Pendakwa Raya v RUKMAN BIN YAAKUB (DA-41LB(A)-1-08/2022)

Responden menghadapi satu pertuduhan di bawah seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang berbunyi seperti berikut: Pertuduhan Bahawa kamu pada 24/12/2019 jam lebih kurang 00.30 pagi bertempat di tandas pejabat BSJN IPD Kuala Krai dalam jajahan daerah Kuala Krai, dalam Negeri Kelantan telah memberi kepada kamu sendiri dadah berbahaya yang didapati jenis Amphetamine dan Methamphetamine (yang terkandung dalam Bahagian III Jadual Pertama) tanpa kebenaran yang sah dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 15 Akta yang sama dan dibaca bersama Seksyen 38B Akta yang sama. Hukuman Barang siapa melakukan kesalahan di bawah Seksyen 15(1)(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 Pindaan 2002 boleh didenda hingga RM 5,000 atau penjara tidak lebih 2 tahun.

Di akhir kes Pendakwaan Tuan Majistret yang bijaksana telah memutuskan bahawa kes prima facie telah gagal dibuktikan ke atas responden bagi pertuduhan tersebut lalu membebaskan responden tanpa dipanggil membela diri.

Setelah mendengar rayuan yang dikemukakan oleh pihak Pendakwaan, Mahkamah Tinggi diperingkat rayuan telah mengekalkan keputusan yang dibuat Tuan Majistret yang bijaksana dengan menolak rayuan pihak Pendakwaan tersebut.

Setelah tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut pihak pendakwaan telah mengemukakan pula rayuan ke Mahkamah Rayuan.

Pada 23.12.2019 jam lebih kurang 2315 SP1 bersama sepasukan anggota Balai Polis Kuala Krai telah menahan responden yang merupakan seorang anggota polis Balai Polis Kuala Krai yang berada di hadapan Rumah 7-E, Jalan Chin Hwa, 18000 Kuala Krai. Responden telah dibawa balik ke balai Kuala Krai untuk tindakan lanjut.

Pada 24.12.2019 jam lebih kurang 0030 pagi, SP1 dengan dibantu SP5 telah menjalankan satu ujian saringan awal air kencing ke atas responden dengan berkeputusan air kencing responden adalah positif methamphetamine. Responden telah ditangkap SP1 kerana disyaki memasukkan dadah di dalam badan dan SP1 telah membuat laporan polis berkaitan dengan tangkapan tersebut, Kuala Krai 6216/19 (P1).

SP1 memberi keterangan bahawa ujian saringan tersebut dibuat SP5 di bawah pantauannya dan walaupun SP5 yang menjalankan ujian saringan tersebut namun semua proses dan prosedur yang dilakukan ke atas responden adalah disaksikannya.

SP1 menyatakan sebelum ujian dilakukan ke atas responden, SP5 telah mengarahkan responden memilih botol untuk ujian urin dan setelah dipilih SP1 telah memeriksa sampul botol tersebut untuk memastikan ianya dalam keadaan baik. Botol urin bernombor siri 0110938 telah dipilih oleh responden.

SP5 telah mengoyak sampul botol tersebut dengan disaksikan SP1 dan seterusnya SP1 bersama seorang anggota dan SP5 telah mengiringi responden ke tandas. SP1 telah menyaksikan responden kencing ke dalam botol dan setelah itu responden menyerahkan botol tersebut kepada anggota narkotik untuk ditutup lalu responden keluar dari tandas dengan memegang sendiri botol dan menyerahkannya kepada SP5.

SP5 telah menjalankan ujian saringan urin dengan mencelup 5 “test strip” jenis methamphetamine, amphetamine, ketamine, morphine dan thc. Hasil ujian saringan didapati air kencing responden positif dadah methamphetamine. Semasa ujian dilakukan SP1 dan responden ada di sebelah SP5.

Menurut SP5 setelah selesai ujian dibuat, SP1 telah mengarahkannya untuk mengisi Borang UPD (P6) dan juga sticker maklumat untuk ditampal pada botol tersebut. SP5 menulis nama tertuduh, nama pegawai pemungut, 5 tarikh dan keputusan ujian atas sticker tersebut lalu menandatanganinya sebagai pegawai pemungut dan ianya turut ditandatangani responden. Sticker tersebut ditampal pada botol urin tersebut dan dimeterai SP5 dengan meterai PDRM 653. Setelah semuanya selesai SP5 telah menyerahkan botol dan borang tersebut kepada SP1.

SP1 telah menyerahkan botol urin yang mengandungi sampel air kencing atas nama responden kepada SP6 (Pegawai Penyiasat) pada 24.12.2019 jam 3 pagi. Turut diserahkan adalah Borang Serah Menyerah (P7) dan Borang Permintaan Ujian Pengesanan Dadah dalam Air Kencing iaitu Borang UPD (P6) kepada SP6.

SP6 setelah menerima botol urin, P6 dan P7 telah membuat semakan dan memastikan maklumat pada botol adalah sama dengan maklumat di dalam P6. Seterusnya SP6 telah mengambil gambar botol urin tersebut (P5a-d) dengan talipon bimbitnya sebelum ianya dipindahkan ke dalam komputer di pejabatnya dan dimasukkan ke dalam CD (P9). Pada tarikh yang sama, jam lebih kurang 12.00 tengahari, SP6 telah menyerahkan botol sampel urin kepada SP4 untuk dihantar ke Makmal Dadah, Jabatan Patologi, Hospital Raja Perempuan Zainab II (HRPZ II) bagi tujuan analisa.

SP4 mengesahkan semasa botol tersebut diterima ianya berseal dan dalam keadaan baik. SP4 telah menyerahkannya kepada SP2 iaitu Juruteknologi Makmal di HRPZ II bersama dengan P6. SP2 telah menyemak nama, nombor kad pengenalan, samada isipadu mencukupi serta nombor siri botol dan mengesahkan kesemuanya dalam keadaan teratur.

Setelah selesai membuat semakan SP2 telah menyerahkan semula P6 kepada SP4 yang mempunyai tandatangan SP2 dan cop makmal patologi sebagai bukti penerimaan. SP2 telah mengesahkan semasa menerima botol urin ianya dalam keadaan baik, bermeterai, lengkap berlabel dengan isipadu yang mencukupi untuk dibuat ujian analisa. SP2 telah menyerahkan botol sampel dan P6 kepada SP3.

SP3 telah membuat semakan tentang maklumat untuk memastikan kesemuanya betul. SP3 lalu mencetak kod bar (D0273339) dan melekatkan pada botol sampel, pada sampel cup yang akan dijalankan ujian dan pada 2 salinan P6. Seal pada botol dipecahkan SP3 dan mengambil 1 ml sampel daripada botol tersebut untuk ujian saringan. Setelah 1 ml tersebut diambil, SP3 telah menyimpan botol tersebut di dalam peti sejuk berkunci.

Hasil ujian yang dibuat telah didapati sampel urin responden adalah positif dadah jenis amphetamines (Amphetamine type stimulant – ATS). Pada 20.2.2020, SP3 telah menjalankan ujian pengesahan terhadap sampel urin responden dan hasilnya, urin responden disahkan positif dadah jenis Amphetamine dan Methamphetamine. SP3 seterusnya telah menyediakan lapuran patologi bernombor D0273339 (P8).

Tuan Majistret yang bijaksana memutuskan bahawa responden telahpun ditangkap semasa ujian saringan dibuat berdasarkan keterangan SP1 dan SP5 yang menunjukkan responden tidak berada dalam keadaan 7 bebas dimana responden perlu mematuhi arahan diberikan SP5 untuk memberikan sampel air kencing.

Berdasarkan laporan polis (P1), perkataan “tahan (1) (LM)” di baris kelima dan “bawa balik ke balai” dibaris ketujuh membawa konotasi responden telahpun ditangkap dan rujukan dibuat kepada nas yang dirujuk di dalam Mohd Safwan b Husain iaitu Alderson v Booth [1969] 2 QB 216.

Di dalam memutuskan pematuhan Seksyen 31A(1A) Akta Dadah Berbahaya, tentang isu bahawa hanya anggota polis berpangkat Sarjan ke atas yang boleh menjalankan ujian air kencing ke atas responden, yang mana di dalam kes ini ianya dilakukan SP5 yang berpangkat koperal, Tuan Majistret yang bijaksana membezakan kes ini dengan nas Fakrurrazi bin Ismail lwn Pendakwa Raya [2021] 1 LNS 1221. Di dalam nas tersebut walaupun ujian dibuat seorang koperal namun semua tindakan dan arahan diberikan kepada tertuduh telah dibuat oleh seorang Inspektor.

Manakala di dalam kes ini, berdasar keterangan SP1, dia hanya mengarahkan SP5 untuk menjalankan ujian urin keatas responden dan SP1 tidak secara sendiri memberikan arahan kepada responden untuk memberikan sampel urin untuk dilakukan ujian. Sebaliknya tugasan diserahkan kepada SP5 sepenuhnya. SP1 hanya melihat dan menyaksikan ujian yang dijalankan SP5. Dengan itu diputuskan kehendak Seksyen 31A(1A) telah gagal dipatuhi.

Rujukan dibuat terhadap nas Mahkamah Rayuan, Aizuddin Syah Ahmad v PP [2019] 3 CLJ 318 yang telah memutuskan bahawa prosedur yang ditetapkan seksyen berkenaan perlu dipatuhi dengan ketat. SP1 telah gagal mematuhi peruntukan ini maka terdapat perlanggaran rule of law. Dengan itu sampel yang diperolehi dikecualikan daripada menjadi keterangan di Mahkamah.

SP1 telah pula mengemukakan dua set keterangan di Mahkamah yang mana di dalam laporan polis dinyatakan SP1 menjalankan ujian saringan awal dengan dibantu SP5 dan anggota lain. Walau bagaimanapun semasa keterangan lisan dinyatakan SP5 yang menjalankan ujian atas arahan SP1. Dengan itu terdapat 2 inferens yang timbul iaitu samada 2 ujian saringan dibuat iaitu yang dibuat SP1 dan SP5 bersama dan 1 ujian yang dibuat hanya oleh SP5. Dan jika terdapat 2 ujian sampel manakah yang dihantar untuk ujian pengesahan.

Keterangan terdapat percanggahan di mana semasa pemeriksaan utama dinyatakan dia tidak menjalankan ujian saringan ke atas responden kerana dia tiada asas narkotik namun semasa pemeriksaan semula, SP1 menyatakan pernah membuat ujian urin cuma tidak pernah melakukan ke atas anggota polis. Dan percanggahan ini mencalar kredibiliti SP1 sebagai saksi.

Undang-Undang sedia ada telah memutuskan bahawa Mahkamah diperingkat rayuan tidak akan campurtangan untuk mengubah keputusan 9 dari Mahkamah Rendah berhubung perkara-perkara yang menyentuh dapatan fakta Hakim Bicara kerana dapatan fakta tersebut adalah hasil dari penilaian dengan teliti terhadap keterangan saksi-saksi di hadapan Hakim Bicara yang membicarakan kes itu dan beliau yang mempunyai kelebihan “audio-visual” adalah dalam kedudukan yang terbaik untuk membuat penemuan fakta tersebut.

Dalam nas Lai Kim Hon & Ors v PP (1981) 1 MLJ 84, Mahkamah Persekutuan mengatakan: “The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness. In the instant case the learned trial judge very carefully analysed all the available evidence before him and made specific finding of fact founded upon that which he believed to be the truth. He also drew certain inferences from facts specifically found. In this respect we may form our independent view but we should only do so where the fact upon which the inference was drawn was either unwarranted or manifestly against the weight of evidence. That was not the case here.”

Dalam otoriti Public Prosecutor v Wan Razali Kassim (1970) 2 MLJ 79 pula diputuskan: “An appellate court should be slow to interfere with the finding of fact by a lower court as an appellate court does not have the advantage of seeing and hearing the witnesses and therefore of assessing their credibility.”

Dalam kes Herchun Singh & Ors. v Public Prosecutor (1969) 2 MLJ 209, dinyatakan, antara lain: “This view of the trial judge as to the credibiity of a witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding.”

Petisyen Rayuan pihak Pendakwaan berkisar kepada 2 isu utama iaitu: a) Kekhilafan Tuan Majistret yang memutuskan bahawa SP1 telah gagal untuk mematuhi peruntukan undang-undang semasa ujian saringan dibuat ke atas responden di bawah Seksyen 31A(1A) ADB. b) Kekhilafan Tuan Majistret apabila memutuskan terdapat percanggahan keterangan SP1, SP5 dan SP6 yang telah menimbulkan inferens berbeza bagi keterangan di mahkamah 11 adakah ujian dibuat oleh SP1 dan SP5 bersama dan satu ujian yang dibuat oleh SP5 sahaja. Pematuhan Seksyen 31A(1A) ADB “(1A) Bagi maksud pemeliharaan keterangan, adalah menjadi sah di sisi undang-undang bagi seorang pegawai polis yang berpangkat tidak rendah daripada Sarjan atau seorang pegawai kastam untuk mengkehendaki orang yang ditangkap untuk memberi contoh air kencingnya untuk tujuan pemeriksaan di bawah subseksyen (1) jika pegawai perubatan atau mana-amana orang yang membantu dalam perubatan atau yang di atas arahan pegawai perubatan tidak dapat melaksanakan tugas untuk memperoleh contoh air kencing itu pada masa yang munasabah.”

SP1 dan SP5 merupakan saksi material yang menjadi teras kepada kes Pendakwaan. Keterangan daripada SP1 semasa disoalbalas jelas menyatakan bahawa yang menjalankan ujian urin keatas responden adalah SP5 yang merupakan seorang anggota polis berpangkat “Koperal”. (M.S 12 JILID 2 RR) Kamu berpangkat Sarjan Mejar, jadi sepatutnya kamu yang buat sendiri ujian saringan ini? Tak setuju. Kamu kata tadi Koperal Rafie yang celup 5 test strip itu dalam botol saringan? Betul.

Tindakan ini jelas melanggari peruntukan dan pemakaian seksyen yang tersebut di atas yang menggariskan bahawa pegawai yang pangkatnya tidak rendah daripada Sarjan adalah orang yang layak untuk menjalankan ujian saringan awal urin ke atas responden di dalam kes ini. SP1 telah bersetuju semasa disoalbalas oleh peguambela bahawa SP5 yang telah membuat ujian urin tersebut adalah berpangkat Koperal dan bukannya Sarjan ke atas.

SP1 juga bersetuju bahawa SP5 yang telah mencelup strip test ke dalam botol urin semasa saringan awal di jalankan ke atas responden. Semasa di peringkat pemeriksaan semula SP1 ada mengakui beliau tidak membuat sendiri ujian urin responden kerana beliau tidak menghadiri kursus dan tidak mempunyai pengalaman dan ujian urin responden telah dibuat oleh SP5. Mahkamah dengan ini musykil bagaimanakah SP1 yang tidak mempunyai pengalaman dan tidak pernah menghadiri sebarang kursus narkotik boleh memberikan arahan kepada SP5 untuk menjalankan saringan awal urin ke atas responden sedangkan beliau langsung tidak mempunyai sebarang kepakaran dan pengalaman dalam bidang ini.

Inferens yang wujud daripada keterangan yang dikemukakan oleh SP1 ini adalah sebenarnya tiada sebarang arahan diberikan kepada SP5 dan segala prosedur dalam menjalankan ujian urin responden adalah dilakukan sepenuhnya oleh SP5. (M.S 14 JILID 2 RR) Kenapa tak setuju kamu bukan pegawai yang jalankan ujian penuh ke atas OKT? Sebab saya tak ada pengalaman, Jadi anggota narkotik buat atas arahan saya.

Selanjutnya keterangan SP5 juga semasa pemeriksan balas telah bersetuju bahawa ini kali pertama beliau menjalankan ujian urin ke atas anggota polis dan beliau berpangkat Koperal. SP5 juga bersetuju dalam keterangannya bahawa beliau yang telah menjalankan ujian urin ke atas responden dan bukannya SP1 yang telah melakukannya. (M.S 14 JILID 2 RR) Saya cadangkan untuk buat ujian saringan ke atas anggota polis, kes ini adalah kes pertama? Setuju. Masa kamu buat ujian urine ke atas OKT, kamu berpangkat apa? Koperal. Adakah dalam pengetahuan kamu, untuk mana-mana anggota polis yang dibuat ujian saringan, pegawai pemungut perlu seorang Sarjan? Tahu. Ujian kes ini, kamu yang jalankan keseluruhan ujian urine ke atas OKT? Setuju.

Tuan Majistret yang bijaksana dengan itu telah membuat dapatan yang tepat di dalam Alasan Penghakiman dengan menyatakan bahawa ujian saringan awal urin responden telah dilakukan oleh SP5 iaitu seorang anggota polis berpangkat Koperal. (M.S 16 JILID 1 RR) “DAPATAN MAHKAMAH

Peguambela telah menimbulkan beberapa isu semasa pemeriksaan balas seperti tertuduh masih belum ditangkap sebelum ujian saringan dibuat, rantaian barang kes yang terputus dan juga keterangan SP1 dan SP5 yang bercanggah. Namun isu utama yang ditimbulkan ialah berkenaan kegagalan pihak polis untuk mematuhi peruntukkan seksyen 31A(1A) Akta Dadah Berbahaya yang memperuntukkan hanya pegawai polis berpangkat tidak rendah daripada sarjan yang boleh menjalankan ujian saringan air kencing ke atas tertuduh. Di dalam kes ini, ujian saringan air kencing ke atas tertuduh dibuat oleh SP5 iaitu anggota polis berpangkat Koperal.

Peguambela terpelajar telah merujuk kepada kes Aizuddin Syah Ahmad v PP [2019] 3 CLJ 318 di mana Mahkamah Rayuan di dalam kes tersebut telah memutuskan bahawa sekiranya satu-satu Akta telah memperuntukkan satu prosedur khusus, prosedur tersebut mesti dipatuhi dengan teliti. Seksyen 31A(1A) ADB telah menyatakan dengan jelas bahawa hanya anggota polis berpangkat Sarjan ke atas yang boleh menjalankan ujian air kencing ke atas tertuduh. Namun dalam kes ini hanya dijalankan oleh SP5 yang berpangkat Koperal. Oleh itu, keterangan ini wajar dipadamkan daripada keterangan Mahkamah ini.

Di dalam kes di hadapan mahkamah ini, mahkamah dapati tiada keterangan yang menyatakan bahawa SP1 yang mengarahkan tertuduh untuk memberikan sampel urin. Daripada keterangan SP1, dia hanya mengarahkan SP5 untuk menjalankan urin ke atas tertuduh. SP1 tidak pernah secara sendiri memberikan arahan kepada tertuduh untuk memberikan sampel urin untuk dijalankan ujian saringan, sebaliknya hanya menyerahkan kepada SP5 sepenuhnya. Dia hanya melihat dan menyaksikan ujian yang dijalankan oleh SP5. Pada pandangan mahkamah arahan kepada SP5 bukanlah termaktub kepada "to require an arrested person to provide" sepertimana yang dinyatakan di dalam seksyen 31A (1A) ADB tersebut. Oleh itu mahkamah berpandangan bahawa SP1 telah gagal untuk mematuhi peruntukkan undang-undang semasa ujian saringan dibuat.” [36] Bersandarkan kepada keterangan di mana ujian urin responden telah dilakukan oleh anggota polis berpangkat Koperal, maka mengikut keperluan undang-undang yang mantap, pihak polis telah memperoleh keterangan daripada responden dengan secara salah. Justeru Mahkamah Yang Mulia ini mempunyai kuasa untuk memadamkan keterangan yang tidak relevan di mana-mana peringkat perbicaraan. Nas Mahkamah Rayuan yang relevan dengan fakta kes semasa ini iaitu kes Aizuddin Syah Ahmad v. PP (2019] 3 CLJ 318 adalah dirujuk:

Undang-undang matan adalah jika keterangan diperoleh secara tidak salah, tetapi jika relevan, keterangan itu boleh diterima. Mahkamah mempunyai budi bicara untuk mengecualikan keterangan yang boleh menyebabkan prejudis berbanding dengan yang berkait dengan perlanggaran dari segi teknik. Lebih-lebih lagi, jika kesan prejudis mengatasi nilai probative; (Kuruma v. R). Mahkamah mempunyai kuasa memadamkan keterangan yang tidak relevan di mana-mana peringkat perbicaraan.

Walau bagaimanapun, apabila satu-satu Akta memperuntukkan satu prosedur khusus, prosedur itu mesti dipatuhi dengan teliti dan kes-kes common law tidak boleh mengatasi peruntukan Akta tersebut serta keulungan Perlembagaan Persekutuan. Dalam kes ini, terdapat perlanggaran s. 31A (1A) ADB dan perlanggaran tersebut tidak boleh diatasi oleh prinsip-prinsip yang diperuntukkan dalam kes common law Kuruma v. R serta R v. Sang. Satu-satunya peruntukan statut jenayah mesti dipatuhi dengan ketat, dan kegagalannya membentuk perlanggaran kaedah undang-undang. Kes ini adalah kes yang sesuai dan wajar untuk sampel air kencing dikecualikan dan/atau dipadamkan daripada keterangan. Dengan berbuat demikian, tiada keterangan menyalahkan yang mencukupi untuk mensabitkan tertuduh. [37] Di dalam nas Muhamad Alhaan Lias Dan Pendakwa Raya [2019] 1 LNS 1809 di para [10], [11] & [12] dinyatakan: “[10] Berdasarkan di atas Mahkamah berpendapat niat sebenar dan tujuan Parlimen meminda s. 31A (1A) ADB ialah untuk menghadkan pengambilan air kencing orang yang ditangkap oleh anggota-anggota polis kepada yang berpangkat Sarjan ke atas sahaja. Oleh itu Koperal Roslee telah bertindak di luar kuasa yang diberikan oleh badan perundangan apabila beliau sendiri mengambil sampel air kencing Perayu. Dalam hal keadaan kes ini memadailah untuk mahkamah mengatakan pihak pendakwaan tidak menjalankan mandat Parlimen dengan tidak melaksanakan hasrat parlimen berdasarkan peruntukan s. 31 A (1 A) ADB. [11] Keputusan kes Aizuddin Syah Ahmad (supra] adalah selaras dengan niat dan tujuan badan perundangan meminda s. 31 A (1A) ADB. Oleh kerana isu yang dipertikaikan adalah sinonim dan Mahkamah Rayuan telah memutuskan kegagalan untuk mematuhi tatacara pengambilan air kencing seperti yang ditetapkan di bawah s. 31A(1A) ADB adalah fatal maka Mahkamah ini terikat dengan keputusan Mahkamah Atasan, Dalip Bhagwan Singh v. PP [1997] 1 MLRA 653, Timbalan Menteri dalam Negeri Malaysia & ors v. Arasa Kumaran (2006] 2 MLRH 283. [12] Oleh kerana dalam kes ini sampel air kencing itu diambil oleh anggota polis yang berpangkat Koperal, keterangan ini wajar dipadamkan dan tidak boleh diterima masuk sebagai keterangan. Kesannya ialah tiada lagi keterangan yang boleh membuktikan elemen pertuduhan ke atas Perayu. Rayuan dibenarkan dan Perayu dilepas dan dibebaskan daripada pertuduhan. Perintah Hakim Mahkamah Sesyen diketepikan.” [38] Kes Pendakwaan semakin goyah bilamana tiada sekelumit keterangan terutamanya daripada keterangan dokumen sebagai ekshibit di hadapan Hakim Bicara yang secara terus menunjukkan bahawa responden telah memilih botol urin yang bernombor siri 0110938 tersebut untuk kencing ke dalam botol urin tersebut mengambilkira bahawa tiada sebarang pembuktian melalui gambar yang menunjukkan responden telah memilih botol urin yang bernombor siri sedemikian. [39] Tiada juga sebarang gambar dirakam yang menunjukkan responden telah memegang botol urin yang bernombor siri tersebut di hadapan Hakim Bicara sebelum ini yang boleh memberi petunjuk bahawa responden telah memilih botol urin bernombor siri tersebut. Juga tiada sebarang gambar dirakam berkenaan dengan responden telah membawa botol urin tersebut ke tandas untuk kencing ditambah pula dengan keadaan di mana tiada juga sebarang gambar dirakam untuk menunjukkan bahawa test strip telah dicelup ke dalam botol urin yang dikatakan mengandungi air kencing responden di hadapan beliau pada masa ujian saringan awal dibuat dalam kes ini. Oleh yang demikian, atas isu ini juga tiada sebarang keterangan yong boleh mengaitkan responden dengan kes yang dihadapinya. Percanggahan fakta dan keterangan (SP5 dan SP6) [40] Setelah mengambilkira keterangan yang telah dikemukakan pihak Pendakwaan terutama daripada SP5 dan SP6, ternyata terdapatnya percanggahan fakta dan keterangan yang serius dan material tentang siapakah yang telah menjalankan ujian urin ke atas responden di dalam kes ini. Keterangan SP5 menyatakan semasa di dalam pemeriksaan balas bahawa beliau yang telah menjalankan ujian urin responden dan bukannya SP1 yang hanya bertindak sebagai Pengadu sebagaimana P1. Walau bagaimanapun, keterangan daripada SP6 menyatakan sebaliknya apabila menyatakan dalam kes ini bahawa SP1 yang telah menjalankan ujian saringan urin ke atas responden dan bukannya SP5. Ini jelas menunjukkan bahawa wujudnya dua (2) versi keterangan yang dibawakan oleh pihak Pendakwaan atas perkara yang menjadi tunjang kepada kes Pendakwaan di dalam kes ini. [41] Di dalam nas Mahkamah Rayuan Satish Mohanadran v. PP [2022] 3 CLJ 844 diputuskan: “(1) The prosecution had adduced two conflicting versions of evidence - one striking against the other - which went to the heart of the prosecution's case and, on this ground alone, it could not be said that a prima facie case had been made out by the prosecution. Consequent to the surviving of the impeachment proceedings, (i) the witness' credibility was preserved and, accordingly, credible; and (ii) the evidence of the contradictory witness must be evaluated and tested carefully. It certainly gave rise to a doubt on the credibility of the contradictory witness to the extent that evidence may be rejected in totality on the contradicted particulars. The prosecution, having availed the impeachment proceedings and failed, could not then submit on the falsity of the version offered by the witness that survived impeachment. This should be applied with greater rigour when the conflicting evidence comes from the prosecution's witness. SP4’s credibility having been compromised, the prosecution’s case was killed by its own witness and, in consequence, there was no reliable evidence that the drugs were found inside the house. (para 36)” [42] Tuan Majistret Yang Bijaksana telah secara tuntas membuat dapatan di dalam Alasan Penghakiman berkenaan isu bilamana terdapat dua (2) versi keterangan daripada saksi-saksi Pendakwaan, maka telah timbul inferens berkenaan berapakah ujian saringan urin yang telah dibuat ke atas responden mengambil kira terdapat keterangan daripada SP-5 yang menyatakan beliau yang telah menjalankan ujian urin di samping wujud pula keterangan daripada SP-6 yang menyatakan bahawa dalam kes ini SP-1 yang telah membuat ujian urin ke atas responden. (M.S 21 JILID 1 RR) “23. Selain daripada itu, lebih memburukkan kes pendakwaan ialah, SP1 sendiri telah mengemukakan dua set keterangan di mahkamah iaitu di dalam laporan polisnya dia menyatakan bahawa dia yang menjalankan ujian saringan awal dengan dibantu oleh SP5 dan anggota lain, namun semasa memberikan keterangan lisan pula dia menyatakan bahawa SP5 yang jalankan ujian atas arahan dia. Walaupun kekeliruan ini cuba dijelaskan oleh SP1 dan SP5, namun ianya dimusnahkan sekali lagi oleh SP1 dan SP5. Oleh itu telah timbul beberapa inferen iaitu adakah ada dua ujian saringan dibuat iaitu satu ujian yang dibuat oleh SP1 dan SP5 bersama dan satu ujian yang dibuat oleh SP5 sahaja. Sekiranya ada dua ujian dibuat, sampel manakan yang dihantar ke Makmal Patologi untuk ujian pengesahan dilakukan.

Selanjutnya, keterangan sendiri banyak bercanggah antara satu sama lain. Dalam pemeriksaan utama dia menyatakan bahawa dia tidak menjalankan ujian saringan ke atas tertuduh kerana dia tiada asas narkotik, namun semasa pemeriksaan semula, SP1 menyatakan dia pernah membuat ujian urin cuma tidak pernah jalankan ujian urin ke atas anggota polis. Percanggahan-percanggahan ini telah menimbulkan keraguan kepada kebolehpercayaan SP1 itu sendiri.” [43] Di atas percanggahan material ini, telah benar-benar mencacatkan lagi kes Pendakwaan apabila keterangan SP1 sendiri semasa disoalbalas dan diperiksa semula telah menyatakan bahawa bukan beliau yang telah membuat ujian urin responden dan ianya telah dilakukan oleh SP5 yang merupakan anggota polis berpangkat Koperal dan telah secara salah memperoleh keterangan daripada responden di dalam kes ini. [44] Di samping itu juga, rantaian keterangan dalam kes ini turut terputus dengan merujuk kepada P7 di mana tiada strip test dan Borang UPD diserahkan oleh SP1 kepada SP5 melalui Borang Penyerahan Barang Kes dan perkara ini telah diakui oleh SP6 yang bertindak sebagai Pegawai Penyiasat di dalam kes ini semasa disoalbalas. Kegagalan ini adalah fatal menjadikan kes Pendakwaan cacat dan tidak menunjukkan nexus dalam pembuktian kes terhadap responden di dalam kes ini. [45] Di dalam kes Mahkamah Agong Gooi Loo Seng v. Public Prosecutor [1993] 3 CLJ 1 diputuskan: [2] The trial judge had failed to recognise the significance of the contents of the Search List. The Search List was entirely consistent with the appellant’s version of the events in the bedroom and flatly contradicted the prosecution witness’ version. Kesimpulan [46] Adalah menjadi prinsip undang-undang yang jelas bahawa tanggungjawab Mahkamah diperingkat rayuan adalah sepertimana ditetapkan di dalam Sivalingam a/l Periasamy v Periasamy & Anor (1995) 3 MLJ 395 dalamana diputuskan: “It is trite law that an appellate court will not readily interfere with the findings of fact arrived at by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of evidence. However, the appellate court has a duty to intervene where a trial court has misdirected itself, that one may say that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion.” [47] Mahkamah ini telah mengambilkira nas tersebut dan setelah mengambilkira dapatan Tuan Majistret yang bijaksana didapati tiada kekhilafan dari segi undang-undang dan fakta telah dilakukan. Dengan itu Mahkamah diperingkat rayuan memutuskan bahawa keputusan Tuan Majistret yang bijaksana melepaskan dan membebaskan responden di akhir kes pendakwaan adalah perlu dipelihara. Dengan itu rayuan pihak Pendakwaan adalah ditolak dengan keputusan Tuan Majistret yang bijaksana dikekalkan. Bertarikh: 31 Disember 2024. AZMI BIN ABDULLAH HAKIM MAHKAMAH TINGGI MAHKAMAH TINGGI KOTA BHARU PEGUAM Timbalan Pendakwa Raya: Hajarul Falenna Itah bt Abu Bakar Adli Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Pendakwaan Negeri Kelantan AG-3-03-06, Al-Waqah @ Tunjong, Tingkat 3, Bangunan H Elite Design 16010 Kota Bharu, Kelantan. Peguam Responden: Mohd Zubairi bin Salleh Tetuan Rafizi Zubairi & Firdaus Peguambela & Peguamcara PT 1621, Tingkat 2, Jalan Kuala Krai, Bandar Baru Tunjong, 15150 Kota Bharu, Kelantan.