar dan menghujahkan hanya mengenai 6 isu, yang boleh diringkaskan seperti berikut: i. Versi SP1 mengenai tempat kejadian pada bulan 7 tahun 2018 280 adalah tidak bercanggah dengan gambar tempat kejadian (eksibit P2B). ii. Ketiadaan keterangan dari SP1 mengenai perbuatan “menjilat kemaluan” sepertimana di dalam pertuduhan tidak memprejudiskan pertuduhan. 285 iii. Ketidakpastian siapakah sebenarnya jurufoto dalam kes in adalah isu yang minor. iv. Tiada adanya kelompangan mengenai penyiasatan SP6 iaitu Pegawai Penyiasat dalam kes ini. v. SP1 adalah seseorang yang boleh dipercayai. 290 vi. Kegagalan pihak Perayu untuk mencabar penafian Responden tidak seharusnya bermaksud keterangan beliau boleh diterima. [19] Pihak Perayu/Pendakwa Raya berhujah bahawa terdapat kekhilafan di pihak HMS yang bijaksana dari segi fakta dan undang-undang di dalam 295 kes rayuan ini. Mereka telah bersandar kepada kes Mahkamah Rayuan, P’ng Hun Sun v Dato’ Yip Yee Foo [2013] 6 MLJ 523, Mohd Zawawi Salleh HMR (yang bersara sebagai HMP) telah memutuskan:

……When the finding of the trial judge is factual, however, the fact 300 finder's decision cannot be disturbed on appeal unless the decision of the fact finder is plainly wrong (see China Airlines Ltd v. Maltran Air Corp Sdn (and Another Appeal) [1996] 3 CLJ 163; [1996] 2 AMR 2233; [1996] 2 MLJ 517; Zaharah bt A. Kadir v. Ramuna Bauxite Pte Ltd & Anor [2011] 1 LNS 1015; [2012] 1 AMR 209; Kyros International Sdn Bhd v. Ketua 305 Pengarah Hasil Dalam Negeri [2013] 1 LNS 1; [2013] 4 AMR 55;; [2013] 2 MLJ 650). The findings of fact of the trial judge can only be reversed when it is positively demonstrated to the appellate court that:

by reason of some non-direction or mix-direction or otherwise the judge erred in accepting the evidence which he or she did accept; or

in assessing and evaluating the evidence the judge has taken into 315 account some matter which he or she ought not to have taken into account, or failed to take into account some matter which he or she ought to have taken into account; or

it unmistakably appears from the evidence itself, or from the 320 unsatisfactory reasons given by the judge for accepting it, that he or she cannot have taken proper advantage of his or her having seen and heard the witnesses; or

in so far aside [that the] judge has relied on manner and demeanour, 325 there are other circumstances which indicate that the evidence of the witness which he or she accepted is not credible, as for instance, where those witnesses have on some collateral matter deliberately given an untrue answer.” 330 [20] Isu pertama yang dibangkitkan oleh Perayu/Pendakwa Raya adalah berkenaan percanggahan tempat kejadian dengan gambar (eksibit P2B), di mana mereka telah merujuk kepada kes Public Prosecutor v. Datuk Haji Harun bin Haji Idris (No. 2) [1977] 1 MLJ 15, Raja Azlan Shah FJ menyatakan bahawa: 335 “In this case different witnesses have testified to different parts of what had happened or what had been said and also there are, in the evidence of the witnesses for the prosecution, some discrepancies, as would be expected of witnesses giving their recollections of a series of events that took place in 340 1971-1973. In my opinion discrepancies there will always be, because in the circumstances in which the events happened, every witness does not remember the same thing and he does not remember accurately every single thing that happened. It may be open to criticism, or it might be better if they took down a notebook and wrote down every single thing that 345 happened and every single thing that was said. But they did not know that they are going to be witnesses at this trial. I shall be almost inclined to think that if there are no discrepancies, it might be suggested that they have concocted their accounts of what had happened or what had been said because their versions are too consistent. The question is whether the 350 existence of certain discrepancies is sufficient to destroy their credibility. There is no rule of law that the testimony of a witness must either be believed in its entirety or not at all. A court is fully competent, for good and cogent reasons, to accept one part of the testimony of a witness and to reject the other. It is, therefore, necessary to scrutinize each evidence very carefully 355 as this involves the question of weight to be given to certain evidence in particular circumstances.” [21] Perayu/Pendakwa Raya telah selanjutnya menghujah bahawa SP1, SP5 dan SP6 merujuk kepada eksibit P2(A dan B) sebagai tempat kejadian, 360 maka tiada ‘major discrepancies’ berkenaan dengan tempat kejadian dan jika ada percanggahan sekalipun, adalah dihujahkan bahawa ianya hanyalah ‘minor discrepancies’ di mana ia tidak melibatkan elemen substansif pertuduhan mahupun kredibiliti saksi pendakwaan. 365 [22] Isu kedua yang dikupas oleh pihak Perayu/Pendakwa Raya adalah ketiadaan keterangan daripada SP1 mengenai ‘menjilat kemaluannya’ sepertimana pertuduhan di atas. Mereka menghujahkan bahawa ketiadaan keterangan daripada SP1 mengenai ‘menjilat kemaluan’ adalah bukan satu percanggahan material yang boleh menjejaskan keterangan SP1 370 memandangkan, keterangan ‘meraba kemaluan’ dan ‘meraba payudara’ telah dibuktikan oleh SP1 dan ini cukup untuk membuktikan perlakuan seksual Responden/Tertuduh terhadap SP1. [23] Isu seterusnya yang dibangkitkan oleh pihak Perayu/Pendakwa Raya 375 dalam hujahan bertulis mereka adalah isu penyiasatan SP6 iaitu Pegawai Penyiasat. Pihak Perayu/Pendakwa Raya menghujahkan bahawa siasatan yang dijalankan SP6 terhadap intipati kesalahan sepertimana pertuduhan adalah lengkap dan cukup untuk membuktikan kes Pendakwaan. 380 [24] Isu penting yang dianalisa oleh pihak Perayu/Pendakwa Raya dalam hujahan mereka adalah sama ada SP1 adalah seorang saksi yang boleh dipercayai. Pihak Perayu/Pendakwa Raya menghujahkan bahawa isu berkenaan datuk SP1 adalah tidak berkaitan dengan kes ini memandangkan datuk SP1 adalah bukan orang yang dipertuduhkan dalam kes ini, maka 385 HMS yang bijaksana telah tersalah arah apabila mengambil kira keterangan SD2 yang membuat dapatan mengenai kredibiliti SP1. [25] Selain itu, dalam hujahan Perayu/Pendakwa Raya turut membangkitkan dapatan HMS yang bijaksana iaitu “persoalan yang timbul adalah adakah koyakan lama pada selaput “hymen” SP1 disebabkan oleh 390 perbuatan Responden/Tertuduh atau orang lain?”. Pihak Perayu/Pendakwa Raya menghujahkan bahawa koyakan “hymen” hanyalah keterangan sokongan semata-mata dan bukanlah intipati bagi pertuduhan amang seksual, yang merupakan pertuduhan yang dipertuduhkan dalam kes ini. Maka pihak Perayu/Pendakwa Raya membuat dapatan bahawa HMS yang 395 bijaksana telah terkhilaf apabila membuat dapatan bahawa SP1 tidak boleh dipercayai. [26] Isu terakhir yang diketengahkan oleh pihak Perayu/Pendakwa Raya dalam hujahan bertulis mereka adalah berkenaan kegagalan pihak 400 Perayu/Pendakwa Raya untuk mencabar penafian Responden/Tertuduh ibarat menerima keterangan mereka di mana Perayu/Pendakwa Raya telah menghujahkan bahawa Responden/Tertuduh telah gagal membuktikan pembelaannya iaitu dendam SP4 yang menyebabkan SP1 membuat laporan polis dan sehingga hari ini, tiada sebarang laporan polis dibuat oleh 405 Responden/Tertuduh untuk menafikan tuduhan beliau tersebut. HUJAHAN RESPONDEN [27] Pihak Responden dalam hujahan bertulis telah menghujahkan 410 bahawa keputusan HMS yang bijaksana adalah betul apabila pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kesemua elemen bagi pertuduhan di atas. Mereka telah membalas hujahan pihak Perayu/Pendakwa Raya dengan menyatakan saksi-saksi Responden iaitu SD1 hingga SD5 merupakan saksi yang boleh dipercayai dan mempunyai kredibiliti yang 415 tinggi dan walaupun telah dicabar bertubi-tubi oleh pihak pendakwaan. [28] Mereka juga telah berhujah dan menyatakan HMS yang bijaksana adalah betul apabila berhati-hati untuk menerima pembelaan Responden hanya setelah menilai keterangan saksi-saksi pendakwaan dan pembelaan 420 secara keseluruhannya dan mendapati bahawa pihak pembelaan telah berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah. [29] Responden turut menghujahkan HMS yang bijaksana adalah betul apabila mendapati pihak pendakwaan telah gagal membuktikan intipati 425 pertuduhan seksyen 14(a) Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017. [30] Mereka juga telah bergantung pada kes Mahkamah Persekutuan Lai Kim Hon & Ors v. Public Prosecutor [1980] 1 LNS 197; [1981] 1 MLJ 84 430 yang memutuskan; “The principle of law governing appeals in criminal cases on question of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a 435 finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness.” [31] Selain itu, pihak Responden/Tertuduh turut merujuk kepada kes Dato’ Seri Anwar Ibrahim v. Public Prosecutor & Another Appeal [2004] 3 CLJ 440 737 dan kes Public Prosecutor v Wan Razali Kassim [1970] 2 MLJ 79 untuk menghujahkan Mahkamah ini perlu menilai semula keterangan pihak pendakwaan dan juga pembelaan untuk memastikan sama ada keputusan Puan HMS yang bijaksana adalah betul dan wajar. 445 [32] Mereka juga menghujah selanjutnya bahawa Mahkamah ini hanya boleh mengubah dan menggantikan dapatan Puan HMS yang bijaksana sekiranya ianya didapati benar-benar ternyata salah atau tidak berasaskan keterangan yang dikemukakan semasa perbicaraan. 450 ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH TINGGI [33] Intipati-intipati seksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Kanak-Kanak 2017 memperuntukkan: 455

Amang seksual fizikal atas kanak-kanak Mana-mana orang yang, bagi maksud seksual –

menyentuh mana-mana bahagian badan seseorang kanak-kanak; melakukan suatu kesalahan dan hendaklah, apabila disabitkan, dihukum dengan pemenjaraan selama tempoh tidak melebih dua puluh tahun dan 460 boleh juga diukum dengan hukuman sebat. [34] Maka, elemen yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan dalam kes ini adalah: 465 i) mangsa kejadian adalah seorang kanak-kanak iaitu seseorang di bawah umur 18 tahun; ii) perbuatan kesalahan adalah menyentuh mana-mana bahagian kanak-kanak tersebut; dan iii) sentuhan tersebut adalah dilakukan dengan niat seksual. 470 [35] Berdasarkan kepada Alasan Penghakiman HMS yang bijaksana dan Rekod Rayuan Jilid 2, mangsa iaitu SP1 telah memberi keterangan pada 24 Jun 2019 dan 25 Jun 2019. 475 [36] Bagi elemen pertama, Puan HMS yang bijaksana telah merujuk kepada keterangan SP1 dan peruntukan di bawah seksyen 2 Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Akta 792). Seksyen 2 Akta 792 menyebut: 480 “Pemakaian

(1) Akta ini hendaklah terpakai bagi kanak-kanak yang berumur di bawah lapan belas tahun…” 485 [37] Mahkamah berpandukan kepada kes Thee Lian Iuan lwn Pendakwa Raya [2016] MLJU 303 di mana Mahkamah Tinggi memutuskan: “[22] Mahkamah ini berpendapat tarikh lahir juga boleh dibuktikan melalui pengemukakan kad pengenalan semasa perbicaraan.

Walau apa pun apa-apa yang berlawanan dalam mana-mana undang- 515 undang bertulis yang lain, dalam mana-mana prosiding terhadap mana-mana orang yang berhubungan dengan mana-mana kesalahan di bawah Akta ini, atau mana-mana kesalahan yang dinyatakan dalam Jadual sekiranya mangsa ialah kanak-kanak, mahkamah boleh mensabitkan orang itu bagi kesalahan itu, berasaskan keterangan tanpa sokongan seorang 520 kanak-kanak, yang diberikan dengan sumpah atau selainnya.” [40] Berdasarkan seksyen ini, Mahkamah ini bersetuju dengan HMS yang bijaksana yang menyatakan di dalam Alasan Penghakimannya bahawa keterangan SP1 tidak memerlukan keterangan sokongan sama ada SP1 525 telah memberi keterangan secara bersumpah atau tidak. Pihak pendakwaan tidak perlu membuktikan kes melalui keterangan sokongan. [41] Tiada keperluan Mahkamah ini untuk mengulas berkenaan isu kejadian datuk mangsa dikatakan telah mencabul dan merogol mangsa 530 memandangkan pertuduhan dalam kes ini hanyalah terhadap Responden/Tertuduh sahaja. [42] Bagi maksud elemen kedua, Mahkamah ini berpuas hati bahawa keterangan yang diberikan oleh mangsa cukup membuktikan elemen- 535 elemen yang dipertuduhkan iaitu ‘meraba kemaluan dan meraba payudara’. Q: Apa yang terjadi? A: Raba-raba keseluruhan badan. Q: Siapa yang raba? 540 A: Ayah. Q: Ayah raba keseluruhan badan siapa? A: Saya. Q: Sewaktu itu, Aida umur berapa tahun? A: 13 tahun 545 Q: Tidur di mana itu? A: Di ruang tamu. Q: Bersama dengan adik tadi ke? A: Ya. Q: Adik waktu tu tidur juga ke? 550 A: Ya. Q: Kemudian? A: Ayah datang ayah raba-raba seluruh badan. Q: Aida kata waktu tu Aida tidur jadi macammana Aida boleh tahu yang ayah raba-raba badan? 555 A: Aida terjaga. Q: Ayah raba Aida menggunakan apa? A: Tangan. Q: Tangan siapa? A: Tangan ayah. 560 Q: Sewaktu Aida sedar tangan ayah berada di mana? A: Didalam seluar saya. Q: Bila ayah masukkan tangan ke dalam seluar Aida, tangan ayah dibahagian mana badan Aida? A: Di kemaluan. 565 Q: Di kemaluan siapa? A: Saya. Q: Apa yang ayah buat selepas ayah masukkan tangannya ke dalam pada kemaluan Aida? A: Ayah main. Ayah macam nak cakap pun tak reti. Ayah macam 570 main geli-gelikan tu, pastu dia masukkan jari dalam lubang. [43] Keterangan mangsa sewaktu disoal balas, adalah konsisten dan tidak goyah. Mahkamah ini ambil maklum, mangsa adalah merupakan seorang perempuan yang hanya 13 tahun sewaktu kejadian berlaku, dan berumur 575 hanya 14 tahun semasa memberi keterangan. Maka, Mahkamah tidak boleh menganggap keterangan yang diberikan oleh mangsa adalah sebagaimana seorang yang dewasa. [44] Bagi elemen ini, Mahkamah bersandarkan pada kes Razali Bin Sillah 580 v PP [2019] 12 MLJ 205 di mana Muniandy Kannyappan PK (sekarang H) memutuskan: “[13] Hence, in sum total, the most crucial piece of evidence in this case is by SP2. Unlike for an offence of rape, no medical evidence is available for 585 a case of this nature. But the overwhelming feature of this case is the victim’s consistency in testimony.” [45] Kes Mahkamah Tinggi Mazlan bin Mahadi v Public Prosecutor [2018] MLJU 1818 (HC) telah memutuskan: 590 “[31] The Evidence Act 1950 does not require any corroboration in sexual offences and a conviction for such offences may rest entirely on the credibility of the complainant. The need for corroboration remains a rule of good practice and prudence, that in some instances it is necessary to have corroboration.” 595 [32] Guidance can be found in Dato Seri Anwar Ibrahim v Public Prosecutor [2015] 2 CLJ 145, where the Federal Court held inter alia as follows: 600 “[74] It was submitted by the prosecution that the evidence of PW1, even without any corroboration is credible and probable, and on its own was sufficient to prove the charge against the appellant. His evidence, it was argued is akin to that of a female rape victim who will not ordinarily “stake her reputation by levelling a false charge 605 concerning her chastity” (a phrase taken from State of Maharshtra v. Chandraprakash Kewalchand Jain, AIR [1990] 1 SCC 550). Similarly, for PW1 to come out publicly to testify that he has been sodomised would obviously subject him and his family to ridicule. There was therefore no reason for him to level a false accusation against the 610 appellant as the stigma will remain for his lifetime.” [46] Daripada keterangan yang diberi oleh SP1, adalah jelas kepada Mahkamah ini bahawa keterangan beliau adalah konsisten dan tiadanya alasan bagi seseorang kanak-kanak untuk membuat suatu tuduhan yang 615 palsu dan amat serius terhadap ayah kandungnya dengan akibat dan kesan yang timbul. Di samping itu, Mahkamah ini telah memberikan pertimbangan yang lebih berat kepada keterangan SP1 dan mengambil pendekatan yang lebih sensitif memandangkan mangsa adalah merupakan seorang mangsa seksual kanak-kanak. Sebagai tambahan, pada hemat Mahkamah ini dalam 620 mempertimbangkan keterangan seseorang kanak-kanak seperti SP1, Mahkamah perlu, dan telah mengambil maklum SP1 adalah seorang kanak-kanak yang telah mengalami trauma yang ketara. Maka, Mahkamah adalah lebih peka kepada keterangan yang diberi oleh SP1. 625 [47] HMS yang bijaksana juga telah membangkitkan isu tempat kejadian yang tidak dapat dipastikan oleh SP1 dan SP6. Namun, Mahkamah ini setelah meneliti keterangan SP1, SP2, SP5 dan SP6 adalah berpuas hati tempat kejadian telah dicamkan oleh SP1 dan sewaktu disoal balas SP1 telah dengan jelas memaklumkan alamat rumah yang konsisten dan sama 630 dengan alamat di dalam pertuduhan. [48] HMS yang bijaksana juga telah menyatakan dalam Alasan Penghakiman beliau, pihak pendakwaan langsung tidak membuat apa-apa percubaan untuk membuat klarifikasi tentang percanggahan yang telah 635 berlaku. Mahkamah ini percaya, tiada perlunya apa-apa klarifikasi berkenaan dengan tempat kejadian memandangkan mangsa dengan jelas telah mengecamkan tempat kejadian yang merupakan tempat tinggal beliau. Persoalan sama ada SP2 atau seorang lagi pegawai mengambil gambar adalah bukan isu material, malah, lokasi tempat kejadian yang dicamkan 640 oleh SP1 adalah konsisten dan pengecaman oleh mangsa (SP1) adalah mencukupi. [49] Di dalam Alasan Penghakiman beliau, HMS yang bijaksana telah turut mempersoalkan kecacatan pertuduhan yang gagal memaklumkan tarikh 645 kejadian dan tempat kejadian yang tidak dapat dibuktikan memandangkan terdapat percanggahan antara alamat yang dimaklumkan oleh SP6 dan tempat dan gambar yang dicam oleh SP1. [50] Beliau turut merujuk kepada seksyen 153(1) Kanun Prosedur 650 Jenayah yang menyatakan: “Pertuduhan itu hendaklah mengandungi butir-butir berkenaan dengan masa dan tempat berlakunya kealahan itu, demikian juga orang, jika ada, yang bersabit kepada kesalahan atau barang yang terhadapnya kesalahan 655 tersebut dilakukan yang mencukupi bagi memberitahu tertuduh berkenaan dengan perkara yang ia dituduh.” [51] Beliau juga telah seterusnya merujuk kepada kes Dato Seri Anwar Ibrahim v PP & Anor Appeal [2004] 3 CLJ 737, di mana Mahkamah 660 Persekutuan telah memutuskan bahawa “if the law clearly provides that the charge shall contain particulars as to time, place and items thus it follows that such particulars must be proved.” [52] Mahkamah ini sama sekali tidak bersetuju dengan dapatan HMS yang 665 bijaksana dalam memutuskan bahawa pertuduhan adalah cacat, memandangkan, pertuduhan di atas tidak menyatakan satu tempoh masa yang tertentu, walaupun pertuduhan dengan jelas telah menyatakan ‘dalam bulan Julai’. 670 [53] Pelbagai otoriti turut menjelaskan dan memutuskan tarikh spesifik sesuatu kesalahan seksual adalah bukan satu kemestian, malah ia adalah ‘tidak vital’ bagi kes-kes seksual. [54] Dalam satu kes rogol, Mahkamah Persekutuan telah memutuskan di 675 dalam kes Ku Lip See v. Public Prosecutor [1981] 1 LNS 155; [1982] 1 MLJ 194, bahawa walaupun pertuduhan tidak menyatakan tarikh spesifik kesalahan itu dilakukan tetapi cuma menyatakan ianya dilakukan pada bulan Mei dan Jun 1978 ia adalah tidak cacat kerana masa dan tempat telah dibutirkan dengan cukup bagi tertuduh untuk membela diri. 680 [55] Rujukan juga turut dibuat kepada keputusan di dalam kes yang sama iaitu kes Dato' Seri Anwar bin Ibrahim v. Public Prosecutor & Another Appeal [2004] 3 CLJ 737; [2004] 3 MLJ 405. Di dalam kes tersebut, Mahkamah Persekutuan memutuskan: 685 " In a sexual offence, the essential ingredients are the sexual act and the identity of the offender. The date is not a vital ingredient of the charge". [56] Maka, pada pandangan Mahkamah ini, Responden/Tertuduh adalah 690 sama sekali tidak diprejudiskan kerana ketiadaan tarikh spesifik berlakunya kejadian di dalam pertuduhan di atas kerana tempat kesalahan dikatakan dilakukan telah dinyatakan dengan spesifik dan seperti dalam kes Ku Lip See v PP (supra), lingkungan masa yang tertera di dalam pertuduhan adalah cukup jelas dan memberi notis yang memadai bagi membolehkan 695 Responden/Tertuduh membawa pembelaan. [57] Maka, Mahkamah ini memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes malampaui keraguan yang munasabah. 700 [58] Kebesaran pembelaan pihak Responden/Tertuduh adalah berhubung kepada isu dendam SP4 untuk memecah-belahkan hubungan Responden/Tertuduh dan isteri kedua Tertuduh. Pembelaan telah memanggil seramai 5 orang saksi di mana 4 orang adalah merupakan anggota keluarga Responden/Tertuduh dan saksi terakhir adalah 705 merupakan kawan Responden/Tertuduh. [59] SD1 hingga SD4 kesemuanya telah mengetengahkan isu dendam SP4 yang telah melarikan diri dengan lelaki lain ke Melaka dan ingin memecah-belahkan hubungan Responden/Tertuduh dengan isteri kedua 710 tertuduh. [60] Adalah pendapat Mahkamah ini bahawa pembelaan yang dibangkitkan oleh Responden/Tertuduh adalah tidak bermerit dan penafian semata-mata. 715 [61] Terlebih dahulu, Mahkamah ini perlu berhati-hati dalam menilai keterangan saksi-saksi Pembelaan kerana saksi-saksi ini mempunyai hubungan kekeluargaan dengan Responden/Tertuduh dan adanya kebarangkalian saksi-saksi ini mencuba untuk menyelamatkan 720 Responden/Tertuduh. Mahkamah ini berhak untuk menerima atau menolak sebahagian keterangan saksi-saksi sebegini. [62] Mahkamah ini turut merujuk kepada kes CGU Insurance Bhd v. Asean Security Paper Mills Sdn Bhd [2006] 2 CLJ 409; [2006] 3 MLJ 1 di 725 mana Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti berikut: - "...If a witness is independent, ie, if he has no interest in the success or failure of a case and his evidence inspires confidence of the court, such evidence can be acted upon. A witness is normally to be considered 730 independent unless he springs from sources which are likely to be tainted. If there are circumstances tending to affect his impartiality, such circumstances will have to be taken into account and the court will have to come to a decision having regard to such circumstances. The court must examine the evidence given by such witness very carefully and scrutinise all 735 the infirmities in that evidence before deciding to act upon it. " [63] Walaupun keputusan Mahkamah Rayuan CGU Insurance Bhd v. Asean Security Paper Mills Sdn Bhd (supra) telah diketepikan oleh Mahkamah Persekutuan dalam Asean Securities Paper Mills Sdn Bhd v 740 CGU Insurance Bhd [2007] 2 CLJ 1; [2007] 2 MLJ 301 prinsip undang-undang mengenai pertimbangan keterangan yang disebut di atas adalah masih terpakai. Selain itu, isu dendam yang diketengahkan oleh Responden/Tertuduh dalam pembelaan mereka ‘does not hold water’ memandangkan ia adalah bukan penjelasan mahupun jawapan kepada 745 pertuduhan yang dipertuduhkan, malah ia adalah merupa satu ‘diversion’ dan rekaan untuk mengelirukan Mahkamah. Maka, pembelaan yang dibangkitkan oleh pihak Responden/Tertuduh adalah sememangnya penafian semata-mata. 750 [64] Pembelaan penafian semata-mata ini disentuh di dalam kes Losali v. PP [2012] 2 CLJ 178, di mana Mahkamah Rayuan menyatakan seperti berikut: “Having considered the defence of the appellant, the learned trial judge 755 rightly came to the conclusion that the appellant failed to raise any reasonable doubt that the appellant was in fact actively involved and was the principal organiser in supplying the drugs in question. The learned trial judge rightly held that the defence of the appellant was a bare denial. It is trite law that the defence of bare denial is no defence. What this amounts to 760 is this. That the appellant did not offer any explanation to the two charges and merely denied the evidence advanced by the prosecution. That was indeed a perilous course to undertake. The bare denial cannot in law raise a reasonable doubt and the appellant must be convicted for both the charges.” 765 [65] Seksyen 16(1) Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017 (“Akta 792”) memperuntukkan seperti berikut: “16 Person in a relationship of trust 770 If a person who commits any offence under this Act or any offence specified in the Schedule against a child, is in a relationship of trust with the child, such person shall, in addition to the punishment to which he is liable for such offence, be punished with imprisonment for a term not exceeding five years 775 and shall also be punished with whipping of not less than two strokes.” In this section, a person is said to be in a relationship of trust with a child if the child is under his care, supervision or authority, including but not limited to— 780

a parent, guardian or person who is related through full-blood or half-blood, or through marriage or adoption, including de facto adoption;

a person who looks after one or more children for valuable consideration for any period of time;

a teacher, lecturer or warden of a kindergarten, school, public institution of higher learning or private institution of higher learning;

any person providing healthcare services in a Government healthcare facility or private healthcare facility as defined in section 2 of the Private

a coach; and

a public servant of whatever rank in the course of his duty under any written law in respect of the child.” [66] Dalam rayuan ini Responden/Tertuduh adalah merupakan ayah 795 kandung kepada mangsa di mana pada tahun 2018 Responden/Tertuduh berumur 37 tahun, manakala mangsa hanya berumur 13 tahun. Berdasarkan seksyen 16(2)(c) Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017, Responden/Tertuduh adalah merupakan seorang ‘Person in a relationship of trust’. Sila lihat juga kepada PP v. Sigol Singki & Other 800 Appeals [2021] 6 CLJ 897. [67] Pesuruhjaya Kehakiman Roslan Mat Nor dalam kes Pendakwa Raya lwn. Mohd Naim Bahaldin [2021] 1 LNS 1979 telah menyatakan: 805 “Hakim Mahkamah Sesyen mempunyai budi bicara untuk menjatuhkan hukuman di dalam lingkungan tempoh pemenjaraan dan sebatan yang telah diperuntukan. Apa yang jelas daripada peruntukan undang-undang adalah tujuan hukuman sedemikian iaitu untuk memberikan impak kepada masyarakat berkenaan keseriusan kesalahan yang melibatkan jenayah 810 seksual kepada kanak-kanak. la juga bertujuan pada hemat Mahkamah untuk menjaga kesantunan masyarakat dan penghormatan masyarakat serta perlindungan kepada hak kanak-kanak. Ini bagi mengelakkan di atas kelemahan kanak-kanak tersebut mereka akan dilakukan tindakan yang bercorak seksual terhadap mereka. Ini adalah disebabkan kanak-kanak 815 tersebut adalah terdedah kepada sebarang tindakan seksual oleh mereka yang lebih dewasa daripada kanak-kanak tersebut. Ini bermakna sekiranya hukuman yang dikenakan di bawah akta ini tidak menggambarkan keseriusan kesalahan tersebut maka ia akan menyebabkan pihak yang tidak bertanggungjawab akan menggunakan kesempatan yang ada bagi 820 melakukan kesalahan seksual terhadap kanak-kanak”. [68] Pada mukadimahnya, Akta 792 ini ia telah digubal bagi tujuan untuk mengadakan peruntukan mengenai kesalahan-kesalahan seksual terhadap kanak-kanak yang tertentu dan hukumannya sebagai tambahan kepada 825 kesalahan-kesalahan seksual terhadap kanak-kanak yang lain dan hukumannya dalam undang-undang bertulis yang lain, dan berhubung dengannya untuk mengadakan peruntukan mengenai pentadbiran keadilan bagi kanak-kanak dan perkara yang berkaitan. Ianya bermaksud Akta 792 ini digubal bagi tujuan:

Mengadakan kesalahan seksual lain yang tiada dalam undang-undang yang sedia ada;

(ii) Peruntukan yang lebih spesifik dan memperincikan lagi kesalahan yang terdapat dalam undang-undang yang sedia ada;

(iii) Memperuntukkan mengenai hukuman yang bersesuaian dengan undang-undang yang diperincikan tersebut; dan

(iv) Mengandungi peruntukan lain selain peruntukan kesalahan bagi maksud pentadbiran keadilan. 840 [69] Dalam kes Selva Vinayagam Sures v. Timbalan Menteri Dalam Negeri Malaysia & Ors [2021] 2 CLJ 29, Mahkamah Persekutuan memutuskan bahawa tujuan utama sesuatu Akta itu digubal adalah dijelaskan dalam tajuk dan mukadimahnya harus dipertimbangkan ketika mentafsirkan maksud undang-undang bertulis tersebut. 845 [70] Akta 792 digunapakai untuk kanak-kanak yang berusia di bawah 18 tahun sepertimana yang dinyatakan di dalam s. 2 Akta 792. [71] Manakala melalui s. 14 Akta ini, Parlimen memandang serius akan 850 kesalahan-kesalahan jenayah seksual terhadap kanak-kanak di mana ia telah menetapkan bahawa walaupun hanya menyentuh mana-mana bahagian tubuh kanak-kanak atau bahkan dengan objek untuk tujuan seksual, sebagaimana dinyatakan di dalam huraian dua yang berkaitan dengan kes ini, seseorang itu dikatakan telah melakukan suatu kesalahan 855 dan jika disabitkan akan dihukum penjara selama tempoh tidak melebihi 20 tahun dan juga boleh dikenakan hukuman sebat. [72] Seksyen 14(a) Akta 792 tidak menghadkan secara spesifik bahagian badan mana yang disentuh kerana ia digubal sedemikian rupa bagi 860 membolehkan pendakwaan dijalankan ke atas tertuduh pada ketika dan seawal mungkin kes dilaporkan dan siasatan dijalankan. Perkataan yang digunakan adalah amat luas makna dan pengertiannya iaitu menyentuh mana-mana bahagian badan seseorang kanak-kanak bagi maksud seksual dan dibaca bersama huraian satu dan dua tersebut bagi membawa maksud 865 'seksual'. Ini adalah kerana berkemungkinan bagi sesetengah kanak-kanak yang masih mentah atau ‘tender years’ tidak memahami atau mengenali bahagian-bahagian badan mereka dan hanya setelah mendengar keterangan yang dikemukakan, barulah bahagian badan tersebut dapat dikenalpasti dan diperincikan. 870 [73] Tugas utama Mahkamah adalah memberi perhatian kepada hasrat atau niat Parlimen ketika mana Akta ini digubal dan dilaksanakan dalam penggunaan ayat dan perkataan di dalamnya. Sekiranya perkataan yang digunakan tersebut tidak memerlukan maksud yang teknikal maka ianya 875 harus ditafsirkan dan digunakan dalam keadaan maksud yang biasa. [74] Mahkamah ini merujuk kepada kes PP v. Tan Tatt Eek & Other Appeals [2005] 1 CLJ 713, di mana Mahkamah Persekutuan menyatakan: 880 “The primary duty of the court is to give effect to the intention of the legislature in the words used by it. It is well established canon of interpretation that the intent of the legislature is to be gathered from the words used and if the word have not acquired any technical meaning, they should be deemed to have been used in their ordinary meaning. If the words 885 of the statute are in themselves precise and unambiguous, then no more is necessary than to expound those words in their natural and ordinary sense. The words themselves alone in such cases best declare the intent of the law giver.” 890 Saya juga merujuk kepada pembentangan rang undang-undang Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017 pada 3 April 2017 di mana, Menteri di Jabatan Perdana Menteri Dato' Sri Azalina Dato' Othman Said telah membentangkan: 895 "Tuan Yang di-Pertua, masalah jenayah seksual terhadap kanak-kanak yang berada di hadapan kita pada hari ini adalah satu masalah yang saya ibaratkan sebagai barah yang kalau tidak ditangani maka ianya akan menghancurkan masa depan negara. Saya ingin menjelaskan di sini bahawa rang undang-undang ini adalah satu 900 permulaan untuk menangani masalah ini dan bukannya satu penyelesaian yang total. Dengan izin seperti yang dikatakan oleh Winston Churchill, 'Now this is not the end, it is not even the beginning of the end but it is perhaps the end of the beginning'. Izin saya untuk membawa perhatian Dewan yang mulia ini terhadap berapa 905 kisah benar jenayah seksual kanak-kanak yang telah berlaku di negara kita sendiri. Ungkapan 'haruan makan anak' atau 'harapkan pegar, pegar makan padi' memanglah sudah cukup sinonim jika dikaitkan dengan isu jenayah seksual kanak-kanak yang melanda masyarakat kita pada hari ini. Saban hari ada sahaja kes-kes yang terpampang di dada-dada akhbar. Baru-baru 910 ini seorang kanak-kanak perempuan yang barn berusia lapan tahun telah diperkosa, dipukul, dicederakan dan dirogol oleh bapa tirinya sendirinya semata-mata mahu memenuhi keinginan nafsu. Malah kanak-kanak ini telah diugut supaya terus berdiam diri sehinggakan pihak sekolah mendapat tabu dan seterusnya membuat laporan kepada pihak polis. 915 Selain itu, satu lagi kisah benar adalah yang melibatkan seorang kanak-kanak perempuan yang berusia hanya empat tahun yang mana kemaluannya telah dimasukkan jari oleh seorang lelaki yang berusia sekitar 60 tahun ketika kanak-kanak itu membuang air kecil di rumahnya di mana lelaki ini adalah guru bagi kanak-kanak tersebut. Lebih kejam lagi seorang 920 kanak-kanak perempuan yang berusia 16 tahun telah dirogol oleh bapa kandungnya sendiri dan empat orang abang kandungnya dengan cara menarik mangsa ke dalam bilik kosong di dalam rumah sendiri secara paksa untuk meratah tubuh kanak-kanak itu di rumahnya. Mereka yang berhati binatang ini seterusnya mengugut kanak-kanak ini dengan 925 menggunakan pisau supaya tidak memberitahu perkara ini kepada sesiapa. Kanak-kanak lelaki juga tidak terkecuali apabila jenayah seksual turut melibatkan mereka. Sebagai contohnya, baru-baru ini terdapat dua orang pelajar sekolah kanak-kanak lelaki yang berusia lapan dan sembilan tahun 930 masing-masing telah didera secara seksual oleh seorang pengawal keselamatan di sekolah mereka sendiri dengan memasukkan kemaluannya ke dalam dubur kanak-kanak ini. Lebih menyedihkan adalah kedua-dua kanak-kanak ini adalah anakyatim yang tinggal di bawah satu pusat penjagaan anak-anak yatim. Tuan Yang di-Pertua, sekali lagi saya 935 menegaskan kesemua kisah-kisah ini adalah kisah benar yang melibatkan anak-anak dan aset negara kita yang bakal mencorak dan mewarisi kepimpinan negara pada masa depan. Jika semua kisah jenayah seksual disenaraikan, akan diketahui betapa seriusnya masalah ini yang memerlukan satu penyelesaian yang segera. 940 Terdapat ribuan lagi mangsa jenayah ini, ad a juga yang kehilangan nyawa serta ramai lagi yang terus hidup dengan parut jenayah seumur hidup. Remaja belasan tahun, kanak-kanak di bangku sekolah dan kanak-kanak yang masih kecil terns menjadi mangsa manusia terkutuk ini. Mana letaknya perikemanusiaan orang-orang yang melakukan jenayah terkutuk ini? Mana 945 hilang pertimbangan diri dan waras akal fikiran? Kanak-kanak yang tidak bersalah ini sedang berdepan dengan pelbagai jenayah-jenayah seksual yang akan meninggalkan pelbagai kesan-kesan yang negatif terhadap mereka. Kanak-kanak tidak kira latar belakang, warna kulit atau apa sahaja setiap seorang daripada mereka adalah anak-anak 950 kita, tanggungjawab kita." [75] Maka, ia menjadi tanggungjawab Mahkamah untuk melihat fakta kes sebelum menentukan hukuman yang wajar dikenakan dan tidak terpengaruh dengan sentimen bahawa hukuman yang tinggi perlu dikenakan atau 955 hukuman yang rendah perlu diberikan kepada tertuduh, sebaliknya budi bicara tersebut seharusnya dilaksanakan berdasarkan kepada prinsip undang-undang berkaitan dengan hukuman. KESIMPULAN DAN KEPUTUSAN MAHKAMAH 960 [76] Setelah mempertimbangkan hujahan-hujahan yang dikemukakan secara bertulis dan secara lisan, dan setelah meneliti rekod-rekod rayuan bagi rayuan ini, Mahkamah berpendapat penilaian keterangan dan dapatan fakta serta undang-undang yang disandarkan oleh HMS yang bijaksana bagi 965 pertuduhan di atas mewajarkan gangguan Mahkamah ini. [77] Sejurus itu, keputusan HMS yang bijaksana diketepikan dan Responden/Tertuduh disabitkan bagi kesalahan seperti pertuduhan di dalam kertas pertuduhan. 970 [78] Peguam Responden semasa mengemukakan mitigasi secara lisan telah merujuk kepada kes PP v Karthiseldam a/l Dengatan [2008] 3 MLJ 368, di mana Mahkamah Tinggi telah memutuskan pesalah pertama perlu diberi diskaun. Responden adalah merupakan pencari nafkah tunggal dan 975 selama kes ini berlarutan telah bekerjasama dengan polis. Responden juga turut menjaga anak bongsunya pada masa sekarang. [79] Perayu/Pendakwa Raya telah membacakan Victim Impact Statement dan selanjutnya dalam faktor pemberatan telah mengetengahkan elemen 980 hubungan amanah di mana Responden adalah merupakan ayah kandung mangsa dalam kes ini iaitu beliau adalah dalam suatu perhubungan amanah sepertimana yang diperuntukkan di bawah seksyen 16(2)(a) Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017. Mereka juga telah bersandar kepada 5 kes untuk menunjukkan ‘trend sentencing’ 985 bagi kesalahan di bawah seksyen 14(a) Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017. Kesemua kes-kes yang dirujuk oleh Perayu/Pendakwa Raya meletakkan hukuman penjara di antara 5 hingga 10 tahun dan 2 sebatan bagi setiap satu pertuduhan dan mengenakan hukuman tambahan di bawah seksyen 16(1) Akta 990 Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017 serta perintah tambahan di bawah seksyen 26(1) dan seksyen 27(1) Akta yang sama. Pihak Responden/Tertuduh juga telah menghujahkan hukuman yang tinggi seharusnya dikenakan untuk memberi impak kepada masyarakat berkenaan keseriusan kesalahan yang melibatkan jenayah seksual terhadap 995 kanak-kanak. Ia juga bertujuan untuk menjaga kesantunan masyarakat dan penghormatan masyarakat serta perlindungan kepada hak-hak kanak-kanak. [80] Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan Perayu/Pendakwa Raya di 1000 mana sekiranya hukuman yang dikenakan di bawah Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017, ini tidak menggambarkan keseriusan kesalahan tersebut maka ia akan menyebabkan pihak yang tidak bertanggungjawab untuk menggunakan kesempatan yang ada bagi melakukan kesalahan seksual terhadap kanak- 1005 kanak. Pihak Perayu/Pendakwa Raya juga telah menekankan hasrat Parlimen untuk meluluskan Akta ini adalah sebagai satu permulaan untuk menangani masalah ini yang diibaratkan sebagai barah yang kalau tidak ditangani maka ianya hanya akan menghancurkan masa depan negara. 1010 [81] Mahkamah ini juga percaya ia adalah amat penting untuk memberi perhatian kepada Victim Impact Statement yang disediakan oleh mangsa dalam kes ini di mana mangsa berturut-turut telah menyatakan berasa takut dan trauma yang teruk apabila berhadapan dengan masyarakat terutamanya lelaki. Keyakinan beliau telah jatuh akibat kejadian ini dan 1015 berasa tidak tenang untuk bergaul dengan ahli keluarga, sanak saudara dan rakan di sekolah. [82] Maka, Mahkamah ini menjatuhkan hukuman 10 tahun penjara dan rotan 2 sebatan bagi pertuduhan di bawah seksyen 14 (a) Akta 792. 1020 Sebagai tambahan, Mahkamah ini juga menjatuhkan hukuman tambahan penjara 3 tahun dan 4 kali sebatan sepertimana yang diperuntukkan di bawah seksyen 16 (1) Akta 792 di mana, Responden adalah merupakan ayah kandung mangsa dan oleh sebab ini beliau adalah dalam suatu perhubungan amanah dengan mangsa, serta Mahkamah ini juga 1025 menjatuhkan hukuman tambahan di bawah seksyen 26 (1) Akta 792 untuk Responden menjalani kaunseling semasa tahanan pemenjaraan dan hukuman pengawasan selama tiga tahun di bawah seksyen 27 (1) Akta

Mahkamah ini turut berpendapat hukuman sebatan boleh dijalankan walaupun umur Responden melebihi had umur di bawah perenggan 289(c) 1030 Kanun Tatacara Jenayah sepertimana yang diperuntukkan di bawah seksyen 25 Akta 792. [83] Maka, tertakluk kepada apa yang dikatakan dan diputuskan mengenai rayuan di atas, rayuan adalah dibenarkan dan keputusan Hakim Mahkamah 1035 Sesyen yang bijaksana yang telah diberikan pada 20 April 2021 adalah diketepikan. 1040 Bertarikh: 25 Ogos 2022 SuTiangJoo (Su Tiang Joo) 1045 Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Ipoh Perak Darul Ridzuan 1050 Bagi pihak Perayu: TPR Mohd Fitri bin Sadarudin 1055 [Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Perak] Bagi pihak Responden: Teeban Kummar a/l Sugumar (bersama Sukhdave Singh dan Keshvinder 1060 Singh) [Tetuan Kesh, Dave & Partners] 1065 1070 1075 Notis: Alasan Penghakiman ini tertakluk kepada semakan editorial secara rasmi] Kata kunci 1080 Undang-undang Jenayah – pertuduhan kes amang seksual di bawah sek 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 terhadap mangsa yang pada masa kejadian adalah seorang kanak kanak - keterangan mangsa kanak-kanak tidak perlu keterangan sokongan jika Mahkamah berpuas hati keterangan beliau adalah konsisten - tarikh spesifik 1085 sesuatu kesalahan amang seksual adalah bukan satu kemestian. 1090