Pendakwa Raya v Poh Kong Jewellers Sdn. Bhd. (BA-44-46-04/2026)

Pendakwa Raya (Pemohon) membuat permohonan di bawah seksyen 310 Kanun Tatacara Jenayah untuk memohon suatu perintah supaya Pemohon diberi lanjutan tempoh untuk memfailkan Petisyen Rayuan kes perbicaraan jenayah di Mahkamah Sesyen Jenayah (8) Shah Alam No. BA-63-16- 06/2023 di luar masa.

Pada 12 Disember 2025, di Mahkamah Sesyen Jenayah (8) Shah Alam, Selangor di akhir kes pembelaan kes no. BA-63-16- 06/2023 antara Pemohon dan Responden, Hakim Mahkamah Sesyen (HMS) telah membuat perintah melepas dan membebaskan Responden di akhir kes pembelaan untuk (1) pertuduhan di bawah Peraturan 12 Peraturan-Peraturan Perihal Dagangan [Artikel-Artikel Yang Dibuat Daripada Logam Berharga] 1994 atas perlanggaran sub-peraturan 9(1)(h) Peraturan-Peraturan yang sama yang boleh dihukum di bawah Seksyen 59(a) Akta Perihal Dagangan 2011.

Susulan itu, pemohon telah memfailkan Notis Rayuan ke Mahkamah Tinggi pada 23.12.2025 dalam tempoh dibenarkan.

Walau bagaimanapun, terdapat kesilapan teknikal dilakukan oleh pemohon yang telah memfailkan petisyen rayuan di Mahkamah Tinggi yang mana sepatutnya difailkan di Mahkamah Sesyen iaitu mahkamah yang membuat keputusan di akhir perbicaraan. Sebaik sahaja mendapati kesilapan tersebut, pemohon telah memfailkan permohonan seperti berikut: a. Notis Usul bertarikh 08.04.2026 [Lampiran 1]; b. Afidavit Sokongan Pemohon bertarikh 08.04.2026 [Lampiran 2]; c. Afidavit Jawapan Responden bertarikh 13.05.2026; dan d. Afidavit Balasan Pemohon bertarikh 25.05.2026 [Lampiran 5].

Pihak Responden membantah permohonan tersebut. Setelah Mahkamah mempertimbangkan permohonan pemohon, Mahkamah ini memutuskan untuk menggunakan budibicaranya bagi tujuan memastikan keadilan dilaksanakan “substantial justice is done” sepertimana diperuntukkan di bawah seksyen 310 Kanun Tatacara Jenayah (KTJ), Mahkamah ini membenarkan permohonan pemohon memfailkan petisyen rayuan di luar masa.

Tidak berpuas hati atas keputusan tersebut, Responden telah memfailkan terus rayuan ke Mahkamah Rayuan.

Berikut adalah alasan penghakiman Mahkamah ini.

Melalui Afidavit sokongan pemohon yang diikrarkan oleh Norhashimah binti Hasim, Timbalan Pendakwa Raya, Pemohon telah menerima sesalinan Alasan Penghakiman (dan Nota Keterangan) serta surat iringan bertarikh 03.03.2026 daripada Mahkamah Sesyen (8) Shah Alam pada 06.03.2026.

Dalam surat iringan Mahkamah Sesyen bertarikh 03.03.2026, Petisyen Rayuan hendaklah difailkan dalam masa 14 hari dari tarikh penerimaan Nota Keterangan dan Alasan Penghakiman tersebut sebagaimana yang ditetapkan oleh Seksyen 307(4) Kanun Tatacara Jenayah. Oleh itu, Petisyen Rayuan seharusnya difailkan pada atau sebelum 20 Mac 2026.

Pemohon telah memfailkan Petisyen Rayuan bertarikh 19.03.2026 pada 19.03.2026 secara elektronik ke dalam sistem ‘efs’ Mahkamah Tinggi dengan no. kes No. BA-42LB-26-12/2025 dalam tempoh 14 hari dari tarikh penerimaan Alasan Penghakiman dan Nota Keterangan.

Berikutan itu, berlaku kesilapan teknikal medium pemfailan atas kekhilafan di pihak Pemohon yang dialamatkan kepada Mahkamah Tinggi sedangkan ia perlu difailkan ke mahkamah Sesyen sebagai mana diperuntukkan di bawah Seksyen 304(5) Kanun Tatacara Jenayah di baca bersama Seksyen 304(4) Kanun yang sama.

Pada masa pihak Pemohon menyedari kekhilafan tersebut pada 02.04.2026, tempoh pemfailan Petisyen Rayuan dalam tempoh empat belas (14) hari telah pun tamat sebagaimana diikrarkan dalam Afidavit Sokongan dan Afidavit Balasan Pemohon.

Pada 02.04.2026, percubaan pemfailan Petisyen Rayuan di luar masa dibuat terus ke Mahkamah Tinggi yang akan mendengar rayuan yang mana telah menyebabkan pemfailan tersebut ditolak. Setelah sedar kesilapan tersebut, pada 08.04.2026, suatu Notis Usul bersama Afidavit Sokongan bagi permohonan kebenaran telah difailkan.

Pemohon menghujahkan permohonan perlanjutan masa untuk memfailkan Petisyen Rayuan ini dibuat di bawah Seksyen 310 Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) yang memperuntukkan seperti berikut – “s. 310 Appeal specially allowed in certain cases A Judge may, on the application of any person desirous of appealing who may be debarred from so doing upon the ground of his not having observed some formality or some requirement of this Code, permit an appeal upon such terms and with such directions to the Magistrate and to the parties as the Judge shall consider desirable, in order that substantial justice may be done in the matter.”

Pemohon bergantung kepada keputusan Mahkamah Persekutuan di dalam JUMARI BIN MOHAMED v. PUBLIC PROSECUTOR [1981] CLJU 163 yang memutuskan bahawa permohonan di bawah Seskyen 310 Kanun Tatacara Jenayah adalah tidak terhad kepada Notis Rayuan sahaja namun terpakai juga bagi permohonan perlanjutan masa melibatkan prosiding rayuan termasuklah perlanjutan masa bagi Petisyen Rayuan difailkan. Mahkamah Persekutuan memutuskan- “This is an application by Notice of Motion under section 310 of the Criminal Procedure Code for extension of time to file Petition of Appeal out of time. The application, which is opposed by the Public Prosecutor, first came up for argument on November 17, 1980. It was then adjourned to a date to be fixed by Senior Assistant Registrar, to enable the applicant's solicitor, Mr. Karpal Singh, to file a further affidavit in support of the application. When the case came up for final disposal on March 22, 1981, the application was dismissed. The applicant has now appealed against the said decision. Section 310 of the Criminal Procedure Code provides: "A judge may, on the application of any person desirous of appealing who may be debarred from so doing upon the ground of his not having observed some formality or some requirement of this Code, permit an appeal upon such terms and with such directions to the Magistrate and to the parties as such judge shall consider desirable, in order that substantial justice may be done in the matter." The powers, principles and procedure governing the grant of an extension of time to lodge a Petition of Appeal and the permitting of amendments to a Petition of Appeal, came up for determination by the Court of Appeal (the forerunner of the Federal Court) in Veerasingam v Public Prosecutor [1958] MLJ 76. At page 79, Thomson C.J. has this to say: "The only fetter which section 310 places upon the exercise of the discretion which it gives to the judge is that it shall be exercised 'in order that substantial justice may be done'. Clearly, to exercise his discretion properly the judge must apply his mind to all the relevant material. He must consider the circumstances of the original trial. He must consider the original Petition of Appeal. And he must consider the circumstances which are now urged upon him to induce him to allow any departure from or addition to the original Petition of Appeal. He must consider his own powers as to such matters as the granting of adjournment and the requiring of Notice to be given. And then he must exercise his discretion as he sees fit in order that substantial justice may be done in the matter. It may be that he may find it helpful to look at what has been done in some other case by some other judge but if he does, he must be careful to look at what that other judge has done merely as an illustration and not as laying down any judicial precedent?." Pausing here for a moment, it is interesting to note that although Veerasingam case has overruled the two prerequisites for the exercise of the court's discretion under section 310 laid down by Bellamy J. in A Dickinson v Public Prosecutor [1955] MLJ 191, it would appear from the judgment of Thomson C.J. at page 79, left column paras. G to I, that had the two conditions, viz. that, firstly, circumstances exist which justify an extension of time and, secondly, that the applicant has a reasonable prospect of success on the appeal, been stated in the alternative and not cumulatively, the Court of Appeal might have been prepared to accept Bellamy J.'s ruling "as a tolerably accurate piece of inductive reasoning based upon a number of cases in which the English Court of Criminal Appeal has granted or refused similar indulgence to appellants". I note, however, that the facts in both Dickinson case and Veerasingam case involved an application by the appellant to amend the Petition of Appeal out of time by adding further grounds of appeal. Be that as it may, I think the decision in Veerasingam case applies not only to an application for extension of time for amending Petition of Appeal but also to an application for extension of time for filing Petition of Appeal under section 307(iv) of the Criminal Procedure Code. Having regard to the provision of subsection (iv) read with subsection (ix) of section 307, there appears to be no reason why a distinction in principle should be made between them when considering an application for extension of time under section 310. The learned Deputy Public Prosecutor has referred to the case of Wong Swee Chin v Public Prosecutor [1977] 2 MLJ 194 FC where the Federal Court took the view that for an application for extension of time to succeed, there had to be strong grounds or substantial reasons. But, in that case, the court was dealing with an application for extension of time to file Notice of Appeal. We are here dealing with a Petition of Appeal, and under subsection (ix) of section 307 of the Criminal Procedure Code, there is a proviso which states that, " nothing herein contained shall be deemed to limit or restrict the powers conferred upon a judge by section 310". It is significant that such proviso is absent in subsection (i) of section 307 which deals with Notice of Appeal. Be that as it may, it is clear law that the discretion conferred on a judge by section 310 applies to all applications for extension of time pertaining to criminal appeals to the High Court and they include an application to file Notice of Appeal out of time. But where the application is for extension of time to file Petition of Appeal or to amend such Petition by adding further grounds of appeal, then the principle enunciated in Veerasingam v. Public Prosecutor (ante) should apply.” (penekanan diberikan)

Selain itu, Pemohon juga merujuk kes Mahkamah Rayuan VEERASINGAM V PUBLIC PROSECUTOR [1958] MLJ 76. Pemohon juga merujuk kepada kes JABATAN PERIKANAN LAUT v. LAU HUI TING & ANOTHER APPEAL [2025] 9 CLJ 622 yang mana suatu rayuan di Mahkamah Tinggi telah dibatalkan hanya atas dasar kegagalan mematuhi prosedur di bawah Seksyen 307(1) KTJ oleh Perayu dalam Notis Rayuan namun tiada permohonan dibuat oleh Perayu di bawah Seksyen 310 KTJ dalam memohon kebenaran Mahkamah Tinggi bagi perlanjutan masa untuk memfailkan Notis Rayuan Terpinda yang menyebabkan rayuan Perayu dibatalkan. “Requirement For Notice Of Appeal To Be Addressed To The High Court [52] With regard to the submission that the prosecution’s notice of appeal was not addressed to the High Court, the prosecution’s notice of appeal does not, indeed contain an express statement indicating that it is addressed to the High Court, as required under s. 307(1) of the CPC. [53] In Sarikei District Council v. Hamzah Kiprawi & Ors [1997] 5 CLJ 542;[1997] 5 MLJ 328, the notice of appeal filed by the appellant, though titled “notice of appeal”, did not expressly state that the appellant intended to appeal to the High Court against the Magistrate’s order. Specifically, it omitted the phrase “appeals to the High Court against the said order.” The notice merely conveyed dissatisfaction with the order without explicitly declaring an intention to appeal. [54] In that case, the court rejected the appellant’s contention that there was substantial compliance with s. of the CPC on the basis that the document was titled “notice of appeal” and that a reasonable reader would understand it to be a notice of appeal against the lower court’s decision. The court held that the omission was material and rendered the notice of appeal defective and bad in law. [55] Though, there is no provision in the CPC that prescribes the format or form for notice of appeal under s. 307(1) of the CPC, the notice of appeal must reasonably mean to give notice that it is an appeal against any specific or particular judgment, sentence or order pronounced by the lower court and, though it is to be lodged in the lower courts, s. 307(1) of the CPC expressly required the notice to be addressed to the High Court. [56] This requirement is intended to specifically and clearly inform the High Court of the appellant’s intention to challenge a particular decision of the lower court. [57] The prosecution’s notice of appeal dated 20 September 2024, which omits an express statement addressing it to the High Court, cannot be reasonably construed as a notice intended to specifically inform or communicate to the High Court the intention to appeal. As such, it fails to fulfil the essential function of a formal notification to the High Court, as required under s. 307(1) of the CPC. [58] For the reasons stated, the court is of the view that the prosecution’s notice of appeal is defective and invalid for failing to expressly and clearly state that it is addressed to the High Court, as required under s. 307(1) of the CPC. [59] With regard to the learned Deputy Public Prosecutor’s submission that the defect is merely an irregularity curable under s. 422 of the CPC, it must be noted that s. 422 applies only to findings, sentences, or orders made by a lower court that are affected by any error, omission, or irregularity in the complaint, sanction, consent, summons, warrant, charge, judgment, or other proceedings before or during trial, or in any inquiry or other proceeding, or by the want of sanction or improper admission or rejection of evidence, provided such defects do not result in a failure of justice. Section 422 of CPC can have no application to a notice of appeal. [60] Though under s. 310 of the CPC, the court has the discretion to permit an appeal even if the appellant has failed to comply with a procedural formality or requirement under the CPC, however, the discretion may be exercised on application by the intending appellant and is subject to any terms or directions the court considers appropriate to ensure that substantial justice is done. [61] The prosecution made no application to make amendment to rectify the defects in the notice of appeal. See: PP v. Hwong Yu Hee & Ors [2014] 9 CLJ 985; [2014] AMEJ 1296; [2015] 11 MLJ 138; Liew Sung Yong v. PP [2013] 2 CLJ 1089; [2012] AMEJ 0178; and Veerasingam v. PP [1957] CLJU 93; [1957] 1 LNS 93; [1958] 1 MLJ 76 at p.

[62] In the premises, the accused’s preliminary objection to the prosecution’s notice of appeal, on the ground that it failed to state that it was addressed to the High Court, succeeds. Accordingly, the prosecution’s notice of appeal has to be struck out.

Pihak Pemohon berhujah bahawa rayuan yang difailkan adalah bermerit maka perlanjutan masa adalah perlu untuk Petisyen Rayuan difailkan bagi memastikan substaintial justice dapat diberikan dalam rayuan ini di mana ianya melibatkan kepentingan awam dan melibatkan kepentingan mangsa.

Alasan-alasan bahawa rayuan ini bermerit dan perlu didengar bagi memastikan keadilan diberikan adalah: i. Puan Hakim Sesyen (HMS) telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila telah memutuskan bahawa pihak pembelaan telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pihak pendakwaan lalu melepaskan dan membebaskan Responden di akhir kes pembelaan sedangkan terdapat keterangan yang mencukupi untuk Responden didapati bersalah dan disabitkan dengan kesalahan. ii. Puan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila telah mendapati bahawa pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah terhadap Responden bagi pertuduhan yang dikenakan terhadapnya lalu melepaskan dan membebaskan Responden di akhir kes pembelaan sedangkan terdapat keterangan yang mencukupi untuk Responden didapati bersalah dan disabitkan dengan kesalahan. iii. Puan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila gagal mengambilkira keterangan saksi-saksi pendakwaan dan saksi-saksi pembelaan bahawa terdapatnya kesalahan Responden iaitu gagal menyatakan kos pembuatan dalam resit iaitu ekshibit P1 yang dikeluarkan oleh Responden kepada SP1. iv. Puan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila membuat dapatan bahawa kos pembuatan bagi pembelian emas putih tidak dinyatakan secara berasingan dalam resit belian merupakan suatu amalan lazim dalam Industri Logam Berharga di Malaysia hanya berdasarkan resit-resit IDD11, IDD12 dan IDD13 sedangkan pengeluar resit-resit tersebut tidak dipanggil oleh pihak pembelaan bagi mengesahkan perkara tersebut. v. Puan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila mengambil kira amalan lazim dalam Insdutri Logam Berharga di Malaysia yang dinyatakan oleh SD2 untuk mendapati bahawa kos upah bagi pembelian emas putih tidak dinyatakan secara berasingan dalam resit belian sedangkan tiada pihak berotoriti dipanggil oleh pihak pembelaan untuk mengesahkan bahawa terdapatnya amalan lazim sedemikian dalam Insdutri Logam Berharga di Malaysia. vi. Puan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila berpendapat bahawa frasa “ jika ada” membawa maksud bahawa kewajipan untuk mencatat kos pembuatan hanya timbul sekiranya kos tersebut benar-benar wujud dan boleh ditentukan secara berasingan sedangkan di dalam Peraturan 9(1)(h) di bawah Peraturan-Peraturan Perihal Dagangan (Artikel- Artikel yang dibuat daripada logam Berharga) 1994 memperuntukkan “Kos Pembuatan (jika ada)” hendaklah dicatatkan dalam resit jualan. vii. Puan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila mendapati bahawa tiada peruntukan khusus yang menjelaskan bahawa bagi semua bentuk logam berharga, kos pembuatan mesti diasingkan tanpa mengambilkira bentuk transaksi atau struktur kos sebenar sesuatu produk sedangkan Peraturan 9(1)(h) di bawah Peraturan-Peraturan Perihal Dagangan (Artikel-Artikel yang dibuat daripada logam Berharga) 1994 memperuntukkan “Kos Pembuatan (jika ada)” hendaklah dicatatkan dalam resit jualan adalah bersifat ‘strict liablity’. viii. Puan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila menerima keterangan SD2 bahawa kos pembuatan logam berharga tidak dicatatkan secara berasingan kerana sukar ditentukan akibat terdapat kos-kos lain yang terlibat sedangkan pihak pembelaan tidak menafikan kewujudan kos upah bagi logam emas putih bagi tempahan pemasangan loket oleh SP1. ix. Puan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila membuat dapatan bahawa Mahkamah telah berpuas hati dengan keterangan SD1 dan SD2 yang menyatakan kos pembuatan tidak dimasukkan ke dalam resit jualan kerana tiada kos upah dapat ditentukan bagi pembuatan logam berharga dengan menggunakan emas putih. x. Puan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila membuat dapatan bahawa keterangan SD2 mengenai amalan lazim Industri Logam Berharga bukanlah suatu ‘hearsay’ sedangkan SD2 adalah saksi berkepentingan kepada Responden dan tidak ada dokumen sokongan untuk menunjukkan bahawa SD2 diberi kuasa oleh pihak berotoriti Industri Logam Berharga untuk menjelaskan perkara amalan lazim industri tersebut. xi. Puan HMS telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila mendapati bahawa amalan lazim yang dikatakan oleh SD2 adalah selaras dengan tafsiran Peraturan 9(1)(h) iaitu kewajipan hanya terpakai jika kos pembuatan itu wujud sebagai komponen berasingan sedangkan telah dinyatakan secara jelas dalam Peraturan 9(1)(h) bahawa perlu dinyatakan kos pembuatan di dalam resit jika kos pembuatan tersebut ada dan bukanlah sekiranya kos pembuatan wujud sebagai komponen berasingan.

HUJAHAN RESPONDEN Responden membantah permohonan pemohon atas alasan berikut: a) Kecuaian pihak pemohon mematuhi undang-undang KTJ dan ia bukanlah alasan yang munasabah untuk Mahkamah ini menggunakan kuasa budibacaranya. b) Peguam Responden merujuk kepada keputusan Mahkamah Tinggi di dalam kes PP v MUHAMMAD ZULHILMI MD HARIS [2020] 1 LNS 1566 yang mana permohonan Pendakwa Raya ditolak atas alasan pegawai terlepas pandang kerana kesibukan tugas. c) Permohonan yang dikatakan difailkan sehari sebelum perbicaraan rayuan kes ini di hadapan Mahkamah Tinggi dikatakan menunjukkan pihak pemohon/perayu tidak bersedia dan tidak berminat. d) Pemohon gagal menunjukkan merit mencukupi untuk rayuan keputusan HMS. e) Pemohon juga gagal hadir pada tarikh sebutan kes ini sebanyak 2 kali menunjukkan perayu/pemohon tidak berminat dengan rayuan ini.

ANALISA DAN DAPATAN MAHKAMAH Adalah tidak dipertikaikan oleh kedua-dua pihak bahawa Mahkamah ini mempunyai kuasa budibicara di bawah seksyen 310 KTJ untuk memberikan kebenaran kepada pemohon memfailkan pertisyen di luar masa untuk memastikan keadilan dilaksana “substantial justice is done”.

Alasan yang dikemukakan oleh pemohon adalah bermerit. Jika dibandingkan dengan bantahan responden yang Mahkamah ini fikirkan remeh.

Justifikasi pemohon membuat permohonan ini memandangkan pemohon mengakui telah melakukan suatu kesilapan teknikal kerana pemohon telah memfailkan dalam tempoh Petisyen di Mahkamah Tinggi dan bukannya di Mahkamah Sesyen yang mendengar perbicaraan kes ini dan HMS membuat keputusan membebas dan melepaskan tertuduh/responden daripada pertuduhan terhadapnya di akhir perbicaraan.

Mahkamah ini mengambil pendekatan yang sama sepertimana diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan di dalam kes JUMARI BIN MOHAMED (supra) dan menurut seksyen 307(9) KTJ, ia memperuntukkan seperti berikut: “307. (9) If a petition of appeal is not lodged within the time prescribed by this section the appeal shall be deemed to have been withdrawn and the trial court shall enforce its sentence or order if any stay of execution has been granted, but nothing herein contained shall be deemed to limit