Pendakwa Raya v TAN HUI XIANG (BL-41H-16-04/2022)

Bagi mensabitkan seseorang dibawah pertuduhan s. 41(1) APJ pendakwaan hendaklah membuktikan bahawa Tertuduh telah menimbulkan risiko kecederaan yang tinggi kepada S/N q9iMtt0z3UW7tfJig2O1Vw orang lain dan telah tidak memperdulikan kemungkinan risiko tersebut. [Rujukan kes PP v Zulkifli Omar [1998] 1 CLJ 1079; PP v Mat Zali Lahman [2010] 3 CLJ 354.

(ii) Bagi membuktikan elemen-elemen ini, pihak pendakwaan telah memanggil 3 orang saksi dan mengemukakan 16 ekshibit. Kes pendakwaan adalah pada 23.5.2019 jam lebih kurang 3.30 petang, Tertuduh memandu motokar WXY 2970 dari Jalan Landasan menuju ke Kampung Jawa. Semasa Tertuduh cuba untuk keluar simpang, tiba-tiba motosikal BPA 9502 yang ditunggang oleh si mati yang datang dari arah Kampung Jawa menuju ke Sungai Rasau telah merempuh sebelah kanan hadapan kereta Tertuduh. Akibat dari pelanggaran itu, si mati telah meninggal dunia di tempat kejadian kerana kecederaan dan motokar WXY 2970 mengalami kerosakan. Pendakwaan menghujahkan bahawa kesemua elemen dibawah s.41(1) APJ berjaya dibuktikan, maka satu kes prima facie berjaya dibuktikan terhadap Tertuduh. [3] Di akhir kes pendakwaan, setelah Majistret meneliti nota keterangan dan ekshibit yang dikemukakan, Mahkamah mendapati S/N q9iMtt0z3UW7tfJig2O1Vw pihak pendakwaan gagal membuktikan elemen bagi pertuduhan di bawah s.41(1) APJ. [4] Pendakwaan menghujahkan bahawa Tertuduh telah memandu secara melulu dengan keluar dari simpang dan membelok ke kanan yang kemudiannya telah menyebabkan kenderaan yang dipandu Tertuduh berlanggar dengan motosikal yang ditunggang si mati. Pendakwaan bergantung kepada keterangan SP2 (pegawai penyiasat) dan rajah kasar (P8). Menurut SP2 dengan berpandukan rajah kasar, pertembungan berlaku di petak kuning. Pendakwaan menghujahkan bahawa Tertuduh sepatutnya dapat melihat motosikal yang ditunggang si mati dalam jarak pandangan mata yang rasional dan sepatutnya memberikan laluan kepada si mati. Walaubagaimanapun ketika pemeriksaan balas, SP2 memaklumkan Mahkamah bahawa dia tidak tahu bagaimana Tertuduh memandu pada hari kejadian dan tiada saksi mata yang melihat kejadian kemalangan itu. [5] Pihak pembelaan pula menimbulkan isu rupa bentuk tempat kejadian. Ketika pemeriksaan balas SP2, adalah dicadangkan bahawa permukaan jalan dari arah Kampung Jawa ke arah Sungai Rasau adalah sedikit membukit, tinggi sendikit dan cadangan ini S/N q9iMtt0z3UW7tfJig2O1Vw dipersetujui oleh SP2. Fakta berkenaan rupa bentuk tempat kejadian telah disaksikan sendiri oleh Majistret seperti yang dinyatakan di perenggan 27 alasan penghakiman beliau. [6] Mahkamah mendapati tempat kejadian adalah 2 lorong bagi setiap hala dan ianya luas. Simpang di mana Tertuduh keluar juga luas dan keluasan kotak kuning tempat berlakunya kemalangan adalah 30 m x 14 m (menurut ukuran didalam rajah kasar). Didalam rajah kasar, si mati berada di lorong kanan dan bukan di lorong kiri. Berdasarkan keterangan-keterangan inilah dan pemerhatian Mahkamah berkenaan rupa bentuk bumi dikawasan tempat kejadian, Mahkamah Majistret mendapati tiada keterangan yang menunjukkan bahawa Tertuduh telah memandu secara melulu atau merbahaya. [7] Pihak pendakwaan dalam membuktikan elemen pertuduhan dibawah s. 41(1) APJ menghujahkan bahawa Tertuduh telah memandu secara melulu atau merbahaya hanya kerana tempat pelanggaran adalah berada dalam laluan sah si mati. Pendakwaan menghujahkan bahawa pelanggaran ini telah berlaku disebabkan Tertuduh telah gagal untuk mengambil langkah berjaga-jaga yang sepatutnya untuk memastikan tiada kenderaan di laluan sebelum S/N q9iMtt0z3UW7tfJig2O1Vw membelok ke kanan. Majistret memutuskan fakta ini tidak mencukupi untuk membuktikan bahawa Tertuduh telah memandu secara melulu atau merbahaya. Versi pendakwaan ini hanya disokong oleh keterangan SP2 yang menyatakan bahawa kesan pelanggaran adalah di pintu hadapan tempat pemandu motokar Tertuduh. Tiada keterangan lain yang dapat menjelaskan cara bagaimana kemalangan berlaku. [8] Tambahan lagi, versi pembelaan adalah si mati menaiki motosikal telah menunggang dengan laju dalam keadaan jalan yang membukit dan melanggar Tertuduh hingga menyebabkan kematiannya dan fakta ini perlu diteliti. Tiada cabaran oleh pihak pendakwaan bahawa rupa bentuk di kawasan kemalangan adalah membukit. Mahkamah juga setelah menimbangkan semua keterangan dan ekshibit mendapati Tertuduh telah keluar dengan tertib dari lorongnya dan bergerak ke tempat lintasan petak kuning. Selain itu, persoalan yang timbul adalah oleh kerana tiada kenderaan lain yang terlibat semasa pelanggaran, mengapa si mati melanggar motokar Tertuduh di lorong kanan dan tidak mengelak ke lorong kiri ataupun bahu jalan yang luas. S/N q9iMtt0z3UW7tfJig2O1Vw [9] Atas alasan ini, maka Majistret mendapati pihak pendakwaan gagal membuktikan suatu kes prima facie terhadap Tertuduh dibawah s.41 (1) APJ 1987 namun, beliau mendapati pendakwaan berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh iaitu memandu dalam keadaan tidak cermat dan tidak bertimbang rasa iaitu satu kesalahan dibawah S.43(1) APJ 1987. Ini adalah kerana berdasarkan kedudukan motokar Tertuduh yang tidak bergerak melepasi ruangan diatas garisan kotak kuning dengan kadar yang munasabah sehingga menyebabkan pelanggaran dengan si mati. Atas alasan ini maka Mahkamah menggantikan pertuduhan di bawah s.41(1) APJ 1987 dengan satu pertuduhan dibawah s. 43(1) APJ 1987 selaras dengan peruntukan dibawah s.169(2) Kanun Prosedur Jenayah. C. KEPUTUSAN [10] Mahkamah Tinggi yang menjalankan bidangkuasa rayuan tidak akan sesekali campur tangan didalam urusan dapatan fakta dan undang-undang didalam satu perbicaraan penuh kerana Hakim Bicara mempunyai kedudukan lebih baik untuk menilai dan meneliti kredibiliti saksi-saksi, dan keberatan sesuatu keterangan itu. Namun begitu sekiranya Mahkamah ini mendapati terdapatnya kekhilafan fakta dan pemakaian undang-undang, maka Mahkamah ini akan campur tangan dalam membetulkan kekhilafan itu. S/N q9iMtt0z3UW7tfJig2O1Vw [11] Adakah Majistret telah khilaf apabila mendapati pihak pendakwaan gagal membuktikan satu kes prima facie di bawah pertuduhan s. 41(1) APJ 1987 sebaliknyanya berjaya membuktikan satu kes prima facie di bawah pertuduhan dibawah s.43(1) APJ 1987 maka pindaan pertuduhan dibuat oleh Mahkamah daripada s.41(1) APJ 1987 kepada s.43(1) Akta yang sama. [12] Majistret di dalam mencapai kepada keputusan beliau di akhir kes pendakwaan dalam menentukan samada elemen memandu kenderaan secara melulu diatas jalan raya hingga menyebabkan kematian keatas si mati, tidak hanya bergantung kepada keterangan saksi-saksi pendakwaan semata-mata dan rajah kasar (P8) tetapi beliau telah pergi ke tempat kejadian untuk mengesahkan fakta yang ditimbulkan oleh pihak pembelaan bahawa keadaan rupa bumi di kawasan kemalangan adalah jalannya membukit. [13] Adalah tugas pihak pendakwaan untuk membuktikan kes melampui keraguan munasabah bahawa Tertuduh telah memandu kenderaannya secara melulu diatas jalanraya hingga menyebabkan kematian. Tugas Mahkamah pula adalah untuk membuat penilaian maksimum atas semua keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan termasuk kredibiliti setiap saksi-saksi pendakwaan. [14] Mahkamah Persekutuan didalam keputusan Rosli b Yusof v PP [Rayuan Jenayah No 05(M) -226-10/2019 memutuskan seperti berikut: “[45] It is trite law that it is not the duty of the appellant to prove his innocence or to call a particular witness to support his defence (see Tan S/N q9iMtt0z3UW7tfJig2O1Vw Foo Su v PP [1967] 2MLJ 19; Sandra Margaret Birch v PP [1978] 1 MLJ

The law places upon the prosecution the burden to prove guilt of the appellant beyond reasonable doubt and not on the appellant to prove his innocence. Well entrenched in jurisprudence is the rule that the conviction of the appellant must rest not on the weakness of the defence but on the strength of the prosecution. This principle is the corner stone of our criminal law” [15] Majistret dalam mengesahkan apa yang beliau pertimbangkan dan nilai dari keterangan saksi-saksi pendakwaan dan ekshibit telah melihat sendiri keadaan sekitar tempat kemalangan untuk memastikan elemen-elemen yang perlu dibuktikan dibawah s.41(1) APJ 1987 telah dibuktikan oleh pihak pendakwaan. Hasil pemerhatian beliau di tempat kejadian mengesahkan versi pembelaan bahawa tempat kemalangan adalah sedikit membukit dan Tertuduh ketika ingin keluar simpang telah keluar setelah memastikan tiada kenderaan lain yang lalu. Selain itu tandaan “X” di tengah pembahagi jalan menunjukkan bahawa si mati telah memandu di lorong kanan dalam keadaan laju (dengan mengambil kira jalan yang membukit) sebelum melanggar Tertuduh. Majistret telah melihat sendiri jalan dari arah Kampung Jawa ke arah Sungai Rasau iaitu arah dari mana si mati datang yang merupakan satu jalan atas struktur jambatan yang tinggi membukit. Si mati seharusnya juga mengambil tanggungjawab untuk berhati-hati menunggang motosikal apabila menuruni jalan yang sedikit membukit itu. S/N q9iMtt0z3UW7tfJig2O1Vw [16] Dalam konteks ini, Mahkamah ini tidak akan mengacau dapatan Majistret yang telah pergi sendiri melihat keadaan fakta jalan yang menurut versi pembelaan turut menyumbang kepada kemalangan maut ini. Ianya sekali gus menghapuskan elemen memandu secara melulu dengan mengambilkira bahawa sekiranya seseorang berada di tempat pelanggaran, orang itu tidak akan dapat melihat dengan jelas kenderaan yang datang dari Kampung Jawa disebabkan oleh jalan yang membukit itu. Fakta ini disahkan oleh Majistret sendiri didalam perenggan 31 alasan penghakiman beliau. [17] Majistret juga mendapati adalah tidak selamat untuk memutuskan bahawa Tertuduh telah memandu secara melulu atau merbahaya hanya berdasarkan fakta bahawa tempat pelanggaran adalah berada di laluan sah si mati. Selain itu tiada keterangan lain yang menunjukkan bahawa Tertuduh telah memandu secara melulu atau merbahaya. [18] Mahkamah ini mendapati ia tidak seharusnya mengacau dapatan fakta Majistret yang melihat sendiri keadaan rupa bentuk jalan sebelum beliau mencapai kepada keputusannya bahawa Tetuduh tidak boleh dikatakan memandu secara melulu dan merbahaya hingga menyebabkan kemalangan maut itu. Namun, Majistret mendapati pendakwaan berjaya membuktikan kes prima facie bahawa Tertuduh memandu dalam keadaan tidak cermat dan tidak bertimbang rasa selaras dengan kesalahan dibawah s.43(1) APJ

Ini adalah berdasarkan kedudukan motokar Tertuduh yang tidak bergerak melepasi ruangan di atas garisan kotak kuning dengan kadar yang munasabah sehingga menyebabkan pelanggaran dengan si mati. S/N q9iMtt0z3UW7tfJig2O1Vw [19] Berdasarkan alasan-alasan diatas, Mahkamah ini mendapati Majistret tidak khilaf apabila membuat dapatan pihak pendakwaan gagal membuktikan kes prima facie diakhir kes pendakwaan kerana tiadanya elemen memandu secara melulu dan merbahaya di buktikan sebaliknya terdapat elemen memandu dengan tidak cermat dan bertimbang rasa, elemen yang wujud dibawah s. 43(1) Akta. Oleh itu, Majistret adalah betul apabila menggunakan budi bicaranya dengan meminda pertuduhan dari s.41(1) kepada s. 43(1) APJ 1987. Oleh itu, rayuan pihak pendakwaan ditolak dan keputusan Majistret dikekalkan. Kes di remitkan semula ke Mahkamah Majistret untuk disebut semula pada 27.7.2022. Bertarikh 26 Julai 2022 t.t (NORLIZA BINTI OTHMAN) PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI MALAYA KLANG S/N q9iMtt0z3UW7tfJig2O1Vw BAGI PIHAK PERAYU : Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Timbalan Pendakwa Raya Selangor Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Selangor Tingkat 4 Podium Utara Bangunan Sultan Salahuddin Abdul Aziz Shah 40000 Shah Alam Selangor Darul Ehsan BAGI PIHAK RESPONDEN : Aida Zainuddin & Co. 23, Jalan Bayu Tinggi 1a, Bandar Bukit Tinggi 1, 41200 Klang, Selangor S/N q9iMtt0z3UW7tfJig2O1Vw