Pendakwa Raya v ZULKIFLY BIN MAMAT (CB-41LB-3-08/2024)

Kesopanan dan kesusilaan di dalam perhubungan di antara individu adalah ramuan penting dalam mewujudkan masyarakat yang tenteram. Maruah dan hak peribadi tidak boleh dicerobohi. Oleh itu, terdapat peruntukan undang-undang yang melindungi hak peribadi dan maruah individu yang perlu dipelihara. Undang-undang wajar untuk menghalang mana-mana pihak yang mengambil kesempatan di dalam sesuatu perhubungan untuk mencerobohi dan memecahkan hak peribadi seseorang.

Kes ini adalah melibatkan Responden yang telah dituduh di bawah seksyen 509 Kanun Keseksaan seperti yang berikut: “Bahawa kamu pada 28/02/2022 jam lebih kurang 03.00 petang bertempat di alamat No. 16 Peringkat 2 Felda Bukit Tajau, di dalam Daerah Maran, dalam Negeri Pahang, dengan maksud hendak mengaibkan kehormatan Nur Ain Syahira binti Rahim, No. Kad Pengenalan: 000509-06-0736 dengan melakukan perbuatan mengintai Nur Ain Syahira binti Rahim ketika sedang mandi dengan melakukan perbuatan mengintai Nur Ain Syahira binti Rahim ketika sedang mandi dengan maksud supaya mengganggu kesantunan Nur Ain Syahira binti Rahim, oleh yang demikian, kamu telah melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 509 Kanun Keseksaan.”

Mangsa (SP 3) di dalam kes ini adalah anak tiri kepada Responden. Pendakwa Raya telah mengemukakan saksi-saksi. Pendakwa Raya di akhir kes pendakwaan telah mengemukakan keterangan bahawa Pengadu (SP 2) telah pada hari kejadian melihat Responden membongkokkan badan berdekatan dengan bilik mandi. Pada masa itu SP 3 yang ketika itu sedang mandi. SP 3 ketika itu berumur 21 tahun. SP 2 mendapati dinding bilik mandi itu mempunyai lubang yang dapat melihat SP 3 yang sedang mandi. SP 3 menyatakan Responden telah mengintai anaknya SP3 sedang mandi. Responden menafikan dakwaan SP 2 dan menyatakan dia menghalau kucing dan tidak mengintai SP 3.

Majistret telah membuat dapatan seperti yang dinyatakan dalam alasan penghakiman di perenggan [26], [27], [28] dan [29] seperti yang berikut: “[26] Berpandukan elemen-elemen di bawah seksyen 509 Kanun Keseksaan sepertimana yang dinyatakan di atas iaitu Tertuduh telah mengintai SP3 sewaktu mandi, Mahkamah berpendapat bahawa kesemua saksi pendakwaan telah gagal untuk menunjukkan bahawa Tertuduh telah melakukan kesalahan sepertimana pertuduhan pindaan yang telah dikenakan ke atasnya.

Ini adalah kerana berpandukan keterangan SP2 dan SP3 yang menyatakan bahawa Tertuduh telah mengintai SP3 melalui lubang sepertimana eksibit P3 L, P3M dan P3 N. Mahkamah mendapati bahawa keterangan yang diberikan oleh SP2 dan SP3 adalah bercanggah mengenai kewujudan lubang yang diperkatakan kerana SP2 dan SP3 menyatakan lubang di bahagian atas adalah sepertimana di eksibit P3L dan P3M dan lubang di bahagian bawah adalah eksibit P3 N. Manakala SP4 menyatakan bahawa lubang di bahagian atas adalah sama sepertimana eksibit P3 L, P3 M dan P3 N dan lubang di bahagian bawah tidak diambil gambar kerana hanya mencukupi dengan mengambil gambar sepertimana gambar luar dinding di eksibit P3K.

Mahkamah berpendapat percanggahan di antara keterangan SP2 dan SP3 dengan keterangan SP4 berkenaan dengan gambar lubang yang diambil adalah material memandangkan tiada keterangan lain yang menunjukkan bahawa wujudnya lubang seperti yang dikatakan. Percanggahan di antara kedua-kedua keterangan tersebut kerana terkeliru dengan gambar yang diambil memandangkan SP2 dan SP3 adalah bukan jurugambar sebenar sepertimana yang dihujahkan oleh pendakwaan adalah tidak berasas. Mahkamah bersetuju dengan hujahan peguambela berkenaan isu percanggahan ini yang mana jika berlaku adalah menjadi tanggungjawab saksi-saksi pendakwaan untuk menjelaskan percanggahan tersebut melalui keterangan semasa perbicaraan. Alasan terkeliru adalah tidak 5 berasas memandangkan SP2 dan SP3 sendiri yang mengetahui dan menunjukkan kepada SP4 lubang yang wujud di dinding bilik mandi tersebut. Mahkamah berpendapat hujahan pendakwaan bahawa SP2 dan SP3 telah terkeliru dengan gambar P3 N yang tidak mempunyai kertas corong harus ditolak.

Melalui keterangan SP4 berkenaan gambar yang menunjukkan lubang dinding menembusi bilik air tidak diambil kerana SP4 menyatakan tiada keperluan, memadai hanya mengambil gambar lubang dari luar sahaja. Berkenaan perkara ini Mahkamah berpendapat bahawa gambar yang menembusi lubang dinding bilik mandi perlu diambil bagi membuktikan bahawa lubang tersebut adalah wujud dan boleh dilihat ke dalam bilik air. Gambar ini juga penting untuk membuktikan keterangan SP2 yang menyatakan bahawa Tertuduh telah mengintai SP3 melalui lubang-lubang sepertimana yang diperkatakan oleh SP2, SP3 dan SP4. Berkenaan keterangan SP4 yang menyatakan lubang tersebut agak kecil jadi amat sukar untuk diambil tidak boleh diterima. Ini kerana melalui keterangan SP1 iaitu jurugambar menyatakan bahawa gambar lubang yang menembusi bilik air tidak diambil kerana tidak mendapat arahan dari SP4. Arahan SP4 kepada SP1 hanya mengambil gambar lubang sahaja sepertimana P3 L, M dan N. Mahkamah berpendapat bahawa gambar yang menembusi dinding adalah penting untuk memastikan gambar lubang tersebut bukannya lekuk dinding tetapi lubang yang betul-betul menembus ke arah bilik air.”

Asas kepada dapatan Majistret di akhir kes pendakwaan telah dinyatakan di perenggan [33] seperti yang berikut: “[33] Merujuk kes Public Prosecutor v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 menjelaskan sejauh manakah tugas pendakwaan untuk membentuk satu kes prima facie iaitu apakah maksud prima facie yang boleh menunjukkan pendakwaan telah membuktikan kes pendakwaan di tahap prima facie. Di dalam kes tersebut dinyatakan, “Mahkamah mesti membuat penilaian maksima (penilaian positif) ke atas semua keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan bertanya kepada diri sendiri soalan: Jika saya memanggil tertuduh-tertuduh untuk membela diri dan tertuduh-tertuduh memilih untuk berdiam diri adakah saya bersedia untuk mensabitkan kedua-dua tertuduh atas keterangan di hadapan saya sekarang. Jika jawapan adalah “ya” maka satu kes prima facie telah dibuktikan dan pembelaan hendaklah dipanggil. Jika jawapan adalah “tidak” maka satu kes prima facie tidak dibuktikan dan tertuduh hendaklah dibebaskan.”

Adalah menjadi prinsip undang-undang yang mantap bahawa hakim yang mendengar rayuan tidak boleh dengan sewenang-wenangnya mengenepikan dapatan hakim bicara semata-mata disebabkan tidak bersetuju dengan dapatan tersebut. Sebaliknya mahkamah yang mendengar rayuan perlu melihat sama ada dapatan yang dilakukan oleh hakim bicara tersebut adalah ketara kesilapannya 7 dan hakim bicara telah gagal membuat penilaian kehakiman terhadap keterangan-keterangan yang dikemukakan di hadapan hakim bicara. Peranan hakim yang mendengar rayuan telah dinyatakan dalam kes Dato’ Sri Mohd Najib Hj Abd Razak v. PP [2022] 1 CLJ 491 oleh Mahkamah Rayuan seperti yang berikut: “[63] The duty and function of an appellate court when hearing and determining a criminal appeal is well laid down by high authority. In Periasamy Sinnappan v. PP [1996] 3 CLJ 187; [1996] 2 MLJ 557, Gopal Sri Ram JCA (later FCJ) explained the principle in the following terms: In the state of the law, what was the duty and function of the learned judge on appeal? His duty and function have been the subject of discussion in a great many cases and for purposes we find it sufficient to refer to two of these. In Lim Kheak Teong v. PP [1984] 1 CLJ Rep 207; [1985] 1 MLJ 38, the Sessions Court acquitted the accused on two charges under the Prevention of Corruption Act 1961, after having heard his defence. On appeal, the High Court set aside the order of acquittal and substituted therefor an order of conviction. The accused applied under the now repealed s. 66 of the Courts of Judicature Act 1964 to reserve a question of law. In allowing the application and quashing the conviction, the Federal Court, whose judgment was 8 delivered by Hashim Yeop Sani FJ (later CJ, Malaya) said (at pp 39-40): ... we gave leave because firstly we felt that there was no proper appraisal of Shea Swarup v. King-Emperor AIR [1934] PC 227 and secondly purporting to follow Terrell Ag CJ in R v. Low Toh Cheng [1941] MLJ 1, the appellate judge went into conflict with the trend of authorities in similar jurisdictions. With respect, what Lord Russell of Killowen said in Shea Swarup was that although no limitations should be placed on the power of the appellate court, in exercising the power conferred 'the High Court should and will always give proper weight and consideration to such matters' as:

the views of the trial judge on the credibility of the witnesses;

the presumption of innocence in favour of the accused;

the right of the accused to the benefit of any doubt; and

the slowness of an appellate court in disturbing a finding of fact arrived at by a judge who had the advantage of seeing the witnesses. Lord Reid reiterated this same principle in Benmax v. Austin Motor Co Ltd [1955] AC 370 at p 375 where he quoted from Lord Thankerton's judgment in Watt (or Thomas) v. Thomas [1947] 1 All ER 582 that: Where a question of fact has been tried by a judge without a jury, and there is no question of misdirection of himself by the judge, an appellate court which is disposed to come to a different conclusion on the printed evidence, should not do so unless it is satisfied that any advantage enjoyed by the trial judge by reason of having seen and heard the witnesses, could not be sufficient to explain or justify the trial judge's conclusion. The learned appellate judge held that the learned President had "misdirected himself on the explanation of the accused". Given the facts as stated in the appeal record, can it be said that there was a misdirection? Or can it be said that the decision of the learned President was "plainly unsound"? (Watt (or Thomas) v. Thomas). On the facts of this case we do not think so. In Wilayat Khan v. State of Uttar Pradesh AIR [1953] SC 122 at pp 123 and 125, Chandrasekhara Aiyar J, when delivering the judgment of the Supreme Court said: Even in appeals against acquittals, the powers of the High Court are as wide as in appeals from conviction. But there are two points to be borne in mind in this connection. One is that in an appeal from an acquittal, the presumption of innocence of the accused continues right up to the end; the second is that great weight should be attached to the view taken by the Sessions Judge before whom the trial was held and who had the opportunity of seeing and hearing the witnesses. Interference with an order of acquittal made by a judge who had the advantage of hearing the witnesses and observing their demeanour can only for compelling reasons and not on a nice balancing of probabilities and improbabilities, and certainly not because a different view could be taken of the evidence or the facts. This principle was reiterated by Haidar Mohd Noor FCJ (later CJM) in Dato' Seri Anwar Ibrahim v. PP [2002] 3 CLJ 457, where the Federal Court noted: It is an established principle that an appellate court should be slow to disturb the finding of facts of the lower court especially here where there are concurrent findings of facts by two courts namely the High Court and the Court of Appeal. Unless it can be shown that the finding of facts are not supported by the evidence or it is against the weight of evidence or that it is a perverse finding it is not for us to disagree. Though there are no concurrent findings, and the findings on appeal are only that of the High Court, nevertheless, the principle is that when it comes to findings of facts by the trial judge, the appellate court would be slow to disturb those findings, unless the findings are perverse, unsupported by evidence, or go against the weight and grain of evidence. In PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457, Gopal Sri Ram JCA (later FCJ) speaking for the Court of Appeal summarised the principle and said that it is not the place of the appellate court to make its own findings of fact: Now, it is settled law that it is no part of the function of an appellate court in a criminal case or indeed any case - to make its own findings of fact. That is a function exclusively reserved by the law to the trial court. The reason is obvious. An appellate court is necessarily fettered because it lack the audio-visual advantage enjoyed by the trial court. Then in Mohd Yusri Mangsor & Anor v. PP [2014] 7 CLJ 897 the Court of Appeal speaking through Mohd Zawawi Salleh JCA (now FCJ) held: [4] We have heard learned counsel for the appellants and learned Deputy Public Prosecutor ("DPP") at some length. We have also scrutinised the records available before us. We are mindful that this is a factual based appeal. It is trite that an appellate court will be slow to interfere with the findings of facts and judicial appreciation of the facts by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. However, there are exceptions. Where:

the judgment is based upon a wrong premise of fact or of law;

there was insufficient judicial appreciation by the trial judge of the evidence of circumstances placed before him;

the trial judge has completely overlooked the inherent probabilities of the case;

that the course of events affirmed by the trial judge could not have occurred;

the trial judge had made an unwarranted deduction based on faulty judicial reasoning from admitted or established facts; or

the trial judge had so fundamentally misdirected himself that one may safely say that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned (See Perembun (M) Sdn. Bhd. v. Conlay Construction Sdn. Bhd. [2012] CLJU 1416; [2012] 1 LNS 1416; [2012] 4 MLJ 149, (CA); Sivalingam a/l Periasamy v. Periasamy & Anor [1996] 4 CLJ 545 (CA); [1995] 3 MLJ 395 (CA)). These pronouncements of the law are binding precedents for this court to follow. Though the principle is that the appellate court should be slow to disturb or interfere with the factual findings of the trial court, that does not, however, fetter the appellate court from scrutinising the findings and the circumstances leading to the findings of fact to ascertain if there are any compelling reasons for disagreeing with those findings. This rider to the general principle was reaffirmed by the Federal Court in Dato' Seri Anwar Ibrahim v. PP & Another Appeal [2004] 3 CLJ 737, in the following words: Clearly, an appellate court does not and should not put a brake and not going any further the moment it sees that the trial judge says that that is his finding of facts. It should go further and examine the evidence and the circumstances under which that finding is made to see whether, to borrow the words of HT Ong (CJ Malaya) in Herchun Singh 's case (supra) "there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding". Otherwise, no judgment would ever be reversed on question of fact and the provision of s. 87 CJA 1964 that an appeal may lie not only on a question of law but also on a question of fact or on a question of mixed fact and law would be meaningless. And in the final analysis, the duty of the appellate court hearing a criminal appeal is to ascertain if the conviction is right and that it is safe for the conviction to stand. This was reaffirmed by the Court of Appeal in Mohd Johi Said & Anor v. PP [2005] 1 CLJ 389; [2005] 5 MLJ 409, where the court held that in a criminal appeal: Unlike civil appeals, where the appellant carries the burden of showing that the judge at first instance went wrong, in a criminal case the duty of the court is to consider whether the conviction is right. The correct approach is therefore not whether the decision is wrong but whether the conviction is safe. See Mohammad Hussain v. Emperor AIR [1945] Nag 441; Zahari bin Yeop Baai v. Public Prosecutor [1977] CLJU 162; [1977] 1 LNS 162; [1980] 1 MLJ 160. Based on the principles stated in the cases mentioned above, it can be concluded that the court hearing the appeal is ordinarily not to disturb findings of fact, however it is obliged to interfere with a trial court's factual findings if it is found that the trial court had misdirected itself in some way, or if there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the findings, or if the finding of fact is plainly wrong. It is also a well-established principle that in exercising its appellate jurisdiction, this court is not constrained from re-evaluating the whole of the evidence that has been presented at the prosecution and defence stages. In re-evaluating the whole of the evidence, the court has to evaluate the defence presented by the appellant in totality with the evidence adduced through the prosecution witnesses. We have taken heed of these principles in considering the petition of appeal and in particular the issues raised in submissions by the appellant's learned counsel and the learned Deputy, and were guided by the principle that in a criminal appeal, the duty of the appellate court is to consider whether the conviction is right and safe.” [7] Mahkamah Rayuan telah memberikan rumusan yang menarik berkenaan dengan bilakah mahkamah yang mendengar rayuan perlu campur tangan di dalam dapatan hakim bicara. Ia dinyatakan dalam kes PP v Samirah binti Muzaffar & Ors, Criminal Appeal No. B- 05(LB)282-06/2022 pada 26.06.2025 seperti yang berikut: “[30] The common thread running through in the above case authorities is that an appellate court will be slow to interfere with the findings of facts and judicial appreciation of the facts by the trial court to which the law entrusts the primary task of evaluation of the evidence. However, the appellate court will intervene to rectify any error so that injustice is not occasioned in situations where:

the judgment is based upon a wrong premise of fact or of law;

(ii) there was insufficient judicial appreciation by the trial judge of the evidence of circumstances placed before him;

(iii) the trial judge has completely overlooked the inherent probabilities of the case;

(iv) that the course of events affirmed by the trial judge could not have occurred;

the trial judge had made an unwarranted deduction based on faulty judicial reasoning from admitted or established facts; or

(vi) the trial judge had so fundamentally misdirected himself that one may safely say that no reasonable court which had properly directed itself and asked the correct questions would have arrived at the same conclusion, then an appellate court will intervene to rectify that error so that injustice is not occasioned.” [8] Penelitian kepada prinsip-prinsip di atas dan duluan kehakiman yang dinyatakan sudah terang lagi bersuluh apakah yang boleh dilakukan oleh hakim yang mendengar rayuan terhadap keputusan dari mahkamah bicara. Apakah yang boleh dibuat terhadap dapatan yang dilakukan oleh hakim bicara. Apa yang dapat difahami daripada prinsip tersebut ialah hakim yang mendengar rayuan tidak akan dengan sewenang-wenangnya mengganggu dapatan hakim bicara melainkan terdapat kesilapan yang ketara dan kegagalan membuat penilaian secara kehakiman. Rasional kepada pendekatan ini ialah hakim bicara mempunyai peluang untuk meneliti keterangan saksi-saksi disebabkan berkesempatan untuk melihat saksi-saksi tersebut semasa memberikan keterangan. Ia juga membolehkan hakim bicara melihat tingkah laku saksi semasa memberikan keterangan bagi membuat penilaian berkenaan dengan kebolehterimaan saksi-saksi tersebut. Ini tidak dapat dinikmati oleh hakim yang mendengar rayuan. [9] Pada masa yang sama majistret yang menjalankan perbicaraan adalah diharapkan mempunyai pengetahuan dan kefahaman undang-undang yang secukupnya. Dia tidak sewajarnya melakukan kesilapan yang asasi. Ini membawa maksud majistret yang mendengar perbicaraan tersebut perlu memahami undang-undang berkenaan dengan keterangan, elemen-elemen kesalahan, penerimaan atau penolakan keterangan-keterangan dan prosedur perbicaraan yang sewajarnya. [10] Oleh itu hakim atau majistret yang menjalankan perbicaraan harus sentiasa mengemaskini dan memantapkan pengetahuan berkaitan dengan perkara-perkara tersebut. Ini bagi mengelakkan sebarang kesalahan yang ketara serta kegagalan meneliti keterangan mengikut prinsip undang-undang. Ia dapat dilakukan dengan penambahan pengetahuan undang-undang melalui latihan-latihan yang disediakan sepanjang perkhidmatan sebagai pegawai kehakiman melalui Akademi Perundangan Negara (APN) yang dahulunya dikenali sebagai Institut Latihan Kehakiman Dan Perundangan (ILKAP) dan latihan-latihan dalaman lain serta keterujaan meneliti dan memahami prinsip undang-undang berdasarkan keputusan-keputusan Mahkamah Atasan. Jika ini dilakukan ia akan dapat mengelakkan daripada berlaku kesilapan yang ketara sehingga menjejaskan keadilan kepada pihak yang terlibat dalam satu perbicaraan jenayah. Ini adalah disebabkan tidak semua Tertuduh yang disabitkan akan mengemukakan rayuan ke mahkamah yang lebih tinggi bagi meneliti keputusan hakim dan majistret yang berkenaan. Oleh itu kesedaran untuk memastikan dapatan dan sabitan yang dibuat oleh hakim bicara di Mahkamah Sesyen atau Mahkamah Majistret amatlah diperlukan bagi memastikan keputusan dan dapatan tersebut adalah sejajar dengan prinsip undang-undang. [11] Mahkamah ini berpendapat sekiranya keputusan mahkamah rendah sering diakaskan disebabkan kesilapan yang ketara serta kegagalan meneliti keterangan berdasarkan prinsip undang-undang ia akan menjejaskan kualiti penghakiman oleh mahkamah rendah. Sekiranya berterusan ia boleh menjejaskan keyakinan kepada proses perbicaraan di mahkamah rendah. Ia wajar dielakkan bagi menjamin kelestarian sistem pertadbiran keadilan jenayah di mahkamah rendah. [12] Pada hemat Mahkamah adalah tidak tepat untuk Hakim Mahkamah Sesyen atau Majistret mengambil pendekatan bahawa sebarang kesilapan yang dilakukan semasa perbicaraan akan diperbetulkan oleh mahkamah yang mendengar rayuan. Jika ini dilakukan ia dibimbangi akan berlaku ketidakadilan kepada pihak-pihak dalam satu perbicaraan jenayah. Ini wajar dielakkan. Adakah terdapat kesilapan ketara atau kegagalan Majistret dalam kes ini meneliti keterangan-keterangan saksi-saksi? [13] Bagi menjawab persoalan tersebut wajar sekiranya Mahkamah meneliti kepada nota keterangan. Penelitian kepada nota keterangan mendapati bahawa SP 2 dalam keterangannya telah memperihalkan berkenaan dengan kejadian tersebut dengan menyatakan seperti berikut: “Pada 28/02/2022 jam 3 petang saya berada di dalam kereta, balik dari kedai Maxis dari bandar Maran nak balik ke rumah No 16 Peringkat Dua Felda Bukit Tajau 26500 Maran. Di dalam kereta saya bersama suami saya Zulkefly bin Mamat. Dalam perjalanan saya telefon anak saya Shahira untuk minta tolong bawa saya ke Centre Maxis Temerloh sebab saya nak minta dia bawa ke sana. Selepas itu saya tanya anak saya “Kakya(Shahirah) dah mandi belum, dia kata belum. Saya cakap cepatlah dalam 10 minit ibu sampai kakya dah mandi. Setelah tiba di rumah saya dapati anak saya ni tak mandi lagi dan dia sedang sapu di laman kereta. Saya keluar dari kereta dan saya tegur mandi cepat dan dia bangun dari menyapu terus menuju masuk ke rumah. Saya menuju ke dapur. Saya nampak Zulkefly ke arah kanan rumah menuju ke belakang. Shahirah pergi ke bilik air untuk mandi. Bilik air terletak di belakang rumah. Kemudian saya ambil sampah untuk buang ke belakang. Sampah dari sinki dapur nak buang ke longkang belakang rumah. Saya dengar Shahirah tengah mandi sebab saya dengar bunyi air mandi. Saya buang sampah dan belah kiri pandangan saya nampak Zulkefly sedang membongkok ke arah kiri bilik air. Saya nampak Zulkefly sedang mengintai anak saya. Saya nampak dia membongkok lalu meniarap ke arah kiri juga. Saya tegur, abang sedang buat apa. Zulkefly bergegas bangun dan dia jawab abang nak tangkap kucing, dia jawab macam takut-takut macam salah. Saya kata mengapa nak tangkap kucing, sebab itu kucing kita, saya kata mengapa nak tangkap kucing kita dia jawab sebab dia berak merata-rata, saya kata betul lah dia berak di tanah. Shahirah masih di dalam bilik air. Saya bertanya dia lagi saya tanya betul ke abang intai anak saya, dia tak mengaku. Zulkefly kemudian beredar ke arah kanan rumah menghala ke depan. Saya tak puas hati saya tanya dia di ruang tamu pula. Di ruang tamu itu berlaku 10 minit pertengkaran saya cakap saya nampak abang intai anak saya dan dia tak mengaku. Dia kemudian balik ke rumah isteri pertama, naik motor. Saya isteri kedua. Selepas dia balik saya nampak Shahirah masuk ke balik salin pakaian dan saya ajak Shahirah pergi ke dinding yang Zulkefly mengintai tadi, saya dapati ada dua lubang dari paras atas.” [14] Sementara itu SP 3 iaitu anak SP 2 dalam keterangannya menyatakan seperti berikut berkenaan dengan kejadian tersebut: “Semasa sedang mandi saya terdengar bunyi pertengkaran dari luar, tetapi tak pasti kedudukannya. Pertengkaran antara ibu dan bapa tiri saya. Saya tak pasti pertengkaran sebab apa, tak dengar dengan jelas. Selepas itu saya teruskan saja mandi. Selepas saya siap mandi saya keluar dan nampak ibu saya di ruang tamu dan Zulkifli tiada dalam rumah. Saya bertanyakan pada ibu apa yang terjadi. Ibu saya mengatakan cik zul telah mengintai saya masa mandi. Kemudian kami terus pergi ke belakang dan lihat lubang tersebut. Kami berada di bahagian gambar K. Pada mulanya saya masuk semula ke dalam bilik air dan ibu saya cuba lihat dari luar, selepas itu ibu saya pula dalam bilik air dan saya pula cuba melihat dari luar. Ada dua lubang lubang atas, nampak paras dada, lubang bawah bila cangkung boleh nampak kemaluan dari lubang tersebut. Saya ada melihat melalui lubang tersebut. Berdasarkan gambar L lubang atas dan gambar N lubang di bahagian bawah. Saya pasti sebab di gambar L dinding paras dada. Saya yakin sebab gambar L gambar kertas gambar N dia zoom lagi. Gambar L dan gambar N sama. Kertas itu berfungsi macam corong untuk nampak lebih jelas. Bahagian atas sahaja ada corong kertas bawah tiada.” [15] Gambar-gambar lubang di bilik mandi tersebut dapat dilihat di gambar P3 J, K dan I seperti yang dinyatakan oleh SP 4 iaitu pegawai penyiasat kes. Majistret semasa meneliti keterangan tersebut telah membuat dapatan seperti yang berikut: “[30] Mahkamah berpendapat adalah menjadi beban pihak pendakwaan untuk membuktikan bahawa lubang yang dikatakan oleh SP2 dan SP3 adalah wujud dan dapat melihat ke dalam bilik air sepertimana keterangan SP2 dan SP3 dan bukan beban kepada Tertuduh untuk membuktikan sebaliknya. Mahkamah juga tidak boleh membuat andaian bahawa melihat kepada lubang tersebut sepertimana di dalam gambar eksibit P3 H, I, J, K, L, M dan N dan menyatakan bahawa melalui keterangan bergambar ini memang benar Tertuduh telah mengintai SP3 mandi. Melalui bukti bergambar ini Mahkamah boleh menyatakan sepertimana hujahan pihak peguambela bahawa lubang yang diambil hanyalah lekuk simen dan bukannya lubang yang boleh menembusi ke dalam bilik air. [31] Mahkamah turut berpendapat bahawa keterangan SP2 yang menyatakan nampak Tertuduh berada di belakang bilik air tersebut sedang dalam keadaan membongkok tidak dapat membuktikan bahawa Tertuduh sedang mengintai SP3 mandi dan sekaligus mengganggu kesantunan SP3 yang sedang mandi di dalam bilik air tersebut.” [16] Majistret juga telah membuat kesimpulan di akhir penelitian tersebut di perenggan [33] dan [34] seperti yang berikut: “[33] Merujuk kes Public Prosecutor v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 menjelaskan sejauh manakah tugas pendakwaan untuk membentuk satu kes prima facie iaitu apakah maksud prima facie yang boleh menunjukkan pendakwaan telah membuktikan kes pendakwaan di tahap prima facie. Di dalam kes tersebut dinyatakan, “Mahkamah mesti membuat penilaian maksima (penilaian positif) ke atas semua keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan dan bertanya kepada diri sendiri soalan: Jika saya memanggil tertuduh-tertuduh untuk membela diri dan tertuduh-tertuduh memilih untuk berdiam diri adakah saya bersedia untuk mensabitkan kedua-dua tertuduh atas keterangan di hadapan saya sekarang. Jika jawapan adalah “ya” maka satu kes prima facie telah dibuktikan dan pembelaan hendaklah dipanggil. Jika jawapan adalah “tidak” maka satu kes prima facie tidak dibuktikan dan tertuduh hendaklah dibebaskan.” [34] Oleh yang demikian, elemen-elemen pertuduhan yang penting sebagaimana yang diulaskan di atas telah gagal dibuktikan oleh pendakwaan di dalam kes ini. Maka, dengan ini diputuskan pihak pendakwaan gagal membuktikan satu kes prima facie terhadap Tertuduh bagi kesalahan di bawah Seksyen 509 Kanun Keseksaan. Oleh yang demikian, Mahkamah selaras dengan seksyen 173(f)(ii) Kanun Tatacara Jenayah melepaskan dan membebaskan Tertuduh tanpa dipanggil untuk membela diri bagi kesalahan ini.” [17] Timbalan Pendakwa Raya dalam hujahan bertulisnya telah menyatakan bahawa Majistret telah terhilaf apabia gagal memberikan tumpuan kepada keterangan SP 4 berkenaan dengan kewujudan lubang di bilik mandi tersebut yang boleh mengesahkan bahawa Responden telah melakukan perbuatan pengintaian tersebut. Adalah tidak dapat dinafikan bahawa pertuduhan di bawah seksyen 509 Kanun Keseksaan seperti yang dipertuduhkan kepada Responden hendaklah mempunyai unsur-unsur kesalahan seperti yang berikut: Unsur-unsur

Tertuduh:

mengeluarkan kata-kata; atau

membuat apa-apa bunyi; atau

membuat apa-apa gerak isyarat; atau

mempamerkan apa-apa objek.

Tertuduh berniat bahawa apa yang dilakukannya didengar atau dilihat oleh orang itu; atau

Dia mengganggu kesantunan orang itu.

Dia dengan itu berniat untuk mengaibkan kehormatan orang itu. Rujuk kepada Panduan Praktikal Prosiding Jenayah di Malaysia Edisi Ketiga, Teo Say Eng, 2024 LexisNexis di halaman 540. [18] Selain daripada itu dalam kertas pertuduhan juga telah dinyatakan Responden melakukan perbuatan mengintai. Frasa mengintai membawa maksud seperti yang dinyatakan dalam Kamus Dewan Edisi Keempat, 2021 iaitu: Intai; mengintai melihat dengan bersembunyi-sembunyi untuk mengetahui gerak-geri orang dll, mengintip, memata-matai. Mengintaikan, mengintai-intaikan mengamat-amati, memerhati, memata-matai. [19] Selain daripada itu terdapat juga perkataan mengganggu kesantunan. Jika diteliti kepada maksud kesantunan dalam Kamus Dewan tersebut juga membawa maksud: Kesantunan perihal (sifat dsb) santun, kesopanan, kehalusan (budi Bahasa atau budi pekerti) [20] Begitu juga dalam pertuduhan itu digunakan perkataan tindakan Responden itu adalah bertujuan untuk mengaibkan kehormatan SP 3 dalam kes ini. Ia membawa maksud tindakan Responden itu ingin memalukan atau menghinakan nama baik SP 3. [21] Mahkamah juga mendapati bahawa terdapat laporan polis yang dibuat oleh Responden menafikan dakwaan terhadapnya seperti laporan polis yang dibuat pada 18.03.2022 Maran Rpt. 000488/222 yang ditandakan sebagai IDD8 semasa perbicaraan iaitu di halaman 21 Rekod Rayuan Jilid

Pada laporan polis tersebut Responden menyatakan bahawa tuduhan bahawa dia mengintai anak tirinya yang dibuat melalui laporan polis pada 24.03.2022 adalah suatu fitnah. Pada masa yang sama Mahkamah juga mendapati pihak pembelaan telah memasukkan kenyataan di bawah seksyen 112 KPJ yang dirakamkan daripada Responden yang dijadikan sebagai IDD7. Responden melalui penyataan tersebut menafikan dakwaan terhadapnya. [22] Selain daripada itu terdapat juga keterangan yang menunjukkan bahawa SP 3 lewat membuat laporan polis seperti yang dinyatakan oleh

Alasan kelewatan tersebut ialah memberi peluang kepada Responden untuk meminta maaf. Ia juga turut disahkan oleh pegawai penyiasat (SP 4). Selain daripada itu Mahkamah juga mendapati bahawa Majistret telah menimbangkan berkenaan dengan percanggahan keterangan berkaitan dengan lubang di bilik air tersebut yang dikatakan oleh SP 2 dan SP 3 lalu memutuskan bahawa Mahkamah tidak boleh membuat alasan dengan hanya melihat kepada gambar di P3 H, I, J, K, L, M, N. Majistret dalam alasan penghakiman bersetuju bahawa lubang yang diambil gambarnya itu hanyalah lekuk simen dan bukannya lubang yang boleh menembusi ke dalam bilik air. Mahkamah ini berpendapat dapatan itu adalah dapatan fakta oleh Majistret berdasarkan keterangan yang diteliti dan dinilai olehnya. Mahkamah ini tidak berada dalam keadaan untuk mengenepikan dapatan tersebut. [23] Majistret juga membuat dapatan bahawa keterangan SP 2 yang menyatakan nampak Responden berada di dalam keadaan membongkok tidak dapat membuktikan bahawa Responden sedang mengintai SP 3 mandi yang mengganggu kesantunan SP 3. Mahkamah juga berpendapat ini adalah dapatan fakta yang dibuat oleh Majistret yang mana tiada asas untuk Mahkamah ini mengganggu dapatan tersebut. [24] Mahkamah ini juga mendapati bahawa setelah menimbangkan keterangan saksi-saksi pendakwaan Majistret adalah betul apabila memutuskan bahawa pendakwaan tidak dapat menunjukkan satu kes prima facie. Ujian yang digunakan oleh Majistret dalam mencapai dapatan tersebut adalah selaras dengan seksyen 173(f)(ii) KPJ seperti yang tertera di perenggan [34] alasan penghakiman Majistret. [25] Mahkamah ini setelah meneliti nota prosiding, alasan penghakiman berpendapat dapatan yang dibuat oleh Majistret yang membicarakan kes ini adalah tidak tergolong di dalam kesilapan yang ketara atau kegagalan Majistret untuk meneliti keterangan-keterangan yang dikemukakan berdasarkan prinsip undang-undang. Oleh itu tiada alasan untuk Mahkamah ini mengganggu dapatan Majistret. [26] Akhirnya, Mahkamah berpendapat keputusan Majistret membebas dan melepaskan Responden tanpa dipanggil membela diri adalah disahkan oleh Mahkamah. Rayuan Pendakwa Raya adalah ditolak. Bertarikh: 04 hb. Julai 2025 (ROSLAN BIN MAT NOR) HAKIM MAHKAMAH TINGGI MALAYA TEMERLOH, PAHANG DARUL MAKMUR PIHAK-PIHAK: Bagi Pihak Perayu Intan Nor Hilwani binti Mat Rifin Pejabat Penasihat Undang-undang Negeri Pahang Temerloh, Pahang Darul Makmur Bagi Pihak Responden G. Sivakumar a/l S. Gurunathan Tetuan G. Siva & Associates Temerloh, Pahang Darul Makmur