Pendakwa Raya v XXXX (W-05(LB)-70-02/2020)

Muhammad Adli Shah bin Mohd Yusry (No. KP: 010707-14-0031)

Muhammad Arif Firdaus bin Juraini (No. KP: 010523-14-0803) DIDENGAR BERSAMA DENGAN RAYUAN JENAYAH NO: W-05(SH)-(277-299)-08/2020 ANTARA MUHAMMAD ADLI SHAH BIN MOHD YUSRY (NO. KP: 010707-14-0031) … PERAYU DAN PENDAKWA RAYA … RESPONDEN (Dalam Perkara Mengenai Mahkamah Tinggi Malaya di Kuala Lumpur

Muhammad Adli Shah bin Mohd Yusry (No. KP: 010707-14-0031)

Muhammad Arif Firdaus bin Juraini (No. KP: 010523-14-0803) KORAM ABU BAKAR BIN JAIS, HMR CHE MOHD RUZIMA BIN GHAZALI, HMR SEE MEE CHUN, HMR PENGHAKIMAN Pendahuluan [1] Negara dikejutkan dengan berita berkaitan satu kejadian yang menyayat hati apabila 21 orang pelajar dan 2 orang warden di Darul Quran Ittifaqiyah (DQI) yang terletak Jalan Keramat Hujung, Kampung Datuk Keramat, Wangsa Maju, Kuala Lumpur terkorban dalam kebakaran yang berlaku pada awal pagi, 14.9.2017. Siasatan di tempat kejadian menunjukkan adanya perbuatan khianat dan setelah siasatan selesai, dua orang pesalah kanak-kanak (PKK) yang masing-masingnya berusia 16 tahun telah didakwa. Mereka yang didakwa ialah Muhammad Adli Shah bin Mohd Yusry (PKK1) dan Muhammad Arif Firdaus bin Juraini (PKK2). PKK1 dan PKK2 telah dituduh dengan 23 pertuduhan membunuh di bawah s 302 Kanun Keseksaan (KK) yang dibaca bersama dengan s 34 KK. PKK1 telah didapati bersalah dan disabitkan di atas kesemua tuduhan membunuh dan telah diperintahkan untuk ditahan di penjara selama mana diperkenankan oleh Yang di-Pertuan Agong di bawah subseksyen 97(2) Akta Kanak-Kanak 2001 (AKK 2001). Sebaliknya, PKK2 telah dilepas dan dibebaskan daripada kesemua pertuduhan apabila Mahkamah Tinggi mendapati pihak pendakwaan (PP) gagal membuktikan kes prima facie di akhir kes pendakwaan. Terkilan dengan keputusan Mahkamah Tinggi, PKK1 merayu terhadap keseluruhan keputusan iaitu ke atas sabitan dan hukuman. Rayuan PKK1 telah didaftarkan sebagai Rayuan Jenayah No: W-05(SH)-[277 hingga 299]-08/2020. Manakala pihak Pendakwa Raya (PR) pula merayu terhadap keputusan Mahkamah Tinggi melepaskan dan membebaskan PKK2 daripada semua pertuduhan di akhir kes pendakwaan. Rayuan PR telah didaftarkan sebagai Rayuan Jenayah No: W-05(LB)-[70-82 dan 84- 93]-02/2020. [2] Di Mahkamah ini, rayuan-rayuan oleh PKK1 dan juga rayuan-rayuan oleh PR telah didengar secara bersama-sama dimulai dengan pendengaran rayuan oleh PKK1 dalam Rayuan Jenayah No: W-05(SH)- [277 hingga 299]-08/2020 dan diikuti dengan pendengaran rayuan oleh PR dalam Rayuan Jenayah No: W-05(LB)-[70-82 dan 84-93]-02/2020. Untuk memudahkan sebutan, pihak-pihak dalam rayuan ini akan dirujuk sama sepertimana di mahkamah bicara. Pertuduhan [3] Terdapat 23 pertuduhan yang dikenakan terhadap PKK1 dan PKK2. Pertuduhan Pertama yang ditandakan sebagai eksibit P1A adalah sepertimana berikut: Bahawa kamu bersama-sama pada 14 September 2017 di antara jam 4.15 pagi hingga 6.45 pagi, di Pusat Tahfiz Darul Quran Ittifaqiyah, Jalan Keramat Hujung, Kampung Datuk Keramat, di dalam daerah Wangsa Maju, di dalam Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, bagi mencapai niat bersama kamu, telah melakukan bunuh dengan menyebabkan kematian ke atas Muhammad Aidil Aqmal Bin Mohd Zamzuri (No KP: 070502-10-1869). Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah seksyen 302 Kanun Keseksaan dan dibaca bersama Seksyen 34 Kanun yang sama. Pertuduhan yang serupa telah dikenakan terhadap PKK1 dan PKK2 bagi kesalahan-kesalahan yang lain iaitu di bawah Pertuduhan Kedua sehingga Pertuduhan Kedua Puluh Tiga yang ditandakan sebagai eksibit P1A sehingga eksibit P23A kecuali pada nama dan nombor kad pengenalan mangsa-mangsa yang meninggal dunia dalam kejadian kebakaran DQI. Nama dan nombor kad pengenalan mangsa-mangsa dalam pertuduhan-pertuduhan tersebut adalah sepertimana berikut:

PERTUDUHAN 2 [P2A] - Mohd Yusuf bin Md (No KP: 910419-08-5211);

(ii) PERTUDUHAN 3 [P3A] - Muhammad Hasrullah bin Ismail (No KP: 031007-14-0033);

(iii) PERTUDUHAN 4 [P4A] - Ahmad Harith Adam bin Mohd Hadi (No KP: 050821-14 0373);

(iv) PERTUDUHAN 5 [P5A] - Muhammad Afiq Haqimie bin Hairulizwan (No KP:061204-10-1823);

PERTUDUHAN 6 [P6A] - Muhammad Amrul Nizam bin Sukarno (No KP:920703-03-5907);

(vi) PERTUDUHAN 7 [P7A] - Muhammad Hafiz Iskandar bin Mohd Sulaiman (No KP: 060905-14-1161);

(vii) PERTUDUHAN 8 [P8A] - Muhammad Shafiq Haikal bin Abdullah (No KP: 041006-14-1551);

(viii) PERTUDUHAN 9 [P9A] - Muhammad Haikal bin Abdullah (No KP: 050906-14-3036);

(ix) PERTUDUHAN 10 [P10A] - Amiel Asyraaf bin Abd Rasid (No KP: 060823-14-0659);

PERTUDUHAN 11 [P11A] - Nik Muhammad Ridzuan bin Nik Azalan (No KP: 050217·07-0145);

(xi) PERTUDUHAN 12 [P12A] - Muhammad Harris Ikhwan bin Mohd Sulaiman (No KP: 071204-10-2243);

(xii) PERTUDUHAN 13 [P13A] - Azkar Dariemi bin F’zaska (No KP: 090623- 10-2209);

(xiii) PERTUDUHAN 14 [P14A] - Muhammad Danieal bin Md Amin (No KP: 030415-03-0701);

(xiv) PERTUDUHAN 15 [P15A] - Umar Al Khattab bin Helmi (No KP: 101026- 10-2877);

(xv) PERTUDUHAN 16 [P16A] - Muhammad Zattullah bin Rosian (No KP: 060104 06-0257);

(xvi) PERTUDUHAN 17 [P17A] - Azkar Abiedi bin F'Zaska (No KP: 060504- 10-2575);

(xvii) PERTUDUHAN 18 [P18A] - Muhammad Fahmie bin Abdullah (No KP: 060116-10-2071);

(xviii) PERTUDUHAN 19 [P19A] - Muhammad Nizamudin bin Nasrun (No KP: 040529-14-1337);

(xix) PERTUDUHAN 20 [P20A] - Muhammad Hazim bin Ahmad Nor (No KP: 041210-14-0281);

(xx) PERTUDUHAN 21 [P21A] - Muhammad Aiman bin Ramzanudin (No KP: 050311-10-1593);

(xxi) PERTUDUHAN 22 [P22A] - Ahmad Rijal bin Mohammad Rodzi (No KP: 041021-16-0259); dan

(xxii) PERTUDUHAN 23 [P23A] - Muhammad Taufik Hidayat bin Norazizan (No KP: 010603-14-0475). Ringkasan Kes Pihak Pendakwaan [4] Pada kira-kira pukul 5.44 pagi, L/Koperal Mohammad Aidil bin Abdul Kadir (SP1) yang sedang bertugas di Pusat Kawalan Polis, Kuala Lumpur telah menerima panggilan kecemasan 999 daripada pemanggil bernama Yusri yang mengatakan bahawa ada satu kejadian kebakaran berlaku di DQI. SP1 terus memaklumkan maklumat tersebut kepada pihak Bomba, Hospital dan Polis Daerah Wangsa Maju untuk tindakan selanjutnya. [5] Hasil daripada siasatan awal yang dijalankan, pihak polis telah mengambil rakaman daripada kamera litar tertutup (CCTV) yang dipasang di bangunan Persatuan Pengguna Islam Malaysia (PPIM) yang terletak bersebelahan dengan bangunan DQI. Berdasarkan rakaman CCTV yang merakam kejadian di antara tarikh waktu tengah malam 13.09.2017 hingga ke awal pagi 14.09.2017, pihak polis telah berjaya membuat beberapa tangkapan termasuklah PKK1 dan PKK2 yang masing-masingnya berusia 16 tahun semasa kejadian. Kedua-duanya kemudiannya didakwa di Mahkamah. [6] Semasa perbicaraan, PP telah memanggil seramai 71 orang saksi di peringkat kes pendakwaan. Seorang saksi kanak-kanak yang dikategorikan sebagai saksi terlindung (SP68) dan Muhammad Shahrizal bin Abdul Rahim (SP69) adalah merupakan saksi utama PP. Menurut keterangan, SP68 dan SP69 ada bersama-sama dengan PKK1 dan PKK2 serta beberapa rakan mereka yang lain sebelum kejadian kebakaran berlaku. SP68 dan SP69 telah memberikan keterangan bahawa mereka terdengar PKK1 berkata “Man bila nak bakar tahfiz". SP69 tidak pasti pada ketika itu PKK1 bercakap dengan siapa. Selepas itu, SP69 juga ada mendengar daripada salah seorang mereka mengatakan “belilah minyak petrol", namun SP69 tidak dapat mengesahkan siapa yang telah berkata sedemikian. Selanjutnya, SP68 dan SP69 mendakwa bahawa mereka telah lihat dan dapat camkan bahawa PKK1 dan seorang lagi yang tidak dapat dikenali telah melompat atau memanjat masuk ke dalam bangunan DQI melalui pagar bahagian belakang pada sekitar pukul 4.30 pagi,

14.09.2017. Keterangan melalui rakaman CCTV di bangunan PPIM jelas menunjukkan PPK1 ada masuk ke kawasan belakang bangunan DQI dan membawa bersama satu botol air mineral yang dikatakan berisi petrol. [7] Bagi membuktikan kes, PP turut memanggil saksi-saksi daripada Jabatan Kimia, iaitu SP2, seorang Ahli Kimia Forensik DNA, SP22 dan SP23 yang kedua-duanya adalah Ahli Kimia Toksikologi, saksi-saksi daripada Jabatan Bomba dan Penyelamat seramai 10 orang iaitu SP3 hingga SP6, SP18 hingga SP21, SP27 dan SP39, dan saksi-saksi daripada Jabatan Perubatan Forensik Hospital Kuala Lumpur (HKL) seramai 8 orang iaitu SP38, SP53 hingga SP55 dan SP57 hingga SP60. [8] Selain itu, saksi-saksi lain yang dipanggil PP adalah saksi orang awam yang terdiri daripada tenaga pengajar DQI (SP25), pekerja DQI (SP24 dan SP28), pelajar DQI (SP26), turut dipanggil ibu-ibu mangsa (SP29 hingga SP32, SP35, SP40 hingga SP43, SP45 hingga SP52 dan SP56) serta seorang kakak kandung mangsa (SP44) bagi memberikan keterangan berkaitan dengan pengecaman ke atas mangsa. [9] Selebihnya adalah saksi-saksi formal yang terdiri daripada pegawai dan anggota polis yang terlibat semasa kes dalam siasatan seperti Jurugambar (SP7 hingga SP16), anggota pengiring bungkusan mayat ke Jabatan Forensik HKL (SP33 dan SP34), pegawai polis yang memberikan arahan berkaitan penghantaran jenazah ke HKL dan menerima semula kesemua sampel-sampel jenazah daripada pegawai perubatan bagi mengesahkan identiti kesemua jenazah (SP36), pegawai polis yang mengendalikan barang kes di tempat kejadian (SP37), pegawai polis yang membuat rampasan ke atas rakaman CCTV (SP61, SP63 dan SP67), Aktivis Kanan Bahagian Pengurusan PPIM (SP62) yang menyerahkan rakaman CCTV di bangunan PPIM kepada SP61, pegawai polis yang membuat tangkapan ke atas SP68 dan SP69 (SP64), pegawai polis yang membuat tangkapan ke atas PKK1, PKK2, SP70 dan 2 rakan lagi serta merampas pakaian PKK1 (SP65), Pegawai Polis yang merampas pemetik api hasil tunjuk arah oleh PKK1 (SP66) dan akhirnya Pegawai Penyiasat kes (SP71). Keputusan Mahkamah Tinggi di Akhir Kes Pendakwaan [10] Setelah meneliti secara maksimum segala keterangan saksi-saksi PP, Hakim Mahkamah Tinggi (HMT) mendapati bahawa PP telah berjaya membuktikan kesemua elemen bagi memenuhi kehendak pertuduhan di bawah s 302 KK terhadap PKK1. Bagi elemen pertama, PP telah membuktikan tanpa pertikaian bahawa terdapat 23 orang mangsa telah mati dalam kejadian kebakaran DQI. Identiti kesemua mangsa telah dikenal pasti melalui ujian DNA yang dilakukan SP2 yang telah mengemukakan Laporan DNA, P28. Bagi elemen kedua, sebab kematian kesemua mangsa adalah sepertimana dinyatakan dalam keterangan SP57 hingga SP60 yang telah menjalankan bedah siasat ke atas mayat-mayat mangsa. Laporan-laporan bedah siasat dikemukakan sebagai eksibit P242 hingga P245. Berdasarkan keterangan, kesemua mangsa telah mati akibat daripada kebakaran iaitu “smoke inhalation-fire related death/soot inhalation or/and severe burn”. Seterusnya, bagi elemen ketiga, PP telah membuktikan bahawa kecederaan yang dialami oleh kesemua mangsa adalah akibat perbuatan PKK1 dan seorang lagi yang tidak dapat dikenali. Pembuktian kes adalah melalui keterangan ikut keadaan iaitu berdasarkan kronologi peristiwa termasuklah daripada keterangan saksi-saksi, rakaman CCTV, keterangan forensik dan keterangan saksi pakar yang mana kesemuanya membawa kepada satu kesimpulan sahaja, iaitu PKK1 bersama seorang lagi yang tidak dikenali telah menyebabkan kematian kesemua mangsa. Akhirnya, bagi elemen keempat pula, sifat perbuatan PKK1 semasa menyebabkan kecederaan terhadap kesemua mangsa telah menunjukkan bahawa dia tahu perbuatannya sangat berbahaya sehingga boleh mengakibatkan kematian dan dengan itu PKK1 telah dibuktikan berniat untuk menyebabkan kematian kesemua mangsa yang mana memenuhi kehendak perenggan 300(d) KK. Oleh itu, wujud kes prima facie terhadap PKK1 bagi kesemua 23 pertuduhan dan perlulah dipanggil untuk membela diri. [11] Sementara itu, bagi PKK2, HMT telah mendapati dan memutuskan bahawa PP gagal membuktikan elemen ketiga dan elemen keempat kesalahan bagi kesemua 23 pertuduhan setelah meneliti secara maksimum segala keterangan yang dikemukakan PP. Saksi utama PP, iaitu SP68 dan SP69 tidak dapat camkan seorang lagi individu yang bersama-sama dengan PKK1 semasa mereka memanjat pagar belakang bangunan DQI. HMT mendapati bahawa tanpa bukti pengecaman, PP hanya mengguna pakai ujian kemunasabahan sahaja apabila membuat inferens bagi membuktikan PKK2 turut terlibat dengan PKK1. Diputuskan sekiranya ada dua inferens daripada suatu fakta, maka inferens yang memihak kepada PKK2 perlulah diutamakan. Oleh itu, PP gagal membuktikan kes prima facie terhadap PKK2 bagi kesemua 23 pertuduhan dan PKK2 dibebaskan dan dilepaskan daripada kesemua pertuduhan tanpa dipanggil membela diri. Ringkasan Pembelaan PKK1 [12] PKK1 memilih untuk memberikan keterangan secara bersumpah di kandang saksi dan seterusnya memanggil saksi-saksi pembelaan. Dalam keterangan pembelaan, PKK1 mengakui berada di sekitar bangunan DQI pada awal pagi 14.9.2017. Namun begitu, PKK1 menafikan telah bertindak memanjat pagar belakang bangunan DQI. Sebaliknya, PKK1 mendakwa bahawa dia bersama-sama rakan- rakannya iaitu PKK2, Aiman Danial bin Abu Bakar (SP70) dan Emran Fazley bin Abu Bakar (SD3) hanya melalui bahagian belakang bangunan DQI untuk pergi buat kali kedua ke satu tangga yang terletak di belakang bangunan DQI untuk menghabiskan baki ganja yang telah dihisap sebelum itu. Semasa lepak-lepak di warung Cik Mek Molek (CMM) yang terletak berdekatan dengan bangunan DQI sebelum itu, PKK1 menafikan telah mengeluarkan kata-kata “Man, bila nak bakar tahfiz” atau “bila nak bakar tahfiz” sepertimana dalam keterangan SP68 dan SP69. PKK1 juga menafikan bahawa dia membawa petrol dalam botol air mineral seperti yang dirakam CCTV. [13] Selain itu, PKK1 mengemukakan pembelaan alibi bagi menunjukkan bahawa dia tidak pernah memanjat pagar bangunan DQI seperti yang didakwa SP68 dan SP69. Bagi Menyokong Pembelaan Alibi, pihak pembelaan memanggil Haslinda Binti Ismail (SD2) iaitu ibu kandung PKK1, SD3, Mohammat Naam bin Mukari (SD4), Denirukian Shah bin Agustiar (SD5) dan Nuzul Aidil Hafiz bin Yazed (SD6) yang kesemuanya adalah rakan-rakan PKK1. Keputusan HMT di Akhir Kes [14] Keterangan oleh SP68 dan SP69 telah secara positif mengenal pasti PKK1 yang telah memanjat pagar DQI pada hari kejadian. Rakaman CCTV di bangunan PPIM juga menunjukkan kehadiran PKK1 di kawasan tersebut dan jelas menunjukkan dia ada memegang satu botol. Semasa disoal balas, PKK1 mengaku bahawa tiada alasan untuk SP68 dan SP69 menganiayainya. Oleh itu, tiada sebab untuk Mahkamah meragui keterangan mereka. Berpandukan kepada pengecaman oleh SP68 dan SP69 ke atas PKK1 dan juga keterangan sokongan daripada rakaman-rakaman CCTV, pembelaan alibi PKK1 gagal menimbulkan sebarang keraguan kepada kes PP. [15] Lagipun, kesemua saksi yang dipanggil pihak pembelaan adalah saksi berkepentingan. SD2 adalah ibu kandung PKK1 dan SD3 hingga SD6 adalah rakan-rakan PKK1 yang ada kepentingan untuk membantu kes pihak pembelaan dan Mahkamah perlulah berhati-hati dalam menilai keterangan yang diberikan. [16] Dengan itu, pihak pembelaan gagal menimbulkan sebarang keraguan ke atas kes PP bagi kesemua 23 pertuduhan. PP telah berjaya membuktikan kesemua pertuduhan melampaui keraguan yang munasabah. PKK1 didapati bersalah dan disabitkan ke atas kesemua 23 pertuduhan. Oleh sebab PKK1 masih di bawah umur semasa kesalahan dilakukan, PKK1 tidak boleh dikenakan hukuman mati menurut subseksyen 97(1) AKK 2001. Dengan kuasa yang diberikan di bawah subseksyen 97(2) AKK 2001, Mahkamah memerintahkan PKK1 ditahan di penjara selama mana diperkenankan oleh Yang di-Pertuan Agong. A. Rayuan PKK1 – Rayuan Jenayah No: W-05(SH)-[277 hingga 299]-08/2020 [17] PKK1 telah mengemukakan 24 alasan rayuan dalam Petisyen Rayuan bertarikh 7.3.2022. Namun begitu, dalam hujahan di hadapan kami, peguam PKK1 hanya memfokuskan kepada 3 isu utama iaitu: i. di peringkat kes PP, sama ada SP70 adalah seorang rakan jenayah dan secara alternatifnya sekiranya jawapannya ya, sama ada terdapatnya keterangan sokongan yang diberikan oleh saksi PP yang lain bagi menyokong naratif keterangan SP70; ii. di peringkat kes pembelaan, sama ada SP2 hingga SP6 yang dipanggil pihak pembelaan adalah saksi-saksi berkepentingan yang membolehkan keterangan alibi PKK1 ditolak; dan iii. bagi keseluruhan kes PP, sama ada PP telah berjaya membuktikan kes pendakwaan yang diasaskan semata-mata kepada keterangan ikut keadaan. [18] Secara ringkasnya, bagi isu pertama peguam PKK1 telah berhujah bahawa HMT tersilap apabila mendapati SP70 adalah rakan sejenayah. HMT sepatutnya mengambil kira keterangan SP70 bagi menjelaskan situasi yang benar-benar berlaku di belakang bangunan DQI. Semasa perbicaraan, SP70 memberikan keterangan yang bertentangan dengan keterangan SP68 dan SP69. Walaupun PP telah cuba mencabar keterangan SP70 di bawah s 145 Akta Keterangan 1950 (AK 1950) dengan menyoal balas saksinya sendiri yang mana telah dibenarkan oleh HMT, namun begitu tiada sebarang dapatan dibuat HMT bagi menentukan sama ada SP70 adalah saksi belot (hostile), dan tiada juga tindakan oleh PP untuk mencabar kebolehpercayaan SP70. Oleh itu, keterangan SP70 sepatutnya diterima seadanya dan ianya telah mewujudkan suatu kelompangan yang material pada kes PP. [19] Bagi isu kedua, dihujahkan bahawa HMT telah tersalah arah apabila mendapati saksi-saksi yang dipanggil pihak pembelaan adalah merupakan saksi berkepentingan. HMT silap apabila menolak keterangan alibi semata-mata atas alasan bahawa saksi-saksi yang dipanggil pihak pembelaan adalah saksi berkepentingan walaupun pada masa yang sama HMT juga mendapati pembelaan alibi PKK1 telah disokong melalui keterangan saksi-saksi tersebut. [20] Bagi isu ketiga, dihujahkan bahawa PP gagal membuktikan kes semata-mata berdasarkan keterangan ikut keadaan. Dihujahkan bahawa kronologi masa yang dikemukakan melalui keterangan PP memihak kepada pembelaan PKK1. Ikut keterangan, ada tempoh masa hampir sejam di antara masa PKK1 dan rakan-rakannya kelihatan beredar dari belakang bangunan DQI dengan masa kejadian kebakaran berlaku di bangunan DQI. Rakaman CCTV juga menunjukkan PKK1 dan rakan-rakannya tidaklah dalam keadaan tergesa-gesa semasa meninggalkan tempat kejadian. Selain itu, tiada keterangan jelas berhubung dengan botol air yang dibawa PKK1 seperti digambarkan dalam rakaman CCTV. Analisis dan Keputusan Kami [21] Undang-undang berhubung dengan beban pembuktian PP di akhir kes pendakwaan adalah mantap. Seksyen 180 Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) memperuntukkan: Procedure after conclusion of case for prosecution 180 (1) When the case for the prosecution is concluded, the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused

If the Court finds that the prosecution has not made out a prima facie case against the accused, the Court shall record an order of acquittal.

If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on the offence charged the Court shall call upon the accused to enter on his defence.

For the purpose of this section, a prima facie case is made out against the accused where the prosecution has adduced credible evidence proving each ingredient of the offence which if unrebutted or unexplained would warrant a conviction. Mahkamah Persekutuan dalam kes Balachandran v PP [2005] 2 MLJ 301 di muka surat 315 dan 316 telah menyatakan bahawa: 21 Section 180(1) makes it clear that the standard of proof on the prosecution at the close of its case is to make out a prima facie case while s 182A(1) enunciates that at the conclusion of the trial the court shall consider all the evidence adduced and decide whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt. The standard of proof on the prosecution at the end of its case and at the end of the whole case has thus been statutorily spelt out in clear terms. The submission made must therefore be ratiocinated against the background of the meaning of the phrase ' prima facie case' in s 180. Section 180(2) provides that the court shall record an order of acquittal if a prima facie case has not been made out while s 180(3) provides that if a prima facie case has been made out the accused shall be called upon to enter his defence. A prima facie case is therefore one that is sufficient for the accused to be called upon to answer. This in turn means that the evidence adduced must be such that it can be overthrown only by evidence in rebuttal. The phrase ' prima facie case' is defined in similar terms in Mozley and Whiteley's Law Dictionary 11 th Ed as: A litigating party is said to have a prima facie case when the evidence in his favour is sufficiently strong for his opponent to be called on to answer it. A prima facie case, then, is one which is established by sufficient evidence, and can be overthrown only by rebutting evidence adduced by the other side. 22 The result is that the force of the evidence adduced must be such that, if unrebutted, it is sufficient to induce the court to believe in the existence of the facts stated in the charge or to consider its existence so probable that a prudent man ought to act upon the supposition that those facts exist or did happen. On the other hand, if a prima facie case has not been made out it means that there is no material evidence which can be believed in the sense as described earlier. In order to make a finding either way the court must, at the close of the case for the prosecution, undertake a positive evaluation of the credibility and reliability of all the evidence adduced so as to determine whether the elements of the offence have been established. As the trial is without a jury it is only with such a positive evaluation can the court make a determination for the purpose of s 180(2) and (3). Of course, in a jury trial where the evaluation is hypothetical the question to be asked would be whether on the evidence as it stands the accused could (and not must) lawfully be convicted. That is so because a determination on facts is a matter for ultimate decision by the jury at the end of the trial. Since the court, in ruling that a prima facie case has been made out, must be satisfied that the evidence adduced can be overthrown only by evidence in rebuttal it follows that if it is not rebutted it must prevail. Thus, if the accused elects to remain silent he must be convicted. The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case. 23 As the accused can be convicted on the prima facie evidence it must have reached a standard which is capable of supporting a conviction beyond reasonable doubt. However, it must be observed that it cannot, at that stage, be properly described as a case that has been proved beyond reasonable doubt. Proof beyond reasonable doubt involves two aspects. While one is the legal burden on the prosecution to prove its case beyond reasonable doubt the other is the evidential burden on the accused to raise a reasonable doubt. Both these burdens can only be fully discharged at the end of the whole case when the defence has closed its case. Therefore a case can be said to have been proved beyond reasonable doubt only at the conclusion of the trial upon a consideration of all the evidence adduced as provided by s 182A(1) of the Criminal Procedure Code. That would normally be the position where the accused has given evidence. However, where the accused remains silent there will be no necessity to re-evaluate the evidence in order to determine whether there is a reasonable doubt in the absence of any further evidence for such a consideration. The prima facie evidence which was capable of supporting a conviction beyond reasonable doubt will constitute proof beyond reasonable doubt. Berdasarkan peruntukan undang-undang yang mantap tersebut, persoalan yang perlu dijawab oleh hakim bicara di akhir kes pendakwaan adalah, cukupkah keterangan untuk mengekalkan sabitan salah ke atas tertuduh sekiranya tertuduh memilih untuk berdiam diri? Sekiranya jawapannya ‘ya’, maka satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan. Ini bermakna, di akhir kes pendakwaan, pertimbangan sama ada wujudnya sebarang keraguan dalam kes pendakwaan perlulah juga dibuat. Jika ada sebarang keraguan, sudah tentulah satu kes prima facie tidak berjaya dibuktikan. [22] Berbalik kepada rayuan di hadapan kami, PKK1 menghadapi 23 tuduhan membunuh di bawah s 302 KK. Bagi membuktikan kesemua tuduhan terhadap PKK1, PP perlulah membuktikan bahawa PKK1 telah melakukan kesalahan membunuh sebagaimana di peruntukkan di bawah s 300 KK yang peruntukannya adalah sepertimana berikut: 300 Murder Except in the cases hereinafter excepted, culpable homicide is murder-

if the act by which the death is caused is done with the intention of causing death;

if it is done with the intention of causing such bodily injury as the offender knows to be likely to cause the death of the person to whom the harm is caused;

if it is done with the intention of causing bodily injury to any person, and the bodily injury intended to be inflicted is sufficient in the ordinary course of nature to cause death; or

if the person committing the act knows that it is so imminently dangerous that it must in all probability cause death, or such bodily injury as is likely to cause death, and commits such act without any excuse for incurring the risk of causing death, or such injury as aforesaid. [23] Justeru itu, elemen pertama yang perlu dibuktikan PP bagi membuktikan pertuduhan membunuh terhadap PKK1 adalah, adanya kematian yang telah berlaku. Bagi elemen ini, tidak dipertikaikan bahawa kesemua 23 orang mangsa telah mati dalam kejadian kebakaran di DQI dan identiti kesemua mangsa telah dikenal pasti melalui ujian DNA yang dijalankan SP2 dan juga pengecaman yang dibuat oleh waris-waris mangsa. [24] Bagi elemen kedua pertuduhan, PP perlulah membuktikan bahawa kesemua 23 orang mangsa mati akibat daripada bencana tubuh yang dialami semasa kebakaran di DQI. Dalam hal ini, adalah tidak dipertikaikan bahawa keterangan SP57 hingga SP60 yang menjalankan bedah siasat ke atas mayat-mayat mangsa telah mengesahkan bahawa kesemua mangsa mati akibat daripada kebakaran iaitu “smoke inhalation-fire related death/soot inhalation or/and severe burn”. [25] Bagi elemen ketiga pula, PP perlulah membuktikan bahawa PKK1 adalah orang yang menyebabkan bencana tubuh ke atas kesemua mangsa atau bencana tubuh tersebut adalah kesan daripada perbuatan PKK1. [26] Akhirnya, elemen keempat yang perlu dibuktikan PP adalah, semasa melakukan perbuatan yang mendatangkan bencana tubuh ke atas kesemua mangsa, PKK1 sama ada: a) dengan niat hendak menyebabkan kematian; atau b) dengan niat hendak menyebabkan bencana tubuh yang ia tahu mungkin akan menyebabkan kematian; atau c) dengan niat hendak menyebabkan bencana tubuh yang ia tahu bencana tubuh itu adalah cukup pada lazimnya menyebabkan kematian; atau d) tahu bahawa perbuatannya itu sebegitu berbahaya hingga mungkin sekali menyebabkan kematian atau boleh menyebabkan bencana tubuh yang mungkin sekali menyebabkan kematian, dan telah melakukan perbuatan itu tanpa apa-apa sebab bagi mendatangkan risiko yang boleh menyebabkan kematian atau bencana tubuh. Beban pembuktian elemen ketiga dan keempat inilah yang menjadi pertikaian pihak pembelaan. [27] Sepertimana yang telah dinyatakan sebelum ini, PP telah mengemukakan 71 orang saksi untuk membuktikan kesemua 23 pertuduhan terhadap PKK1. Tidak dipertikaikan bahawa, PP bergantung kepada keterangan ikut keadaan bagi membuktikan kesemua pertuduhan terhadap PKK1. Dengan perkataan lain, tiada saksi yang melihat PKK1 meletakkan tong gas di hadapan pintu asrama di tingkat tiga DQI, mencurahkan petrol di rak kasut atau dinding dan menyalakan api untuk membakar bangunan DQI sepertimana yang diilustrasikan sebagai punca kebakaran dalam keterangan Edwin Galaan Anak Teruki (SP27), iaitu Pengarah Bahagian Keselamatan Kebakaran di Ibu Pejabat Jabatan Bomba, Putrajaya. [28] Namun begitu, adalah menjadi fakta yang tidaklah dipertikaikan bahawa PKK1 sememangnya berada di sekitar tempat kejadian sebelum berlakunya kejadian kebakaran di bangunan DQI. Berhubung dengan fakta kehadiran PKK1 di sekitar tempat kejadian, keterangan daripada kesemua saksi sama ada saksi-saksi yang dipanggil PP iaitu SP68, SP69 dan SP70 ataupun saksi-saksi yang dipanggil pihak pembelaan iaitu daripada keterangan PKK1 sendiri, SD3, Mohammat Naam bin Mukari (SD4), SD5 dan Nuzul Aidil Hafiz bin Yazed (SD6) telah secara jelas mengesahkan fakta tersebut. Kronologi peristiwa mengikut masa yang dipadankan melalui keterangan daripada rakaman CCTV di bangunan PPIM juga menunjukkan kehadiran PKK1 di sekitar tempat kejadian sebelum kejadian kebakaran berlaku. [29] Selain daripada fakta tentang kehadiran PKK1 di sekitar tempat kejadian, PP juga bergantung kepada keterangan dua orang saksi utama PP, iaitu SP68 dan SP69 untuk mengaitkan PKK1 dengan perbuatan membakar bangunan DQI. Keterangan yang dirujuk HMT dalam Alasan Penghakiman (AP) adalah keterangan SP68 dan SP69 semasa berada di warung CMM pada awal pagi kejadian iaitu pada 14.9.2017. Menurut SP68 dan SP69, mereka ada terdengar perbualan berhubung dengan rancangan hendak membakar DQI. Keterangan SP68 semasa perbicaraan yang dirujuk oleh HMT adalah sepertimana berikut: Tadi adik kata dekat Cek Mek Molek sebelum adik tertidur adik kata ada 5 orang, lebih kurang bersama-sama adik. Ada ramai dekat situ, adik kata tidak ingat apa yang dibuat. Ada perbualan atau orang bercakap-cakap tak? Adik ingat tak siapa yang bercakap? Tak ingat. Adik boleh dengar tak perbualan itu? “Man. Bila nak bakar Tahfiz?” Siapa yang bercakap “Man, bila nak bakar Tahfiz” itu? Tidak ingat. Man itu siapa adik? Aiman Aiman itu siapa, kawan adik? Tidak Tapi adik kenal? Kenai. So, maknanya Aiman ada di situ? Ada Selain daripada Aiman siapa ada di situ? Aiman, Debab, Adli, Jupem, Shahrizal [SP69] dengan aweknya. Semasa menjawab kepada soalan yang dikemukakan HMT di hujung keterangan “Siapakah di situ dipanggil Man?”, SP68 menyatakan bahawa “Man” adalah merujuk SP70. Sementara itu, keterangan SP69 yang dirujuk HMT berhubung dengan perkara yang sama dalam AP adalah seperti berikut: Lepas dengar Jupem panggil Adik? [Adik-SP68] Adik pergi ke atas, seorang. Tak lama kemudian Aidil dan Alif pergi ke atas dan saya pun ikut dia. Dekat atas bukit dekat dengan air terjun ada apa? Ada pondok sahaja. Selepas itu apa berlaku? Sampai di situ saya bersalam dengan Aiman, Shahrul, Jupem dan Debab. Mereka ini siapa dengan awak? Kawan. Sudah berapa lama kenal dengan mereka? Tidak ingat. Kenal dengan mereka di mana? Kenal di Keramat. Siapa ada lagi di pondok itu? Aiman, Shahrul, Debab, Adik, Aidil, Alif dengan Adli. Awak kenal lagi dengan Adli? Dia ada tak di mahkamah ini? Ada, dia pakai baju putih. Selepas itu apa berlaku? Lepas beberapa minit, saya turun ke bawah dan turun ke warung CMM. Berapa orang turun? Saya seorang, saya pergi ke Yana. Apa yang kemudian berlaku? Sebelum turun dari bukit, saya nampak ada beberapa motosikal tetapi tak ingat berapa jumlahnya. Di mana motosikal itu? Di Taman Tasik Dato' Keramat, atas bukit. Awak tahu siapa yang bawa motosikal? Tak nampak. Apa jadi dengan Adik? Adik atas bukit lagi. Lepas itu saya tidak tahu apa dia buat di atas. Lepas itu apa jadi? Lepas beberapa minit kemudian, Aidil dan Jupem turun ke Cek Mek Molek, Seterusnya? Dalam pukul 2.30 pagi Aiman, Shahrul, Debab, Adli dan Alif turun ke bawah, ke Cek Mek Molek [Warung], Masa ini awak nampak Adik? Pada masa itu saya tidak perasan Adik lagi. Mereka berada di mana di Cek Mek Molek? Aiman, Debab, Adli, Aidil, Alif, Shahrul, saya dan Yana duduk di kerusi di warung CMM. Saya dan Yana duduk jauh sikit. Berapa jaraknya awak dan Yana dengan mereka? Dalam jarak tempat saya sekarang dengan tempat mesin pengimbas [Mah: lebih kurang 3-4 meter]. Apa yang berlaku dah ramai-ramai itu? Selepas itu saya terdengar Adli kata "bila nak bakar Tahfiz". Saya tak tahu dia cakap dengan siapa. Lepas itu saya ada dengar ada orang kata "belilah minyak petrol” tapi saya tak pasti siapa yang kata. Sebab masa itu semua tengah sembang dengan gelak ketawa. [30] Naratif keterangan SP68 dan SP69 semasa berada di sekitar tempat kejadian telah diringkaskan HMT dalam AP di perenggan [46] hingga [48] sepertimana berikut: [46]

...;

that an accomplice is unworthy of credit unless he is corroborated in material particulars [103] Justeru, keterangan SP70 menyatakan bahawa dia, T1, Imran dan Jupem semasa balik ke tempat parkir setelah menghisap bom, hanya berlalu sahaja di belakang tahfiz dan T1 dan Jupem tidak ada memanjat pagar tahfiz tanpa sokongan adalah tidak boleh disandarkan apa-apa dapatan. Ia keterangan bersendirian. Keterangan itu juga mengikut s. 114(b) adalah tidak kredibel. Ia bercanggah dengan keterangan SP68 dan SP69 yang nampak T1 dan seorang lagi memanjat masuk pagar tahfiz. Jawapan SP70 bahawa dia dipaksa memberi keterangan semasa siasatan polis bahawa melihat T1 dan Jupem memanjat pagar masuk ke tahfiz ini bukanlah tidak dapat disangka. [104] Oleh yang demikian mahkamah ini tidaklah boleh mengambil keterangan SP70 atas perkara ini bagi satu dapatan bahawa keterangan pendakwaan adalah bercanggah sesama sendiri tentang fakta T1 memanjat pagar tahfiz ini. [37] Berhubung dengan status SP70 sebagai seorang saksi, tidak dipertikaikan bahawa keterangan yang ada di hadapan mahkamah telah menunjukkan SP70 dan 3 orang lagi, termasuklah PKK1, sentiasa bersama semasa kelihatan berada di sekitar kawasan belakang bangunan DQI sebelum berlakunya kejadian kebakaran sepertimana pemerhatian dan dapatan HMT. Dalam hal ini, kami merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan yang dirujuk peguam PKK1 dalam hujahan, iaitu kes Francis Antonysamy v Public Prosecutor [2005] 3 MLJ 389 (kes Francis Antonysamy). Kami turunkan sebahagian petikan yang dirujuk sepertimana berikut. 37 … The question that arises is whether on these facts he can be termed as an accomplice. In Davies v Director of Public Prosecutions [1954] 1 All ER 507 it was held that persons who are particeps criminis in respect of the actual crime charged, whether as principals or accessories before or after the fact, are accomplices. In explaining the role played by these categories of persons the Law of Evidence by Woodroffe and Amir Ali (16th Ed) (Vol 4) says at p 3434-5 A principal of the first degree is one who actually commits the crime; a principal of the second degree is a person who is present and assists in the perpetration of the crime; an accessory before the fact is one who counsels, incites, connives at, encourages or procures the commission of a crime; everyone is an accessory after the fact to a felony who, knowing a felony to have been committed by another, receives, comforts or assists him in order to enable him to escape from punishment; or rescues him from arrest for the felony; or having in custody for the felony, intentionally and voluntarily suffers him to escape; or apposes his apprehension. [38] Daripada keterangan yang ada dan berpandukan prinsip undang-undang yang dirujuk Mahkamah Persekutuan dalam kes Francis Antonysamy, kami berpandangan bahawa tiada silapnya dapatan HMT yang mendapati SP70 adalah seorang rakan sejenayah. SP70 dibuktikan telah berada bersama-sama dengan PKK1 pada setiap masa yang material. Daripada keadaan dan keberadaan SP70 yang sentiasa bersama PKK1 di tempat kejadian, bolehlah dibuat inferens bahawa SP70 tahu apa yang dilakukan PKK1 pada pagi kejadian. Sebagai rakan sejenayah, SP70 ada sebab untuk membantu PKK1 melepaskan diri daripada kesemua pertuduhan yang dikenakan. SP70 adalah termasuk dalam kategori “everyone is an accessory after the fact to a felony who, knowing a felony to have been committed by another, receives, comforts or assists him in order to enable him to escape from punishment” sepertimana yang dinyatakan Woodroffe dan Amir Ali dalam buku Law of Evidence. [39] Seperkara lagi, SP70 tidak menafikan bahawa dia ada memberikan kenyataan kepada pihak polis semasa disoal siasat. Namun begitu, SP70 telah memberikan keterangan yang berbeza di Mahkamah. Apabila ditanya tentang perbezaan keterangannya, SP70 menyatakan bahawa dia terpaksa. Dengan itu, PP telah memohon untuk menyoal balas SP70, saksinya sendiri. Semasa disoal balas, SP70 memberikan keterangan seperti berikut: PEMERIKSAAN BALAS TPR Tadi kata ada beri percakapan pada polis? Saya rujuk salinan rakaman percakapan tersebut. Ada tandatangan awak setiap muka surat? Percakapan awak kata di tangga kali kedua ke tasik awak berempat hisap ganja dan awak kata ada perbualan tentang bom sahaja? Cadangkan semasa di tangga, awak ada perbualan Adli telah mengatakan dan beritahu jom bakar tahfiz, setuju? Tidak setuju. Masa keterangan awak, Jupem buang bom dalam tasik dan lalu belakang tahfiz. Cadangkan semasa awak lalu belakang tahfiz, awak berempat berhenti belakang tahfiz dan Adli dan Jupem melompat pagar tahfiz dan masuk dalam tahfiz. Awak dan Amran tunggu di luar? Tak setuju. Cadangkan masa lompat ke dalam, Adli dan Jupem bawa sebotol air mineral yang berisi petrol? Tak setuju. Katakan lepas 15-20 minit mereka keluar semula dari tahfiz pergi ke motosikal dan awak semua beredar dari tempat itu? Setuju. Nampaknya, SP70 tidak bersetuju dengan kenyataan yang diberikannya kepada pihak polis berhubung dengan perbuatan PKK1 memanjat pagar bangunan DQI. Begitu juga dengan perbualan oleh PKK1 untuk membakar DQI dan botol air meneral berisi petrol yang dipegang PKK1 pada pagi kejadian. Semasa disoal balas oleh peguam PKK1, SP70 menyatakan dia dipaksa memberikan kenyataan terhadap PKK1.

Accomplice An accomplice shall be a competent witness against an accused person; and a conviction is not illegal merely because it proceeds upon the uncorroborated testimony of an accomplice. Kebiasaannya isu berkaitan keterangan rakan sejenayah timbul apabila rakan sejenayah yang tidak didakwa akan dipanggil PP untuk memberikan keterangan yang menunjukkan tertuduh telah melakukan kesalahan. Oleh kerana sifatnya sebagai rakan sejenayah, maka ada satu lagi peruntukan iaitu di bawah s 114 Ilustrasi (b) AK 1950 yang membuat anggapan bahawa keterangan rakan sejenayah tidak layak diberikan kredit dan perlu kepada keterangan sokongan. [43] Nampaknya, kedua-dua peruntukan tersebut kelihatan saling bercanggah di antara satu sama lain. Hakikatnya, kedua-dua peruntukan tersebut perlulah dibaca secara bersama dengan harmoni, iaitu saling menyokong di antara satu sama lain. Memandangkan s 133 AK 1950 adalah peruntukan utama, dan s 114 Ilustrasi (b) adalah berkaitan dengan anggapan sahaja, maka secara lazimnya keterangan rakan sejenayah haruslah diterima berdasarkan penggunaan ungkapan “shall be a competent witness” dalam s 133. Oleh itu, peruntukan s 114 Ilustrasi (b) tidak boleh mengatasi peruntukan s 133. Namun begitu, peruntukan s 114 Ilustrasi (b) masih boleh diaplikasikan dan penggunaannya akan bergantung kepada fakta yang dikemukakan dalam sesuatu kes pendakwaan. Berdasarkan peruntukan undang-undang tersebut, perlulah juga ditekankan bahawa Mahkamah haruslah mengingatkan dirinya sendiri akan bahaya penerimaan keterangan rakan sejenayah tanpa sokongan bagi mendapati tertuduh bersalah berdasarkan keterangan sedemikian. Lihat keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Daimon bin Banda v Public Prosecutor [1953] 1 MLJ 23 dan keputusan Mahkamah Agong dalam kes Ng Yau Thai v Public Prosecutor [1987] 2 MLJ 214; [1987] 1 CLJ 358. [44] Berbalik kepada rayuan PKK1, kami bersetuju dengan pandangan HMT iaitu keterangan SP70 boleh dikategorikan sebagai keterangan rakan sejenayah dan prinsip undang-undang berkenaan kebolehterimaan keterangan rakan sejenayah perlulah diberikan pertimbangan. Namun begitu, kami mempunyai pandangan yang berbeza tentang perlunya keterangan sokongan sebelum boleh Mahkamah menerima keterangan SP70 sepertimana yang diputuskan HMT. Ini kerana, rakan sejenayah masih lagi saksi yang kompeten di bawah s 133 AK 1950 dan tugas untuk membuktikan pertuduhan dalam sesuatu kes adalah sentiasa di bahu PP. [45] Di hadapan HMT, terdapat situasi yang mana telah ditunjukkan bahawa adanya keterangan rakan sejenayah, iaitu keterangan SP70, yang memberi keterangan yang berbeza daripada kenyataannya kepada pihak polis. Tugas HMT sebagai hakim bicara adalah untuk menilai keseluruhan keterangan yang ada di hadapannya di akhir kes pendakwaan. Berdasarkan keterangan tersebut, HMT sebagai hakim bicara ada budi bicara untuk memutuskan sama ada untuk menerima atau menolak keterangan SP70. Dalam tindakan ini, HMT telah memutuskan untuk menolak keterangan SP70. Kami berpandangan bahawa tiada silapnya keputusan HMT tersebut atas alasan bahawa keterangan SP70 adalah keterangan rakan sejenayah yang telah memberikan keterangan bercanggah dengan keterangan saksi-saksi yang dikemukakan PP. [46] Selain itu, kami juga memberikan pertimbangan ke atas penghujahan PP berhubung dengan keterangan SP70 yang disifatkan sebagai saksi berkepentingan. Kami berpandangan, sebagai rakan sejenayah SP70 ada kepentingan untuk membantu PKK1 melepaskan diri daripada pertuduhan. Oleh kerana sifat keterangan SP70 sebagai saksi berkepentingan, maka keterangan SP70 perlulah dinilai dan dipertimbangkan dengan berhati-hati oleh Mahkamah. Lihat keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes-kes Hemankumar a/l Subramaniam v Public Prosecutor [2020] MLJU 217; Rozmi bin Yusof v Public Prosecutor [2013] 5 MLJ 66 dan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Magendran a/l Mohan v Pendakwa Raya [2011] 1 CLJ 805. [47] Walau apa pun keputusan yang dicapai HMT berhubung dengan keterangan SP70, kami di peringkat rayuan perlulah menilai semula segala keterangan yang ada berdasarkan rekod rayuan semasa membuat pertimbangan. Berdasarkan keterangan saksi-saksi yang dikemukakan PP, kami mendapati bahawa tindakan HMT menolak keterangan SP70 ada asasnya dan boleh diterima. SP68 dan SP69 telah memberi keterangan bahawa mereka ada mendengar perbualan tentang adanya rancangan untuk membakar bangunan DQI. SP68 mendengar perbualan tetapi tidak pasti siapa yang berkata “Man, bila nak bakar Tahfiz”. Walaupun begitu, SP68 secara spesifik menamakan SP70 sebagai orang yang dinamakan “Man”. SP69 pula secara jelas menamakan PKK1 sebagai orang orang yang berkata “bila nak bakar tahfiz” dan ada orang yang menjawab “belilah minyak petrol” walaupun tidak dapat dikenal pasti orang yang menjawab tersebut. Semua perbualan tersebut berlaku di awal pagi 14.9.2017, iaitu sebelum kejadian kebakaran berlaku. [48] Seterusnya, SP68 dan SP69 memberikan keterangan bahawa mereka melihat PKK1 memanjat pagar di belakang bangunan DQI pada pagi sebelum kejadian kebakaran. Faktor-faktor yang menyokong pengecaman SP68 terhadap PKK1 adalah jarak yang dekat di antara 8 ke 10 meter sahaja dari tempat PKK1 dilihat memanjat masuk bangunan DQI, keadaan lampu jalan yang banyak dan terang berdekatan pagar belakang bangunan DQI seperti ditunjukkan dalam gambar P158 (A) hingga (C), SP68 telah lama berada di sekitar tempat kejadian pada malam dan pagi kejadian, SP68 telah lama kenal dengan PKK1, PKK2, SP70 dan SD3 kerana mereka tinggal di kawasan yang sama dan sekitar tempat kejadian adalah tempat yang biasa mereka kunjungi SP68. [49] Bagi SP69 pula, walaupun berada agak jauh iaitu kira-kira 80 hingga 100 meter daripada pagar belakang bangunan DQI, SP69 telah secara positif mengecam PKK1 yang memanjat pagar bangunan DQI pada pagi kejadian. Faktor-faktor yang menyokong pengecaman adalah, SP69 telah lama mengenali PKK1 dan 3 individu lain yang ada bersamanya, pencahayaan yang cukup terang dari lampu yang banyak sepanjang laluan taman dan kawasan belakang bangunan DQI yang memudahkan pengecaman dan tiadanya halangan pandangan daripada tempat SP69 melepak ke bahagian pagar belakang bangunan DQI. [50] Dalam hal pengecaman oleh saksi, dalam rayuan ini pengecaman SP68 dan SP69 terhadap PKK1, kami ingin merujuk kepada keputusan Mahkamah ini dalam kes Tan Kim Ho & Anor v Public Prosecutor [2007] 6 CLJ 557 yang memutuskan: [9] For our part, we would gratefully adopt and apply as our own the following passage in the judgment of Karthigesu JA delivered for the Singapore

Court of Appeal in Thomas Heng Aik Ren v. Public Prosecutor [1998] 3 SLR His Honour said: In adapting the Turnbull guidelines for our local system, we have reworked the Turnbull guidelines into the following three step test. The first question which a judge should ask when encountering a case against the accused depends wholly or substantially on the correctness of the identification evidence which is alleged by the defence to be mistaken. If so, the second question should be this. Is the identification evidence of good quality, taking into account the circumstances in which the identification by the witness was made? A non-exhaustive list of factors which could be considered include the length of time that the witness observed the accused, the distance at which the observation was made, the presence of obstruction in the way of the observation, the number of times the witness had seen the accused, the frequency with which the witness saw the accused, the presence of any special reasons for the witness to remember the accused, the length of time which had elapsed between the original observation and the subsequent identification to the police and the presence of material discrepancies between the description of the accused as given by the witness and the actual appearance of the accused. In considering the circumstances in which the identification was made, the judge should take note of any specific weaknesses in the identification evidence. If the evaluation of the identification evidence, the judge is satisfied that the quality of the identification is good, he may then go on to safely assess the value of the identification evidence. Where the quality of the identification evidence is poor, the judge should go on to ask the third question. Is there any other evidence which goes to support the correctness of the identification? If the judge is unable to find other supporting evidence for the identification evidence, he should then be mindful that a conviction which relies on such poor identification would be unsafe. The supporting evidence need not be corroborative evidence of the kind required in R v. Baskerville [1916] 2 KB 658. What the supporting evidence has to be is evidence that makes the judge sure that there was no mistake in the identification. (penekanan kami tambah) Tambahan pula, bagi mengesahkan keterangan berkaitan dengan pengecaman oleh SP69 ke atas PKK1, HMT telah mengadakan lawatan ke tempat kejadian sebanyak 2 kali iaitu pada 31.7.2019 dan 10.12.2019.

[86] Berdasarkan alasan-alasan tersebut, kami mendapati bahawa isu kedua yang dibangkitkan pihak pembelaan berhubung dengan isu yang difokuskan kepada pembelaan alibi dan isu saksi berkepentingan tidak bermerit diberikan pertimbangan. Dalam hal ini, kami bersetuju dengan dapatan HMT yang memutuskan bahawa pihak pembelaan telah gagal menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah ke atas kes pendakwaan di akhir kes. iii. Isu Ketiga [87] Akhirnya, isu ketiga yang dibangkitkan peguam PKK1 adalah berkaitan dengan beban pembuktian PP terhadap PKK1 secara keseluruhannya. Dihujahkan bahawa keterangan ikut keadaan yang dikemukakan dan disandarkan PP di sepanjang kes tidak mencukupi untuk mencapai dapatan salah terhadap PKK1 di akhir kes. Keterangan ikut keadaan yang ada tidak cukup kuat untuk menunjukkan PKK1 adalah orang yang bertanggungjawab membakar bangunan DQI. Malahan, dihujahkan bahawa wujudnya banyak kelompangan dalam keterangan ikut keadaan yang disandarkan PP. Oleh itu dapatan salah sabitan ke atas PKK1 adalah tidak selamat dan PKK1 perlulah dibebaskan dan dilepaskan daripada ke semua 23 pertuduhan. [88] Undang-undang semasa mengenai penerimaan keterangan ikut keadaan adalah jelas. Dalam kes Chan Chwen Kong v Public Prosecutor [1962] 1 MLJ 307, Mahkamah Rayuan memutuskan: In the first place we have listened to a careful, accurate and detailed analysis of the evidence against the appellant. That evidence was entirely circumstantial and what the criticism of it amounts to is this, that no single piece of that evidence is strong enough to sustain the convictions. That is very true. It must, however, be borne in mind that in cases like this where the evidence is wholly circumstantial what has to be considered is not only the strength of each individual strand of evidence but also the combined strength of these strands when twisted together to make a rope. The real question is: is that rope strong enough to hang the prisoner? Dalam kes Low Kian Boon & Anor v Public Prosecutor [2010] 4 MLJ 425 di ms 468 & 469 Mahkamah Persekutuan ada membuat pemerhatian berikut: [57] With regard to the question of proof mention could be made of the judicial decision in Public Prosecutor v Wong Wai Hung & Anor [1993] 1 SLR 927, Rubin JC stated, inter alia: It is trite law that when the prosecution relies wholly on circumstantial evidence, the quantum of proof must be more than mere skeletons. The first and foremost principle to be borne in mind when approaching circumstantial evidence is set out in Idris v Public Prosecutor [1960] MLJ 296 at p 297 (where Hill Ag CJ quoted with approval the trial judge's summing up to the jury and his quotation of the words of Lord Cairns in Belhaven & Stenton Peerage [1875–6] LR 1 App Cas 278 at p 279): … in dealing with circumstantial evidence we have to consider the weight which is to be given to the united force of all the circumstances put together. You may have a ray of light so feeble that by itself it will do little to elucidate a dark corner. But on the other hand you may have number of rays, each of them insufficient, but all converging and brought to bear upon the same point, and when united, producing a body of illumination which will clear away the darkness which you are endeavouring to dispel. In other words, circumstantial evidence consists of this: that when you look at all the surrounding circumstances, you find such a series of undersigned, unexpected coincidences that, as a reasonable person, you find your judgment is compelled to one conclusion. If the circumstantial evidence is such as to fall short of that standard, if it does not satisfy that test, if it leaves gaps then it is of no use at all. As I have stated this case depends entirely upon circumstantial evidence. Lihat juga di antara lainnya keputusan-keputusan dalam kes Sunny Ang v. PP [1966] 2 MLJ 195; Jayaraman & Ors v. PP [1982] 2 MLJ 306; PP v. Magendran Mohan [2005] 3 CLJ 592 dan Chang Kim Siong v. PP [1968] 1 MLJ 36. [89] Berhubung dengan isu ketiga ini, adalah tidak dipertikaikan bahawa PP bergantung kepada keterangan ikut keadaan bagi membuktikan kesemua pertuduhan terhadap PKK1. Sebahagian besar keterangan PP yang dipertimbangkan HMT telah disentuh semasa perbincangan isu pertama sebelum ini. Bagi mengelakkan pengulangan, kami ringkaskan keterangan ikut keadaan yang telah dikemukakan PP dan diambil kira oleh HMT bagi membuktikan kesemua 23 pertuduhan terhadap PKK1. [90] Kami mulakan dengan pertuduhan yang dikenakan ke atas PKK1. Setiap pertuduhan menyatakan PKK1 telah melakukan kesalahan pada 14.9.2017 di antara pukul 4.15 hingga 6.45 pagi. Menurut keterangan PP, sekumpulan orang yang terdiri daripada kanak-kanak belasan tahun melepak di kawasan sekitar bangunan DQI terutamanya di warung CMM pada tengah malam 13.9.2017 sehingga awal pagi 14.9.2017 sebelum berlaku kejadian kebakaran DQI. Semasa berbual, SP68 ada terdengar orang menyebut “Man, bila nak bakar Tahfiz?” dan SP69 mendengar PKK1 berkata "bila nak bakar Tahfiz" dan ada seorang lain berkata "belilah minyak petrol”. Kemudiannya, SP68 dan SP69 secara positif telah mengecam PKK1 sebagai orang yang memanjat pagar belakang bangunan DQI sejurus sebelum kebakaran berlaku. Keterangan tentang kehadiran PKK1 di sekitar bangunan DQI dan pergerakan PKK1 sebelum kejadian disokong melalui rakaman CCTV di bangunan PPIM yang terletak bersebelahan. Rakaman CCTV tersebut juga menunjukkan kehadiran PKK1, PKK2, SP70 dan SD3 yang menuju ke bahagian belakang bangunan DQI dan kelihatan PKK1 ada memegang satu botol yang disyaki berisi petrol pada masa yang material. Setelah kejadian kebakaran yang menyebabkan 23 orang terkorban, siasatan forensik oleh pihak Bomba menunjukkan wujudnya kesan ‘accelerant’ dari bahan petrol dan 2 tong gas yang dihalakan ke pintu bilik asrama dalam bangunan DQI dan punca kebakaran adalah disengajakan atau ‘incendiary fire’. Rakaman CCTV lain yang dirampas daripada di stesen minyak Petron, di pusat snooker dan di rumah jiran PKK1 juga menunjukkan kronologi masa berhubung dengan keberadaan PKK1 dan rakan-rakannya sebelum kejadian kebakaran. Hasil soal siasat SP66, PKK1 telah memandu arah pihak polis ke rumahnya dan menunjukkan P291, satu pemetik api yang diterima Mahkamah sebagai bahan bukti yang diperoleh di bawah s 27 AK 1950 yang mana relevan bagi menunjukkan perbuatan atau kelakuan PKK1 di bawah s 8 AK 1950. [91] Dalam rayuan ini kredibiliti keterangan saksi utama pendakwaan iaitu SP68 dan SP69 tidak tergugat walaupun dicabar secara serius oleh pihak pembelaan. Kredibiliti keterangan mereka kekal utuh dan serangan utama pihak pembelaan adalah ke atas keterangan SP70 yang dikatakan telah menyebabkan kelompangan dalam kes PP. Setelah keterangan SP68 dan SP69 tidak tercabar, maka pertimbangan seterusnya seharusnya adalah ke atas keseluruhan keterangan ikut keadaan yang di kemukakan PP. Keputusan yang dicapai HMT adalah berasaskan dapatan fakta yang digarap daripada keterangan ikut keadaan yang dikemukakan di hadapan beliau. Dalam membuat pertimbangan di peringkat rayuan, kami merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Lee Ah Seng & Anor v Public Prosecutor [2007] 6 MLJ 1; [2007] 5 CLJ 1 yang telah memutuskan: The approach to be taken by an appellate court when dealing with a trial court's assessment of credibility of witness is well-established by high authorities. The credibility of a witness is primarily for the trial judge. An appellate court should always be slow in disturbing such finding of fact arrived at by the judge who had audio-visual advantage of the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding. Discrepancies will always be found in the evidence of a witness but what a judge has to determine is whether they are minor or material discrepancies. It would be wrong to say just because a witness may have contradicted in his evidence or even told lies on one or two points, his evidence should be totally rejected. In the final analysis it is for the trial judge to determine which part of the evidence of a witness he is to accept and which to reject (see Herchun Singh & Ors v Public Prosecutor [1969] 1 LNS 52; [1969] 2 MLJ 209, FC; Dato' Mokhtar Hashim & Anor v Public Prosecutor [1983] 2 MLJ 232; [1983] 2 CLJ 10; [1983] CLJ (Rep) 101, FC; Lai Kim Hon & Ors v Public Prosecutor [1980] 1 LNS 197; [1981] 1 MLJ 84, FC; Che Omar bin Mohd Akhir v Public Prosecutor [1999] 2 MLJ 689; [1999] 2 CLJ 780 CA). It is not the function of an appellate court to make primary findings of facts (see Public Prosecutor v Mohd Radzi Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393; [2005] 6 AMR 203; [2006] 1 CLJ 457, FC). [92] Oleh itu, kami bersetuju dengan dapatan HMT yang mendapati dan memutuskan bahawa keterangan ikut keadaan yang dikemukakan PP adalah sebegitu kuat dan hanya menuding kepada satu arah, iaitu PKK1 telah memulakan atau menyebabkan kebakaran di bangunan DQI yang menyebabkan 23 orang telah terkorban walaupun ada seorang lagi yang tidak dapat dikenali ada bersamanya pada masa yang material. Kami mendapati isu ketiga yang dibangkitkan peguam PKK1 juga tidak bermerit diberikan pertimbangan. [93] Berlandaskan penolakan kami ke atas ketiga-tiga isu yang dibangkitkan peguam PKK1, kami mendapati bahawa HMT tidak melakukan kesilapan apabila memutuskan bahawa PP telah berjaya membuktikan kes prima facie terhadap PKK1 di atas kesemua 23 pertuduhan di peringkat kes pendakwaan untuk membolehkan PKK1 dipanggil membela diri. Begitu juga di akhir kes pembelaan, HMT tidak melakukan kesilapan apabila mendapati pihak pembelaan gagal menimbulkan sebarang keraguan ke atas kes PP dan secara keseluruhannya, PP telah berjaya membuktikan PKK1 bersalah ke atas kesemua 23 pertuduhan melampaui keraguan yang munasabah. Kesimpulan [94] Berdasarkan alasan-alasan tersebut, kami sebulat suara mendapati dan memutuskan bahawa tidak ada sebab bagi kami untuk mengusik keputusan HMT. Dapatan salah yang dikenakan terhadap PKK1 ke atas kesemua 23 pertuduhan adalah selamat dan seharusnya dikekalkan. Rayuan PKK1 ditolak. Memandangkan tiada sebarang hujahan dikemukakan pihak pembelaan berhubung dengan hukuman yang dijatuhkan HMT ke atas PKK1, maka hukuman yang dikenakan juga dikekalkan. B. Rayuan PR – Rayuan Jenayah No: W-05(LB)-[70-82 dan 84-93] 02/2020 [95] PR telah mengemukakan 9 alasan rayuan dalam Petisyen Rayuan bertarikh 16.12.2020. Namun begitu, dalam hujahan di hadapan kami, Timbalan Pendakwa Raya (TPR) hanya fokus kepada satu isu utama sahaja iaitu sama ada elemen ketiga pertuduhan iaitu kecederaan atau bencana tubuh yang dialami oleh 23 orang mangsa yang terkorban dalam kebakaran adalah akibat daripada perbuatan PKK2 bersama-sama PKK1 telah berjaya dibuktikan PP melalui keterangan ikut keadaan. [96] Dalam hujahan bertulis dan juga hujahan secara lisan di hadapan kami, TPR memberikan tumpuan atau penekanan terhadap keterangan ikut keadaan yang dikatakan telah mengarah kepada suatu fakta yang dapat menunjukkan bahawa orang yang tidak dapat dikenali yang dilihat SP68 dan SP69 memanjat pagar belakang bangunan DQI bersama-sama PKK1 sebelum kejadian kebakaran pada pagi 14.9.2017 adalah PKK2. Hujahan tersebut disandarkan kepada keterangan melalui gambar-gambar yang dikemukakan PP yang ditandakan sebagai eksibit P175(A) hingga (E). Gambar-gambar tersebut menunjukkan keadaan dawai besi yang ada di bahagian atas pagar belakang bangunan DQI yang dikatakan dalam keadaan terkuak atau terbuka dan saiz pembukaan kuakkan tersebut tidaklah sebegitu besar. [97] Selanjutnya, dihujahkan bahawa berdasarkan rakaman CCTV dan juga keadaan fizikal orang-orang yang kelihatan dalam CCTV, jelaslah bahawa SP70 dan SD3 yang berbadan gempal tidak mungkin akan dapat memanjat pagar belakang bangunan DQI dan masuk ke dalam bangunan melalui kuakkan kecil dawai besi bersama-sama dengan PKK1 sejurus sebelum kejadian kebakaran berlaku. Oleh kerana saiz badan PKK2 yang kecil, maka tidak ada kemungkinan orang lain melainkan PKK2 yang masuk bersama-sama PKK1 ke dalam bangunan DQI. [98] Sebagai tambahan, TPR berhujah bahawa keterangan SP27 dan juga Laporan Kebakaran yang disediakan pihak Bomba iaitu eksibit P125 menunjukkan kebakaran berlaku dengan menggunakan dua tong gas yang di bawa naik daripada dapur di tingkat bawah ke tingkat tiga bangunan DQI. Dihujahkan bahawa jika perbuatan membawa naik dua tong gas boleh dilakukan oleh seorang individu sahaja, maka ianya akan memakan masa yang lama sedangkan jangka masa yang menunjukkan PKK1, PKK2, SP70 dan SD3 berada di belakang bangunan DQI daripada rakaman CCTV adalah sangat singkat iaitu kira-kira 20 minit sahaja. Oleh itu, inferens yang dapat dibuat adalah, hanya PKK2 yang boleh membantu PKK1 membawa naik dua tong gas tersebut. PKK2 sepatutnya dipanggil membela diri. Analisis dan Dapatan Kami [99] Untuk mengelakkan pengulangan, kami merujuk dan menerima pakai kedudukan undang-undang berhubung dengan beban pembuktian PP di akhir kes pendakwaan sepertimana kami nyatakan di perenggan [21]. Untuk elemen-elemen kesalahan membunuh yang perlu dibuktikan PP di bawah s 300 KK, kami akan merujuk dan menerima pakai apa yang telah kami bincang dan nyatakan di perenggan-perenggan [22] hingga [26]. [100] Sepertimana yang dinyatakan sebelum ini, satu-satunya isu yang dibangkitkan oleh TPR yang perlu kami putuskan dalam rayuan ini adalah, sama ada PP telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap PKK2 berdasarkan keseluruhan keterangan ikut keadaan yang ada, terutamanya pembuktian PP ke atas elemen ketiga pertuduhan. Bagi memenuhi elemen ketiga pertuduhan membunuh di bawah s 300 KK yang boleh dihukum di bawah s 302 KK, PP perlulah membuktikan bahawa PKK2 adalah orang yang menyebabkan bencana tubuh ke atas kesemua 23 orang mangsa atau bencana tubuh tersebut adalah kesan daripada perbuatan PKK2. [101] Sepertimana pembuktian terhadap PKK1, PP bergantung sepenuhnya kepada keterangan ikut keadaan bagi membuktikan kesemua elemen pertuduhan terhadap PKK2. PP cuba untuk menggunakan keterangan SP68 dan SP69 yang menyatakan bahawa mereka nampak dua orang memanjat pagar belakang bangunan DQI untuk mengaitkan PKK2 dengan kejadian kebakaran. Namun begitu, kedua-dua saksi utama PP tersebut gagal membuat pengecaman ke atas orang yang dikatakan memanjat pagar bersama-sama dengan PKK1. Walaupun tidak dinafikan bahawa PKK2 ada bersama-sama PKK1 pada semua masa yang material sebelum kejadian kebakaran berlaku berdasarkan keterangan saksi dan juga keterangan sokongan melalui rakaman CCTV, hakikatnya masih ada dua orang lagi iaitu SP70 dan SD3 bersama-sama mereka. [102] Pada pandangan kami, sekiranya PP ingin membuktikan bahawa PKK2 adalah orang kedua yang ada bersama-sama PKK1 memanjat pagar belakang bangunan DQI pada pagi kejadian berdasarkan keterangan ikut keadaan, PP perlu menutup segala ruang dan luang keraguan yang akan atau mungkin akan timbul daripada keterangan ikut keadaan tersebut. Dalam pembuktian keterangan ikut keadaan untuk menyokong keterangan SP68 dan SP69, PP bergantung kepada inferens yang dibuat ke atas kuakkan atau pembukaan yang wujud pada dawai pengadang di atas pagar belakang bangunan DQI, itu sahaja. Persoalannya, bolehkah inferens tersebut berdiri kukuh untuk menyokong keterangan ikut keadaan PP terhadap PKK2? Berdasarkan keterangan yang ada, kami cenderung untuk menjawab persoalan tersebut secara negatif. [103] Sepertimana yang kami nyatakan sebelum ini, PP perlu menutup segala ruang dan luang keraguan yang ada. Ini penting kerana di samping PKK1 dan PKK2, SP70 dan SD3 ada bersama pada masa PKK1 dilihat memanjat pagar belakang bangunan DQI. Sementelahannya, SP68 serta SP69 tidak dapat membuat pengecaman ke atas seorang lagi yang turut memanjat pagar bersama-sama PKK1. Dalam hal ini, PP perlulah memastikan bahawa keadaan dawai pengadang yang terkuak sedikit tersebut tidak berupaya dikuakkan lagi bagi menunjukkan SP70 dan SD3 yang dikatakan berbadan gempal tidak berkemungkinan untuk masuk melalui kuakkan tersebut. [104] Setelah diteliti, kami dapati bahawa tiada keterangan yang boleh menyokong fakta tersebut. SP71 dalam keterangan di perenggan 33 Pernyataan Saksi ada menyatakan: Pada 25/09/2017 jam lebih kurang 2.45 petang pihak polis telah membawa kesemua tangkapan ke Taman Tasik Dato Keramat, Kuala Lumpur untuk membuat lakonan semula. Kesemua tahanan telah dibawa menaiki beberapa buah kenderaan pihak polis yang diketuai oleh Supt Razali Bin Taib. Apabila sampai di parking kedai Che mek molek, tahanan dibawa satu persatu bagi menunjukkan pergerakan semasa hari kejadian. Namun begitu, tiada keterangan yang secara spesifik menjurus kepada fakta bahawa SP70 atau SD3 tidak boleh memanjat dan melepasi kuakkan dawai pengadang atas pagar belakang bangunan DQI. Tiada keterangan daripada mana-mana saksi PP yang boleh menunjukkan bahawa ada lakonan semula atau sebarang percubaan lain yang diadakan pihak polis bertujuan untuk mengetepikan keupayaan SP70 atau SD3 memanjat dan seterusnya melepasi kuakkan pada dawai pengadang tersebut. [105] Begitu juga dengan lawatan di tempat kejadian yang dilakukan HMT. Menurut hujahan TPR, pemeriksaan di tempat kejadian telah mengesahkan fakta berkaitan kuakkan pada dawai pengadang atas pagar belakang bangunan DQI. Namun begitu, adalah didapati tiada sebarang catatan yang dibuat HMT yang boleh menunjukkan SP70 dan SD3 tidak boleh memanjat dan melepasi kuakkan dawai pengadang atas pagar belakang bangunan DQI. [106] Kami mendapati wujud ruang dan luang keraguan pada fakta berkaitan kuakkan pada dawai pengadang di atas pagar belakang bangunan DQI tersebut. Oleh itu, inferens yang cuba diketengahkan PP bagi menyokong keterangan SP68 dan SP69 tidak selamat digunakan terhadap PKK2. Sebaliknya, fakta tersebut juga boleh menimbulkan inferens bahawa individu yang dilihat bersama-sama PKK1 memanjat pagar belakang bangunan DQI berkemungkinan adalah SP70 atau SD3. Sepertimana yang diputuskan HMT, sekiranya wujud lebih daripada satu inferens maka inferens yang memihak kepada PKK2 perlulah didahulukan dan faedah kepada inferens tersebut perlulah diberikan kepada PKK2. Lihat keputusan Spenser Wilkinson J dalam kes Tai Chai Keh v Public Prosecutor [1948–49] MLJ Supp 105 di ms 108 memutuskan: ... where there is more than one inference which can reasonably be drawn from a set of facts in a criminal case, we are of opinion that the inference most favourable to the accused should be adopted. Lihat juga keputusan Mahkamah Agung dalam kes Abdullah Zawawi Yusoff v. PP [1993] 4 CLJ 1 dan keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes PP v Mohd Radzi Abu Bakar [2005] 6 MLJ 393 di ms 399. Dalam hal ini, kami dapati tiada silapnya dapatan yang dicapai HMT tersebut. [107] Dengan itu, PP gagal membuktikan elemen ketiga bagi kesemua 23 pertuduhan terhadap PKK2. Setelah gagal melepasi pembuktian di tahap elemen ketiga, PP juga sudah pastinya gagal membuktikan elemen keempat pertuduhan. Kesimpulan [108] Berdasarkan alasan-alasan tersebut, kami sebulat suara mendapati dan memutuskan bahawa tidak ada sebab untuk kami mengubah keputusan HMT. Keputusan HMT untuk melepas dan membebaskan PKK2 daripada kesemua 23 pertuduhan di akhir kes pendakwaan adalah tepat dari segi fakta dan undang-undang. Oleh itu, rayuan PR adalah tidak bermerit dan seharusnya ditolak. Keputusan HMT adalah dikekalkan. Tarikh: 27 September 2023 t.t. CHE MOHD RUZIMA BIN GHAZALI Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia Rayuan No: W-05(LB)-(70-82 & 84-93)-02/2020 Peguamcara bagi pihak Perayu : How May Ling (bersamanya Parvin Hameedah Natchiar & Aida Khairuleen bt. Azli) [Jabatan Peguam Negara] Peguamcara bagi pihak Responden : Haijan bin Omar (bersamanya Asyraf bin Abu Bakar Hamzah) [Haijan Omar & Co.] Rayuan No:W-05(SH)-(277-299)-08/2020 Peguamcara bagi pihak Perayu : Haijan bin Omar (bersamanya Asyraf bin Abu Bakar Hamzah) [Haijan Omar & Co.] Peguamcara bagi pihak Responden : How May Ling (bersamanya Parvin Hameedah Natchiar & Aida Khairuleen bt. Azli) [Jabatan Peguam Negara]