Pendakwa Raya v Muhammad Sabri Bin Omar (JB-42JSKLB-5-08/2023)

Rayuan ini dikemukakan oleh Pihak Perayu (Pendakwa Raya) terhadap keputusan Mahkamah Sesyen Batu Pahat yang pada 6 Ogos 2023 yang telah melepaskan dan membebaskan Responden di akhir kes pembelaan bagi satu pertuduhan di bawah Seksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Selepas ini dirujuk sebagai "AKKSTKK 2017").

Setelah meneliti keseluruhan Rekod Rayuan, hujahan bertulis, hujahan balas, hujahan tambahan, serta ikatan otoriti kedua-dua pihak, Mahkamah ini kini memutuskan sama ada keputusan pelepasan tersebut wajar dikekalkan atau sebaliknya.

Responden telah dituduh melakukan amang seksual fizikal ke atas seorang kanak-kanak perempuan berumur 14 tahun 11 bulan, pada 2 Ogos 2021 kira-kira jam 12.30 tengah malam di bilik tidur mangsa, dengan cara: a) memeluk mangsa; b) mencium pipi dan mulut mangsa; c) meraba punggung mangsa; dan d) menggeselkan kemaluannya ke kemaluan mangsa, yang kesemuanya merupakan perlakuan melibatkan kontak fizikal bagi maksud seksual.

Pihak Pendakwaan memanggil empat orang saksi, termasuk mangsa (SP1) dan ibu angkat mangsa (SP2). Mahkamah Sesyen mendapati wujud kes prima facie lalu memanggil Responden membela diri.

Di akhir kes pembelaan, Hakim Mahkamah Sesyen memutuskan bahawa walaupun keterangan mangsa adalah kredibel, Pendakwaan gagal membuktikan kes melampaui keraguan munasabah kerana tiada "keterangan bebas" untuk mencondongkan kes kepada Pendakwaan, lalu Responden dilepaskan dan dibebaskan.

Mahkamah ini merumuskan isu-isu berikut: a) Sama ada Mahkamah Sesyen telah tersalah arah dari segi undang-undang dengan mensyaratkan keterangan sokongan atau "tilt evidence" dalam kes di bawah AKKSTKK 2017; b) Sama ada Mahkamah Sesyen telah tersalah menilai pembelaan Responden sebagai menimbulkan keraguan munasabah; c) Sama ada keterangan mangsa (SP1), dinilai secara keseluruhan, adalah mencukupi di sisi undang-undang untuk suatu sabitan; d) Sama ada campur tangan Mahkamah Tinggi sebagai Mahkamah yang mendengar rayuan adalah wajar; e) Jika rayuan dibenarkan, apakah perintah susulan yang sesuai, termasuk hukuman. KEDUDUKAN UNDANG-UNDANG & OTORITI

Keterangan Saksi Kanak-Kanak [6] Seksyen 18 AKKSTKK 2017 memperuntukkan sepertimana yang berikut :- Keterangan saksi kanak-kanak

Walau apa pun apa-apa yang berlawanan dalam mana-mana undang-undang bertulis yang lain, dalam mana – mana prosiding terhadap mana-mana orang yang berhubungan dengan mana-mana kesalahan di bawah Akta ini, atau mana – mana kesalahan yang dinyatakan dalam Jadual sekiranya mangsa ialah kanak-kanak, mahkamah boleh mensabitkan orang itu bagi kesalahan itu berasaskan keterangan tanpa sokongan seseorang kanak-kanak, yang diberikan dengan sumpah atau selainnya. [7] Jelas disini bahawa Mahkamah boleh mensabitkan seseorang tertuduh berdasarkan keterangan saksi kanak-kanak tanpa sokongan, walaupun terdapat apa-apa peruntukan bertentangan dalam undang-undang bertulis lain. [8] Peruntukan ini dengan jelas mengecualikan prinsip corroboration yang sebelum ini terpakai di bawah seksyen 133A Akta Keterangan 1950. [9] Mahkamah ini dalam membuat dapatan diatas merujuk dan bersetuju dengan prinsip yang dinyatakan dalam kes Mohd Khairul Azlan bin Mohd Napi Iwn Pendakwa Raya [2021] MLJU 2052 sebagaimana yang berikut :- Keterangan Kanak-kanak [29] Di bawah Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanakkanak 2017 terdapat peruntukan di bawah s. 18 yang memperihalkan bagaimana keterangan kanak-kanak perlu dipertimbangkan oleh mahkamah. "Keterangan saksi kanak-kanak

Walau apa pun apa-apa yang berlawanan dengan mana-mana undang-undang bertulis yang lain dalam apa-apa prosiding terhadap mana-mana orang yang berhubungan dengan mana-mana kesalahan di bawah akta ini atau mana-mana kesalahan di bawah jadual, jika mangsa ialah kanak-kanak mahkamah boleh mensabitkan orang itu bagi kesalahan itu berasaskan keterangan tanpa sokongan seseorang kanak-kanak yang diberikan dengan sumpah atau selainnya.” [30] Bagi memahami tujuan penggubalan s. 18 tersebut Mahkamah wajar untuk merujuk kepada Penyata Rasmi Parlimen semasa rang undang-undang Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017 dibentangkan. la adalah sejajar dengan peruntukan s. 17A Akta Tafsiran 1948 dan 1967 yang menyatakan seperti berikut: In the interpretation of a provision of an Act, a construction that would promote the purpose or object underlying the Act (whether that purpose or object is expressly stated in the Act "17A Regard to be had to the purpose of Act or not) shall be preferred to a construction that would not promote that purpose or object." [31] Keperluan untuk mahkamah merujuk kepada penyata Rasmi Parlimen dalam memahami niat penggubalan sesuatu undangundang itu telah dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Datuk Seri Anwar Ibrahim v Kerajaan Malaysia & Anor [2021] 8 CLJ 511. [66] When a statute is not very clear, it is the court's duty to find what is the intention of the Legislature or Parliament in enacting it. In Seagood Court Estate Ltd v. Asher [1949] 2 KB 481, Denning LJ said the following: Whenever a statute comes up for consideration, it must be remembered that it is not within human powers to foresee the manifold sets of facts which may arise, and, even it were, it is not possible to provide for them in terms free from ambiguity. The English language is not an instrument of mathematical precision. Our literature would be much poorer if it were. This is where the draftsmen of Acts of Parliament have often been unfairly criticised. A judge, believing himself to be fettered by the supposed rule that he must look to the language and nothing else, laments that the draftsmen have not provided for this or that, or have been guilty of some other ambiguity. It would certainly save the judges trouble if Acts of Parliament were drafted with divine prescience and perfect clarity. In the absence of it, when a defect appears a judge cannot simply fold his hands and blame the draftman. He must set to work in the constructive task of finding the intention of Parliament, and he must do this not only from the language of the statute, but also from a consideration of the social conditions which gave rise to it, and of the mischief which it was passed to remedy, and then he must supplement the written word so as to give "force and life" to the intention of the legislature. [67] So in our context, it is the duty of this court to find out what was the intention of Parliament in enacting the NSCA and not by looking merely at the words used in the said Act. Reference is also made to s. 17A of the Interpretation Acts 1948 and 1967 which reads as follows: In the interpretation of a provision of an Act, a construction that would promote the purpose or object underlying the Act (whether that purpose or object is expressly stated in the Act or not) shall be preferred to a construction that would not promote that purpose or object. (emphasis added)" [32] Semasa mengemukakan rang undang-undang tersebut pada 04.04.2017 Menteri di Jabatan Perdana Menteri Dato' Sri Azalina Dato' Othman Said telah menjelaskan tujuan peruntukan tersebut seperti berikut: "Pindaan kepada fasal 18 yang dinomborkan semula bertujuan untuk memperuntukkan yang berbeza dengan seksyen 133A, Akta Keterangan mengenai keterangan saksi kanak-kanak berhubung dengan kesalahan kesalahan di bawah undang-undang ini dan kesalahan kesalahan di bawah jadual jika mangsa ialah kanakkanak." [33] Apa yang jelas ialah peruntukan tersebut bertujuan mengatasi masalah yang dihadapi bagi kes-kes kesalahan seksual kanakkanak untuk keterangan saksi kanak-kanak diperlukan keterangan sokongan seperti yang dikehendaki di bawah s. 133A Akta Keterangan 1950. Ini bermakna keterangan SP5 di dalam kes ini boleh dijadikan sandaran untuk satu sabitan Perayu tanpa memerlukan keterangan sokongan yang lain. Semasa rang undang-undang Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017 dikemukakan buat pertama kali pada 03.04.2017 telah dinyatakan bahawa fasal 18 iaitu s. 18 ketika itu yang masih belum dipinda di peringkat jawatankuasa dan telah diterangkan mengapakah s. 18 itu dimasukkan seperti berikut: "Bahagian VI adalah terdiri daripada fasal 18 yang secara ringkasnya peruntukkan mengenai kebolehpercayaan, credibility dengan izin, saksi kanakkanak untuk memberikan kesan dalam prosiding yang melibatkan kesalahan seksual. Di bawah fasal ini, walau apa pun, apa-apa yang berlawanan dalam undang-undang bertulis dalam apa-apa prosiding terhadap mana-mana orang berhubungan dengan mana-mana kesalahan di bawah rang undang-undang ini atau kesalahan yang dinyatakan dalam jadual, jika mangsa itu adalah kanak-kanak, saksi kanak-kanak dianggap mempunyai kewibawaan untuk memberikan keterangan melainkan jika mahkamah berpandangan sebaliknya. Buat masa sekarang seksyen 118, Akta Keterangan 1950 dan seksyen 8, Akta Sumpah dan Ikrar 1949 menyatakan kanak-kanak bukanlah saksi yang kompeten untuk memberikan keterangan. Asas bagi cadangan peruntukan ini adalah berdasarkan bahawa kanak-kanak mempunyai keupayaan untuk memberi keterangan yang tepat mengenai sesuatu fakta sekiranya kaedah yang digunakan untuk mengemukakan soalan pada saksi kanak-kanak tersebut adalah bersesuaian dengan pemikiran kanak-kanak tersebut. Selain itu, kebanyakan kes yang melibatkan jenayah seksual kanakkanak tidak berjaya disabitkan. Ini kerana terdapat keperluan agar keterangan kanak-kanak perlu disokong. Kerajaan berpandangan bahawa nilai keterangan kanak-kanak perlu diiktiraf sewajarnya. Menurut Article 12 Convention mengenai hak kanak-kanak. Satu, States party shall assure to the child who is capable of forming his or her own views, the right to express those views freely on all matters affecting the child, the views of the child being given due weight in accordance with the age and maturity of the child. For this purpose the child shall in particular be provided the opportunity to be heard in any judicial and administrative proceedings affecting the child either directly or through a representative or an appropriate body in a manner consistent with procedure rules of national law Menurut perenggan 18 UN Guidelines on Justice in Matters involving Child Victims of Crime. "Every child should be treated as a capable witness". Selain itu terdapat beberapa perundangan di luar negara yang telah mengiktirafkan saksi kanakkan sebagai saksi kompeten dan boleh memberi keterangan sebagaimana seorang dewasa. Antara peruntukan luar negara adalah Youth Justice and Criminal Evidence Act United Kingdom, Evidence Act New Zealand, Evidence Act Queensland, dengan izin. Satu pindaan di peringkat Jawatankuasa juga dicadangkan untuk menggantikan perkataan kebolehpercayaan dengan perkataan keupayaan yang akan memberikan satu takrifan yang lebih jelas." [34] Adalah jelas daripada penelitian Penyata Rasmi Parlimen tersebut menunjukkan bahawa s. 18 ini adalah bertujuan untuk mahkamah menggunakan keterangan saksi kanak-kanak untuk mensabitkan satu pertuduhan di bawah Akta Kesalahan-kesalahan Seksual Terhadap Kanak-kanak 2017 tanpa perlu kepada keterangan sokongan. la adalah bagi menutup kebimbangan berkenaan dengan keterangan saksi kanak-kanak seperti yang pernah dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes Loo Chuan Hua v PP (1971) 2 MLJ 167 di mana YAA Hakim Azmi Ketua Hakim Negara menyatakan berkenaan dengan keterangan kanak-kanak seperti berikut: "Our Evidence Ordinance does not exclude it But prudence requires that it should be corroborated. Hence it is called a rule of prudence which merely means that the evidence is not to be given weight unless it is corroborated in material particulars The rule is based on human experience that a child, unlike an adult, sometimes finds it difficult to distinguish between realities and fantasies. That is, perhaps, one reason, if not the only, reason, for the rule." [35] Begitu juga di dalam kes Chao Chong & Ors & Public Prosecutor (1960) 26 MLJ 238 di mana YAA Hakim Thomson, Ketua Hakim Negara pada masa itu menyatakan seperti berikut: "One reason why children's evidence is regarded with suspicion is that there is always the danger that a child may not fully understand the effect of taking an oath. In this country where evidence is taken on affirmation that consideration loses much of its force. Another reason, however, which in this country possesses undiminished force is that it is a matter of common knowledge that children at times find it difficult to distinguish between reality and fantasy. They find it difficult after a lapse of time to distinguish between the results of observation and the results of imagination. Another reason, however, which in this country possesses undiminished force is that it is a matter of common knowledge that children at times find it difficult to distinguish between reality and fantasy. They find it difficult after a lapse of time to distinguish between the results of observation and the results of imagination." [36] Namun demikian s. 18 tersebut telah membebaskan keterangan kanak-kanak yang menjadi saksi bagi kesalahan di bawah Akta ini daripada terikat dengan keperluan Akta Keterangan 1950 iaitu s. 133A Akta Keterangan 1950. Hakikat s. 133A Akta Keterangan 1950 dan pemakaiannya telah dinyatakan oleh Mahkamah Persekutuan dalam kes Mohd Naki Mohd Yusuf v PP [2014] 7 CLJ 441 seperti berikut: [50] The direct evidence that the appellant was the person who hit the deceased with an iron rod came from a child witness (SP16) who had given evidence on oath and whose evidence was not corroborated. The manner a child witness may choose to give his/her evidence is provided by the Evidence of Child Witness Act 2007. Section 133A of the Evidence Act 1950 provides for the weight to be given to the evidence of a child witness and the proviso to this s. 133A expressly provides that an accused is not liable to be convicted unless the evidence is corroborated by some other material evidence thereof implicating him. We observe that the trial judge who heard the evidence of child witness SP16, as well as the trial judge who heard the evidence of child witness SP17, had not conducted a preliminary inquiry as to their comprehension of the duty of speaking the truth and the nature of an oath or affirmation." [10] Daripada prinsip yang dinyatakan di atas, jelas bahawa tujuan penggubalan seksyen 18 Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 adalah untuk membolehkan mahkamah mensabitkan seseorang tertuduh berdasarkan keterangan mangsa atau saksi kanak-kanak semata-mata, tanpa memerlukan keterangan sokongan, sekiranya mahkamah berpuas hati bahawa keterangan tersebut adalah boleh dipercayai. Peruntukan ini digubal bagi mengatasi keperluan di bawah seksyen 133A Akta Keterangan 1950 yang sebelum ini mensyaratkan keterangan kanak-kanak disokong oleh keterangan material yang lain. [11] Walau bagaimanapun, ini tidak bermakna mahkamah perlu menerima keterangan kanak-kanak secara membuta tuli. Mahkamah masih bertanggungjawab menilai kredibiliti, kebolehpercayaan dan keseluruhan keterangan berdasarkan fakta serta keadaan setiap kes sebelum membuat dapatan sama ada pihak pendakwaan telah membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah.

(ii) Bilangan Saksi [12] Seksyen 134 Akta Keterangan 1950 memperuntukkan bahawa tiada bilangan tertentu saksi diperlukan bagi membuktikan sesuatu fakta. Prinsipnya ialah kualiti keterangan dan bukan kuantiti keterangan. Rujuk: Md Zainuddin bin Raujan v Public Prosecutor [2013] 4 MLJ 596 dan Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85.

(iii) Bare Denial & Keraguan Munasabah [13] Adalah prinsip mantap bahawa penafian kosong (bare denial) yang tidak disokong bukti tidak boleh menimbulkan keraguan munasabah. Rujuk: Public Prosecutor v Ling Tee Huah [1982] 2 MLJ 324 dan Parlan Dadeh v PP [2009] 1 CLJ 717.

(iv) Campur Tangan Mahkamah Tinggi selaku Mahkamah yang Mendengar Rayuan [14] Walaupun Mahkamah yang mendengar rayuan lazimnya berhati-hati mencampur tangan dapatan fakta, campur tangan dibenarkan jika terdapat: a) salah arah undang-undang; b) kegagalan mengambil kira keterangan material; atau c) dapatan yang jelas bercanggah dengan berat keterangan. Rujuk: Public Prosecutor v Hoo Chee Keong [1997] 2 CLJ Supp 357 dan Paramsivan v PP [1948-49] MLJ Supp 152. HUJAHAN PIHAK-PIHAK Pihak Perayu [15] Pihak Perayu berhujah bahawa Hakim Mahkamah Sesyen telah: a) mengabaikan Seksyen 18 AKKSTKK 2017; b) meletakkan beban keterangan sokongan yang tidak lagi diperlukan; c) menerima pembelaan bare denial sebagai keraguan munasabah; dan d) bertindak tidak konsisten apabila menerima mangsa sebagai kredibel tetapi menolak kes Pendakwaan. Pihak Responden [16] Pihak Responden berhujah bahawa Mahkamah Tinggi yang mendengar rayuan perlu berhati-hati mencampur tangan dapatan fakta Hakim bicara yang mempunyai kelebihan audio - visual, dan bahawa keterangan mangsa perlu dinilai dengan berhati-hati. ANALISA KETERANGAN

Keterangan Mangsa (SP1) [14] Mahkamah ini mendapati: a) keterangan SP1 adalah terperinci, b) konsisten dan tidak goyah; c) mangsa tidak terperangkap dalam percanggahan material; d) pendedahan kepada SP2 dibuat sejurus selepas kejadian. [15] Malahan, Hakim Mahkamah Sesyen sendiri mendapatkan keterangan mangsa adalah kredibel.

(ii) Corroboration by Conduct [17] Mahkamah ini mendapati bahawa perlakuan mangsa sejurus selepas kejadian, seperti menangis, mengalami trauma dan membuat pendedahan segera kepada pihak lain, merupakan corroboration by conduct. Perlakuan sedemikian boleh dijadikan keterangan yang menguatkan atau sekurang-kurangnya konsisten dengan dakwaan mangsa bahawa kejadian tersebut benar-benar berlaku. Prinsip ini telah diiktiraf oleh Mahkamah dalam kes Zulkifli bin Ismail v PP [1994] 4 CLJ 450 yang menyatakan sebagaimana yang berikut :- Additional corroboration of the rape was found from evidence of the presence of seminal stains on SP1's clothes. As for the conduct of the complainant immediately after the rape it is, as described earlier, corroborative of, and at the very least, consistent with the allegation of rape. [18] Oleh itu, walaupun perlakuan mangsa selepas kejadian bukan merupakan keterangan langsung mengenai perlakuan tertuduh, Mahkamah ini mengambil kira bahawa reaksi mangsa sejurus selepas kejadian adalah selaras dengan dakwaannya dan memberikan sokongan terhadap keterangannya.

(iii) Keterangan Pembelaan [19] Pembelaan Responden adalah penafian semata-mata disertai spekulasi mengenai motif dan faktor fizikal, tanpa bukti sokongan. Cadangan kepada saksi tidak boleh dianggap sebagai keterangan. [20] Mahkamah ini bersetuju bahawa pembelaan tersebut tidak menimbulkan keraguan munasabah. ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH [21] Mahkamah ini mendapati Mahkamah Sesyen telah tersalah arah undang-undang dengan :a) mengenepikan Seksyen 18 AKKSTKK 2017; b) mensyaratkan keterangan sokongan secara tersirat; c) memberi berat kepada pembelaan bare denial; dan d) gagal menilai keterangan mangsa secara menyeluruh. [22] Kesemua elemen kesalahan di bawah Seksyen 14(a) AKKSTKK 2017 telah dibuktikan melampaui keraguan munasabah. DAPATAN DAN KEPUTUSAN MAHKAMAH [23] Rayuan oleh Pihak Perayu dibenarkan. [24] Perintah pelepasan dan pembebasan oleh Mahkamah Sesyen Batu Pahat diketepikan. [25] Responden dengan ini didapati bersalah dan disabitkan atas kesalahan di bawah Seksyen 14(a) AKKSTKK 2017. RAYUAN TERTUDUH [26] Mahkamah ini telah mempertimbangkan rayuan mitigasi oleh Responden. Secara umumnya, Responden berumur hampir 70 tahun, telah berkahwin dan mempunyai enam orang anak. Isteri Responden tidak bekerja, dan keluarga bergantung kepada wang pencen Responden sebagai sumber pendapatan. Responden telah menjalani hukuman penjara selama lapan (8) hari, yang telah memberi pengajaran serta keinsafan kepada beliau. Dari sudut kesihatan, Responden menghidap penyakit hati dan prostat serta masih menjalani rawatan berkala di hospital. Dokumen perubatan berkaitan telah dikemukakan kepada Mahkamah. Keadaan kesihatan Responden juga didapati semakin merosot dari hari ke hari. Sehubungan itu, Responden dengan rendah diri memohon agar Mahkamah menjatuhkan hukuman yang paling ringan dan wajar menurut budi bicara Mahkamah. HUJAHAN PEMBERATAN PENDAKWAAN [27] Mahkamah ini juga turut mempertimbangkan hujahan pemberatan oleh pihak pendakwaan. Secara asasnya, pihak pendakwaan memohon agar Mahkamah menjatuhkan hukuman yang berat dan setimpal dengan kesalahan yang dilakukan, memandangkan kesalahan tersebut adalah serius serta melibatkan kepentingan awam. Pendakwaan turut berhujah bahawa hukuman yang dijatuhkan hendaklah memberi pengajaran kepada Responden dan berfungsi sebagai pencegahan kepada masyarakat umum. Pendakwaan juga menegaskan bahawa sebagai seorang anak angkat, Responden sepatutnya menjaga kebajikan dan menghargai individu yang telah memelihara serta membesarkannya, bukannya melakukan perbuatan yang bertentangan dengan nilai kemanusiaan. HUKUMAN [28] Setelah menimbang faktor mitigasi dan agravasi, Mahkamah menjatuhkan hukuman: - Pemenjaraan selama 7 tahun, bermula dari tarikh sabitan iaitu pada 12 Mei 2026; - Kaunseling pemulihan sepanjang tempoh tahanan sebagaimana yang diperuntukkan di bawah Seksyen 26 AKSTKK 2017; dan - Perintah Pengawasan Polis selama 2 tahun selepas tamat tempoh pemenjaraan sebagaimana yang diperuntukkan di bawah Seksyen 27 AKSTKK 2017. ALASAN MAHKAMAH MENJATUHKAN HUKUMAN SEDEMIKIAN [29] Dalam menimbang hukuman, Mahkamah mengambil kira: a) faktor-faktor peringanan yang memihak kepada Responden; b) umur dan kedudukan mangsa; c) tiada persetubuhan tetapi perlakuan fizikal serius; d) kepentingan awam dan pencegahan am (general deterrence). [30] Mahkamah ini juga dalam pada masa yang sama telah merujuk kepada kes Azman Bin Arifin Lwn Pendakwa Raya [2023] MLJU 2799 di mana Mahkamah Rayuan telah secara hematnya menyenaraikan trend-trend hukuman bagi kesalahan-kesalahan seksual di bawah AKKSTKK 2017 sebagaimana yang berikut :- [39] Bagi melihat kepada trend hukuman, rujukan dibuat kepada beberapa nas undang-undang yang berkaitan kesalahan di bawah seksyen 14 Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017. Di antaranya adalah seperti berikut: [40] Di dalam kes Md Jahangir v. Pendakwa Raya [2020] 1 LNS 115, Mohd Nazlan Mohd Ghazali H (beliau pada ketika itu) memutuskan seperti berikut: [54] My own research shows that the punishment recorded in recent cases for Section 14 offences include Mohamad Izzaini bin Zainudin v. Public Prosecutor [2019] 7 MLJ 366 where the sentence was a jail term of 7 years and one stroke of whipping for each of the three charges, Helerryak Bungkok v. Public Prosecutor [2019] 1 LNS 315; [2019] 10 MLJ 308 where the imprisonment was for 10 years, accompanied with two strokes of whipping for each of the two charges under Section 14 (d); and Razali bin Silah v. Public Prosecutor [2019] 1 LNS 1508; [2019] 12 MLJ 205, where a jail term of 4 years and one stroke of whipping was ordered by the Court. In my judgment, the sentence meted out against the appellant - of 6 years' imprisonment from the date of arrest and two strokes of whipping is in consonance with a careful attempt to strike a balanced determination of the most proportionate, fair and appropriate punishment for the appellant for having pleaded guilty to the commission of the offence under Section 14(a) of the Sexual Offences against Children Act 2017." [41] Di dalam kes Azman Mahedin v. PP [2020] 1 LNS 1673, Dr Hj Alwi Hj Abdul Wahab H memutuskan seperti berikut: [26] The relevant case law for consideration is the case of Public Prosecutor v. Mad Salleh Naif [2019] 5 LNS 16 where the accused in that case was charged under the same section of Act 792 as in the instant appeal. In that case, the accused pleaded guilty for the offence of touching, kissing and licking the victim's private part and was sentenced to 5 years imprisonment with 2 strokes of whipping. [27] In the instant appeal, the appellant was sentenced to 8 years which in my view is too high the price to pay for a mild offence of merely touching the victim's buttock momentarily. In the circumstances, I am minded to reduce the sentence of 8 years imposed by the learned SCJ to 6 years. The Court's view on the seriousness of this type of offence is not diminished as the whipping sentence imposed by the learned SCJ is affirmed although the learned counsel for the appellant urged this Court to set aside the whipping sentence as there was no injury or threat caused to the victim. The 6 years imprisonment term, in my view, is sufficient and commensurate as punishment to the appellant for what he had done to his niece despite there was no violent act and/or threat involved. [28] The conviction by the learned SCJ is affirmed but the sentence of imprisonment is reduced from 8 years to 6 years. The whipping sentence of 2 strokes as imposed by the learned SCJ is maintained and affirmed. " [42] Di dalam kes Fadzil Sulaiman v. PP [2020] 1 LNS 1551, Zulkifli Bakar H memutuskan seperti berikut: "Hukuman penjara 8 tahun bagi kes BA-42JSKH(A)-211/2018 dikurangkan kepada 4 tahun penjara bagi kesalahan di bawah Seksyen 14(a) Akta Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak bagi kedua-dua pertuduhan. Namun hukuman 2 tahun penjara tambahan di bawah Seksyen 16 Akta yang sama serta 2 sebatan dikekalkan bagi kedua-dua pertuduhan dan diperintahkan untuk dijalankan serentak; Hukuman penjara 6 tahun bagi kes BA-42JSKH(A)-4-11/2018 dikurangkan kepada 4 tahun penjara bagi kesalahan di bawah Seksyen 14(a) Akta Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak bagi kedua-dua pertuduhan. Namun hukuman 2 tahun penjara tambahan di bawah Seksyen 16 Akta yang sama serta 2 sebatan dikekalkan." [45] Di dalam kes Suresh Karpaya v. PR [2022] 1 LNS 193, Abu Bakar Katar H memutuskan seperti berikut: [2] Perayu tidak mengaku bersalah atas pertuduhan dan telah diwakili peguamnya iaitu Tetuan Amarpreet Singh & Co. Perbicaraan penuh telah dijalankan di hadapan Tuan Hakim, Mahkamah Sesyen, Johor Bahru, Johor [Tuan HMS itu]. Di akhir perbicaraan Tuan HMS itu memutuskan Perayu bersalah dan disabitkan atas pertuduhan s. 14(a) Akta Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 [Akta itu]. Tuan HMS itu telah menjatuhi hukuman penjara 6 tahun mulai tarikh sabitan (21.10.2021) dan 2 sebatan rotan. [3] Perayu yang terkilan dengan keputusan Tuan HMS itu telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Tinggi, Johor Bahru atas sabitan dan hukuman [Rekod Rayuan] [RR] [JILID 1] (muka surat (2)-(4)). Mahkamah ini telah mendengar rayuan Perayu, di akhir pendengaran Mahkamah ini menolak rayuan Perayu atas sabitan dan hukuman yang dijatuhi oleh Tuan HMS itu disahkan." [46] Di dalam kes Ruslan bin Bacika v. Pendakwa Raya (Rayuan Jenayah No: W-09 (H)-27-02/2020) Mahkamah Rayuan melalui perintah yang disampaikan oleh Kamaludin bin Md Said HMR pada 12/5/2023 telah mengekalkan keputusan Mahkamah Tinggi Kuala Lumpur yang mengenakan hukuman pemenjaraan 10 tahun dan 2 sebatan bagi dua pertuduhan berasingan terhadap perayu di bawah seksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 kerana melakukan amang seksual fizikal dengan memasukkan jari dalam kemaluan mangsa yang berusia 12 tahun 11 bulan. Hukuman pemenjaraan berjalan serentak. Perayu adalah bapa angkat mangsa. Perayu mengaku salah. [47] Di dalam kes Mohd Sukri Bin Hassan v. Pendakwa Raya (Rayuan Jenayah No: A-09-268-07/2022) Mahkamah Rayuan melalui perintah yang disampaikan oleh Hadhariah binti Syed Ismail HMR pada 23/8/2023 telah mengekalkan keputusan Mahkamah Tinggi Ipoh yang mengenakan hukuman pemenjaraan 10 tahun dari tarikh jatuh hukum dan 2 sebatan di bawah seksyen 14(a) Akta Kesalahan-Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak 2017 (Akta 792) dan pemenjaraan selama 3 tahun dan 4 kali sebatan di bawah seksyen 16(1) Akta yang sama. Hukuman tambahan dibawah seksyen 26(1) dan seksyen 27(1) Akta 792 juga dikenakan terhadap beliau. Perayu merupakan bapa kandung mangsa. Mangsa berumur 13 tahun 4 bulan. Perbicaraan penuh dijalankan. [31] Setelah mempertimbangkan keseluruhan keterangan, fakta kes semasa dan trend-trend hukuman yang ditetapkan, Mahkamah ini berpendapat bahawa hukuman 7 tahun penjara bermula dari tarikh sabitan iaitu 12 Mei adalah munasabah dan memadai. [32] Mahkamah ini juga memerintahkan untuk Responden menjalani kaunseling pemulihan dalam tempoh penahanan Responden sebagaimana Seksyen 26 AKSTKK 2017 dan juga diletakkan di bawah pengawasan polis bagi tempoh selama 2 tahun sebaik selepas habis tempoh hukuman yang dijatuhkan terhadapnya mengikut peruntukan di bawah Seksyen 27 AKSTKK 2017. PENUTUP [33] Kesalahan seksual terhadap kanak-kanak adalah jenayah serius. Undang-undang moden menuntut Mahkamah memberi berat sewajarnya kepada suara mangsa. Keadilan bukan sahaja kepada tertuduh, tetapi juga kepada mangsa dan masyarakat. Oleh itu, Rayuan pihak pendakwaan adalah dibenarkan. BERTARIKH PADA 12 MEI 2026 YA DATUK ZAMRI BIN BAKAR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI (1) MUAR Bagi Pihak Perayu PEJABAT PENASIHAT UNDANG-UNDANG NEGERI JOHOR Bagi Pihak Responden TETUAN AZALI & CO.