Pendakwa Raya v SARAWUT PANMEE (RA-42LB-1-09/2021)

SP3 terus pergi ke tempat sepertimana yang telah diarahkan oleh Insp. Amirul. Sampai di tempat sepertimana diarahkan SP3 telah berjumpa dengan Insp Amirul. Semasa di situ SP3 telah lihat seorang orang awam berkepala botak serta memakai kemeja berwarna hitam putih berada bersama Insp Amirul. SP3 pada mulanya telah pergi memeriksa Kawasan di mana daun ketum dijumpai. Selepas itu, SP3 telah pergi semula ke tempat di mana Insp Amirul dan orang awam berkepala botak tersebut berada. SP3 mendapati orang awam tersebut tidak boleh bercakap Bahasa Melayu tetapi bercakap dalam Bahasa Thailand. Memandangkan pada masa itu tiada sesiapa di situ yang tahu berbahasa Thailand SP3 telah tahan seorang berbangsa Patani yang lalu di kawasan tersebut untuk menjadi jurubahasa. Selepas itu, OKT telah maklumkan dia adalah wakil kepada tuan punya ketum yang telah dirampas dan datang untuk “deal” dengan pihak polis supaya separuh daripada daun ketum yang dirampas boleh dilepaskan. SP3 ada bertanya kepada OKT sama ada daun ketum tersebut kepunyaannya dan telah dimaklumkan oleh OKT bahawa daum ketum tersebut kepunyaan kawannya. Menurut SP3 dia berada bersama OKT di tempat tersebut lebih kurang 2 jam dan SP3 telah pada masa itu bercakap dengan OKT selama lebih kurang 15 minit. Selepas SP3 memberitahu OKT bahawa mereka tidak boleh melepaskan separuh daripada daun ketum sepertimana yang diminta oleh OKT, OKT telah marah-marah dan bercakap dalam Bahasa Thailand. Setelah Insp. Amirul menyerahkan semula kunci kereta kepada OKT, OKT telah memandu keretanya dan telah menghalang laluan land rover Insp. Amirul dan pasukannya ke Pos PB11 sehingga anggota polis terpaksa turun angkat kon bagi membolehkan mereka lalu di situ.

Lebih kurang jam 1.00 tengah hari semasa SP3 di Pos PB11, SP3 telah keluar dari bangunan Ops Wawasan untuk pergi ke Balai Polis Padang Besar kerana SP3 telah diarahkan oleh Insp. Amirul ke sana untuk memberi bantuan untuk kes rampasan daun ketum.

Selepas itu, semasa SP3 keluar dari bangunan penginapannya di Blok Wawasan untuk pergi ke motosikalnya, SP3 terdengar suara memanggil “Boy”. SP3 nampak orang awam di tempat rampasan daun ketum yang SP3 dakwa sebagai orang yang sama, iaitu OKT yang berada berhampiran pagar sempadan Malaysia-Thailand di sebelah Thailand yang memanggil “Boy” tersebut. Kemudian SP3 dengar OKT berkata “come to me”.

Setelah beberapa langkah SP3 berjalan ke arah OKT, SP3 nampak OKT keluarkan sepucuk pistol berwarna silver dan goyangkan pistol itu di tapak tangannya. OKT memegang pistol, mengangkat tangan dan pusing, memberi isyarat yang dia ada pistol. Apabila nampak OKT memegang pistol, SP3 terus masuk dan mencari perlindungan di blok PB11 iaitu blok Wawasan. Dari dalam blok tersebut SP3 nampak OKT masih berdiri di tepi pagar sempadan tersebut. SP3 nampak OKT telah “aim” pistolnya ke arah blok Wawasan di mana SP3 berada dan telah melepaskan lebih kurang 3 das tembakan ke arah SP3.

Akibat kejadian tembakan tersebut seorang lagi mangsa, iaitu anggota PGA, Abdul Halim Bin Ibrahim (SP4) mengalami kecederaan ringan akibat terkena kaca dari daripada tembakan OKT ke arah tingkap bangunan blok ICQS. Menurut keterangan SP4, semasa kejadian tembakan tersebut pada 22.8.2018 lebih kurang jam 1.40 tengah hari, semasa SP4 sedang tidur di atas katil dalam blok ICQS, PB11 SP4 telah dengar bunyi bising disyaki letupan dan kawan-kawan dalam bloknya menjerit “tembakan, tembakan”.

Selepas mendengar bunyi tembakan SP4 telah mendapati cermin tingkap di blok tersebut telah pecah dan serpihan tersebut telah terkena pada SP4 dan menyebabkan SP4 telah mengalami kecederaan pada telinga kanan dan kiri serta bawah mata kanan.

8.

Pada 21.3.2019, jam 3.20 petang, OKT Sarawut Panmee telah ditangkap oleh seorang anggota Jabatan Imigresen yang bertugas di pintu masuk sempadan Padang Besar yang memaklumkan terdapat seorang lelaki yang berstatus wanted ingin cop pas sempadan. Sewaktu tangkapan, tiada senjata api ditemui. OKT seterusnya telah direman dan kemudiannya dituduh di mahkamah.”. [7] Di akhir kes pendakwaan, HMS mendapati pihak pendakwaan telah gagal membuktikan suatu kes prima facie terhadap OKT bagi kedua-dua kesalahan tersebut. Oleh itu, HMS telah memerintahkan supaya OKT dilepas dan dibebaskan daripada kedua-dua Pertuduhan tersebut. [8] Pendakwa Raya yang tidak berpuas hati dengan keputusan HMS telah merayu ke Mahkamah ini terhadap keputusan tersebut. ISU UNDANG-UNDANG YANG BERBANGKIT [9] Isu undang-undang yang berbangkit dalam rayuan ini adalah sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap OKT bagi kedua-dua Pertuduhan tersebut. ANALISIS, DAPATAN DAN KEPUTUSAN MAHKAMAH INI [10] Menurut seksyen 180 Kanun Tatacara Jenayah [Akta 593] (“KTJ”), beban pembuktian sentiasa terletak di bahu pihak pendakwaan di akhir kes pendakwaan, iaitu untuk membuktikan suatu kes prima facie terhadap tertuduh. Peruntukan tersebut adalah seperti yang berikut: “Section 180. Procedure after conclusion of case for prosecution.

[13] Dalam kes Balachandran v Public Prosecutor (supra), Augustine Paul JCA (pada ketika itu) yang menyampaikan keputusan Mahkamah Persekutuan telah menjelaskan maksud kes prima facie dan tujuan penggubalan seksyen 180 KTJ seperti yang berikut: “[21] Section 180(1) makes it clear that the standard of proof on the prosecution at the close of its case is to make out a prima facie case while s 182A(1) enunciates that at the conclusion of the trial the court shall consider all the evidence adduced and decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. The standard of proof on the prosecution at the end of its case and at the end of the whole case has thus been statutorily spelt out in clear terms. The submission made must therefore be ratiocinated against the background of the meaning of the phrase ‘prima facie case’ in s 180. Section 180(2) provides that the court shall record an order of acquittal if a prima facie case has not been made out while s 180(3) provides that if a prima facie case has been made out the accused shall be called upon to enter his defence. A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase ‘prima facie case’ is defined in similar terms in Mozley and Whiteley’s Law Dictionary 11th Ed as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. [22] The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established. As the trial is without a jury it is only with such a positive evaluation can the court make a determination for the purpose of s 180(2) and (3). Of course in a jury trial where the evaluation is hypothetical the question to be asked would be whether on the evidence as it stands the accused could (and not must) lawfully be convicted. That is so because a determination on facts is a matter for ultimate decision by the jury at the end of the trial. Since the court, in ruling that a prima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail. Thus if the accused elects to remain silent he must be convicted. The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case.”. [Penekanan ditambah] [14] Dalam kes Abdullah Atan v. PP & Other Appeals (supra) pula, melalui penghakiman yang disampaikan oleh Tengku Maimun Tuan Mat CJ, Mahkamah Persekutuan mentafsirkan prima facie seperti yang berikut: “[44] As to what constitutes ‘a prima facie’ case, the judgment of Vincent Ng J (as he then was) in PP v. Ong Cheng Heong [1998] 4 CLJ 209 is instructive. Although Ong Cheng Heong (supra) was decided prior to the amendment in 2006, we respectfully endorse His Lordship’s views, at p. 225: What then constitutes a ‘prima facie case’? ‘Prima facie’ means on the face of it or at first glance. ... perhaps the most appropriate definition of ‘a prima facie case’ could be found in the Oxford Companion of Law (p. 987), which has it as: “A case which is sufficient for an answer. While prima facie evidence is evidence which is sufficient to establish a fact in the absence of any evidence to the contrary, but is not conclusive”. It would follow that there should be credible evidence on each and every ingredient of the offence. Credible evidence is evidence which has been filtered and which has gone through the process of evaluation. Any evidence which is not safe to be acted upon, should be rejected. (emphasis added) At p. 224, His Lordship said: ... to me, maximum evaluation simply means evaluation, on a prima facie basis, of each and every essential ingredient of the charge as tested in cross-examination. In other words, maximum evaluation connotes quantitative rather than qualitative evaluation of the evidence; with focus more on the evidential burden in terms of evidence led, rather than the persuasive burden in terms of qualitative degree of proof.”. [Penekanan ditambah] [15] Berdasarkan nas-nas undang-undang di atas boleh dirumuskan bahawa tugas Mahkamah di akhir kes pendakwaan ialah membuat penilaian maksimum terhadap setiap keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan berkenaan dengan intipati penting sesuatu pertuduhan dan menentukan sama ada pihak pendakwaan berjaya membuktikan suatu kes prima facie terhadap tertuduh, iaitu jika tertuduh dipanggil untuk membela diri dan tertuduh memilih untuk berdiam diri, adakah keterangan-keterangan prima facie tersebut cukup untuk membuktikan bahawa tertuduh telah melakukan kesalahan tersebut melampaui keraguan yang munasabah dan seterusnya cukup untuk mensabitkan tertuduh dengan pertuduhan tersebut. [16] Dalam kes ini, setelah menimbangkan segala fakta kes dan keterangan yang dikemukakan oleh saksi-saksi pendakwaan, HMS mendapati pihak pendakwaan telah gagal membuktikan suatu kes prima facie terhadap OKT bagi kedua-dua kesalahan tersebut dan oleh yang demikian, OKT telah dilepas dan dibebaskan daripada kedua-dua Pertuduhan tersebut. Sebagaimana yang dinyatakan dalam Alasan Penghakiman HMS, keputusan tersebut dibuat berdasarkan dapatan berikut: “ADAKAH PERBUATAN CUBAAN MEMBUNUH ITU DILAKUKAN

Di dalam kes ini, selain dari perlu membuktikan wujudnya cubaan untuk membunuh mangsa, isu yang tidak kurang penting adalah, adakah cubaan untuk membunuh itu dilakukan oleh OKT?

Mangsa, SP3 mengesahkan bahawa beliau mengecam orang yang menembaknya adalah OKT. Hal ini kerana SP3 ada berbincang dengan OKT di tempat rampasan daun ketum di sebelah pagi hari yang sama. Semasa disoal balas oleh peguambela OKT, SP3 juga mengesahkan bahawa dia telah mengecam OKT semasa proses kawad cam yang dibuat oleh Insp Mohd Aizat Bin Zailan. Selain daripada mangsa SP3, menurut pegawai penyiasat, SP10, Mohd Amirul Asraf Bin Rosedi dan Shadon Bin Pawi (SP9) turut mengecam OKT di barisan kawad cam.

Semasa SP3 disoal balas oleh peguambela OKT, SP3 mengesahkan bahawa dia telah dipanggil untuk membuat kawad cam. Terdapat 9 orang di dalam barisan kawad cam termasuk OKT. SP3 menyatakan dia dapat mengecam OKT. Walau bagaimanapun, selain dari OKT, SP3 turut mengakui 8 orang lagi bersama dengan OKT adalah warga tempatan berbangsa Melayu.

SP9 turut mengesahkan telah mengecam OKT semasa proses kawad cam dijalankan. Walau bagaimanapun, semasa kes pendakwaan berjalan sehingga pihak pendakwaan menutup kesnya, pihak pendakwaan tidak pernah pada mana-mana peringkat mengemukakan laporan kawad cam mahupun memanggil pegawai kawad cam sebagai saksi di mahkamah.

Pegawai penyiasat SP10 menegaskan bahawa kawad cam adalah tidak penting di dalam kes ini memandangkan OKT telah dikenal pasti oleh pengadu dan siasatan telah dibuat, red notice dan wanted dimasukkan di dalam sistem dan apabila OKT ditangkap, memang orang yang sama yang dimasukkan di dalam sistem.

Jika benarlah kawad cam itu tidak penting, persoalan sekarang, kenapakah pegawai penyiasat masih lagi meminta Insp Mohd Aizat Bin Zailan menjalankan proses kawad cam tersebut? Malah, kesemua saksi yang terlibat dikatakan telah dapat mengecam OKT. Kenapakah laporan kawad cam tersebut tidak dikemukakan di mahkamah?

Selain itu, perlu diambil perhatian, kejadian tembak berlaku pada 22.8.2018 manakala OKT ditangkap pada 21.3.2019, lebih kurang 7 bulan selepas kejadian tersebut. OKT juga bukan merupakan warganegara Thailand.

Walau bagaimanapun, mahkamah sedar dan tahu bahawa kawad cam tersebut bukanlah sesuatu yang mandatori atau keperluan di dalam semua hal keadaan khasnya sekiranya mangsa telah mengenali suspek-suspek yang terlibat sebelum ini. Hal ini sepertimana yang dinyatakan di dalam kes Arumugam s/o Muthusamy vs PP [1998] 3 MLJ 73 di mukasurat 75: “But to hold that identification parade must, in all circumstances, be conducted in order to sustain conviction would be to stringent”.

Apabila merujuk kepada kes Arumugam itu, mahkamah sedar bahawa kawad cam tersebut bukanlah sesuatu yang mandatori. la bergantung kepada hal keadaan kes. Di dalam kes di mana saspek adalah orang yang sememangnya dikenali oleh mangsa, seperti kawan atau mempunyai hubungan tali kekeluargaan, maka kawad cam adalah tidak perlu di dalam hal ini.

Walau bagaimanapun, adalah jelas di dalam kes ini, OKT adalah orang asing yang tidak ada kena mengena dengan SP3 dan SP4. Oleh itu kawad cam telah dijalankan seperti mana yang diarahkan oleh pegawai penyiasat, SP10.

Selain itu timbul keraguan berkenaan dengan butiran OKT. SP10 menyatakan di dalam perenggan 10, Pernyataan Saksinya, butiran saspek yang melepaskan tembakan adalah Mr Sarawut Panmee, No. Pasport: AA3932873, OKT. Butiran ini diberikan oleh KBSJD Padang Besar, ASP Harnizam Bin Idris. SP10 menegaskan butiran in adalah berdasarkan butiran ini yang diberikan oleh SP3 yang mengecam OKT sebagai orang yang sama melepaskan tembakan dan cuba berbincang sewaktu rampasan daun ketum pada hari tersebut. Walau pun demikian, SP3 turut bersetuju dengan cadangan peguambela, bahawa semasa dia membuat laporan polis selepas ditembak, dia tak pasti orang yang tembak dia adalah Sarawut.

Apabila identiti menjadi persoalan penting, mahkamah telah merujuk kepada prinsip dan panduan yang telah dinyatakan di dalam kes Mahkamah Rayuan R v Turnbull (1976) 3 All ER 549 di mana telah diingatkan di dalam kes tersebut, hakim perlu lebih berhati-hati sekiranya kes tertuduh banyak bergantung kepada identiti sebelum mensabitkan tertuduh.

Oleh yang demikian, berdasarkan alasan-alasan di atas, Mahkamah berpuas hati dan memutuskan pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes prima facie terhadap OKT. Oleh yang demikian, mahkamah dengan ini memerintahkan agar OKT dilepaskan dan dibebaskan daripada kedua-dua pertuduhan tersebut.”. [17] Berdasarkan alasan dan dapatan di atas, Mahkamah ini bersetuju dengan dapatan HMS bahawa keperluan untuk mengadakan kawad cam adalah bergantung kepada fakta dan keadaan sesuatu kes. Setelah Mahkamah ini meneliti fakta kes dan keterangan dalam kes ini, adalah menjadi dapatan Mahkamah ini bahawa kawad cam oleh SP3 dan SP4 terhadap OKT adalah penting dan perlu dilakukan atas sebab-sebab berikut:

(a) kejadian tembakan tersebut berlaku pada 22/8/2018, manakala tangkapan ke atas OKT dibuat pada 21/3/2019, iaitu lebih kurang 7 bulan kemudian;

(b) OKT adalah warganegara Thailand;

(c) OKT bukanlah orang yang dikenali, kawan atau mempunyai hubungan kekeluargaan dengan SP3 dan SP4;

(d) OKT adalah orang asing yang tidak ada kena mengena dengan SP3 dan SP4; dan

(e) wujud keraguan tentang identiti dan butiran OKT tersebut. [18] Walau bagaimanapun, HMS mendapati proses kawad cam yang dilakukan oleh Insp. Mohd Aizat Bin Zailan ke atas SP3 dan SP4 terhadap OKT telah tidak menepati panduan dan tatacara yang ditetapkan dalam kes Arumugam s/o Muthusamy v PP (supra) dan R v Turnbull (supra). Oleh itu, HMS mendapati pihak pendakwaan telah gagal membuktikan identiti OKT tersebut secara prima facie. [19] Berdasarkan prinsip undang-undang yang mantap, sebagai mahkamah yang mendengar rayuan (appellate court), Mahkamah ini tidak berhasrat untuk mengganggu dapatan fakta HMS mengenai identiti OKT dan tatacara proses kawad cam tersebut kerana ia melibatkan persoalan fakta yang mana HMS telah berpeluang melihat dan mendengar saksi-saksi dalam perbicaraan tersebut dan Mahkamah ini tiada alasan yang kuat (compelling reasons) untuk tidak bersetuju dengan dapatan HMS tersebut. Ini adalah selaras dengan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Herchun Singh & Ors v Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 209 yang disampaikan oleh Ong Hock Thye CJ (Malaya) seperti yang berikut: “… This was a finding of fact that the report which was taken down contained errors and omissions for which the constable alone was responsible. This view of the trial judge as to the credibility of the witness must be given proper weight and consideration. An appellate court should be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding: see Sheo Swarup v King-Emperor AIR 1934 PC

Hence, this case is distinguishable from Ah Mee v Public Prosecutor [1967] 1 MLJ 220, cited to us in argument, where the complainant clearly gave the number of her assailant’s car as M 6049, a contradiction for which she and no other person could have been held responsible.”. [Penekanan ditambah] [20] Dalam kes Lai Kim Hon & Ors v Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 84 pula, Abdul Hamid FJ (pada ketika itu) yang menyampaikan keputusan Mahkamah Agung telah memutuskan bahawa – “The principle of law governing appeals in criminal cases on questions of fact is well established, in that the Appeal Court will not interfere unless the balance of evidence is grossly against the conviction especially upon a finding of a specific fact involving the evaluation of the evidence of a witness founded on the credibility of such witness.”. [Penekanan ditambah] [21] Prinsip yang sama turut diputuskan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Mohd Yusri bin Mangsor & Anor v Public Prosecutor and another appeal [2014] 4 MLJ 875. Semasa menyampaikan penghakiman Mahkamah tersebut, Zawawi Salleh JCA (pada ketika itu) telah memberi panduan berikut: “[4] … We have also scrutinised the records available before us. We are mindful that this is a factual based appeal. It is trite that an appellate court will be slow to interfere with the findings of facts and judicial appreciation of the facts by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. However, there are exceptions. Where:

(a) the judgment is based upon a wrong premise of fact or of law;

(b) there was insufficient judicial appreciation by the trial judge of the evidence of circumstances placed before him;

(c) the trial judge has completely overlooked the inherent probabilities of the case;

(d) that the course of events affirmed by the trial judge could not have occurred;

(e) the trial judge had made an unwarranted deduction based on faulty judicial reasoning from admitted or established facts; or

(f) the trial judge had so fundamentally misdirected himself that one may safely sat that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned (see Perembun (M) Sdn Bhd v Conlay Construction Sdn Bhd [2012] 4 MLJ 149, (CA); Sivalingam a/l Periasamy v Periasamy & Anor [1995] 3 MLJ 395; [1996] 4 CLJ 545 (CA)).”. [22] Memandangkan terdapat keraguan mengenai identiti OKT dalam kes ini, maka pada pendapat Mahkamah ini, adalah tidak betul dan tidak selamat untuk mensabitkan OKT dengan kesalahan sepertimana kedua-dua Pertuduhan tersebut. Ini adalah selaras dengan keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Mohd Johi Said & Anor v. PP [2005] 1 CLJ 389 yang disampaikan oleh Gopal Sri Ram JCA (pada ketika itu) seperti yang berikut: “Unlike civil appeals, where the appellant carries the burden of showing that the judge at first instance went wrong, in a criminal case the duty of the court is to consider whether the conviction is right. The correct approach is therefore not whether the decision is wrong but whether the conviction is safe. See, Mohammad Husain v. Emperor AIR [1945] Nag 441; Zahari bin Yeop Baai v. PP [1980] 1 MLJ 160.”. [Penekanan ditambah] [23] Berdasarkan alasan-alasan dan autoriti-autoriti di atas, memandangkan pihak pendakwaan telah gagal membuktikan suatu kes prima facie terhadap OKT bagi kedua-dua Pertuduhan tersebut, maka Mahkamah ini telah menolak rayuan pihak Pendakwa Raya terhadap OKT dan mengekalkan keputusan HMS yang telah melepas dan membebaskan OKT daripada kedua-dua Pertuduhan tersebut. KESIMPULAN [24] Sebagai kesimpulan, berdasarkan seksyen 180 KTJ, beban adalah terletak ke atas pihak pendakwaan untuk membuktikan suatu kes prima facie ke atas seseorang tertuduh dan Mahkamah tidak boleh sewenang-wenangnya memanggil tertuduh untuk membela diri hanya semata-mata untuk mendengar versi dan pembelaan tertuduh. [25] Dalam kes ini, memandangkan pihak pendakwaan telah gagal membuktikan secara prima facie kedua-dua Pertuduhan tersebut di akhir kes pendakwaan dan HMS tidak melakukan sebarang kekhilafan dalam melepas dan membebaskan OKT daripada kedua-dua Pertuduhan tersebut, maka Mahkamah ini telah mengekalkan keputusan HMS tersebut dan menolak rayuan pihak Pendakwa Raya terhadap OKT bagi kedua-dua Pertuduhan tersebut. Bertarikh : 21 Februari 2023 (DR. ARIK SANUSI BIN YEOP JOHARI) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Malaya, Kangar Negeri Perlis Peguam Perayu/Responden Peguam Perayu: TPR Puan Norshuhada binti Mohd Yatim Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Perlis Bangunan Jam Besar Kompleks Pejabat-Pejabat Kerajaan Negeri Perlis 01000 Kangar Perlis Peguam Responden: Encik Ch’ng De Sern Tetuan Devandran & Co. Peguam Bela & Peguam Cara No.12B Tingkat Atas Lorong Seruling Kompleks PKNPS 01000 Kangar Perlis