Pendakwa Raya v Muhamad Shaharudin Bin Shaik Aludeen (RA-41H(A)-2-08/2021)

Rayuan ini telah difailkan oleh Perayu/Tertuduh yang tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah ini yang telah menolak rayuan Perayu dan mengekalkan sabitan yang telah diberikan oleh Majistret, Mahkamah Majistret Kangar (“Majistret”) mengikut seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 (“ADB”), iaitu denda sebanyak RM5,000.00 gagal bayar 12 bulan penjara dan 2 tahun pengawasan.

Perayu/Tertuduh dan Responden/Pendakwa Raya masing-masing akan dirujuk sebagai Tertuduh dan Pendakwa Raya sebagaimana di Mahkamah Majistret Kangar.

Tertuduh ialah seorang anggota polis dan telah dituduh dengan pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) ADB seperti yang berikut: “Bahawa kamu pada 24/04/2019 jam lebih kurang 3.50 petang, di Pejabat Narkotik IPD Padang Besar, di dalam daerah Padang Besar, di dalam Negeri Perlis, telah menggunakan dadah berbahaya iaitu Tetrahydrocannabinol dan dengan itu kamu S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 3 telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 15 Akta yang sama dan hendaklah dikenakan pengawasan di bawah seksyen 38B Akta yang sama. Hukuman: Denda tidak lebih RM5,000.00 atau penjara tidak lebih 2 tahun atau kedua-duanya sekali dan pengawasan minimum 2 tahun dan maksimum 3 tahun.”.

Tertuduh telah tidak mengaku salah atas pertuduhan menggunakan dadah berbahaya tersebut dan telah minta dibicarakan.

Pada peringkat pendakwaan, seramai lima orang saksi telah dipanggil untuk membuktikan tuduhan terhadap Tertuduh, iaitu Pengadu (SP1), Juruteknologi Makmal (SP2), Pegawai Sains Kimia Hayat (SP3), Sjn. Rozita (SP4) dan Pegawai Penyiasat (SP5).

Pada 24/4/2019, semasa SP1 bertugas di Pejabat Narkotik IPD Padang Besar, SP4 telah mengemukakan satu laporan polis Padang Besar 1190/19 (P1) kepada SP1. SP4 telah membawa bersama Tertuduh dan telah meminta SP1 untuk menjalankan ujian saringan awal urin ke atas Tertuduh. S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 4

SP1 telah memberi pilihan kepada Tertuduh untuk memilih sampul yang berisi botol urin. Setelah Tertuduh memilih sampul dan mengeluarkan botol urin tersebut, SP1 telah meminta Tertuduh membuka botol urin tersebut dan mengiringi Tertuduh ke tandas untuk proses pengambilan urin. Semasa di tandas, SP1 telah mengarahkan Tertuduh untuk memasukkan urinnya ke dalam botol tersebut dan proses memasukkan urin tersebut dilihat oleh SP1. Setelah proses pengambilan urin ditandas tersebut selesai, SP1 telah mengiringi semula Tertuduh ke Pejabat Narkotik IPD Padang Besar.

SP1 kemudiannya telah melakukan ujian saringan awal terhadap urin Tertuduh dengan mencelup 5 test strip untuk mengesan dadah jenis Methamphetamine, Amphetamine, Morphine, Ketamin dan THC.

Hasil ujian saringan urin oleh SP1 mendapati urin Tertuduh positif THC. SP1 kemudiannya telah menseal dan melabelkan botol urin tersebut dan menyerahkannya kepada SP5 pada hari yang sama.

SP5 kemudiannya telah menghantar botol urin tersebut kepada SP2 untuk dianalisis. Hasil ujian SP2 ke atas urin Tertuduh tersebut mengesahkan ia mengandungi 11-nor-delta-9-tetrahydrocannabinol-9- carboxylic acid. Hasil keputusan ujian itu telah disahkan oleh SP3. S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 5

Setelah berpuas hati bahawa suatu kes prima facie telah berjaya diwujudkan oleh pihak pendakwaan terhadap Tertuduh, Majistret telah memanggil Tertuduh untuk membela diri.

Pada peringkat pembelaan, seramai empat orang saksi telah dipanggil untuk memberi keterangan secara bersumpah bagi pihak pembelaan, iaitu Tertuduh (SD1), Dr. Marina Binti Ismail (SD2), Sjn. Ismail Bin Karim (SD3) dan Prof Dr. Darshan Singh A/L Mahinder Singh (SD4).

Tertuduh dalam pembelaannya menyatakan bahawa pada 24/4/2019, dia telah diarahkan untuk hadir dan berjumpa SP4 di Pejabat Jabatan Integriti dan Pematuhan Standard. SP4 kemudiannya telah meminta Tertuduh untuk menjalani ujian saringan awal air kencing. Tertuduh telah dieskot oleh SP4 dan SD3 ke Pejabat Narkotik IPD Padang Besar.

Tertuduh telah dibawa berjumpa SP1 di Pejabat Narkotik IPD Padang Besar dan diberikan satu botol urin. Seterusnya Tertuduh telah diiringi oleh Kpl Sheikh Abdul Hakim ke tandas untuk diambil urinnya. Tertuduh telah serahkan botol urin kepada Kpl Sheikh Abdul Hakim. Kpl Sheikh Abdul Hakim bersama SP1 menjalankan ujian di hadapan Tertuduh, SP4 dan SD3. S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 6

Setelah dimaklumkan mengenai keputusan ujian saringan awal urin tersebut, Tertuduh menafikan ada mengambil barang terlarang sepanjang hidupnya. Tertuduh sebaliknya menyatakan yang dia mempunyai masalah tulang belakang dan pernah ditahan di hospital sebanyak dua kali serta diberikan ubat tahan sakit oleh doktor. Tertuduh juga ada mengambil ubat tradisional yang mengandungi ketum daripada orang kampung. Selain itu, Tertuduh juga ada membuat laporan polis (IDD11) yang menyatakan bahawa Kpl Sheikh Abdul Hakim adalah anggota polis yang telah mengiringi dan mengambil sampel urinnya dan bukannya SP1.

SD2 dalam keterangannya menyatakan yang dia pernah merawat Tertuduh atas masalah kesihatan yang dialami dan SD2 ada memberi ubat tahan sakit kepada Tertuduh.

SD3 dalam keterangannya pula menyatakan yang dia ditugaskan untuk membawa Tertuduh ke Cawangan Narkotik dan telah menyerahkan Tertuduh kepada SP1. SD3 berada di luar pejabat semasa proses ujian saringan awal dijalankan ke atas Tertuduh.

SD4 yang merupakan seorang Penyelidik dan Pensyarah Kanan, Pusat Penyelidikan Dadah dan Ubat-Ubatan, Universiti Sains Malaysia dalam keterangannya pula telah menyatakan dapatannya mengenai S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 7 penggunaan ketum sebagai pengganti dadah jenis Opiod dan merawat simptom kesakitan. Menurut SD4, hasil penyelidikannya mendapati mereka yang positif dadah jenis larangan tidak mengetahui ketum tersebut mengandungi dadah.

Majistret walau bagaimanapun mendapati pembelaan Tertuduh tersebut telah gagal menimbulkan keraguan terhadap kes pendakwaan dan oleh itu memutuskan bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya tanpa sebarang keraguan yang munasabah terhadap Tertuduh.

Oleh yang demikian, Majistret mendapati Tertuduh bersalah atas pertuduhan tersebut dan telah mensabitkan Tertuduh dengan kesalahan tersebut. Tertuduh kemudiannya telah dikenakan hukuman denda sebanyak RM5,000.00 gagal bayar 12 bulan penjara dan 2 tahun pengawasan polis.

Tertuduh telah tidak berpuas hati dengan keseluruhan keputusan Majistret tersebut dan telah merayu ke Mahkamah ini terhadap sabitan dan hukuman yang dikenakan oleh Majistret tersebut.

Setelah Mahkamah ini mendengar, menilai dan mempertimbangkan rayuan tersebut, Mahkamah ini telah menolak rayuan tersebut dan mengekalkan keseluruhan keputusan Majistret tersebut. S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg **Note : Serial number will be used to verify the originality of this document via eFILING portal 8

Isu undang-undang yang berbangkit dalam rayuan ini adalah seperti yang berikut:

sama ada pihak pendakwaan berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh bagi pertuduhan tersebut;

sama ada pihak pembelaan berjaya menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pihak pendakwaan;

sama ada pihak pendakwaan berjaya membuktikan suatu kes tanpa keraguan yang munasabah terhadap Tertuduh bagi pertuduhan tersebut; dan

sama ada hukuman yang dikenakan oleh Majistret terhadap Tertuduh adalah setimpal dan tidak terlalu rendah atau tidak terlalu tinggi. ANALISIS, DAPATAN DAN KEPUTUSAN MAHKAMAH INI Isu Pertama S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg [24] Menurut seksyen 180 Kanun Tatacara Jenayah [Akta 593] (“KTJ”), beban pembuktian sentiasa terletak di bahu pihak pendakwaan pada akhir kes pendakwaan, iaitu untuk membuktikan bahawa suatu kes prima facie telah berjaya diwujudkan terhadap tertuduh. Peruntukan tersebut adalah seperti yang berikut: “Section 180. Procedure after conclusion of case for prosecution.

When the case for the prosecution is concluded, the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused.

If the Court finds that the prosecution has not made out a prima facie case against the accused, the Court shall record an order of acquittal.

If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on the offence charged the Court shall call upon the accused to enter on his defence.

For the purpose of this section, a prima facie case is made out against the accused where the prosecution has adduced credible evidence proving each ingredient of the offence which if unrebutted or unexplained would warrant a conviction.”. [Penekanan ditambah] [25] Berdasarkan seksyen 180 KTJ tersebut dan beberapa penghakiman penting (landmark cases) mahkamah atasan, undang-undang adalah jelas dan mantap bahawa pada akhir kes pendakwaan, Mahkamah hendaklah S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg mempertimbangkan dan menentukan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya mewujudkan suatu kes prima facie terhadap tertuduh. Dalam menentukan kes prima facie tersebut, Mahkamah hendaklah membuat penilaian maksimum (maximum or positive evaluation) terhadap semua keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan di Mahkamah termasuk berkaitan dengan kebolehpercayaan (credibility) saksi-saksi. [26] Maksud kes prima facie di bawah seksyen 180 KTJ dan penilaian maksimum tersebut telahpun diputuskan secara mantap dalam kes undang-undang seperti PP v. Ong Cheng Heong [1998] 4 CLJ 209, Looi Kow Chai & Anor v. PP [2003] 1 CLJ 734, Balachandran v. PP [2005] 2 MLJ 301, PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393, Lee Kwan Woh v Public Prosecutor [2009] 5 MLJ 301, Magendran Mohan v. PP [2011] 1 CLJ 805 dan Abdullah Atan v. PP & Other Appeals [2020] 9 CLJ 151. [27] Dalam kes Balachandran v Public Prosecutor (supra), Augustine Paul JCA (pada ketika itu) yang menyampaikan keputusan Mahkamah Persekutuan telah menjelaskan maksud kes prima facie dan tujuan penggubalan seksyen 180 KTJ seperti yang berikut: “[21] Section 180(1) makes it clear that the standard of proof on the prosecution at the close of its case is to make out a prima facie case while s 182A(1) enunciates that at the conclusion of the trial the court shall consider all S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg the evidence adduced and decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. The standard of proof on the prosecution at the end of its case and at the end of the whole case has thus been statutorily spelt out in clear terms. The submission made must therefore be ratiocinated against the background of the meaning of the phrase ‘prima facie case’ in s 180. Section 180(2) provides that the court shall record an order of acquittal if a prima facie case has not been made out while s 180(3) provides that if a prima facie case has been made out the accused shall be called upon to enter his defence. A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase ‘prima facie case’ is defined in similar terms in Mozley and Whiteley’s Law Dictionary 11th Ed as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. [22] The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established. As the trial is without a jury it is only with such a positive evaluation can the court make a determination for the purpose of s 180(2) and (3). Of course in a jury trial where the evaluation is hypothetical the question to be asked would be whether on the evidence as it stands the accused could (and not must) lawfully be convicted. That is so because a determination on facts is a matter for ultimate decision by the jury at the end of the trial. Since the court, in ruling that S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg a prima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail. Thus if the accused elects to remain silent he must be convicted. The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case.”. [Penekanan ditambah] [28] Dalam kes Abdullah Atan v. PP & Other Appeals (supra) pula, melalui penghakiman yang disampaikan oleh Tengku Maimun Tuan Mat CJ, Mahkamah Persekutuan mentafsirkan prima facie seperti yang berikut: “[44] As to what constitutes ‘a prima facie’ case, the judgment of Vincent Ng J (as he then was) in PP v. Ong Cheng Heong [1998] 4 CLJ 209 is instructive. Although Ong Cheng Heong (supra) was decided prior to the amendment in 2006, we respectfully endorse His Lordship’s views, at p. 225: What then constitutes a ‘prima facie case’? ‘Prima facie’ means on the face of it or at first glance. ... perhaps the most appropriate definition of ‘a prima facie case’ could be found in the Oxford Companion of Law (p. 987), which has it as: “A case which is sufficient for an answer. While prima facie evidence is evidence which is sufficient to establish a fact in the absence of any evidence to the contrary, but is not conclusive”. It would follow that there should be credible evidence on each and every ingredient of the offence. Credible evidence is evidence which has been filtered and which has gone through the process of evaluation. Any evidence which is not safe to be acted upon, should be rejected. (emphasis added) S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg At p. 224, His Lordship said: ... to me, maximum evaluation simply means evaluation, on a prima facie basis, of each and every essential ingredient of the charge as tested in cross-examination. In other words, maximum evaluation connotes quantitative rather than qualitative evaluation of the evidence; with focus more on the evidential burden in terms of evidence led, rather than the persuasive burden in terms of qualitative degree of proof.”. [Penekanan ditambah] [29] Berdasarkan nas-nas undang-undang di atas boleh dirumuskan bahawa tugas Mahkamah pada akhir kes pendakwaan ialah membuat penilaian maksimum terhadap setiap keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan berkenaan dengan intipati penting sesuatu pertuduhan dan menentukan sama ada pihak pendakwaan berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap tertuduh, iaitu jika tertuduh dipanggil untuk membela diri dan tertuduh memilih untuk berdiam diri, adakah keterangan-keterangan prima facie tersebut cukup untuk membuktikan bahawa tertuduh telah melakukan kesalahan tersebut melampaui keraguan yang munasabah dan seterusnya cukup untuk mensabitkan tertuduh dengan pertuduhan tersebut. [30] Dalam kes ini, setelah menimbangkan segala fakta kes dan keterangan yang dikemukakan oleh saksi-saksi pendakwaan dan setelah S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg membuat penilaian maksimum terhadap semua keterangan yang telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan, Majistret mendapati pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh bagi kesalahan tersebut dan oleh itu, Tertuduh telah dipanggil untuk membela diri terhadap pertuduhan tersebut. Alasan Majistret membuat keputusan tersebut sebagaimana yang dinyatakan dalam Alasan Penghakimannya, inter alia, adalah seperti yang berikut: “DAPATAN MAHKAMAH DI AKHIR KES PENDAKWAAN [12] Di dalam memastikan sama ada pihak Pendakwaan berjaya membuktikan kes prima facie berkaitan dengan pertuduhan terhadap OKT, pihak pendakwaan harus mengemukakan keterangan yang memenuhi elemen-elemen di dalam seksyen 15(1)(a) ADB 1952 iaitu:- I. OKT telah menggunakan atau memberikan kepada dirinya sendiri dadah berbahaya; dan II. Dadah berbahaya tersebut adalah dadah yang dinyatakan di dalam Bahagian III dan IV, Jadual Pertama Akta Dadah Berbahaya 1952. I. OKT TELAH MENGGUNAKAN ATAU MEMBERIKAN KEPADA DIRINYA SENDIRI DADAH BERBAHAYA [13] Bagi elemen ini, memandangkan tiada saksi mata yang nampak OKT dan keterangan langsung yang menunjukkan OKT memasukkan dadah ke dalam badannya maka pihak pendakwaan bergantung kepada anggapan di bawah seksyen 37(k) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang berbunyi: Section 37. Presumptions. S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg

if a person is charged for an offence of consuming a dangerous drug or administering a dangerous drug to himself or suffering any other person to administer a dangerous drug to him, and any dangerous drug is found in the urine of the person charged as a result of a urine test conducted under section 31A, the person shall be presumed, until the contrary is proved, to have consumed the drug or to have administered the drug to himself or to have suffered any other person to administer the drug to him in contravention of this Act or its regulations. [14] Untuk mengguna pakai anggapan tersebut, pihak pendakwaan hendaklah memastikan bahawa prosedur pengambilan urin OKT memenuhi Seksyen 31A Akta Dadah Berbahaya 1952. Seksyen tersebut memperuntukkan: Section 31A. Examination of arrested person by a medical officer.

When any person is arrested on a charge of committing an offence against this Act—

which is of such a nature; or

which is alleged to have been committed under such circumstances, as give reasonable grounds for believing that an examination of his person will afford evidence as to the commission of an offence against this Act, it shall be lawful for a medical officer acting at the request of any police officer not below the rank of Sergeant, or any other officer in charge of a police station, or any officer of customs, and for any person acting in aid of a medical officer and under his direction, to make such an examination or examinations of the S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg person arrested as may be reasonably necessary in order to ascertain the facts which may afford such evidence, and to use or cause to be used such force as may be reasonably necessary for that purpose.

For the purpose of preservation of evidence, it shall be lawful for a police officer not below the rank of Sergeant or an officer of customs to require an arrested person to provide a specimen of his urine for the purposes of an examination under subsection (1) if it is not practicable for the medical officer or the person who is acting in aid of or on the direction of a medical officer to obtain the specimen of the urine within a reasonable period. (1AA) Any biological sample collected for the purposes of an examination under this section may be analysed by a science officer employed by the Government.”. [15]

Majistret adalah betul setelah membuat penilaian maksimum terhadap kesemua keterangan yang dikemukakan kepada Mahkamah, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg suatu kes prima facie terhadap Tertuduh pada akhir kes pendakwaan;

Majistret adalah betul dalam memutuskan bahawa pihak pendakwaan boleh bergantung kepada anggapan di bawah seksyen 37(k) ADB untuk menunjukkan Tertuduh telah menggunakan dadah dengan memasukkan dadah ke dalam badannya;

berdasarkan undang-undang yang mantap, penggunaan test strip yang telah tamat tempoh dalam kes ini tidak mencacatkan kes pendakwaan;

berdasarkan undang-undang yang mantap, tiada keperluan undang-undang yang mewajibkan pengambilan dua contoh urin suspek dalam dua botol berasingan. Oleh itu, walaupun hanya satu botol sahaja digunakan untuk mengambil contoh urin Tertuduh, ia tidak fatal dan tidak menjejaskan kes pendakwaan;

berdasarkan keterangan SP3 dan SP4 dan Ekshibit P3, keputusan analisis urin Tertuduh menunjukkan ia mengandungi dadah jenis 11-nor-delta-9-tetrahydrocannabinol-9-carboxylic S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg acid, iaitu sama seperti jenis dadah yang didapati dalam keputusan ujian saringan awal urin Tertuduh, iaitu THC atau tetrahydrocannabinol. Dadah jenis tetrahydrocannabinol ada dinyatakan dalam Bahagian III, Jadual Pertama ADB. Oleh itu, kertas pertuduhan terhadap Tertuduh tidak cacat;

pihak pembelaan tidak pernah mencabar bahawa berdasarkan keputusan analisis urin Tertuduh, ia mengandungi dadah jenis tetrahydrocannabinol, iaitu seperti yang dinyatakan dalam

berdasarkan keterangan saksi-saksi pendakwaan, tiada bukti yang menunjukkan urin Tertuduh telah tercemar dengan penggunaan test strip tersebut. Oleh itu, hujahan pihak pembelaan mengenai perkara ini tidak menjejaskan kes pendakwaan; dan

kehilangan test strip dan kegagalan pihak pendakwaan mengemukakan test strip tersebut semasa perbicaraan adalah tidak fatal dan tidak menjejaskan kes pendakwaan kerana gambar test strip tersebut, yang mengandungi garisan (seperti dalam keterangan SP1) dan tulisan THC, dapat dilihat dengan S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg jelas pada Ekshibit P6(G) tersebut. Isu Kedua dan Isu Ketiga [32] Mengenai Isu Kedua dan Isu Ketiga, setelah Mahkamah ini meneliti, menilai dan mempertimbangkan segala keterangan yang dikemukakan oleh pihak pembelaan, semua keterangan dalam kes ini pada akhir kes seperti yang dikehendaki di bawah seksyen 182A KPJ dan Alasan Penghakiman Majistret, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan Majistret bahawa Tertuduh telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. [33] Oleh itu, pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya tanpa sebarang keraguan yang munasabah terhadap Tertuduh seperti mana pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) ADB. [34] Dapatan Majistret pada akhir kes pembelaan seperti mana yang dinyatakan dalam Alasan Penghakimannya, adalah seperti yang berikut: “DAPATAN MAHKAMAH DI AKHIR KES PEMBELAAN [35] Prosedur di akhir perbicaraan dinyatakan di bawah seksyen 182A Kanun Prosedur Jenayah dinyatakan seperti berikut:- S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg

At the conclusion of the trial, the Court shall consider all the evidence adduced before it and shall decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt.

If the Court finds that the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall find the accused guilty and he may be convicted on it.

If the Court finds that the prosecution has not proved its case beyond reasonable doubt, the Court shall record an order of acquittal. [36] Di dalam kes PP v. Azrol Nizam Mohd Zaid [2020] 1 LNS 859, YA Hakim Mohamed Zaini Mazlan menyatakan: “[43] Hakim Mohamed Suffian (pada masa tersebut), dalam kes Mat lwn. PP [1983] 3 LNS 5; [1963] MLJ 263, telah menghuraikan proses penilaian yang seharusnya dilakukan oleh Hakim terhadap keterangan dan kes pembelaan selepas perbicaraan:-

Jika anda berpuas hati melebihi keraguan munasabah terhadap kesalahan tertuduh - Sabitkan bersalah.

Jika anda terima atau percaya penjelasan yang diberi oleh tertuduh - Bebaskan.

Jika anda tidak terima atau percaya penjelasan yang diberikan oleh tertuduh - Jangan sabitkan kesalahan, tetapi pertimbangkan langkah-langkah berikut. S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg

Jika anda tidak terima atau percaya penjelasan yang diberikan oleh tertuduh, dan penjelasan tersebut tidak menimbulkan sebarang keraguan munasabah terhadap kesalahannya - Sabitkan bersalah.

Jika anda tidak terima atau percaya penjelasan tertuduh, tetapi ia masih menimbulkan keraguan munasabah terhadap kesalahannya - Bebaskan. [44] Pendekatan di dalam kes Mat lwn. PP tersebut telah disahkan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes PP lwn. Mohd Radzi Bin Abu Bakar (kes yang dinyatakan sebelum ini).”. [37] Di peringkat ini Mahkamah perlu mempertimbangkan kesemua keterangan yang dikemukakan sepanjang perbicaraan dan setelah menilai keseluruhan keterangan, Mahkamah perlu menentukan sama ada pihak pendakwaan telah membuktikan kes mereka melebihi keraguan yang munasabah. Manakala OKT hanyalah perlu menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan seperti mana yang dinyatakan di dalam kes Mohamad Radhi Yaakob lwn. PP [1991] 1 CLJ Rep 311. [38] Maksud keraguan munasabah telah dihuraikan di dalam kes PP lwn. Saimin [1971] 1 LNS 115 :- … [39] Keterangan SD2 adalah sekadar sokongan terhadap dakwaan OKT bahawa OKT mengalami masalah sakit bahagian leher dan bahu sebelah kiri. SD2 ada memberikan ubat tahan sakit kepada OKT. Tiada langsung keterangan daripada SD2 bahawa preskripsi ubat yang diberikannya boleh membuatkan urin OKT positif dadah. S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg [40] Manakala keterangan SD3 langsung tidak membantu kes pembelaan di mana tiada keterangan dari SD3 yang mampu menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. SD3 hanya menyatakan berada di luar pejabat semasa proses saringan urin dijalankan. Seterusnya Mahkamah ini meneliti keterangan SD4 dan mendapati keterangan beliau juga gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. Tiada keraguan yang munasabah dapat ditimbulkan melalui keterangan SD4 di mana keterangan SD4 adalah terlalu umum berdasarkan kajian yang dijalankan olehnya terhadap penagih ketum yang lain, bukannya OKT. Mahkamah mendapati tiada ‘nexus’ antara kajian yang dijalankan oleh SD4 dengan kes di hadapan Mahkamah ini. [41] Selain itu, Mahkamah mendapati juga keterangan OKT adalah bersifat penafian semata-mata. Ini adalah kerana OKT gagal untuk mengemukakan sebarang keterangan yang mampu menimbulkan keraguan terhadap kes pendakwaan. Keterangan bahawa urin yang dianalisa adalah milik OKT langsung tidak disangkal oleh OKT sepanjang perbicaraan. [42] Mahkamah telah meneliti keseluruhan keterangan saksi pendakwaan dan pembelaan dan dapati SP1 tiada sebarang motif untuk mereka-reka cerita berkenaan kejadian yang berlaku. [43] Merujuk kes D.A Duncan v P.P [1980] 2 MLJ 195 di mana Mahkamah Persekutuan memutuskan penilaian berhubung keterangan ‘bare denial’ tertuduh. “Now this evidence, if accepted and believed, is clearly sufficient to establish a prima facie case against the appellant. The High Court at Alor Star accepted it and called on the defence. The defence was, in effect, a simple denial of the evidence connecting the appellant with the four boxes. We cannot see any plausible ground for saying that the four boxes were not his. In the circumstances of the prosecution evidence, the High Court S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg came, in our view, to the correct conclusion that this denial did not cast a doubt on the prosecution case against the appellant.” [44] Oleh yang demikian, Mahkamah setelah meneliti keterangan saksi-saksi pendakwaan dan saksi-saksi pembelaan, eksibit, hujahan kedua-dua pihak dan serta menimbangkan keseluruhan kes, Mahkamah mendapati pihak pembelaan telah gagal menimbulkan keraguan munasabah terhadap pertuduhan ke atasnya dan pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan munsabah bagi pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952. Maka, OKT didapati bersalah dan disabitkan bagi pertuduhan tersebut.”. [35] Berdasarkan Alasan Majistret tersebut, Mahkamah ini berpuas hati dan bersetuju dengan Majistret bahawa –

pembelaan Tertuduh telah gagal menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan;

pembelaan Tertuduh adalah tidak bermerit dan hanya bersifat penafian kosong (bare denial) semata-mata;

keterangan bahawa urin yang diambil oleh SP1 dan yang dianalisis oleh SP4 tersebut adalah milik Tertuduh telah gagal dicabar dan disangkal oleh Tertuduh sepanjang perbicaraan tersebut; dan S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg

pihak pembelaan melalui saksi-saksi pihak pembelaan telah gagal menunjukkan bahawa SP1 dan saksi-saksi pendakwaan yang lain mempunyai motif untuk mereka-reka cerita dan menganiaya Tertuduh seperti mana pertuduhan tersebut. [36] Berdasarkan prinsip undang-undang yang mantap, sebagai mahkamah yang mendengar rayuan (appellate court), Mahkamah ini tidak berhasrat untuk mengganggu dapatan fakta dan keseluruhan keputusan Majistret dalam kes ini kerana Majistret telah berpeluang melihat dan mendengar keterangan saksi-saksi dalam perbicaraan tersebut dan Mahkamah ini tiada alasan yang kuat (compelling reasons) untuk tidak bersetuju dengan dapatan Majistret tersebut. [37] Ini adalah selaras dengan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Herchun Singh & Ors v Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 209 yang disampaikan oleh Ong Hock Thye CJ (Malaya) seperti yang berikut: “… This was a finding of fact that the report which was taken down contained errors and omissions for which the constable alone was responsible. This view of the trial judge as to the credibility of the witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding: see Sheo Swarup v King-Emperor AIR 1934 PC 227. Hence, S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg this case is distinguishable from Ah Mee v Public Prosecutor [1967] 1 MLJ 220, cited to us in argument, where the complainant clearly gave the number of her assailant’s car as M 6049, a contradiction for which she and no other person could have been held responsible.”. [Penekanan ditambah] [38] Dalam kes Lai Kim Hon & Ors v Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 84 pula, Abdul Hamid FJ (pada ketika itu) yang menyampaikan keputusan Mahkamah Agung telah memutuskan bahawa – “The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness.”. [Penekanan ditambah] [39] Prinsip yang sama turut diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Mohd Yusri bin Mangsor & Anor v Public Prosecutor and another appeal [2014] 4 MLJ 875. Semasa menyampaikan penghakiman Mahkamah tersebut, Zawawi Salleh JCA (pada ketika itu) telah memberikan panduan berikut: “[4] … We have also scrutinised the records available before us. We are mindful that this is a factual based appeal. It is trite that an appellate court will be slow to interfere with the findings of facts and judicial appreciation of the facts by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. However, there are exceptions. Where: S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg

the judgment is based upon a wrong premise of fact or of law;

there was insufficient judicial appreciation by the trial judge of the evidence of circumstances placed before him;

the trial judge has completely overlooked the inherent probabilities of the case;

that the course of events affirmed by the trial judge could not have occurred;

the trial judge had made an unwarranted deduction based on faulty judicial reasoning from admitted or established facts; or

the trial judge had so fundamentally misdirected himself that one may safely sat that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned (see Perembun (M) Sdn Bhd v Conlay Construction Sdn Bhd [2012] 4 MLJ 149, (CA); Sivalingam a/l Periasamy v Periasamy & Anor [1995] 3 MLJ 395; [1996] 4 CLJ 545 (CA)).”. [Penekanan ditambah] [40] Berdasarkan alasan-alasan dan autoriti-autoriti di atas, Mahkamah ini berpuas hati dan mendapati bahawa pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan pertuduhan ke atas Tertuduh tanpa sebarang keraguan yang munasabah dan tiada appealable error dan tersalah arah (misdirection) dari S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg segi fakta dan undang-undang oleh Majistret tersebut. Oleh itu, Mahkamah ini telah menolak rayuan Tertuduh terhadap sabitan tersebut dan mengekalkan keputusan Majistret mengenai sabitan tersebut. Isu Keempat [41] Mengenai Isu Keempat, Mahkamah ini mendapati hukuman yang dijatuhkan oleh Majistret tersebut adalah munasabah dan setimpal dengan kesalahan yang dilakukan oleh Tertuduh dan mengikut trend penghukuman. Hukuman tersebut adalah tidak terlalu tinggi dan tidak terlalu rendah. [42] Walau bagaimanapun, sekiranya Mahkamah Rayuan mendapati hukuman yang dikenakan oleh Majistret tersebut adalah terlalu ringan, hukuman yang lebih berat wajar dikenakan ke atas Perayu/Tertuduh dengan mengambil kira kedudukan Tertuduh sebagai anggota polis. [43] Sebagai kesimpulan, Isu Pertama, Isu Ketiga dan Isu Keempat dijawab sebagai ya, manakala Isu Kedua dijawab sebagai tidak. S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg KESIMPULAN [44] Berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah ini telah menolak rayuan yang difailkan oleh Perayu/Tertuduh terhadap sabitan dan hukuman dan telah mengekalkan keseluruhan keputusan Majistret tersebut. Bertarikh : 3 Januari 2025 (DR. ARIK SANUSI BIN YEOP JOHARI) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya, Kangar Negeri Perlis S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg Peguam Bela Pihak-Pihak – Peguam Perayu: Encik Muhamad Asri Bin Abdul Hamid Tetuan Muhamad Asri & Co. Peguam Bela dan Peguam Cara No.18, 2nd Floor, Lebuh Bishop, 10200 Penang Pulau Pinang Peguam Responden: Tuan Mohd Izham bin Ali Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Perlis Aras 3, Blok B Kompleks Pentadbiran Kerajaan Negeri Perlis Persiaran Wawasan 01000 Kangar Perlis S/N hi9NJglxE2aozoh378gpg