Pendakwa Raya v Noorhisham Saifful Bin Mohd Shafie (WA-42H-108-10/2017)

Ini adalah rayuan oleh Pendakwa Raya terhadap hukuman yang diperintahkan oleh Hakim Mahkamah Sesyen Kuala Lumpur yang bijaksana (‘HMS’) pada 13.10.2017 ke atas Responden iaitu selama 8 tahun penjara dari tarikh jatuh hukum dan 2 sebatan untuk pertuduhan pertama di bawah seksyen 395 Kanun Keseksaan (‘KK’) dan 3 tahun penjara dari tarikh jatuh hukum bagi pertuduhan kedua di bawah seksyen 324 KK.

Rayuan ini telah didengar pada 17.7.2018 bersama Rayuan No. WA- 42S-123-10/2017 oleh Responden yang tidak berpuas hati dengan keseluruhan keputusan HMS berhubung sabitan dan hukuman ke atas Responden.

Setelah nas undang-undang tambahan dan rekod kesalahan lampau Responden yang diarahkan semasa pendengaran rayuan untuk dikemukakan oleh Timbalan Pendakwa Raya yang terpelajar (‘TPR’) diterima, pada 13.8.2018 Mahkamah ini telah membenarkan rayuan Perayu dan perintah HMS supaya kedua-dua hukuman penjara 3 berjalan serentak adalah diketepikan dan digantikan dengan perintah supaya hukuman penjara berjalan secara berturut-turut (consecutive). Rayuan Responden terhadap sabitan dan hukuman pula telah ditolak.

Responden kini mengemukakan rayuan bagi pihak dirinya sendiri terhadap hukuman yang telah dijatuhkan oleh Mahkamah ini agar dapat diringankan.

Responden telah dituduh di Mahkamah Sesyen pada 9.12.2016 untuk dua pertuduhan di bawah seksyen-seksyen 395 dan 324 KK yang mana pada tarikh perbicaraan 30.3.2017, pihak pendakwaan telah mengemukakan pertuduhan pindaan seperti yang berikut: “PERTUDUHAN PINDAAN PERTAMA Bahawa kamu pada 1/12/2016 jam lebih kurang 7.15 petang di hadapan rumah no. 28, Jalan 14/42, Taman Sejahtera, di dalam daerah Sentul, Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, bersesama seorang lagi yang masih bebas 4 telah melakukan rompak berkumpul ke atas sebuah beg tangan milik Kee Siok Kuen (No. K/P: 790826-14-5150), dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 395 Kanun Keseksaan.” dan “PERTUDUHAN PINDAAN KEDUA Bahawa kamu pada 1/12/2016 jam lebih kurang 7.15 petang di Jalan 14/42, Taman Sejahtera di dalam daerah Sentul, Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, bersesama seorang lagi yang masih bebas dengan sengaja telah menyebabkan kecederaan ke atas Ravinder Kumar (No. Passport: G7742445) dengan menggunakan suatu alat, yang jika digunakan sebagai senjata untuk melakukan kesalahan yang mungkin menyebabkan kematian iaitu cota dan batang besi, dan dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 324 Kanun Keseksaan dan dibaca bersama seksyen 34 Kanun yang sama.”. 5

Pihak pendakwaan telah memanggil 10 orang saksi untuk memberikan keterangan di mahkamah. [7]

pengecaman suspek, perbezaan nama taman tempat kejadian, cara barang kes dijumpai termasuk isu yang berkaitan dengan beg tangan Gucci ekshibit P2, pemilik kereta Mazda CX5 10 nombor pendaftaran BNV 5633 dan gambar-gambar kenderaan dan tempat kejadian – kesemuanya telah diberikan pertimbangan yang sewajarnya oleh HMS berdasarkan Alasan Penghakiman beliau (muka surat 17 – 37 Rekod Rayuan Jilid 1). Dalam hal ini, saya berpandangan HMS tidak terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang dalam dapatan dan kesimpulan beliau berkenaan setiap isu tersebut;

ketiadaan kawad cam – TPR telah mengemukakan kes Arumugam Muthusamy v PP [1998] 3 CLJ 597 yang telah memutuskan bahawa dock identification is undesirable, and it will be a good practice to hold an identification parade. But to hold that an identification parade must, in all circumstances, be conducted in order to sustain a conviction will be too stringent. Seterusnya Mahkamah Persekutuan telah memutuskan bahawa whether dock identification in court after a long lapse of time without holding an identification parade can be a sufficient basis for a conviction depends on the particular facts and circumstances of each case. Perenggan 10 Alasan Penghakiman HMS menyatakan bahawa ketiadaan proses kawad cam tidak memudaratkan proses pengecaman tertuduh sebagai orang yang terlibat dalam kejadian ini. Mahkamah ini 11 telah menimbangkan cumulative effect keterangan pihak pendakwaan dan pembelaan secara keseluruhannya dan mendapati tiada asas untuk membuat kesimpulan bahawa sabitan dalam kes ini adalah unsatisfactory or unsafe;

jiran kepada SP1, Ah Hong, yang menurut SP10 telah nampak kejadian yang menimpa SP1 tetapi tidak dipanggil memberikan keterangan di mahkamah – perkara ini tidak menggugat kes pendakwaan yang telah berjaya dibuktikan tanpa keraguan yang munasabah berdasarkan penilaian secara keseluruhannya ke atas keterangan 10 orang saksi pendakwaan yang telah memberikan keterangan;

siasatan SP10 yang longgar – sungguhpun terdapat aspek penyiasatan yang kurang sempurna, umpamanya mengenai padlock motorsikal [gambar D20 (A-B)] yang tidak disebutkan dalam Senarai Pemeriksaan/ Bongkaran (ekshibit P11) dan dokumen Penyerahan OYDS Dan Barang Kes (ekshibit P13), namun demikian ianya tidak menjejaskan pembuktian intipati kedua-dua pertuduhan oleh pihak pendakwaan; dan 12

percanggahan dalam keterangan saksi-saksi pendakwaan – sebagaimana dalam kes Palaniappan a/l Porappa Gowndan v PR [2007] 3 MLJ 550 yang dikemukakan oleh TPR, dan juga semasa sesuatu perbicaraan secara amnya, percanggahan dalam keterangan saksi-saksi akan berlaku. Namun persoalannya ialah sama ada percanggahan tersebut adalah material sehingga menjejaskan kredibiliti seseorang saksi dan mencacatkan kes pendakwaan. Dalam kes ini, percanggahan dalam keterangan tidak sampai ke tahap yang menimbulkan satu keraguan munasabah terhadap kes pihak pendakwaan. [18] Keterangan tiga orang saksi pembelaan juga telah dikupas dan dianalisa oleh HMS dengan kesimpulan bahawa pihak pembelaan gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Mahkamah ini bersetuju dengan kesimpulan HMS tersebut. [19] Pada pandangan saya, HMS tidak terkhilaf dari segi undang-undang and fakta apabila beliau membuat keputusan mendapati Responden bersalah dan disabitkan dengan kesalahan di bawah kedua-dua seksyen 395 dan 324 KK. Fakta dalam kes ini, sebagaimana yang telah dibuktikan melalui keterangan saksi-saksi pendakwaan, jelas 13 menunjukkan bahawa ini merupakan satu kejadian di mana Responden was caught red handed sejurus selepas dia merompak mangsa SP1 di hadapan rumah mangsa dan berjaya ditangkap oleh SP2, seorang pengawal keselamatan yang seharusnya dipuji dan dicontohi atas keberaniannya melaksanakan tugas yang diamanahkan dengan penuh tanggungjawab, serta dibantu oleh pengawal keselamatan dan orang awam yang lain. RAYUAN OLEH PIHAK PERAYU DAN RESPONDEN (NO. WA-42S-123- 10/2017) TERHADAP HUKUMAN [20] Petisyen Perayu yang bertarikh 3.1.2018 (muka surat 13 – 15 Rekod Rayuan Jilid 1) menyatakan alasan-alasan bagi rayuan terhadap hukuman adalah disebabkan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memberikan hukuman penjara secara serentak tanpa mengambil kira faktor-faktor yang berikut:

terdapat mangsa yang berbeza untuk setiap pertuduhan yang mana tujuan dan niat bagi setiap pertuduhan turut berbeza; 14

pertuduhan yang serius yang mengkehendaki hukuman yang bersifat pencegahan kepada Responden dan orang lain demi kepentingan awam; dan

rekod kesalahan lampau Responden. Oleh yang demikian, hukuman yang dikenakan ke atas Responden dikatakan adalah manifestly inadequate. [21] Bagi pihak Responden pula, Petisyen Rayuan menyatakan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila menjatuhkan hukuman yang terlalu tinggi terhadap Responden tanpa mengambil kira faktor-faktor mitigasi dan latar belakang Responden. HMS juga dikatakan telah gagal untuk mengimbangkan (balance) antara kepentingan awam dan kepentingan Responden dengan sewajarnya. Analisa & dapatan mahkamah [22] Berdasarkan perenggan 21 hingga 23 dalam Alasan Penghakiman HMS, beliau telah memberikan penekanan kepada faktor-faktor yang berikut apabila membuat keputusan mengenai hukuman: 15

kesalahan rompakan yang disertai dengan kecederaan bersenjata yang dilakukan oleh Responden merupakan kesalahan yang lazim yang berlaku di negara ini dan justeru itu, hukuman yang berbentuk pencegahan kepada Responden, supaya dapat menginsafkannya, dan kepada orang lain, sebagai peringatan dan amaran untuk menjauhkan diri daripada apa jua kesalahan jenayah, adalah perlu. Kes-kes Cheong Ah Cheow lwn. PP [1985] 2 MLJ 25 dan PP lwn. Tan Eng Hock [1970] 2 MLJ 15 telah dirujuk oleh HMS dalam penghakimannya; dan

kedua-dua pertuduhan dalam kes ini melibatkan kerugian harta benda dan menyebabkan kesan trauma dan kecederaan ke atas mangsa. [23] Alasan Penghakiman HMS tidak menyentuh mengenai rayuan Responden, yang seperti kebiasaannya, melibatkan faktor-faktor peribadi seperti umur Responden yang muda, 25 tahun, pada masa itu; beristerikan seorang suri rumahtangga; mempunyai dua orang anak tiri berusia 9 dan 15 tahun; dan Responden sebagai pencari 16 nafkah tunggal untuk keluarganya dengan bekerja sebagai despatch di sebuah bengkel dengan pendapatan RM1,300.00 sebulan. [24] Dalam rayuan Responden, dia dikatakan tidak mempunyai sabitan lampau. Walau bagaimanapun, semasa penghujahan oleh TPR, Responden dikatakan telah didapati bersalah dan disabitkan dengan pertuduhan mencuri motorsikal pada tahun 2014 (rujuk Nota Keterangan di muka surat 80 Rekod Rayuan Jilid 2). Memandangkan saya tidak menjumpai sebarang dokumen yang menunjukkan rekod kesalahan lampau Responden dalam Rekod Rayuan, dan TPR Encik Azeezi Nordin juga mendapati tiada rekod tersebut dalam Kertas Siasatan semasa perbicaraan rayuan ini, maka saya telah meminta rekod ini dikemukakan kemudiannya kepada mahkamah. Rekod tersebut diterima oleh Mahkamah ini pada 8.8.2018 dan didapati Responden hanya mempunyai satu sabitan lampau pada 30.7.2013 untuk kesalahan memiliki barang tanpa dapat memberikan keterangan yang memuaskan di bawah subseksyen 29(1) Akta Kesalahan Kecil 1955 [Akta 336] yang mana Responden telah didenda RM400.00 kalau tidak bayar 30 hari penjara. [25] TPR dalam penghujahannya di hadapan HMS telah memohon agar hukuman dijalankan secara berasingan kerana niat Responden 17 dalam melakukan perbuatan seperti dalam pertuduhan pindaan pertama adalah untuk mendapatkan harta benda manakala niat berhubung dengan kesalahan pertuduhan pindaan kedua adalah untuk melepaskan diri daripada ditangkap. Namun demikian, HMS memutuskan agar hukuman penjara selama 8 tahun untuk kesalahan di bawah seksyen 395 KK dan penjara selama 3 tahun untuk kesalahan di bawah seksyen 324 KK dijalankan secara serentak tanpa memberikan apa-apa alasan dalam penghakiman bertulisnya. [26] Hukuman yang diperuntukkan di bawah seksyen 395 KK adalah penjara untuk tempoh yang boleh sampai 20 tahun dan boleh juga dikenakan sebatan. Bagi sabitan di bawah seksyen 324 KK pula, tempoh pemenjaraan boleh sampai 10 tahun atau dikenakan denda atau sebatan atau mana-mana dua daripada hukuman tersebut. Peruntukan-peruntukan statutori tersebut dengan sendirinya jelas menunjukkan betapa kesalahan rompak berkumpul dan menyebabkan kecederaaan dengan alat yang digunakan sebagai senjata untuk melakukan kesalahan yang mungkin menyebabkan kematian kepada seseorang adalah dipandang serius oleh badan perundangan. Tempoh penjara maksimum yang boleh dikenakan selama 20 tahun dan 10 tahun di bawah seksyen-seksyen 395 dan 18 324 KK, masing-masingnya adalah indicators bahawa kesalahan-kesalahan ini bukanlah boleh dipandang ringan oleh mahkamah. [27] Dalam menimbangkan kedua-dua rayuan oleh Perayu dan Responden terhadap hukuman, saya perlu memberikan perhatian kepada prinsip undang-undang yang mantap bahawa mahkamah yang mendengar rayuan tidak seharusnya campur tangan dengan hukuman yang dikenakan oleh hakim perbicaraan melainkan hukuman tersebut ternyata amat tidak memadai atau keterlaluan, atau tidak sah atau bukanlah suatu hukuman yang wajar dengan mengambil kira semua fakta yang telah dibuktikan, atau hakim jelas tersalah dalam mengaplikasikan prinsip yang betul dalam penilaian hukuman (kes-kes Bhandulananda Jayatilake v. PP [1981] 1 LNS 139; Dato’ Seri Anwar Ibrahim v. PP [2002] 3 CLJ 457 dan PP lwn. Ramakrishnan Subramaniam & Ors [2012] 9 CJ 443 dirujuk). Sebagaimana yang dinyatakan oleh Hakim Lim Chong Fong dalam kes Azahar Ahmad v Public Prosecutor [2018] 1 LNS 718: “[40] The general principle on sentencing is laid down by Abdul Hamid CJ (Malaya)(later LP) as follows in the Supreme Court case of Public Prosecutor v. Mohamed Nor & Ors [1985] 2 MLJ 200: 19 “In this regard we would observe that it is the established principle that an appellate court should be slow to interfere or disturb with a sentence passed by the court below unless it is manifestly wrong in the sense of being illegal or of being unsuitable to the proved facts and circumstances. And the mere fact that another court might pass a different sentence provides no reason for the appellate court to interfere if the court below applies the correct principles in the assessment of the sentence.”. [28] Bagi maksud rayuan ini, TPR telah mengemukakan trend penghukuman bagi kes-kes di bawah seksyen 395 KK yang mana adalah bersamaan dengan kes-kes yang dinyatakan dalam jadual yang diperturunkan di perenggan 13 penghakiman Pesuruhjaya Kehakiman Hassan Abdul Ghani dalam kes Pendakwa Raya v Muhammad Norazrin Abu Bakar [2017] 1 LNS 495 iaitu seperti yang berikut: 20 PP v Cheong Kerh Chi & Anor [2011] 1 LNS 560 18 tahun penjara dan 6 sebatan (Mahkamah Rayuan). Muhammad Hanafi Abdullah v PP [2013] 1 LNS 1369 7 tahun penjara dan 2 sebatan. Mahkamah Tinggi (‘MT’) mengekalkan keputusan HMS. PP v Alam Shah Hj. Mohamad [2014] 5 CLJ 255 Hukuman HMS 13 tahun penjara dan dua sebatan. Berikutan rayuan, MT memerintahkan hukuman penjara 16 tahun 5 sebatan. Mohd Ridwan Mohd Yusof v PP: Rayuan Jenayah No. A-09-04/2014 (pertuduhan seksyen 392 KK) Hukuman HMS – 3 tahun penjara dari tarikh tangkap. Berikutan rayuan, MT memerintahkan hukuman 10 tahun penjara dari tarikh tangkap dan 5 sebatan. Mahkamah Rayuan mengekalkan keputusan MT. Johnny Teo & 1 Lagi v PP [2015] 1 LNS 132 8 tahun penjara dan 4 sebatan. MT mengekalkan keputusan HMS. Mohd Yusof Rubai v PP [2015] 1 LNS 864 10 tahun penjara dan 3 sebatan. MT mengekalkan keputusan HMS. Rosli Othman v PP [2016] 1 LNS 607 8 tahun penjara dan 3 tahun sebatan. MT mengekalkan keputusan HMS. 21 [29] Saya telah memberikan pertimbangan kepada penghujahan Encik Mathavan dan TPR Azeezi; kelima-lima aims of sentencing yang merangkumi aspek deterrence, rehabilitation, prevention, retribution dan just deserts; trend penghukuman seperti di perenggan 28 di atas; ketiadaan faktor mitigasi yang luar biasa atau extenuating circumstances untuk meringankan hukuman; kecederaan serius yang dialami oleh SP2 dalam usahanya untuk menangkap Responden dan rakan penjenayah yang masih bebas; dan aspek kepentingan awam yang perlu diutamakan dan yang menghendaki orang awam dilindungi daripada pelaku kesalahan jenayah berat seperti Responden. Pada pandangan saya, tempoh (8 tahun untuk pertuduhan di bawah seksyen 395 KK dan 3 tahun untuk pertuduhan di bawah seksyen 324 KK) dan jenis hukuman yang telah dikenakan (penjara dan 2 sebatan) oleh HMS adalah selaras dengan prinsip undang-undang berkenaan penghukuman dan tidak terdapat sebarang alasan yang kukuh untuk saya mengenepikan hukuman tersebut dan menggantikannya dengan hukuman yang lain. [30] Walau bagaimanapun, saya bersetuju dengan Perayu bahawa HMS telah terkhilaf dari segi undang-undang dan fakta apabila memerintahkan hukuman penjara dijalankan secara serentak (concurrent). 22 [31] TPR menghujahkan bahawa berdasarkan kes-kes seperti Sau Soo Kim v Public Prosecutor [1975] 1 LNS 158; Public Prosecutor v Yap Huat Heng [1986] CLJ (Rep) 645; Kanagasuntharam v PP [1992] 1 SLR 81; Bachik Abdul Rahman v PP [2004] 2 CLJ 572; dan Yit Kean Hong v PP [2005] 4 CLJ 592, hukuman penjara ke atas Responden semestinya berjalan secara berturutan memandangkan terdapat dua kesalahan berlainan yang melibatkan dua mangsa yang berbeza dengan mens rea yang berbeza serta pembuktian elemen-elemen pertuduhan yang juga berbeza. [32] Bagi pihak Responden, penghujahan bertulis Encik Mathavan hanya menyatakan bahawa melihat kepada perenggan 22 Alasan Penghakiman, HMS tidak mempertimbangkan kepentingan Responden dengan kepentingan awam secara mendalam. Tiada penghujahan khusus, sama ada secara bertulis atau lisan, untuk memohon sebarang hukuman penjara, jika dikekalkan oleh Mahkamah ini, dijalankan secara serentak. [33] Prinsip “satu transaksi” seperti yang ditetapkan dalam kes Bachik Abdul Rahman telah dihuraikan dalam kes KS Saravanan Krishnan v Public Prosecutor [2016] 1 LNS 1037 yang mana petikan yang relevan diringkaskan seperti yang berikut: 23 “Concurrent Or Consecutive? The principles governing the imposition of concurrent or consecutive sentences have been succinctly stated in Bachik Abdul Rahman v. PP [2004] 2 CLJ 572 CA (foll) by Augustine Paul JCA who delivered the judgment of the Court of Appeal and may be enumerated as follows:

In deciding whether the terms of imprisonment should be concurrent or consecutive, the court should be guided by the one transaction rule and the totality principle;

Pursuant to the one transaction rule, where two or more offences are committed in the course of a single transaction all sentences in respect of these offences should be concurrent rather than consecutive; …

For there to be one transaction four elements must be present, that is to say, proximity of time, proximity of place, continuity of action and continuity of purpose or design: … 24

The one transaction rule is, however, not absolute, as there are situations where consecutive sentences are necessary to discourage the type of criminal conduct being punished: ... The applicability of the exception is said to depend on the facts of the case and the circumstances of the offence;

A cumulative sentence may offend the totality principle if the aggregate sentence is substantially above the normal level of sentences for the most serious of the individual offences involved, or if its effect is to impose on the offender “a crushing sentence” not in keeping with his records and prospects: …

Sentences must have regard to the total length of sentence passed, particularly where consecutive sentences have been imposed, to ensure that the sentence properly reflects the overall seriousness of the behaviour: …

There will be cases properly described as crushing the hope in the offender of reformation and a return to a 25 desirable life but in which the offender has, by his criminal acts, forfeited any right to have his sentence reduced on that account: …

A richly deserved sentence, not manifestly excessive, should not be disturbed just because the person upon whom the sentence is imposed may feel crushed by it: … To the above principles, the following may be added:

The question whether the sentences should run consecutively or concurrently must depend upon the particular circumstances of the case: …

10.The totality principle requires the court to consider whether the aggregate is just and appropriate and to ensure that the sentence is not excessive: …”. [penekanan ditambah] [34] Dalam rayuan ini, elemen-elemen untuk dikatakan terdapatnya satu transaksi melibatkan proximity of time dan proximity of place sahaja tetapi tiada continuity of action dan continuity of purpose or design 26 kerana niat Responden pada asalnya ialah untuk merompak beg tangan SP1. Semasa Responden cuba melarikan diri daripada kawasan di hadapan rumah SP1, Responden menghadapi suatu keadaan luar jangka apabila SP2 bertindak menghalang percubaan Responden untuk beredar dengan segera dan dengan itu, berlaku kesalahan yang kedua yang mana Responden berniat untuk menyebabkan kecederaan ke atas SP2 agar Responden dapat melepaskan diri daripada ditangkap oleh SP2. Adalah jelas bahawa kedua-dua kesalahan yang berlaku merupakan distinct and separate offences yang mewajarkan hukuman penjara dijalankan secara berturut-turut. [35] Dapatan saya diperkukuhkan dengan memetik dua penghakiman. Pertamanya, Hakim Shaik Daud Ismail dalam kes Public Prosecutor v Yap Huat Heng (supra) di muka surat 648 telah menyatakan bahawa “Where two or more distinct offences have been committed, sentences of imprisonment should not be made to run concurrently. It should only be made concurrent when an offender had been convicted of a principal and a subsidiary offence. In all other cases sentences should be made to run consecutively.”. 27 [36] Keduanya, Pesuruhjaya Kehakiman Noorin Badaruddin (pada masa itu) dalam kes Public Prosecutor v Mohamad Khairi bin Bahauddin [2015] 9 MLJ 656 di muka surat 667 - 668 yang telah menjelaskan prinsip satu transaksi dalam perkataan yang berikut: “[17] One transaction is where the commission of one offence is dependent on the completion of another offence that makes both offences so link to each other that it is impossible to commit the second offence without the first offence. Example of this is; in committing a crime of criminal breach of trust, accused had to commit forgery to sign the check to enable him to get the same money that he was entrusted with. Therefore, the criminal breach of trust and the forgery are committed in one transaction. [18] In this case before this court, even though the rape and the robbery were committed on the same victim in the first and second charge of the first case, and in the first and second charge of the second case and committed at around the same time and at the same place, there was no necessity to commit the second offence after committing the first. Both the offences do not depend on each other. They 28 are obviously distinct in nature. They were unrelated. The offence of rape and robbery could not be said to be subsidiary to one another. It is to be noted as well that different victims were involved in both cases. Each and every element of the one transaction principles must exist for the one transaction rule to apply and for a concurrent sentence to be imposed. Again, in applying the test, the facts of the respondent’s case before this court do not meet the said rule.”. [penekanan ditambah] [37] Begitu juga dalam kes rayuan di hapadan saya, tidak terdapat keperluan untuk Responden melakukan kesalahan kedua selepas merompak SP1. Kedua-dua kesalahan rompak berkumpul dan menyebabkan kecederaan tidak boleh dikatakan adalah subsidiari kepada satu dengan yang lain. Keempat-empat elemen bagi membolehkan prinsip satu transaksi terpakai dan hukuman penjara dijalankan secara serentak tidak wujud dalam kes ini. [38] Jika dilihat dari segi tempoh hukuman penjara yang perlu dilalui oleh Responden iaitu selama 11 tahun, ia berkemungkinan menyebabkan crushing effect ke atas Responden. Namun demikian, saya 29 berpendapat ianya adalah berkadaran dengan dua kesalahan serius yang dilakukannya dengan sengaja dan dibuktikan selepas satu perbicaraan penuh terpaksa dijalankan. [39] Sungguhpun Responden menghadapi keadaan yang mana usia mudanya akan dihabiskan dalam penjara, orang awam perlu dilindungi daripada penjenayah seperti Responden yang mengambil kesempatan ke atas easy prey seperti SP1, seorang wanita yang memandu kereta seorang diri dan baharu pulang ke rumah. Cara Responden melaksanakan perbuatan jenayah inilah yang mengakibatkan ramai di kalangan orang awam yang berasa tidak selamat walaupun di kawasan perumahan mereka. Bagi mereka yang malangnya pernah menjadi mangsa rompakan sebegini, trauma dan perasaan takut serta bimbang akan mengiringi mereka sama ada untuk selama-lamanya atau untuk suatu tempoh yang berpanjangan. [40] Responden diharap akan menggunakan tempoh pemenjaraan untuk menginsafi perbuatannya dengan sepenuhnya dan membina azam agar tidak terlibat dalam apa jua kesalahan jenayah di masa hadapan. Dengan cara ini, aspek pemulihan dalam penghukuman akan tercapai. 30 Kesimpulan [41] Berdasarkan alasan-alasan yang telah dihuraikan di atas, Mahkamah ini telah memutuskan supaya -

rayuan oleh Responden (Rayuan No. 42(S)-123-10-/2017) terhadap sabitan dan hukuman ditolak; dan

rayuan oleh Perayu (Rayuan No. 42(H)-108-10/2017) dibenarkan dan perintah Mahkamah Sesyen supaya kedua-dua hukuman penjara berjalan serentak adalah diketepikan dan digantikan dengan perintah supaya hukuman penjara berjalan secara berturut-turut. (ALIZA SULAIMAN) PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI NCvC 1 KUALA LUMPUR Bertarikh: 29 Oktober 2018 31 Kaunsel: Bagi pihak Perayu : En. Azeezi Bin Nordin Timbalan Pendakwa Raya Jabatan Peguam Negara Unit Pendakwaan Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur Bagi pihak Responden: En. Mathavan Manikam (Chambers of Mathavan & Partners)