Pendakwa Raya v Zolkapli Bin Long @ Mohamad (KA-41LB-7-07/2022)

Responden telah dituduh di Mahkamah Majistret Langkawi, Kedah bagi satu kesalahan di bawah Seksyen 354 Kanun Keseksaan [Akta 574] yang boleh dihukum di bawah seksyen yang sama.

Pertuduhan terhadap Responden adalah seperti berikut: “Bahawa kamu pada 20/10/2011, jam lebih kurang 2.45 petang, bertempat di Pejabat Suruhanjaya Syarikat (SSM) Tingkat 1 Pejabat LADA, Mukim Kuah di dalam daerah Langkawi, di dalam Negeri Kedah Darul Aman di dapati telah menggunakan kekerasan jenayah kepada Noor Shaheera binti Miran, KPT: 920902-02-5568 dengan maksud untuk mencabul kehormatannya, dan dengan itu kamu telah melakukan kesalahan yang boleh dihukum dibawah seksyen 354 Kanun Keseksaan.”.

Di akhir kes pendakwaan, Mahkamah Majistret telah melepas dan membebaskan Responden setelah memutuskan bahawa pihak Perayu telah gagal membuktikan suatu kes prima facie atas pertuduhan terhadap Responden. Rayuan Perayu ke Mahkamah Tinggi atas keputusan Majistret tersebut telah dibenarkan dan Mahkamah Tinggi telah mengetepikan keputusan Mahkamah Majistret dan memerintahkan Responden dipanggil untuk membela diri di hadapan Majistret yang sama.

Di akhir kes pembelaan, Mahkamah Majistret telah melepas dan membebaskan Responden setelah memutuskan bahawa pihak pembelaan telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes Pendakwaan. Pihak Perayu tidak berpuas hati dengan keputusan Mahkamah Majistret dan mengemukakan rayuan ini.

Secara ringkasnya, keterangan saksi-saksi pendakwaan menunjukkan bahawa pada 20.10.2011, jam lebih kurang 2.45 petang, mangsa (SP2) telah pergi ke Pejabat Suruhanjaya Syarikat (SSM) Langkawi atas urusan kerja. SP2 telah diminta oleh Responden untuk berjumpa dengannya di bilik Responden di pejabat SSM tersebut dan semasa berada di sana, Responden telah meraba payudara kiri SP2 dan mencium pipi kanan SP2.

SP2 terkejut dan tergamam tetapi tidak menjerit. Responden telah meminta supaya SP2 diam dan cuba melakukan perbuatan sama sekali lagi tetapi SP2 mengelak dan keluar dari pejabat Responden.

Setelah kembali ke pejabatnya, SP2 telah menceritakan kejadian kepada rakan sekerjanya (SP3) dan turut menceritakan kejadian yang sama kepada kakaknya (SP4) pada hari yang sama. Setelah berbincang dengan bapa SP2, beliau telah membuat laporan polis pada keesokan harinya.

Di peringkat kes pembelaan, Responden telah mengemukakan eksibit D4 iaitu pelan lakar pejabat SSM Responden yang dicetak oleh Responden sendiri dan menafikan kejadian cabul berlaku sebagaimana dalam pertuduhan.

Keterangan SD2 pula menyatakan bahawa pada hari kejadian, SD2 bertugas di kaunter pejabat SSM dan menyatakan bahawa apabila SP2 keluar daripada pejabat Responden dan melalui kaunter, SP2 telah menyerahkan resit dan tidak bercakap apa-apa lalu terus keluar. SD2 juga menyatakan bahawa beliau tidak berasa curiga semasa SP2 melalui sebelahnya. SD3 pula menyatakan bahawa beliau kembali bertugas selepas bercuti pada 21.10.2011 dan menyatakan bahawa tidak pernah pegawai polis datang ke pejabat SSM Langkawi untuk siasatan.

Pihak Perayu dalam petisyen rayuannya telah mengemukakan 6 isu rayuan untuk pertimbangan Mahkamah ini, yang secara umumnya merujuk kepada isu revisiting the finding of prima facie, isu percanggahan mengenai tempat kejadian dan keterangan tentang perlakuan (conduct) SP2 selepas kejadian.

Mahkamah telah meneliti dan mempertimbangkan Rekod Rayuan dan hujahan-hujahan serta nas undang-undang yang dihujahkan dan dirujuk oleh kedua-dua pihak Perayu dan Responden dalam rayuan ini yang melibatkan rayuan Perayu terhadap keputusan Mahkamah Majistret yang telah melepas dan membebaskan Responden daripada pertuduhan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan di akhir kes pembelaan.

Dalam melaksanakan bidangkuasa rayuannya, Mahkamah ini mengambil maklum tugas dan fungsi sesebuah Mahkamah yang mendengar rayuan dan prinsip bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan tidak akan mengganggu atau mengubah keputusan fakta mahkamah yang membicarakan kecuali jika mahkamah yang membicarakan telah membuat dapatan fakta yang bertentangan dengan undang-undang atau dapatan faktanya adalah jelas salah (“plainly wrong”).

Mahkamah juga merujuk kepada kes Mohd. Yusri Mangsor & Anor v. PP [2014] 4 MLJ 875, di mana Mahkamah Rayuan telah menyatakan prinsip yang sama. Mahkamah Rayuan juga turut menggariskan panduan berkenaan pengecualian pemakaian prinsip tersebut, antaranya seperti berikut: “[4] We have heard learned counsel for the appellants and learned deputy public prosecutor ('DPP') at some length. We have also scrutinised the records available before us. We are mindful that this is a factual based appeal. It is trite that an appellate court will be slow to interfere with the findings of facts and judicial appreciation of the facts by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. However, there are exceptions. Where:

the judgment is based upon a wrong premise of fact or of law;

there was insufficient judicial appreciation by the trial judge of the evidence of circumstances placed before him;

the trial judge has completely overlooked the inherent probabilities of the case;

that the course of events affirmed by the trial judge could not have occurred;

the trial judge had made an unwarranted deduction based on faulty judicial reasoning from admitted or established facts; or

the trial judge had so fundamentally misdirected himself that one may safely sat that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned (see Perembun (M) Sdn Bhd v Conlay Construction Sdn Bhd [2012] 4 MLJ 149, (CA); Sivalingam a/l Periasamy v Periasamy & Anor [1995] 3 MLJ 395; [1996] 4 CLJ 545 (CA)).”. Isu ‘revisiting the finding of prima facie’ [14] Berkenaan isu ini, Perayu menghujahkan bahawa dapatan Mahkamah Majistret berkenaan percanggahan eksibit P2 (laporan polis SP2) dan keterangan SP2 di dalam Mahkamah adalah ‘revisiting the finding of prima facie’ yang tidak sepatutnya dinilai oleh Mahkamah Majistret kerana Mahkamah Tinggi telahpun memutuskan wujudnya satu kes prima facie bagi pertuduhan terhadap Responden ini. [15] Responden pula menghujahkan bahawa penilaian Mahkamah Majistret berkenaan percanggahan eksibit P2 dan keterangan SP2 yang dinilai berdasarkan keterangan SD2 dan eksibit D4, bukanlah satu ulangkaji keputusan Mahkamah Tinggi yang telah mendapati terdapatnya kes prima facie terhadap Responden, tetapi dapatan Mahkamah Majistret adalah pembelaan Responden telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes Perayu berkenaan insiden yang berlaku. [16] Mahkamah ini bersetuju dengan hujahan pihak Responden bahawa prinsip undang-undang dalam menilai keterangan pihak pembelaan bagi menentukan wujudnya keraguan munasabah (reasonable doubt) atau tidak, Mahkamah yang membicarakan hendaklah menilai keseluruhan keterangan yang telah dikemukakan, yang mana dalam hal ini, termasuklah keterangan-keterangan yang telah dikemukakan di peringkat pendakwaan dan juga peringkat pembelaan. [17] Di dalam kes Pendakwa Raya v. Huang Qiang [2020] MLJU 895, yang mana kes ini telah dirujuk oleh kedua-dua pihak Perayu dan Responden, telah diputuskan seperti berikut: “[44] It is in my view quite manifest that the complaint of the appellant in this appeal that the learned trial judge had revisited the prima facie finding to be a misapprehension of the approach correctly taken by the trial court. Trial court had to and must evaluate the entire evidence of the case by considering the defence case in light of and be tested against the prosecution case. It is therefore inevitable that in performing this judicial process at the end of trial the evidence elicited at the prosecution stage (which had led to a prima facie case) must also be evaluated, albeit in a context of an entire case. [45] This does not mean a revisiting of a prima facie finding. Not at all. That finding stands at the end of the trial (unless reversed on appeal). But the evaluation process is now different, requiring evaluation of the entire evidence and the question is also different, where, as stated, is whether the prosecution has proved its case beyond reasonable doubt (or whether the defence has successfully raised a reasonable doubt in the prosecution case). Fundamentally in all situation, the burden remains on the prosecution to prove its case beyond reasonable doubt throughout the case to justify a conviction of an accused on the charge levelled against him.”. [penekanan ditambah] [18] Dalam hal ini, Mahkamah ini berpendapat bahawa dalam menilai keterangan-keterangan di peringkat pembelaan, Mahkamah Majistret juga perlu menilai keterangan-keterangan di peringkat pendakwaan bagi menentukan sama ada keterangan pembelaan berjaya menimbulkan keraguan munasabah ataupun tidak terhadap kes pendakwaan. [19] Selanjutnya Perayu turut menghujahkan bahawa percanggahan eksibit P2 dan keterangan SP2 bukanlah percanggahan material kerana percanggahan tersebut adalah berkenaan berapa kali Responden keluar daripada tempat kejadian. Namun begitu keterangan SP2 dan P2 adalah konsisten menyatakan bahawa Responden masuk semula dan meraba payu dara SP2. [20] Perayu telah merujuk kepada kes PP v. Datuk Haji Harun Haji Idris (No. 2) [1976] 1 LNS 184 berkenaan discrepancies in witnesses giving their recollection of a series of event, di mana Mahkamah telah memutuskan seperti berikut: “In this case different witnesses have testified to different parts of what had happened or what had been said and also there are, in the evidence of the witnesses for the prosecution, some discrepancies, as would be expected of witnesses giving their recollections of a series of events that took place in 1971-1973. In my opinion discrepancies there will always be, because in the circumstances in which the events happened, every witness does not remember the same thing and he does not remember accurately every single thing that happened. It may be open to criticism, or it might be better if they took down a notebook and wrote down every single thing that happened and every single thing that was said. But they did not know that they are going to be witnesses at this trial. I shall be almost inclined to think that if there are no discrepancies, it might be suggested that they have concocted their accounts of what had happened or what had been said because their versions are too consistent. The question is whether the existence of certain discrepancies is sufficient to destroy their credibility. There is no rule of law that the testimony of a witness must either be believed in its entirety or not at all. A court is fully competent, for good and cogent reasons, to accept one part of the testimony of a witness and to reject the other. It is, therefore, necessary to scrutinize each evidence very carefully as this involves the question of weight to be given to certain evidence in particular circumstances.”. [penekanan ditambah] [21] Setelah Mahkamah ini meneliti Alasan Penghakiman dan hujahan-hujahan Perayu dan Responden berkenaan percanggahan ini, Mahkamah ini memutuskan bahawa prinsip dalam menilai keterangan-keterangan di peringkat pembelaan bagi menentukan sama ada keterangan pembelaan berjaya menimbulkan keraguan munasabah (reasonable doubt) ataupun tidak terhadap kes pendakwaan memerlukan Majistret untuk turut menilai keterangan-keterangan yang dikemukakan di peringkat pendakwaan. Namun begitu, Mahkamah ini juga bersetuju dan menerima hujahan Perayu bahawa percanggahan keterangan SP2 dengan eksibit P2 bukanlah satu percanggahan yang material dan tidak menimbulkan keraguan atas kes pihak pendakwaan. [22] Dalam penelitian Mahkamah ini, percanggahan yang terdapat dalam keterangan SP2 dan eksibit P2 yang melibatkan berapa kali Responden keluar dari bilik tempat kejadian sebelum perlakuan cabul berlaku bukanlah satu percanggahan material sebaliknya kedua-dua keterangan yang dikatakan bercanggah tersebut tetap menyatakan dengan positif bahawa Responden telah mencabul SP2. Malah keterangan-keterangan SP3 dan SP4 turut menyatakan fakta yang sama tentang perbuatan cabul yang dimaklumkan oleh SP2 kepada mereka. [23] Percanggahan dalam keterangan adalah suatu keadaan yang biasa berlaku. Apa yang penting adalah sama ada percanggahan keterangan tersebut adalah sesuatu yang material ataupun tidak. Di dalam kes CHEAN SIONG GUAT v PUBLIC PROSECUTOR [1969] 2 MLJ 63, Mahkamah Tinggi telah memutuskan seperti berikut: “Discrepancies may, in my view, be found in any case for the simple reason that no two persons can describe the same thing in exactly the same way. Sometimes what may appear to be discrepancies are in reality different ways of describing the same thing, or it may happen that the witnesses who are describing the same thing might have seen it in different ways and at different times and that is how discrepancies are likely to arise. These discrepancies may either be minor or serious discrepancies. Absolute truth is I think beyond human perception and conflicting versions of an incident, even by honest and disinterested witnesses, is a common experience. In weighing the testimony of witnesses, human fallibility in observation, retention and recollection are often recognised by the court. Being a question of fact, what a magistrate need do is to consider the discrepancies and say whether they are minor or serious discrepancies. If, after conthem. On the other hand, if a magistrate finds that the discrepancies do not detract from the value of the testimony of the witness or witnesses, it would then be proper for him to regard the discrepancies as trivial and ignore them. On the other hand, if a magistrate finds that the discrepancies relate to a material point which would seriously affect the value of the testimony of the witness or witnesses, then it would be his duty to weigh the evidence carefully in arriving at the truth. In the present case, what the learned magistrate in fact found was that the discrepancies were minor and he quite properly ignored them.” Isu Percanggahan Tempat Kejadian [24] Merujuk kepada isu percanggahan tempat kejadian ini, Mahkamah Majistret telah menerima hujahan Responden dan menerima masuk eksibit D4 bersandarkan kepada peruntukan seksyen 90A(1), (2) dan

Akta Keterangan 1950 [Akta 56] dan juga rujukan kepada kes Gnanasegaran Pararajasingam v. Public Prosecutor [1997] 4 CLJ 6. Berdasarkan keterangan SD2 dan eksibit D4 juga, Mahkamah Majistret telah membuat dapatan fakta bahawa tempat kejadian merupakan suatu ruangan terbuka dan tidak berbilik. Dan merujuk kepada keterangan-keterangan tersebut, Mahkamah Majistret telah membuat inferens bahawa kehadiran SD2 di tempat kejadian pada masa material adalah diterima dan bahawa tempat insiden berlaku dapat dilihat secara terus tanpa halangan. [25] Mahkamah Majistret juga telah menilai keterangan tentang siasatan SP5 di mana berdasarkan keterangan SD3 bahawa tiada lawatan ke tempat kejadian oleh SP5 semasa proses siasatan, Majistret telah memutuskan terdapatnya keraguan yang munasabah di dalam pelan rajah kasar (eksibit P3) yang dikemukakan oleh SP5. [26] Pihak Perayu dalam hujahan lisannya telah menghujahkan bahawa eksibit D4 yang dikemukakan melalui Responden sendiri tidak boleh diterima oleh Mahkamah kerana bercanggah dengan peruntukan seksyen 90A(7) Akta 56. Selain itu juga Perayu berhujah bahawa Responden gagal mengemukakan keterangan sokongan yang menunjukkan eksibit D4 benar-benar telah diterima Responden melalui emel daripada Bahagian Pentadbiran SSM Alor Setar yang dikatakan telah menghantar lakaran eksibit D4 dengan perjanjian sewa pejabat SSM Langkawi. Perayu turut menghujahkan bahawa eksibit D4 tidak wajar diberikan pemberatan (weight) kerana eksibit tersebut tidak pernah dikemukakan kepada mana-mana saksi pendakwaan walaupun D4 telah dicetak sejak tahun 2012 dan diserahkan kepada peguambela Responden pada tahun 2019. [27] Responden pula telah berhujah bahawa eksibit D4 yang dikemukakan oleh pembelaan yang diterima masuk oleh Mahkamah Majistret adalah berdasarkan peruntukan subseksyen 90A(1), (2) dan (6) Akta 56. Dan juga bahawa fakta tiadanya bantahan daripada pihak Perayu terhadap penerimaan masuk dokumen tersebut. [28] Dalam mempertimbangkan isu penerimaan masuk eksibit D4, Mahkamah perlu merujuk kepada peruntukan undang-undang yang membenarkan penerimaan masuk suatu dokumen cetakan komputer. Seksyen 90A Akta 56 mengawalselia penerimaan masuk suatu dokumen cetakan komputer sebagai keterangan. Di dalam kes Gnanasegaran Pararajasingam v. Public Prosecutor, supra, Mahkamah Rayuan telah memutuskan seperti berikut: “Section 90A was enacted to bring the "best evidence rule" up to date with the realities of the electronic age. The effect of s. 90A(1) in the present scenario is that it is no longer necessary to call the actual teller or bank clerk who keyed in the data to come to Court provided he did so in the course of the ordinary use of the computer.”. [29] Dalam kes yang sama juga Mahkamah Rayuan turut memutuskan perkara berikut: “Section 90A of the Evidence Act 1950, which has seven sub-sections, should not be read disjointedly. They should be read together as they form one whole provision for the admissibility of documents produced by computers.”. [30] Dalam hujahan lisan Perayu ditegaskan bahawa Majistret telah terkhilaf dalam menerima masuk eksibit D4 kerana bercanggah dengan peruntukan subseksyen 90A(7) Akta 56. Subseksyen 90A(7) Akta 56 memperuntukkan bahawa sesuatu dokumen cetakan komputer yang dikemukakan oleh tertuduh tidak boleh diterima sebagai keterangan jika tertuduh adalah orang yang bertanggungjawab bagi pengurusan pengendalian komputer itu atau bagi perjalanan aktiviti yang baginya komputer itu digunakan, atau tertuduh terlibat secara langsung atau tidak langsung dalam pengeluaran dokumen itu oleh komputer itu. [31] Subseksyen 90A(7) Akta 56 memperuntukkan seperti berikut: “90A (1) – (6) …

Walau apa pun apa-apa jua yang terkandung dalam seksyen ini, sesuatu dokumen yang dikeluarkan oleh komputer, atau sesuatu pernyataan yang terkandung dalam dokumen itu, tidak boleh diterima sebagai keterangan dalam apa-apa prosiding jenayah, jika ia diberikan sebagai keterangan oleh atau bagi pihak orang yang dipertuduh atas suatu kesalahan dalam prosiding itu jika orang yang dipertuduh atas kesalahan itu ialah orang yang—

bertanggungjawab bagi pengurusan pengendalian komputer itu atau bagi perjalanan aktiviti yang baginya komputer itu digunakan; atau

dengan apa-apa cara atau sehingga apa-apa takat terlibat, secara langsung atau tidak langsung, dalam pengeluaran dokumen itu oleh komputer itu.”. [32] Berdasarkan subseksyen 90A(7) Akta 56 ini, jelas bahawa sesuatu dokumen cetakan komputer yang dikemukakan oleh tertuduh tidak boleh diterima sebagai keterangan jika tertuduh adalah orang yang bertanggungjawab bagi pengurusan pengendalian komputer itu atau bagi perjalanan aktiviti yang baginya komputer itu digunakan, atau tertuduh terlibat secara langsung atau tidak langsung dalam pengeluaran dokumen itu oleh komputer itu. [33] Merujuk kepada Alasan Penghakiman Mahkamah Majistret dalam kes ini, jelas bahawa Majistret telah menerima masuk eksibit D4 tanpa langsung merujuk kepada peruntukan subseksyen 90A(7) Akta 56 ini, sebaliknya menggunapakai peruntukan subseksyen 90A(1),

dan (6) Akta yang sama. [34] Berdasarkan kepada keputusan kes Gnanasegaran Pararajasingam v. Public Prosecutor, supra di atas, peruntukan seksyen 90A hendaklah dibaca secara bersama (conjunctively). Dalam hal ini, subseksyen 90A(7) Akta 56 memperuntukkan bahawa ‘Walau apa pun apa-apa jua yang terkandung dalam seksyen ini’ yang dengan jelas mengecualikan pemakaian subseksyen-subseksyen lain di bawah seksyen 90A sekiranya dokumen cetakan komputer itu dicetak oleh tertuduh sendiri. Subseksyen 90A(7) Akta 56 secara khusus memperuntukkan bahawa dokumen cetakan komputer yang dicetak oleh tertuduh tidak boleh diterima sebagai keterangan sekiranya tertuduh tersebut bertanggungjawab bagi pengurusan pengendalian komputer atau perjalanan aktiviti yang baginya komputer itu digunakan, atau jika tertuduh terlibat dalam pengeluaran dokumen itu oleh komputer itu. [35] Dalam hal ini, jelas berdasarkan keterangan oleh SD1 sendiri bahawa SD1 sendiri yang telah mencetak eksibit D4 melalui komputer beliau. Sehubungan itu adalah dapatan Mahkamah ini bahawa eksibit D4 jatuh kepada kategori dokumen yang mana tertuduh terlibat dalam pengeluaran dokumen itu oleh komputer itu dan berdasarkan subseksyen 90A(7) Akta 56, eksibit D4 tidak boleh diterima sebagai keterangan di dalam Mahkamah. [36] Mahkamah juga bersetuju dengan hujahan oleh Perayu bahawa walaupun semasa pengemukaan eksibit D4 sebagai keterangan, tiada bantahan oleh Timbalan Pendakwa Raya yang mengendalikan perbicaraan, tetapi bahawa sesuatu keterangan yang tidak boleh diterima pakai akan kekal sebagai keterangan yang tidak boleh diterima pakai di Mahkamah (inadmissible evidence will remain inadmissible in court). Ini selaras dengan keputusan Mahkamah Agung di dalam kes Ooi Lean Chai v. Public Prosecutor [1991] 2 MLJ 552, yang memutuskan seperti berikut: “We agreed that s 399(i) of the CPC was not merely a procedural provision but it contained, inter alia, rules of admissibility of chemist's report which dispensed with the need to call the government chemist as maker of the document as a witness. Learned counsel for the appellant also referred to the case of Chah Siew Kok v PP [1987] 1 CLJ 386 where Peh Swee Chin J held that if a chemist's report was admitted in contravention of s 399 of the CPC, it would be an irregularity of a serious nature and the report in such circumstances was inadmissible evidence despite its admission. He also held that a waiver or an estoppel could not be raised against s 399 which imposed a duty on the prosecution to call the chemist as a witness. Further a waiver by an accused person could not be held against him in regard to rules of procedure and evidence in criminal proceedings. Any admission of inadmissible evidence, even with consent or by waiver of the accused was wrongful and such inadmissible evidence remained inadmissible evidence, the effect of which was open to any court to assess.”. (penekanan ditambah) [37] Merujuk kes Ooi Lean Chai v. Public Prosecutor (supra) juga, walaupun peruntukan yang terlibat bukanlah seksyen 90A Akta 56, sebaliknya seksyen 399 Kanun Tatacara Jenayah (KTJ), tetapi analogi yang sama boleh dibuat bagi dokumen-dokumen di bawah seksyen 90A Akta 56 dan dokumen-dokumen di bawah seksyen 399 KTJ. Ini kerana walaupun seksyen 399 KTJ merujuk kepada satu peruntukan prosedur/tatacara, tetapi seksyen tersebut turut melibatkan prinsip kebolehterimaan (rules of admissibility) sesuatu laporan kimia yang mengecualikan ahli kimia kerajaan sebagai pembuat dokumen daripada hadir ke mahkamah untuk memberikan keterangan. [38] Dibandingkan peruntukan seksyen 399 KTJ dengan seksyen 90A Akta 56, jelas bahawa kedudukan serupa boleh digunapakai bagi dokumen-dokumen yang dikemukakan di bawah seksyen 90A Akta 56, lebih-lebih lagi kerana seksyen 90A Akta 56 merujuk kepada peruntukan berkaitan kebolehterimaan keterangan dokumen cetakan computer dan bukan langsung melibatkan peruntukan berkaitan tatacara/prosedur. Secara khusus, subseksyen 90A(7) Akta 56 dengan jelas memperuntukkan bahawa di dalam sesuatu prosiding jenayah, dokumen cetakan komputer yang mana tertuduh sendiri terlibat dalam pengeluaran dokumen itu oleh komputer itu tidak boleh diterima sebagai keterangan. Dalam hal ini, Mahkamah memutuskan bahawa dokumen cetakan komputer yang telah dicetak sendiri oleh tertuduh iaitu Responden di dalam rayuan ini adalah suatu dokumen yang tidak boleh diterimapakai (inadmissible document) selaras dengan peruntukan subseksyen 90A(7) Akta 56. [39] Dalam isu percanggahan tempat kejadian ini, Mahkamah ini memutuskan bahawa Majistret telah terkhilaf dari segi undang-undang kerana menerima masuk eksibit D4 yang jelas tidak boleh diterima sebagai keterangan berdasarkan kepada peruntukan subseksyen 90A(7) Akta 56. Sehubungan itu, Mahkamah ini juga berpendapat bahawa dapatan fakta oleh Majistret yang berlandaskan kepada eksibit D4 adalah jelas salah (plainly wrong). [40] Selaras dengan penolakan penerimaan eksibit D4 sebagai keterangan oleh Mahkamah ini, maka Mahkamah perlu menilai sama ada Majistret telah menilai keterangan-keterangan lain mengenai tempat kejadian yang dapat menyokong dapatan beliau bahawa tempat kejadian adalah ruangan terbuka dan tidak berbilik. [41] Merujuk kepada Alasan Penghakiman, Majistret telah merujuk kepada keterangan SD2 dan eksibit D4 dalam memutuskan bahawa tempat kejadian merupakan suatu ruangan terbuka dan tidak berbilik. Ini boleh dilihat di perenggan 18 Alasan Penghakiman seperti berikut: “[18] Berdasarkan keterangan SD2 dan D4, adalah menjadi dapatan mahkamah bahawa tempat kejadian merupakan suatu ruangan terbuka dan tidak berbilik…”. [42] Jika dirujuk kepada Rekod Rayuan, jelas bahawa keterangan SD2 juga adalah berdasarkan kepada rujukan kepada eksibit D4 yang telahpun ditolak penerimaan masuk sebagai keterangan oleh Mahkamah ini. Sehubungan itu, Mahkamah ini memutuskan bahawa dapatan Majistret berkenaan tempat kejadian merupakan ruangan terbuka dan tidak berbilik berdasarkan keterangan SD2 juga adalah jelas salah. [43] Berkenaan dengan tempat kejadian juga, Majistret telah menilai keterangan tentang siasatan SP5 di mana berdasarkan keterangan SD3 bahawa tiada lawatan ke tempat kejadian oleh SP5 semasa proses siasatan, Majistret telah memutuskan terdapatnya keraguan yang munasabah di dalam pelan yang dikemukakan oleh SP5. Majistret turut memutuskan bahawa hanya dengan kemasukan pelan lakar yang tepat, sah dan jelas sebagai keterangan sahaja dapat memastikan dengan lebih jelas dan terperinci berkenaan tempat kejadian insiden pada masa material. [44] Setelah meneliti Alasan Penghakiman, Mahkamah ini memutuskan bahawa dengan penolakan eksibit D4 sebagai keterangan oleh Mahkamah ini, pelan lakar yang telahpun diterima masuk di peringkat pendakwaan sebagai keterangan iaitu eksibit P3 kekal sebagai keterangan yang boleh diterima pakai oleh Mahkamah ini. Tambahan pula, Majistret juga telah gagal menilai kedudukan SD3 yang merupakan rakan serumah SD1 dan perhubungan mereka yang rapat, sebelum menerima sepenuhnya keterangan SD3 berkenaan siasatan SP5. [45] Sehubungan itu, Mahkamah ini turut memutuskan bahawa Majistret telah terkhilaf dalam memutuskan bahawa terdapat keraguan yang munasabah dalam pelan yang dikemukakan oleh SP5. Isu Perlakuan (Conduct) SP2 (Pengadu) Selepas Kejadian [46] Perayu turut menghujahkan bahawa Majistret telah tersilap dalam penilaiannya apabila menerima keterangan SD2 berbanding saksi-saksi pendakwaan dalam memutuskan bahawa perlakuan (conduct) pengadu (SP2) tidak cemas semasa menyerahkan resit kepada SD2 sebelum beredar selepas kejadian cabul berlaku tanpa mengambil kira tindakan yang diambil oleh SP2 sebaik sahaja kejadian cabul itu berlaku. [47] Berkenaan isu conduct ini, Responden menghujahkan bahawa Majistret telah mendapati bahawa keterangan SD2 yang menyatakan pengadu (SP2) tidak dalam keadaan cemas semasa menyerahkan resit kepadanya di kaunter sebelum beredar selepas kejadian, menunjukkan bahawa wujudnya keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan. Responden turut merujuk kepada kes PP v. Emran bin Nasir [1987] 1 MLJ 166 yang memutuskan bahawa dalam menilai keterangan melibatkan kes seksual, Mahkamah hendaklah berhati-hati dalam menerima keterangan Pengadu semata-mata tanpa sebarang keterangan sokongan “….I warn myself that, on a charge of rape, it is dangerous to convict on the evidence of the complainant alone, since experience has shown that female complainants have told false stories for various reasons. However, it is open to me, giving full weight to the warning that it is dangerous for me to convict without corroborative evidence, if I conclude that the complainant is, without doubt, speaking the truth.” [48] Berkenaan isu perlakuan (conduct) SP2 selepas kejadian, Mahkamah ini mendapati bahawa Majistret telah membuat dapatan fakta bahawa SP2 (Pengadu) tidak dalam keadaan cemas sebelum beredar selepas kejadian. Namun begitu, Alasan Penghakiman Majistret tidak langsung menunjukkan penilaian beliau terhadap keterangan-keterangan saksi-saksi pendakwaan iaitu SP2 (Pengadu), SP3 (rakan sekerja) dan SP4 (kakak Pengadu) yang telah menunjukkan bahawa SP2 (Pengadu) telah menceritakan kejadian cabul tersebut pada hari yang sama selepas kejadian berlaku iaitu at the earliest reasonable opportunity sebelum membuat dapatan fakta tersebut. [49] Sebagaimana yang dihujahkan oleh Responden sendiri berkenaan isu revisiting the finding of pf case, dalam membuat keputusan di akhir kes pembelaan, Majistret hendaklah menilai semua keterangan saksi-saksi semasa perbicaraan, sama ada di peringkat pembelaan mahupun peringkat pendakwaan dalam memutuskan sama ada wujud keraguan yang munasabah (reasonable doubt) terhadap kes pendakwaan. Namun begitu, dalam hal ini, Mahkamah mendapati bahawa Majistret hanya menilai keterangan oleh SD2 dan tidak langsung menilai keterangan-keterangan SP2, SP3 dan SP4 dalam Alasan Penghakiman beliau. [50] Mahkamah dengan ini, memutuskan bahawa dalam isu perlakuan (conduct) SP2 selepas kejadian, Majistret telah terkhilaf dan tersalah arah dalam dapatan fakta bahawa wujudnya keraguan munasabah tentang kejadian cabul yang berlaku. [51] Berdasarkan alasan-alasan dinyatakan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa Majistret telah terkhilaf dari segi fakta dan undang-undang apabila memutuskan bahawa pihak pembelaan telah berjaya menimbulkan keraguan munasabah terhadap kes pendakwaan. KESIMPULAN [52] Sehubungan itu, Mahkamah ini membenarkan rayuan Perayu dan mengetepikan keputusan Mahkamah Majistret yang telah membebas dan melepaskan Responden daripada pertuduhan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan di akhir kes pembelaan. Mahkamah dengan ini memutuskan bahawa di akhir kes pembelaan, pihak Responden telah gagal menimbulkan keraguan munasabah dan dengan itu pihak Perayu (pendakwaan) telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah. Mahkamah dengan ini mensabitkan Responden bagi kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan. HUKUMAN [53] Berpandukan kepada peruntukan subseksyen 316(a) KTJ di mana Mahkamah ini telah memutuskan bahawa rayuan Perayu dibenarkan dan Responden disabitkan dengan kesalahan sebagaimana dipertuduhkan, maka Mahkamah ini juga bertanggungjawab untuk menjatuhkan hukuman sebagaimana yang diperuntukkan oleh undang-undang. [54] Kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan memperuntukkan hukuman penjara selama tempoh yang boleh sampai sepuluh tahun, atau dengan denda, atau dengan sebat, atau dengan mana-mana dua daripada hukuman-hukuman itu. [55] Budibicara menentukan hukuman adalah terletak kepada Mahkamah untuk menentukan. Di dalam kes Jafa bin Daud [1981] 1 MLJ 315 telah diputuskan bahawa: “A "sentence according to law" means that the sentence must not only be within the ambit of the punishable section, but it must also be assessed and passed in accordance with established judicial principles.” [56] Berpandukan kepada kes Jafa bin Daud (supra) di atas, budibicara tersebut hendaklah juga berpandukan kepada prinsip undang-undang yang telah ditetapkan. [57] Dalam mempertimbangkan hukuman yang sesuai dan munasabah terhadap Responden bagi pertuduhan terhadapnya, Mahkamah ini telah mempertimbangkan kesemua faktor-faktor peringanan hukuman yang dihujahkan oleh Responden dan juga faktor-faktor pemberatan hukuman yang dihujahkan oleh Perayu. [58] Responden menghujahkan bahawa Responden kini berusia 55 tahun, telah berkahwin dan mempunyai 8 orang anak. Responden juga merupakan seorang pegawai Suruhanjaya Syarikat Malaysia (SSM) yang telah berkhidmat selama 28 tahun, di mana Responden telahpun memohon persaraan awal akan tetapi permohonan Responden tersebut masih lagi tergantung. Responden turut menghujahkan bahawa kes ini telah berlaku pada tahun 2011 dan kini telah melangkaui 12 tahun dan Responden telah didakwa selepas 8 tahun kejadian berlaku. Responden juga memohon supaya Mahkamah ini mengambil kira bahawa susulan daripada kes ini juga, Responden telah dipukul oleh ayah SP2 (mangsa). [59] Responden telah berhujah dalam hujahan peringanan hukuman supaya Responden diberikan perintah di bawah seksyen 173A KTJ. Seksyen 173A KTJ memperuntukkan seperti berikut: “Section 173A. Power to discharge conditionally or unconditionally.

Notwithstanding anything contained in section 173, the Court shall have the powers contained in this section.

When any person is charged before the Court with an offence punishable by such Court, and the Court finds that the charge is proved, but is of opinion that, having regard to the character, antecedents, age, health or mental condition of the person charged, or to the trivial nature of the offence, or to the extenuating circumstances under which the offence was committed, it is inexpedient to inflict any punishment or any other than a nominal punishment or that it is expedient to release the offender on probation, the Court may, without proceeding to record a conviction, make an order either -

dismissing the charge or complaint after an admonition or a caution to the offender as the Court seems fit; or

discharge the offender conditionally on his entering into a bond with or without sureties, to be of good behaviour and to appear for the conviction to be recorded and for sentence when called upon at any time during such period, not exceeding three years, as may be specified in the order.

The Court may, in addition to any such order, order the offender to pay compensation for injury or for loss (not exceeding the sum of fifty ringgit) or to pay the costs of the proceedings as the Court thinks reasonable or to pay both compensation and costs.

An order under this section shall for the purpose of revesting or restoring stolen property, and of enabling the Court to make such order as to the restitution or delivery of property to the owner and as to the payment of money upon or in connection with the restitution or delivery, have the like effect as a conviction for an offence committed in respect of such property.

If the Court is satisfied by information on oath that the offender has failed to observe any of the conditions of his bond, it may issue a warrant for his apprehension.

Any offender when apprehended on any such warrant shall, if not immediately brought before the Court having power to sentence him, be brought before a Magistrate who may -

either remand him by warrant until the time at which he is required by his bond to appear for judgment or until the sitting of a Court having power to deal with his original offence whichever shall first happen; or

admit him to bail with a sufficient surety conditioned on his appearing for judgment.

The offender when so remanded may be committed to prison and the warrant of remand shall order that he shall be brought before the Court before which he was bound to appear for judgment or to answer as to his conduct since his release.

This section shall not apply—

if the offender is charged with a serious offence; or

if the offender is charged with the commission of an act of domestic violence as defined under section 2 of the Domestic Violence Act 1994 [Act 521].” [60] Setelah mendengar hujahan peringanan hukuman oleh Responden dan hujahan pemberatan hukuman oleh Perayu, Mahkamah ini berpendapat bahawa kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan bukanlah satu kes of trivial nature yang membolehkan Mahkamah ini untuk menggunakan budibicaranya dan menggunapakai peruntukan seksyen 173A KTJ ini, lebih-lebih lagi kerana kesalahan ini melibatkan satu kesalahan seksual. [61] Selain itu juga, perenggan 173A(8)(a) KTJ dengan jelas memperuntukkan bahawa peruntukan seksyen 173A tidak terpakai bagi suatu kesalahan serius. Seksyen 52B Kanun Keseksaan mentafsirkan ‘kesalahan serius’ menunjukkan suatu kesalahan yang boleh dihukum dengan pemenjaraan bagi suatu tempoh sepuluh tahun atau lebih. [62] Kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan memperuntukkan hukuman penjara sehingga 10 tahun dan berdasarkan tafsiran di bawah seksyen 52B Kanun Keseksaan, kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan tergolong sebagai suatu kesalahan serius (rujuk kes Pendakwa Raya lwn Thevesh a/l Sashikumar dan satu lagi [2020] 12 MLJ 603). Sehubungan itu, berdasarkan peruntukan perenggan 173A(8)(a) KTJ, Mahkamah ini mendapati bahawa peruntukan tersebut tidak boleh terpakai bagi kesalahan yang dipertuduhkan terhadap Responden iaitu kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan. [63] Seterusnya Mahkamah juga telah mempertimbangkan faktor bahawa Responden adalah seorang pesalah kali pertama dalam menentukan hukuman yang wajar dan bersesuaian terhadap Responden, sebagaimana yang telah diputuskan di dalam kes Tukiran Bin Taib v Public Prosecutor [1955] 1 MLJ 24 dan Abdul Karim v Regina [1954] 1 MLJ 86. [64] Dalam mempertimbangkan hukuman yang sesuai dan munasabah terhadap Responden bagi pertuduhan terbabit, Mahkamah ini telah mempertimbangkan dan memutuskan bahawa faktor kepentingan awam hendaklah diutamakan dan mengatasi kepentingan-kepentingan peribadi Responden (rujuk kes Public Prosecutor v Loo Choon Fat [1976] 1 LNS 102). Ini kerana kesalahan terhadap Responden melibatkan kesalahan seksual yang telah diputuskan oleh Mahkamah ini sebagai suatu kesalahan yang serius. [65] Di samping itu juga Mahkamah ini telah turut mempertimbangkan bahawa kesalahan yang dilakukan telah berlaku pada tahun 2011 dan sebagaimana yang dihujahkan oleh Responden, sehingga ke tarikh pendengaran rayuan ini, telah menjangkaui tempoh 12 tahun. Selain itu juga, Responden hanya dituduh di mahkamah setelah 8 tahun kejadian kesalahan berlaku iaitu pada tahun 2019. Tempoh yang panjang daripada tarikh kesalahan dilakukan iaitu 2011 sehinggalah kepada tarikh pertuduhan di Mahkamah Majistret pada tahun 2019 dan pelupusan perbicaraan di Mahkamah Majistret pada tahun 2022 adalah pada pendapat Mahkamah ini mewajarkan satu hukuman penjara yang tidak terlalu lama dijatuhkan kepada Responden (Ch'ng Lian Eng v PP [1983] 1 MLJ 424). Ini kerana tempoh yang panjang untuk pelupusan perbicaraan kes ini boleh dianggap sebagai suatu hukuman terhadap Responden kerana kedudukan kes ini yang telah lama berlaku sentiasa menimbulkan kegusaran kepada Responden dan kedudukan Responden akan sentiasa tergantung sehinggalah kes ini berjaya dilupuskan. [66] Berdasarkan kepada alasan-alasan dinyatakan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa hukuman yang wajar dan sesuai terhadap Responden adalah hukuman penjara selama 18 bulan bagi kesalahan di bawah seksyen 354 Kanun Keseksaan. [67] Mahkamah ini turut berpendapat bahawa hukuman penjara yang diperintahkan terhadap Responden ini adalah bersesuaian sebagai pengajaran kepada Responden dan masyarakat agar tidak melakukan kesalahan yang sama, di samping fakta bahawa kes terhadap Responden telah melalui perbicaraan penuh, yang pada pendapat Mahkamah ini tidak mewajarkan hukuman selain daripada hukuman pemenjaraan. PENANGGUHAN PELAKSANAAN HUKUMAN [68] Responden telah mengemukakan permohonan penggantungan pelaksanaan hukuman penjara yang telah dijatuhkan oleh Mahkamah ini selaras dengan peruntukan seksyen 311 KTJ. [69] Setelah mendengar hujahan-hujahan Perayu dan Responden bagi permohonan di bawah seksyen 311 KTJ ini, Mahkamah dengan ini memutuskan bahawa permohonan Responden untuk penggantungan pelaksanaan hukuman dan diberikan jaminan sementara menunggu rayuan adalah dibenarkan dengan syarat-syarat seperti berikut: a) Jaminan sebanyak RM20,000 dengan 1 orang penjamin; b) Responden dikehendaki menyerahkan passport antarabangsanya ke Mahkamah, sekiranya ada; dan c) Responden dikehendaki melapor diri di balai polis berhampiran tempat tinggal Responden sekali dalam setiap tempoh 2 minggu. Evawani (Evawani Farisyta binti Mohammad) Pesuruhjaya Kehakiman Mahkamah Tinggi Jenayah (2) Alor Setar, Kedah Bertarikh 20 September 2023. Bagi Pihak Perayu: Nurul Natasha binti Rizal Timbalan Pendakwa Raya Pejabat Penasihat Undang-Undang Negeri Kedah Bagi Pihak Responden: Loo Yook Khin Tetuan YK Loo & Co.