Pens Holdings Sdn. Bhd. v Hamzah Jaafar (P) Sdn. Bhd. (RA-24NCvC-66-12/2024)

Ini adalah merupakan satu permohonan oleh Plaintif melalui Saman Pemula di K1 bagi memohon: a. Injunksi menghalang Defendan dari memfailkan, menyampaikan, mengiklankan, mewartakan dan/atau menerbitkan Petisyen Penggulungan terhadap Plaintif menurut Notis Berkanun bertarikh 11/11/2024; b. Deklarasi bahawa tuntutan Defendan sejumlah RM845,170.28 berdasarkan Kenyataan Akaun Muktamad bertarikh 24/06/2024 adalah merupakan hutang yang bona fide dipertikaikan dan tidak sah; dan c. Deklarasi bahawa tuntutan Defendan adalah suatu penyalahgunaan proses Mahkamah.

Permohonan ini difailkan berikutan satu Notis Berkanun menurut Seksyen 465(1)(e) dan 466(1)(a) Akta Syarikat 2016 (Akta 777) bertarikh 11/11/2024 (Notis Berkanun) di mana Defendan menuntut daripada Plaintif pembayaran wang sejumlah RM854,170.28 sebagaimana Kenyataan Akaun Muktamad yang telah disediakan oleh Defendan pada 24/6/2024 (Kenyataan Akaun Muktamad). Latar belakang kes

Tuntutan ini adalah berdasarkan kepada persetujuan Plaintif untuk melantik Defendan sebagai kontraktor bagi menjalankan kerja-kerja pembinaan bangunan utama Kompleks Pentadbiran Kerajaan Negeri Perlis (Bangunan SUK Baru) Mukim Seriab, Perlis iaitu Blok Fasiliti, Blok A, Blok B dan Dewan Bankuet (projek tersebut) melalui Surat Penerimaan Kerja Kontrak bertarikh 13/7/2018 (Surat Penerimaan Kerja Kontrak tersebut) dan tertakluk kepada terma-terma dan syarat-syarat yang terkandung dalam surat tersebut.

Berdasarkan kepada Surat Penerimaan Kerja Kontrak tersebut, Defendan telah melaksanakan projek tersebut dan terdapat beberapa semakan semula kontrak yang telah dipersetujui oleh Plaintif dan Defendan pada 15/4/2019, 18/5/2019, 7/5/2020 dan 3/6/2020 yang dibuat berdasarkan kepada Terma 10 Surat Penerimaan Kerja Kontrak tersebut. Fakta ini tidak dipertikaikan dan dapat dilihat melalui ekshibit-ekshibit di muka surat 98, 101, 104 dan 107 Afidavit Sokongan di K2.

Pada 24/6/2024 Defendan telah menyediakan Kenyataan Akaun Muktamad yang mana jumlah terhutang adalah sebanyak RM854,170.28 dan ianya telah dikemukakan dan diterima oleh Plaintif pada 25/6/2024. Satu surat tuntutan bertarikh 2/9/2024 telah dikeluarkan oleh Defendan kepada Plaintif (surat tuntutan tersebut)

Ekoran kegagalan Plaintif mematuhi surat tuntutan tersebut, Defendan kemudiannya telah mengeluarkan Notis Berkanun bertarikh 11/11/2024 kepada Plaintif. Ini membawa kepada permohonan di hadapan mahkamah ini. Analisis dan dapatan mahkamah

Permohonan ini secara amnya dikenali sebagai satu injunksi fortuna di mana Plaintif memohon perintah mahkamah untuk menghalang prosiding penggulungan atau pembubaran syarikat dari dimulakan terhadap Plaintif.

Di bawah Seksyen 466 Akta 777, mana-mana pemiutang yang mempunyai tuntutan yang sah untuk wang tertunggak boleh menyampaikan Notis Berkanun kepada syarikat penghutang untuk pembayaran jumlah tertunggak. Sekiranya syarikat penghutang gagal membayar jumlah tertunggak selepas 21 hari dari penyampaian notis tersebut, maka penghutang dianggap tidak dapat membayar hutangnya.

Berikutan itu, pemiutang boleh menggunakan haknya untuk memulakan prosiding penggulungan dengan memfailkan petisyen penggulungan terhadap syarikat penghutang untuk menggulung syarikat tersebut. Ini akan memberi tekanan kepada syarikat tersebut untuk membayar balik hutang walaupun terdapat pertikaian tentang hutang tersebut, kerana penggulungan mempunyai kesan yang serius kepada syarikat.

Sekiranya pemiutang berjaya dalam tindakan penggulungan, syarikat penghutang akan dimasukkan ke dalam pembubaran, di mana harta dan asetnya akan dijual untuk membayar balik pemiutang. Dalam keadaan ini dan untuk mengelakkan sebarang penyalahgunaan penggunaan mana-mana petisyen penggulungan, undang-undang memberikan hak kepada syarikat penghutang untuk memohon injunksi fortuna bagi menghalang sebarang prosiding penggulungan dari dimulakan terhadapnya.

Tujuan utama injunksi fortuna adalah untuk menghalang pemiutang dari menggunakan proses penggulungan secara salah untuk menekan syarikat penghutang membayar hutang yang dipertikaikan dan untuk menyediakan perlindungan sementara kepada syarikat penghutang dari tuntutan penggulungan yang tidak berasas.

Bidangkuasa mahkamah ini dalam mengeluarkan satu injunksi fortuna telah diperuntukkan di bawah seksyen 50 dan 51 Akta Relief Spesifik 1950 (Akta 137) yang memperuntukkan seperti berikut:

Relief pencegahan diberi atas budi bicara Mahkamah melalui injunksi, sementara atau berkekalan.

(1) Injunksi sementara adalah yang berterusan sehingga suatu masa yang ditetapkan, atau sehingga perintah selanjutnya oleh mahkamah. Injunksi sementara boleh diberi pada mana-mana tempoh sesuatu guaman, dan dikawal selia oleh undang-undang yang berhubungan dengan tatacara sivil.

Prinsip perundangan berkaitan injunksi fortuna ini telah dibincangkan oleh Mahkamah Rayuan dalam kes Pacific & Orient Insurance Co Bhd v Muniammah Muniandy [2011] 1 CLJ 947 seperti berikut: “[25] An application for an injunction to restrain an intended winding-up petition against a company is known as a "Fortuna Injunction", taking its name from the case of Fortuna Holdings Pty Ltd v. The Deputy Commissioner of Taxation [1978] VR 83. In that case the court laid down the basis on which a court acts to restrain the presentation of a winding-up petition and the two principles that guide courts in the grant of an injunction to that effect. (see also: Mobikom Sdn Bhd v. Inmiss Communications Sdn Bhd [2007] 3 CLJ 295 (Court of Appeals). [26] The first principle laid down in that case in that an injunction of that nature may be granted by court where the presentation of the petition might produce irreparable damage to the company and where the proposed petition has no chance of success. In order to succeed in getting injunction under this principle, the applicant must satisfy both limbs of the principle ie,:

(i) the intended petition has no chance of success, as a matter of law as well as a matter of fact; and

Secara amnya, Mahkamah Rayuan menegaskan 2 prinsip yang perlu dipertimbangkan dalam mengeluarkan injunksi fortuna iaitu: a) sama ada petisyen yang dicadangkan tidak mempunyai peluang untuk berjaya; dan b) sama ada injunksi mungkin menyebabkan kerosakan yang tidak boleh diperbaiki kepada syarikat dan terdapat alternatif yang lebih sesuai.

Bagi prinsip yang pertama, peguam Plaintif telah menghujahkan bahawa Kenyataan Akaun Muktamad yang dikemukakan oleh Defendan adalah dipertikaikan secara bona fide atas alasan yang kukuh kerana ia dihujahkan sebagai pramatang, tidak muktamad dan belum terakru. Ia dihujahkan sebagai bertujuan untuk memberi tekanan kepada Plaintif semata-mata.

Pendirian Plaintif ini adalah bersandarkan kepada alasan-alasan berikut: a) hutang yang dituntut berdasarkan Kenyataan Akaun Muktamad yang dikeluarkan oleh Defendan adalah belum terakru dan dipertikaikan berdasarkan kepada Terma 1 dan Terma 6 Surat Penerimaan Kerja Kontrak; b) Kenyataan Akaun Muktamad tersebut adalah pra matang serta tidak muktamad kerana ia disediakan sebelah pihak oleh Defendan serta terdapat butiran yang masih dalam perbincangan antara Plaintif dan JKR secara khusus ke atas kontra no 34 yang dinyatakan dalam Kenyataan Akaun Muktamad dan Borang 25.

Dalam menentukan sama ada jumlah yang dinyatakan dalam Kenyataan Akaun Muktamad tersebut adalah dipertikaikan secara bona fide atas alasan yang kukuh, mahkamah terpanggil untuk merujuk kepada keputusan dalam kes Kris Heavy Engineering & Construction Sdn Bhd v Lewis and co [2017] CLJU 964, di mana Hakim Nazlan Mohd Ghazali HMT (pada ketika itu) menjelaskan; “Whether there is Bona fide dispute on the Debt [24] The primary question for determination is thus whether the amount as claimed by the Defendant in the winding-up notice can, as contended by the Plaintiff, in law be considered as bona fide disputed on substantial grounds. [25] The Plaintiff advanced the principal argument that there exists a bona fide dispute as to the quantum of fees payable and even questioned whether there is a debt due from the Plaintiff to the Defendant. The Plaintiff referred to the case of Christopher Michael Cheow v. ANS Builders Sdn Bhd [2012] 9 CLJ 727; [2012] 1 LNS 234; [2012] 10 MLJ 359 where the High Court held that the dispute must be bona fide in both a subjective and objective sense, and that it must be honestly believed to exist and must be based on substantial or reasonable grounds. [26] This, in my view, is a self-evident truism. For a bona fide dispute does not automatically arise whenever there are opposing assertions. The issue of whether or not there is a bona fide dispute depends entirely on evidence (see Chip Yew Brick Works Sdn. Bhd. v. Chang Heer Enterprise Sdn Bhd [1988] 1 CLJ 5). As such, in order to oppose a winding-up petition, the Defendant must be able to raise a bona fide dispute in both a subjective and objective sense, and that it must be honestly believed to exist and must be based on substantial or reasonable grounds (see also BMC Construction Sdn Bhd v. Dataran Rentas Sdn Bhd [2001] 1 CLJ 591; [2001] 1 MLJ 356).”

Manakala dalam kes BMC Construction Sdn Bhd v. Dataran Rentas Sdn Bhd [2001] 1 CLJ 591, apakah yang membentuk suatu pertikaian bona fide dinyatakan oleh Hakim Jefrey Tan HMT (pada ketika itu) seperti berikut; “The respondent's point of view is that a dispute automatically arises whenever there are opposing assertions. Perhaps it is true, that whenever there are opposing assertions, there is no agreement on the matters diametrically asserted. Perhaps, in that sense of argument, debate or controversy, it is true that there is dispute whenever there are opposing assertions. But it is patently not true that a bona fide dispute automatically arises whenever there are opposing assertions. For whether or not there is a bona fide dispute wholly depends upon the evidence (see Chip Yew Brick Works Sdn. Bhd. v. Chang Heer Enterprise Sdn. Bhd[1988] 1 CLJ 5 (Rep)). "The debt must be disputed on some substantial grounds" (Morgan Guaranty Trust Co of New York v. Lian Seng Properties Sdn Bhd[1991] 1 CLJ 260; [1991] 1 CLJ 317 (Rep); [1991] 1 MLJ 95, 97 per Hashim Yeop A Sani CJ). The facts must indicate that there is a substantial dispute (Re Nima Travel Sdn. Bhd. [1986] 2 MLJ 374, 376). "... it is not sufficient... to say 'we dispute the claim'. (The respondent) must bring forward a prima facie case which satisfies the court that there is something to be tried, either before the court itself, or in an action, or by some other proceeding" (Re Great Britain Mutual Life Assurance Society [1880] 16 Ch D 246, 253 per Jessel MR). "Dispute means not just differences arising out of a party's refusal to do something but controversy over contestable matters. Mere refusal to pay is not a dispute. See the cases of Elf Petroleum SE Asia Pte Ltd v. Winelf Petroleum Sdn Bhd[1984] CLJU 166; [1984] 1 LNS 166; [1986] 1 MLJ 177 and KSM Insurance v. Ong Ah Ba & Anor[1984] CLJU 147; [1984] 1 LNS 147; [1986] 1 MLJ 237, both decisions by George J, (as he then was)" (Perbadanan Kemajuan Negeri Perak v. Asean Security Paper Mills Sdn Bhd[1991] 3 CLJ 2400; [1991] 1 CLJ 362 (Rep), per Hashim Yeop A Sani CJ, and cited in Tan Kok Cheng & Sons Realty Co Sdn Bhd v. Lim Ah Pat[1996] 1 CLJ 231, 236). "The dispute must be bona fide in both a subjective and objective sense. Thus it must be honestly believed to exist and must be based on substantial or reasonable grounds. Substantial means having substance and not frivolous and which the court should therefore ignore" (Palmer's Company Law 23 edn. p. 1117; see also Salak Park Development Sdn. Bhd. v. Fajar Menyensing Sdn. Bhd[1994] 4 CLJ 580). To just say "we dispute the claim", is most definitely not enough.”

Kedua-dua kes di atas dengan tegas menyatakan bahawa penentuan sama ada wujudnya satu pertikaian bona fide, bukan semata-mata apabila terdapatnya pertikaian dibangkitkan oleh penghutang. Namun ia perlu dibuktikan secara objektif berdasarkan keterangan-keterangan substantif. Ia perlu mengelak dari usaha penghutang sekadar untuk mengelak dari membayar hutangnya.

Atas paksi ini, mahkamah ini perlu menimbangkan keseluruhan keterangan yang dikemukakan secara objektif. Satu fakta yang tidak dipertikaikan bahawa kedua-dua pihak telah memasuki satu perjanjian melalui Surat Penerimaan Kerja Kontrak dan kesemua 10 terma dalam surat tersebut adalah secara lansungnya mengikat kedua-dua pihak (rujuk; Percetakan Kolombong Ria Sdn Bhd v Wawasan Iktisas Sdn Bhd [2016] 6 MLJ 584).

Ia dengan secara amnya bermaksud, kedua-dua pihak mempunyai pengetahuan tentang kontrak yang wujud antara keduanya dan telah bersetuju dengan syarat-syarat yang terkandung dalam Surat Penerimaan Kerja Kontrak tersebut. Dalam masa yang sama, sekalipun wujud perjanjian berasingan antara mana-mana pihak dengan pihak yang lain, dalam kes ini di antara JKR dengan Defendan, ia adalah sama sekali tidak mengikat pihak yang satu lagi iaitu Plaintif.

Ini telah dibincangkan dalam kes System Communication Engineering Sdn Bhd v Zabidin Sdn Bhd [1999] CLJU 79 oleh Hakim Malik Ishak HMT (pada ketika itu) seperti berikut: “No privity of contract between the petitioner and any other parties be it the owner's main contractor or sub-contractor. In Price v. Easton [1833] 4 B. & Ad. 433 the court there held that the plaintiff, being not a party to the contract, was unable to recover, and this meant that an action for breach of contract must be brought by the person from whom the consideration moved. In 1915, the House of Lords approved the doctrine of privity of contract in the case of Dunlop Pneumatic Tyre Co. Ltd. v. Selfridge & Co. Ltd. [1915] AC 847, 853 and there Lord Haldane L.C. said: "In the Law of England certain, principles are fundamental. One is that only a person who is a party to a contract can sue on it. Our law knows nothing of a jus quaesitum tertio arising by way of contract. Such a right may be conferred by way of property, as for example, under a trust, but it cannot be conferred on a stranger to a contract as a right to enforce the contract in personam." Briefly put, the doctrine of privity simply means that a person cannot acquire rights, or be subjected to liabilities, under and arising out of a contract to which he is not a party.’

Surat Penerimaan Kerja Kontrak telah disediakan oleh Plaintif sendiri. Plaintif telah melepaskan (waived) Defendan dari terikat dengan terma dalam perjanjian antara Plaintif dan JKR apabila Plaintif tidak dalam mana-mana terma atau perenggan dalam Surat Penerimaan Kerja Kontrak, membuat rujukan kepada Kontrak Utama yang telah ditandatangani antara Plaintif dan JKR.

Selain itu, klausa 10 Surat Penerimaan Kerja Kontrak, Plaintif mempunyai hak khusus dan eksklusif di bawah Terma 10 untuk mengeluarkan (omit) sebahagian skop kerja yang telah diawadkan kepada Defendan. Berlanjutan itu, beberapa surat-surat peninggalan (omission) telah dikeluarkan dan dipersetujui di antara Plaintif dan Defendan. Surat-surat tersebut adalah Surat Peninggalan bagi C2 – Blok A bertarikh 15/4/2019 (di muka surat 98 Afidavit Sokongan), Surat Peninggalan bagi Dewan Bankuet bertarikh 18/5/2019 (di muka surat 101 Afidavit Sokongan), Surat Peninggalan bagi Blok Fasiliti bertarikh 7/5/2020 (di muka surat 104 Afidavit Sokongan) dan Surat Peninggalan Blok B bertarikh 3/6/2020 (di muka surat 107 Afidavit Sokongan). Kesemua surat-surat ini diterima oleh Plaintif dan tiada sebarang bantahan dikemukakan.

Berdasarkan kepada surat-surat ini, pada 24/6/2024 Defendan telah menyediakan Kenyataan Akaun Muktamad yang mana jumlah terhutang adalah sebanyak RM854,170.28 dan Defendan telah menuntut Plaintif membayar jumlah terhutang sebanyak RM854,170.28 tersebut melalui surat tuntutan bertarikh 2/9/2024.

Plaintif kini menyatakan bahawa Terma 6 Surat Penerimaan Kerja Kontrak menyatakan bahawa tuntutan bayaran kerja hanya akan dibayar kepada Plaintif selepas 7 hari bekerja selepas Plaintif menerima bayaran daripada JKR. Klausa tersebut menyatakan:

Payment, Retention and LAD Interim Monthly Payment shall be made to you within Seven (7) working days from the date we received the payment from our Client JKR. The payment subjected to retention of ten percent (10%) of certified work done to-date until a maximum of five percent (5%) of Sub-Contract Sum or Revised Sub-Contract Sum

Berdasarkan terma tersebut, Plaintif menyatakan bahawa wujud perbincangan antara Plaintif dan pihak JKR secara khususnya dakwaan Plaintif berkaitan penolakan dan pertikaian ke atas Kontra No 34 yang dinyatakan dalam Kenyataan Akaun Muktamad. Surat kontra tersebut adalah bertarikh 12/4/2023. Ini dihujahkan oleh Plaintif menjadikan tuntutan Defendan adalah pramatang dan tidak muktamad.

Namun keterangan menunjukkan bahawa Kontra No 34 yang dinyatakan oleh Plaintif tersebut telah dimasukkan ke dalam Borang Bayaran Progres No 25 (JKR 42) (Borang 25) bertarikh 5/8/2020 berdasarkan penilaian tapak yang telah dibuat pada 2/7/2020. Melalui Borang 25 tersebut, Plaintif telah membuat penolakan bagi Kontra 34 dan ianya selari dengan Kenyataan Akaun Muktamad . Ini dapat dilihat melalui ekshibit MZY2 di Afidavit Jawapan.

Di samping itu, mahkamah turut mendapati Plaintif telah membuat bayaran kemajuan kerja kepada Defendan sebagaimana bayaran progres No 1 hingga 24 yang disediakan oleh Plaintif. Ia diringkaskan oleh Defendan sepertimana di perenggan 24 di Afidavit Jawapan Defendan.

Pada 3/6/2020, Defendan telah menyerahkan semula tapak projek kepada Plaintif dan Plaintif telah menyediakan Borang Bayaran Progres No 24 (JKR 42) yang telah dibuat penilaian sepertimana di ekshibit MZY3 di Afidavit Jawapan Defendan. Ia menunjukkan sejumlah RM436,079.66 yang belum dibayar sehingga kini.

Selepas penyerahan semula tapak projek, Plaintif telah membuat penilaian bagi kemajuan kerja-kerja Defendan pada 2/7/2020. Berdasarkan Terma 7 Surat Penerimaan Kerja Kontrak, Defendan hanya akan bertanggungan ke atas sebarang kecacatan dalam tempoh 12 bulan dari tarikh penyerahan tapak projek dan ini bermaksud, tarikh terakhir Defendan bertanggungan adalah pada 2/6/2021. Namun tiada sebarang notis kecacatan telah dikemukakan oleh Plaintif.

Keterangan-keterangan ini menunjukkan dakwaan Plaintif bahawa Kenyataan Akaun Muktamad tersebut adalah dipertikaikan dan tertakluk kepada JKR adalah sukar diterima apatah lagi apabila JKR sendiri telah mengeluarkan kenyataan media sepertimana di MZY 4 di Afidavit Jawapan Defendan bahawa projek telah berjaya disiapkan dan Sijil Perakuan Siap kerja telah diperakukan pada 12/7/2022. Ia turut menyatakan bahawa JKR telah menyediakan Penyata Akaun Muktamad dan majlis penyerahan projek oleh Plaintif dan JKR telah diadakan pada 14/9/22.

Berdasarkan penilaian maksimum mahkamah ke atas keterangan-keterangan yang dikemukakan, mahkamah berpuashati bahawa tidak wujud sebarang pertikaian bona fide ke atas Kenyataan Akaun Muktamad yang dikeluarkan oleh Defendan.

Ini membawa kepada isu yang kedua iaitu berkaitan dakwaan Plaintif bahawa ia adalah sebuah syarikat yang solven yang mana keuntungan Plaintif yang terkini adalah sebanyak RM7,423,630.00 berdasarkan carian Suruhanjaya Syarikat Malaysia bertarikh 2/12/2024 sepertimana di ekshibit H17 di Afidavit Balasan Plaintif. Plaintif turut mendakwa bahawa Plaintif bakal menerima bayaran baki kerja projek tersebut sebanyak RM692,114.16 sepertimana di ekshibit H12 di Afidavit Sokongan Plaintif.

Adalah menjadi prinsip yang diterima bahawa mahkamah perlu secara kritikal menimbangkan aspek solven sesebuah syarikat apabila mempertimbangkan permohonan-permohonan seperti ini. Dalam kes Ecofirst Hartz Sdn Bhd v Poon Mun Cheong & anor [2018] CLJU 947, Hakim Nazlan Ghazali HMT (pada ketika itu) telah menyatakan pandangannya seperti berikut; “[70] There are cases which suggest that a solvency of the respondent would operate to prevent the issuance of an injunction against the respondent, even though the debt from the respondent is undisputed. [71] In Tan Kok Tong, a Court of Appeal case referred to earlier, Gopal Sri Ram JCA (as he then was), said this:- " In Molop Corp Sdn Bhd v. Uniperkasa (M) Sdn Bhd [2003] CLJU 280; [2003] 1 LNS 280; [2003] 6 MLJ 311, Low Hop Bing J (as he then was) correctly held as follows (at p 321): "In Natseven TV Sdn Bhd v. Television New Zealand Ltd [2001] 4 CLJ 722, I had the occasion to consider and determine the burden of proof cast on the plaintiff in an application for interlocutory injunction to restrain the presentation of a winding up petition, in the following words: I agree with the reasons given by the English and New Zealand Court of Appeal respectively and by Abdul Malik J and hold that for the purpose of obtaining an interim injunction to restrain the defendant from proceeding with the winding up petition, the burden of proof cast on the plaintiff is only discharged by reference to the standard of proof or test in adducing evidence to establish a prima facie case and that the principle relating to the test of 'serious question to be tried' in American Cynamid Co v. Ethicon Ltd [1975] AC 396; [1975] 1 All ER 504 as applied in Keet Gerald Francis Noel John v. Mohd Noor bin Abdullah & Ors [1995] 1 CLJ 293; [1995] 1 MLJ 193 is not applicable as the applications there were not applications to restrain winding up petitions or proceedings, such as in the instant case before me. Illustration of a prima facie case may be provided by necessary evidence that there is a bona fide dispute by the plaintiff in relation to the statutory demand or that the plaintiff is solvent". [72] In yet another Court of Appeal decision involving an application for Fortuna injunction, Tan Kok Tong was referred to, and the question of commercial solvency taken into consideration. Suriyadi JCA (as he then was) concluded the findings of the majority decision of the Court of Appeal in Westform Far East Sdn Bhd v. Connaught Heights Sdn Bhd and other appeals [2010] 2 CLJ 541; [2010] 3 MLJ 459 as follows:- "[40] From the totality of the evidence there was clearly a genuine dispute as to the debts in question as explained above, let alone the insolvency of the respondent was never established adequately. I was thus satisfied that the learned judge had exercised his discretion correctly in granting the order, not only for the ex parte, but also the inter partes applications. As said above, an appellate court will rarely interfere with an exercise of discretion unless the trial judge has erred in law or if the trial judge has failed to take into account highly relevant considerations. Here I failed to detect that error". [73] In my view, commercial solvency, whilst clearly a critical issue to be determined by the Courts when assessing whether or not a winding up order ought to be granted on the basis of a notice issued under Section 218 (1) (e) of the Companies Act 1965 (concerning the company being unable to pay its debts) should also be a consideration at the injunction application stage, but cannot without more defeat the position of an undisputed debt, especially one grounded on a judgment debt. I think it is more correct in principle that if there is no dispute on the debt, the solvency of the debtor should not be allowed to prevent the grant of a Fortuna injunction. [74] On this aspect, I had occasion to say the following in Bakti Dinamik Sdn Bhd v. Bauer (Malaysia) Sdn Bhd [2016] 10 CLJ 247:- [64] Otherwise, an unsatisfactory, and almost dysfunctional scenario may present itself, should the excuse of the solvency of a judgment debtor be accepted as of right to be a basis justifying the grant of an injunction preventing a judgment creditor from exercising its statutory right to present a winding up petition against the judgment debtor for the debtor's failure to pay on the winding up notice. I would think it correct in principle that as a general rule, a debtor cannot legitimately hide behind the shield of solvency to stave off threat of winding up but at the same time conveniently refuse settlement of an undisputed debt.

Namun penelitian mahkamah ke atas H17 mendapati bahawa jumlah RM7,423,638.00 yang didakwa oleh Plaintif tersebut adalah menunjukkan pendapatan. Ia bukan menunjukkan keuntungan yang diperolehi oleh Plaintif. Sebaliknya keuntungan (sebelum cukai) dinyatakan sebagai RM827,854.00 dan keuntungan (selepas cukai) dinyatakan sebagai RM795,806.00.

Selanjutnya H17 turut menunjukkan setakat tahun 2023, “retained earning” Plaintif adalah negatif. Manakala liabiliti semasa adalah melebihi aset semasa. Ini dapat dilihat pada maklumat ringkasan kewangan di muka surat 221 Afidavit Balasan Plaintif.

Ini menimbulkan persoalan berkaitan keupayaan Plaintif untuk melunaskan hutangnya. Ini sepertimana disentuh dalam kes Lian Keow Sdn Bhd (In Liquidation) & Anor v Overseas Credit Finance (M) Sdn Bhd & Ors [1987] 1 MLRA 672 seperti berikut: “[23] In short, the question is not whether the debtor's assets exceed his liabilities as appeared in the books of the debtor, but whether there are moneys presently available to the debtor, or which he is able to realize in time, to meet the debts as they become due. It is not sufficient that the assets might be realizable at some future date after the debts have become due and payable.”

Mahkamah turut mendapati Plaintif masih mempunyai tanggungan pembayaran kerja kemajuan kepada sub kontraktor lain bagi projek tersebut. Surat Plaintif bertarikh 3/7/2023 yang dilampirkan sebagai Eksibit H9 di Afidavit Sokongan Plaintif jelas menunjukkan bahawa selain daripada Defendan terdapat tujuh syarikat sub kontraktor yang telah dilantik oleh Plaintif bagi projek tersebut.

Berkaitan dakwaan Plaintif yang kononnya bakal menerima bayaran baki kerja projek tersebut sebanyak RM692,114.16, mahkamah bersetuju dengan hujahan Defendan bahawa jumlah tersebut tidak mencukupi untuk membayar hutang kepada Defendan dan jika sekalipun dicampur dengan jumlah keuntungan (selepas cukai) masih belum pasti mencukupi untuk membayar 7 kontraktor lain sepertimana yang diakui sendiri oleh Plaintif dalam surat bertarikh 3/7/2023 di ekshibit H9 di Afidavit Sokongan Plaintif.

Isu terakhir yang menjadi hujahan Plaintif adalah berkaitan kerosakan yang tidak boleh dibaiki dan reputasi komersil ke atas Plaintif yang akan memberi kesan negatif ke atas keupayaan Plaintif untuk mengurus dan mengendalikan perniagaan berterusan disebabkan pembekuan akaun Plaintif oleh bank. Ini menurut Plaintif akan memberi kesan urusniaga-urusniaga Plaintif dengan pihak ketiga yang akan menyebabkan rakan-rakan kongsi perniagaan tidak lagi cenderung untuk berurusan dengan Plaintif.

Mahkamah mendapati bahawa dakwaan Plaintif ini adalah tidak disokong oleh apa-apa keterangan dokumen. Ia sebaliknya lebih merupakan satu fikiran terkemudian dan dicipta oleh Plaintif sebaik menerima Notis Berkanun bertarikh 11/11/2024 daripada Defendan. Kesimpulan

Secara keseluruhannya, mahkamah merumuskan jumlah hutang sepertimana Kenyataan Akaun Muktramad adalah tepat dan selaras dengan Surat Penerimaan Kerja Kontrak dan surat-surat peninggalan yang dikeluarkan. Dalam masa yang sama Plaintif gagal membuktikan Defendan tidak ada peluang berjaya dalam petisyen tersebut.

Oleh yang demikian Saman Pemula di Kandungan 1 adalah ditolak dengan kos sebanyak RM5,000.00 tertakluk kepada fi alokatur. Bertarikh: 10 hb. Disember, 2025 (DATUK MOHAMAD ABAZAFREE BIN MOHD ABBAS) Hakim Mahkamah Tinggi Malaya Kangar, Perlis. Pihak-Pihak: Bagi Pihak Plaintif : Puan Nurjannah Binti Che Ali bersama Puan Tasneem Binti Yusof Peguam Bela & Peguam Cara Tetuan Aswar Simon & Azhar No. 5A, Lorong Bertam Ria 2 Taman Bertam Ria 13200 Kepala Batas Pulau Pinang Bagi Pihak Defendan : Encik Mohd Hisham Bin Md Nor bersama Puan Norfazilawati Binti Che Harun Tetuan Salina Fazilawati & Co Peguam Bela & Peguam Cara 3512-E Tingkat 2 &3 Jalan Sultanah Zainab 15050 Kota Bharu Kelantan Tarikh Keputusan : 06hb November, 2025 Undang-Undang Yang Dirujuk :  Akta Syarikat 2016  Akta Relief Spesifik 1950 Kes-Kes Yang Dirujuk :  Pacific & Orient Insurance Co Bhd v Muniammah Muniandy [2011] 1 CLJ 947  Kris Heavy Engineering & Construction Sdn Bhd v Lewis and co [2017] CLJU 964  BMC Construction Sdn Bhd v. Dataran Rentas Sdn Bhd [2001] 1 CLJ 591  Percetakan Kolombong Ria Sdn Bhd v Wawasan Iktisas Sdn Bhd [2016] 6 MLJ 584  Communication Engineering Sdn Bhd v Zabidin Sdn Bhd [1999] CLJU 79  Ecofirst Hartz Sdn Bhd v Poon Mun Cheong & anor [2018] CLJU 947  Lian Keow Sdn Bhd (In Liquidation) & Anor v Overseas Credit Finance (M) Sdn Bhd & Ors [1987] 1 MLRA 672