Pendakwa Raya v Vengadaraman a/l A. Apparoo (N-05(LB)-174-04/2017)

(a) satu bungkusan plastik hitam ditemui dan dirampas dari dalam bekas flush air tandas yang tertutup (‘tandas pertama’). Setelah diperiksa, terdapat bungkusan helaian akhbar tulisan Cina bertarikh 5.12.2014 muka surat 23 dan 24. Dalam bungkusan helaian akhbar tulisan Cina itu terdapat 8 paket plastik lutsinar yang mengandungi bahan tumbuhan disyaki dadah jenis Cannabis (P22A-H). SP5 turut mendapati bahawa terdapat tulisan “Sugu Taman Cempaka” dalam dakwat biru pada helaian akhbar tulisan Cina tersebut;

(b) satu bungkusan plastik hitam ditemui dan dirampas dari dalam bekas flush air tandas yang tertutup (‘tandas kedua’). Setelah Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 5 diperiksa, terdapat satu bungkusan helaian akhbar tulisan Cina bertarikh 5.12.2014 muka surat 24 dan 25. Dalam bungkusan helaian akhbar tulisan Cina itu terdapat 4 paket plastik lutsinar yang berisi ketulan mampat bahan tumbuhan disyaki dadah jenis Cannabis (P25). Pada helaian akhbar tersebut ada tertulis perkataan “Vinod Bahau” dalam pen dakwat biru; dan

(c) satu bungkusan plastik hitam ditemui dan dirampas dari bawah tilam atas pangkin yang berada dalam sebuah bilik tidur dalam premis tersebut. Setelah diperiksa, bungkusan plastik hitam itu mengandungi satu bungkusan helaian akhbar tulisan Cina bertarikh 5.12.2014 muka surat 17 dan 18. Dalam bungkusan helaian akhbar tulisan Cina itu terdapat satu ketulan mampat bahan tumbuhan disyaki dadah Cannabis (P28). Pada akhbar tulisan Cina tersebut terdapat tulisan dengan perkataan “Tambi Mahsan” dalam pen dakwat warna biru. [7] SP5 telah merampas kesemua barang kes disyaki dadah dan telah menangkap responden sebelum dibawa balik ke IPD Jempol untuk tindakan susulan. Tangkapan dan barang-barang kes yang dirampas telah diserahkan oleh SP5 kepada pegawai penyiasat, ASP Jamatulakmar Binti Ahmad Saidi (SP8). [8] Barang-barang kes bahan tumbuhan disyaki dadah (P22A-H, P25 dan P28), telah diserahkan oleh SP8 kepada ahli kimia, Norhaya Binti Jaafar (SP4) untuk dianalisis. Hasil analisis yang telah dijalankan, SP4 mengesahkan bahan-bahan tumbuhan tersebut adalah dadah berbahaya jenis Cannabis dengan jumlah berat 58.12 gram (P22A-H); 247 gram (P25) Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 6 dan 153.59 gram (P28). SP4 juga mengesahkan Cannabis seperti ditakrifkan dalam seksyen 2 Akta serta tersenarai dalam Jadual Pertama, Akta. [9] Pihak pendakwaan turut mengemukakan keterangan melalui saksi Othman Chan Bin Abdullah (SP2). Dalam keterangannya, SP2 memberitahu Mahkamah bahawa premis tersebut adalah milik arwah isterinya, Robiah Binti Mohd. Said. Premis tersebut telah disewakan kepada responden sejak 10.5.2012 selama 2 tahun dan kemudiannya dilanjutkan selama 3 tahun lagi sehingga 9.4.2017. SP2 telah mengemukakan dokumen perjanjian sewaan premis tersebut seperti Ex. P9. Menurut SP2 lagi beliau pernah datang ke premis tersebut dan setahunya, hanya responden berada dalam premis tersebut. [10] Berdasarkan kepada penyiasatan lanjut oleh SP8, sebahagian dari premis tersebut iaitu yang bertanda dengan ‘X’ dalam Rajah Kasar (P34) dan ‘X’ dalam gambar P6B telah disewakan oleh responden kepada Khoo Yong Da (SP1) mulai Januari 2015 dengan kadar sewaan RM700 sebulan. Hasil siasatan SP8 menunjukkan premis tersebut boleh diakses melalui satu pintu di hadapan dan satu pintu dari bahagian belakang yang boleh dikunci dari dalam premis tersebut. SP8 juga menyatakan sesiapa yang berada di dalam premis tersebut akan ada akses terhadap mana-mana bahagian dalam premis tersebut termasuklah terhadap tandas pertama, tandas kedua serta bilik tidur di mana dadah-dadah berbahaya yang dipertuduhkan telah ditemui dan dirampas oleh SP5. Keterangan SP8 ini turut disokong oleh keterangan daripada SP1. Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 7 Dapatan dan keputusan hakim bicara di akhir kes pembelaan [11] Seperti kami sebutkan di awal penghakiman ini, di akhir kes pendakwaan, setelah membuat penilaian maksimum keseluruhan keterangan kes pendakwaan, hakim bicara memutuskan satu kes prima facie telah gagal ditimbulkan oleh pihak pendakwaan. Justeru, responden telah dilepas dan dibebaskan tanpa dipanggil untuk membela dirinya atas pertuduhan. [12] Hakim bicara telah bersetuju dengan penghujahan peguam bela responden bahawa responden tidak mempunyai milikan secara eksklusif terhadap dadah-dadah yang dipertuduhkan. Dalam penghakimannya, hakim bicara telah memberikan alasan-alasan berikut di muka surat 35-41 Rekod Rayuan, Jilid 1 yang kami petik sepenuhnya, seperti berikut: “39. Saya telah menimbangkan hujah Pendakwaan. Pada pendapat saya dengan berdasarkan keterangan saksi Pendakwaan yang ada, saya mendapati Pendakwaan telah gagal mengetepikan kemungkinan akses dari orang lain ke dalam premis tersebut.

Pendapat saya adalah atas alasan-alasan berikut:

(i) Saya tidak percaya keterangan SP1 yang mengatakan dia tidak masuk ke bahagian kedainya kerana kunci telah rosak. SP1 dalam keterangannya mengatakan dia juga mempunyai kunci pintu kaca premis Lot 2012. Walaupun SP1 mengatakan kunci pintu bahagian kedainya telah rosak SP1 masih boleh masuk ke bahagian kedainya dengan menggunakan kunci pintu kaca dari kedai OKT dan dari kedai OKT akan melalui lorong ke kedainya. SP1 mengatakan bahawa pihak polis telah ambil kunci tersebut tetapi dia tidak ingat tarikhnya. Tidak ada Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 8 dokumen penyerahan kunci-kunci tersebut. Sekiranya benar kunci telah diambil polis, ianya hanya selepas OKT ditangkap sedangkan sebelum OKT ditangkap kunci masih berada dengan SP1. Sekiranya SP1 mengatakan mangga kunci telah rosak, tidak ada keterangan yang menyokong bahawa mangga kunci telah rosak. SP5 tidak memeriksa mangga kunci tersebut. Begitu juga Pegawai Penyiasat SP8 dan juga SP2 yang datang ke premis Lot 202 pada Februari 2015.

(v) SP5 dalam keterangannya mengatakan bahawa pintu belakang adalah dalam keadaan berkunci dari dalam dengan selak berada di tengah pintu. SP5 juga mengatakan bahawa ada satu ruang kosong di kanan kedai dan di kawasan itu tidak ada barang salah. Walaupun SP5 telah pergi ke kawasan ruang kosong di bahagian “X” kedai SP1, dia gagal memeriksa pintu di “X” sama ada pintu itu berkunci atau tidak untuk mempastikan tiada kemungkinan akses. Sebaliknya pemeriksaan hanya dibuat di pintu bahagian belakang kedai. Pemeriksaan pintu di bahagian “X” pada pandangan saya juga penting memandangkan premis Lot 202 juga disewa oleh SP1 dari OKT.

Berdasarkan kepada keterangan-keterangan di atas, saya dapati keterangan saksi pendakwaan terutamanya keterangan SP1 adalah tidak kredibel.

Saya dapati pihak Pendakwaan telah gagal mengetepikan kemungkinan akses orang lain ke premis tersebut. Prinsip dalam kes Abdullah Zawawi bin Yusof v PP [1993] 3 MLJ 1 adalah terpakai.

Fakta bahwa OKT terkejut apabila SP5 memperkenalkan dirinya sebagai polis pada pandangan saya ianya tidak menunjukkan bahawa OKT mempunyai milikan terhadap dadah tersebut. Dalam kes Low Thiam Teck v PP [2015] 3 MLJ 134 [Mahkamah Rayuan], Aziah Ali JCA Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 10 (pada masa itu) berpendapat bahawa kewujudan dadah secara fizikal per se tidak mencukupi untuk membuktikan milikan tanpa pembuktian pengetahuan. Di perenggan 23 & 24 beliau mengatakan: ‘[23] Both the appellant and the second accused did not resist arrest. There was no evidence of any overt act on their part other than ‘terkejut’. In fact, their conduct could only benefit the appellant’s case as it negatived any inference of knowledge of the drugs from either the appellant or the second accused, particularly the appellant. With no evidence of fear adduced, let alone there was no attempt to escape or a struggle put up against the police, the prosecution had failed to establish any evidence upon which an inference of knowledge about the drugs in the car can be made. Without knowledge, the prosecution had failed to establish the ingredient of possession (Public Prosecutor v Salleh bin Zakaria & Anor [2010] 4 MLJ 25; [2010] 4 CLJ 671).’ ‘[24] On the issue of proximity to the drugs, we agreed with learned counsel that physical proximity to the drugs per se is insufficient to prove possession without proof of knowledge. Except for the evidence of proximity, there was nothing in the conduct or either the appellant or the second accused at the time of their arrest upon which a prima facie inference could be made that the appellant or both of them had knowledge of the drugs. At the highest, the evidence merely showed that perhaps the appellant had some momentary custody of the bags together with the second accused. In such circumstances there was no possession (per Lord Morris in Warner v Metropolitan Police Commissioner [1968] 2 All ER 356).’

Pada kesimpulannya setelah menilai semua keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan berdasarkan keterangan-keterangan itu, saya mendapati keterangan-keterangan saksi Pendakwaan tidak cukup untuk membuktikan satu kes prima facie ke atas pertuduhan-pertuduhan terhadap OKT. Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 11

Oleh itu, berdasarkan penilaian keterangan saksi Pendakwaan secara maksimum saya mendapati walaupun OKT mempunyai kawalan dan jagaan ke atas premis tersebut semasa OKT ditangkap namun OKT tidak mempunyai milikan dan pengetahuan terhadap dadah-dadah yang ditemui dalam premis tersebut.

Mengikut seksyen 173 (f) (ii) Kanun Prosedur Jenayah, Mahkamah boleh merekodkan satu perintah pembebasan terhadap OKT.

Mahkamah dengan ini membuat keputusan bahawa OKT hendaklah dilepaskan dan dibebaskan tanpa dipanggil untuk membela diri.” [13] Terkilan dengan keputusan hakim bicara melepas dan membebaskan Perayu dari kesemua pertuduhan, Pendakwa Raya telah memfailkan rayuan di Mahkamah ini. Rayuan Perayu [14] Di hadapan kami, Puan Timbalan Pendakwa Raya terpelajar (‘puan TPR’) telah menimbulkan tiga isu berikut sebagai alasan untuk membenarkan rayuan:

(i) Elemen pemilikan telah dibuktikan;

(a) Responden telah menyewa premis tersebut selama 2 tahun 10 bulan sebelum serbuan;

(b) Responden seharusnya mengetahui selok belok premis tersebut;

(c) Hanya ada satu pintu masuk ke premis tersebut dari arah hadapan dan satu pintu keluar di bahagian belakang yang boleh dikunci dari dalam;

(d) Satu bulan sebelum serbuan tiada akses dari kedai SP1 ke kedai gunting rambut responden;

(e) Saksi SP1 seorang saksi yang berkepentingan dan bukanlah seorang saksi yang berkredibel sebagaimana dapatan oleh hakim bicara;

(f) Tempat-tempat di mana dadah-dadah ditemui berada di bawah jagaan dan kawalan responden;

(g) Pelanggan responden tidak mungkin meninggalkan dadah-dadah di bawah tilam dalam bilik tidur dan di dalam tangki air dua tandas yang berkenaan; dan Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 13

(h) Responden terkejut dengan kehadiran SP8 boleh dibuat inferen bahawa responden mempunyai pengetahuan dan relevan di bawah seksyen 8 Akta Keterangan 1950. [16] Dari hujahan puan TPR, kami mendapati bantahan ditujukan terhadap dapatan fakta dan juga berkaitan dengan isu kredibiliti saksi SP1. Adalah menjadi undang-undang mantap bahawa isu berkaitan dengan dapatan fakta dan kredibiliti saksi berada di dalam ruang lingkup ketentuan oleh hakim bicara. Mahkamah atasan tidak wajar dengan sewenang-wenangnya mengubah dapatan hakim bicara tanpa alasan yang kukuh bahawa dapatan hakim bicara itu sememangnya tidak dapat dipertahankan. Keadaan itu tidak berlaku dalam kes rayuan ini. [17] Dalam penghujahannya, puan TPR tidak menafikan hak akses pihak ketiga terhadap tandas-tandas dan bilik tidur di mana dadah-dadah dirampas namun dihujahkan tidak munasabah orang lain telah meletakkan dadah-dadah di situ. Itu bukanlah kedudukan undang-undang mantap yang sebenarnya. Undang-undang menghendaki pihak pendakwaan menolak sebarang kemungkinan akses oleh pihak ketiga terhadap dadah-dadah yang dipertuduhkan (PP v. Denish Madhavan [2009] 2 CLJ 209; Raymond Wahab v. PP [2017] MLJU 799; Muniandy S Subramaniam v. PP [2018] 1 LNS 2; Ghasem Hozouri Hassan v. PP [2016] 1 LNS 5). [18] Jelas dari keterangan saksi-saksi pendakwaan sendiri malahan diakui oleh puan TPR bahawa pihak pendakwaan telah gagal untuk menolak sama sekali akses oleh pihak ketiga terhadap dadah-dadah yang dipertuduhkan. Terdapat keterangan menunjukkan bahawa selain pelanggan yang datang untuk bergunting rambut di kedai responden, tidak Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 14 kurang juga ramainya orang awam datang ke premis tersebut untuk membeli nombor empat ekor haram di kedai SP1 yang turut berada dalam premis yang sama. Selain dari itu, serbuan polis ke premis tersebut hasil maklumat orang awam di mana unsur perangkap dan penganiayaan tidak dapat diketepikan sama sekali. [19] Kami juga turut menimbangkan keterangan bahawa tidak terdapat sebarang kesan cap jari atau profail DNA milik responden pada semua barang kes melibatkan dadah-dadah yang dipertuduhkan. Perkara ini telah disahkan oleh saksi ahli kimia, Sharifah Nur Haliza Binti Syed A. Rahman (SP6). Ahli Forensik, Supt. Nor Azman Bin Hj. Mohd Noor dalam Laporan Pemeriksaan (P48) tidak dapat mengesahkan tulisan pada barang-barang kes iaitu “Sugu Taman Cempaka”, “Vinod Bahau” dan “Tambi Mahsan” mempunyai sebarang kaitan dengan responden. [20] Mengenai alasan rayuan di (ii), puan TPR berhujah bahawa hakim bicara telah gagal untuk membuat sebarang dapatan terhadap elemen pengedaran walaupun elemen itu telah berjaya dibuktikan melalui keterangan langsung di bawah seksyen 2 Akta. Dihujahkan oleh puan TPR bahawa perbuatan responden “menyimpan” dadah-dadah yang dipertuduhkan terjumlah kepada pengedaran bagi maksud seksyen 2 Akta. [21] Kami mendapati kegagalan hakim bicara dalam membuat sebarang dapatan berkaitan dengan elemen pengedaran bukanlah satu salaharahan yang terjumlah kepada ketidakarahan dalam keadaan kes rayuan ini. Kami berpandangan bahawa setelah hakim bicara membuat dapatan bahawa elemen milikan telah gagal dibuktikan oleh pihak pendakwaan, tidak ada lagi keperluan untuk hakim bicara untuk membuat dapatan mengenai Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 15 elemen pengedaran. Ini adalah berdasarkan undang-undang pembuktian kesalahan pengedaran dadah hanya setelah elemen pemilikan berjaya dibuktikan terlebih dahulu. Dalam kes Nguyen Quoc Tuan v. PP [2016] 6 MLJ 156, Mahkamah ini melalui Tengku Maimun Tuan Mat, HMR menyatakan seperti berikut: “[34] Learned DPP conceded that the learned trial judge made no finding of possession before he ruled on trafficking. What transpired here was the learned trial judge took the ‘reverse approach’ whereby he first ruled that the appellant was trafficking in the dangerous drugs under s 2 of the Act followed by his finding that the appellant was in possession of the said drugs. Learned DPP contended that the finding of trafficking and possession was a situation of ‘chicken and egg’ which did not result in any error or misdirection by the leaned trial judge. [35] We disagreed with learned DPP. It is trite that to prove a charge of trafficking under s 39B(1)(a) of the dangerous drugs and in proving trafficking, the prosecution must frist prove possession of the said drugs, be it under s 37(d) of the Act or mens rea possession. In Ong Ah Chuan v Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 64, Lord Diplock said at p 68: … the ordinary meaning of the verb ‘to traffic’, in the particular context of trafficking in goods of any kind, imports the existence, either in fact or in contemplation, of at least two parties: a supplier and a person to whom the goods are to be supplied. This concept involving transfer or possession, is reflected in the statutory definition itself. Of the seven verbs used to describe the varius kinds of overt acts which constitute trafficking ‘transport’ is sandwiched between, ‘sell, give, administer’ which precede it and ‘send, deliver or distribute’ which follow it. All of these other verbs refer to various ways in which a supplier or distributor, who has drugs in his possession, may transfer possession of them to some other person. Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 16 [36] Since the act of trafficking entails the transfer of possession, it must necessarily mean that possession is a pre-requisite element to be established before trafficking can be made out. [37] Based on the aforesaid, we were of the view that the learned trial judge erred in law in finding that the appellant was trafficking without first making a ruling that the appellant had possession of the dangerous drugs. We were further of the view that in the circumstances, the finding of trafficking was flawed and without legal basis warranting appellate intervention.”. [22] Kami ingin sekali lagi mengingatkan diri kami tentang apa yang dimaksudkan dengan kes prima facie telah terbukti. Untuk itu, kami merujuk kepada penghakiman Mahkamah Persekutuan dalam kes tersohor, PP v. Mohd Radzi Bin Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393 seperti berikukt: “This requires the court to undertake a maximum evaluation of the prosecution evidence when deciding whether to call on the accused to enter upon his or her defence. It involves an assessment of the credibility of the witnesses called by the prosecution and the drawing of inferences admitted by the prosecution evidence. Thus, if the prosecution evidence admits of two or more inferences, one of which is in the accused’s favour, then it is the duty of the court to draw the inference that is favourable to the accused. See Tai Chai Keh v Public Prosecutor [1948-49] MLJ Supp 105; Public Prosecutor v Kasmin bin Soeb [1974] 1 MLJ 230. If the court, upon a maximum evaluation of the evidence placed before it at the close of the prosecution case, comes to the conclusion that a prima facie case has not been made out, it should acquit the accused. If, on the other hand, the court after conducting a maximum evaluation of the evidence comes to the conclusion that a prima facie case has been made out, it mus call for the defence. If the accused then elects to remain silent, the Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 17 court must proceed to convict him. It is not open to the court to then re-assess the evidence and to determine whether the prosecution had established its case beyond a reasonable doubt. The absence of any evidence from the accused that casts a reasonable doubt on the prosecution’s case renders the prima facie case one that is established beyond a reasonable doubt. Put shortly, what the trial court is obliged to do under ss 173(f) and 180 of the CPC is to ask itself the question: If the accused elects to remain silent, as he is perfectly entitled to do, am I prepared to convict him on the evidence now before me? See Dato Mokhtar bin Hashim & Anor v Public Prosecutor [1983] 2 MLJ 232. If the answer to that question is in the affirmative, then the defence must be called. And if the accused remains silent, he must be convicted. If the answer is in the negative, then the accused must be acquitted. [Penekanan oleh kami]. [23] Akhirnya, jika responden dipanggil untuk membela diri atas pertuduhan dan dia memilih untuk berdiam diri, adakah sabitan terhadap responden selamat. Kami dengan sebulat suara berpendapat bahawa dalam keadaan kekurangan dan kelemahan yang terdapat dalam kes pendakwaan, sabitan terhadap responden adalah tidak selamat. Memakai ujian yang sama, kami mendapati dan bersetuju dengan hakim bicara bahawa kes pihak pendakwaan telah gagal mencapai tahap pembuktian kes prima facie. [24] Dalam kes PP v. Kuna Segaran a/l Muniandy [2012] 4 MLJ 216 Mahkamah ini telah mengulangi kedudukan undang-undang pembuktian kes prima facie seperti berikut: “[11] It is well settled that the test at the end of the prosecution’s case is ‘prima facie case’ based on a maximum evaluation of evidence. The Federal Court reiterated this principle in our criminal jurisprudence in Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 18 Magendran Mohan v Public Prosecutor [2011] 6 MLJ 1; [2011] 1 CLJ 805, and went on to add: The evidence has to be scrutinised properly and not perfunctorily, cursorily or superficially. If the evaluation of the evidence results in doubts in the prosecution’s case, then a prima facie case has not been made out. The defence ought not to be called merely to clear or clarify such doubts.’ [Penekanan oleh kami] Kesimpulan [25] Atas alasan-alasan yang telah kami huraikan di atas, kami dengan sebulat suara mendapati tiada merit dalam rayuan ini. Rayuan Pendakwa Raya ditolak. Perintah pembelaan dan pelepasan oleh Mahkamah Tinggi disah dan dikekalkan. Bertarikh: 25 Oktober 2018 t.t. (KAMARDIN BIN HASHIM) Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Rayuan Jenayah No: N-05(LB)-174-04/2017 19 Peguam Cara Bagi Pihak Perayu: Jasmee Hameeza Binti Jaafar Timbalan Pendakwa Raya Bahagian Perbicaraan dan Rayuan Jabatan Peguam Negara Putrajaya Bagi Pihak Responden: Manian Raju (Pung J Jiang, bersamanya) Tetuan Krishna Dallumah, Manian & Indran No. 62 & 63-1, Jalan S2 D36 Regency Avenue 2, Seremban 2 70300 Seremban Negeri Sembilan