Petrus Cornelius Volschenk v Pendakwa Raya (B-05(M)-413-09/2017)

Perayu, seorang warganegara Afrika Selatan, telah dituduh dan dibicarakan di Mahkamah Tinggi Shah Alam dengan satu pertuduhan di bawah Akta Dadah Berbahaya, 1952 (“Akta”) kerana mengedar dadah Methamphetamine seberat 2,564.9 gram. Pertuduhan terhadap Perayu adalah: “Bahawa kamu pada 18 September 2013, jam lebih kurang 11.40 pagi di Cawangan Pemeriksaan Penumpang 1 (CPP1), Balai Ketibaan Antarabangsa, Bangunan Terminal Utama, Lapangan Terbang Antarabangsa Kuala Lumpur, di dalam Daerah Sepang di dalam Negeri Selangor Darul Ehsan telah didapati mengedar dadah berbahaya iaitu Methamphetamine seberat 2,564.9 gram, dan dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B (1) (a) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang boleh dihukum di bawah seksyen 39B (2) Akta yang sama.”

Di akhir perbicaraan, Hakim Mahkamah Tinggi bijaksana (“Hakim bicara”) mendapati Perayu bersalah dan disabitkan dengan pertuduhan. Seterusnya Perayu dijatuhkan hukum gantung sehingga mati.

Terkilan dengan sabitan dan hukuman, Perayu merayu ke Mahkamah ini. Kami mendengar rayuan ini pada 25 Februari 2019 di mana kami dengan sebulat suara menolak rayuan Perayu. Kini kami memberi alasan berhubung keputusan yang dibuat. 3

Fakta kes yang membawa kepada penahanan dan pertuduhan Perayu di Mahkamah sepertimana didapati oleh Hakim bicara boleh diringkaskan seperti berikut.

Pada 18 September 2013, jam 11.30 pagi, semasa Pegawai Kastam, Mohammad Zaim bin Ahmad Ravi (SP6) bertugas di mesin pengimbas D, beliau telah melihat Perayu sedang menarik bagasi beroda, berwarna hitam (P6). Masa itu Perayu baru tiba di KLIA dengan pesawat Singapore Airlines Ml 332 dari Singapura. SP6 mengarahkan Perayu supaya mengimbas bagasi tersebut di mesin pengimbas D.

Perayu telah mengimbas P6 tersebut. SP6 mendapati terdapat imej hijau yang mencurigakan tertera pada layar mesin pengimbas D. SP6 telah meminta bantuan Pegawai Kastam, Mohd Zulhairi bin Che Hamid (SP7) untuk melakukan pemeriksaan ke atas beg tersebut. SP7 telah meminta Perayu untuk membuka begnya (P6).

Perayu telah menggunakan anak kunci yang tergantung di lehernya dan membuka mangga pada P6. Apabila P6 dibuka SP7 mendapati terdapat sebuah beg hitam tidak berjenama (P7) berada di dalam P6 selain daripada pakaian dan barang-barang lain.

SP7 telah cuba membuka P7, tetapi, oleh kerana tiada zip pada beg tersebut, maka P7 tidak boleh dibuka. Apabila SP7 menekan pada P7, beliau dapat merasakan sesuatu di dalamnya, kemudian P7 telah diimbas di mesin pengimbas dan hasil imbasan, muncul imej hijau di layar mesin 4 pengimbas. SP7 mengarahkan Perayu untuk mengemaskan semula P6. Selepas itu Perayu telah diarahkan untuk membawa P6 dan P7 ke bilik CPP1 untuk pemeriksaan lanjut.

Proses pembongkaran telah dimulakan oleh SP7 pada jam 12.45 tengah hari, iaitu selepas sepasukan dari Bahagian Penguatkuasaan, diketuai oleh Penolong Pengarah Kastam, Muhammad Hasrul bin Mohd Fauzi (SP8) tiba di Bilik CPP1 tersebut dan disaksikan oleh Perayu dan pegawai-pegawai kastam yang lain yang berada di dalam bilik tersebut.

Apabila SP7 membelah/memotong pelapik getah bahagian kiri beg P7, SP7 telah mengeluarkan satu bungkusan hitam (P24) dan apabila dipotong sedikit P24, SP7 mendapati terdapat serbuk kristal putih di dalamnya. Apabila SP7 memotong beg P7 di bahagian kanan pula, beliau telah berjaya menjumpai satu bungkusan hitam lain (P25) yang juga mengandungi bahan serbuk kristal jernih.

Barang kes dadah telah dianalisis oleh Ahli Kimia, Dr. Saravana Kumar a/l Jayaram (SP5) yang mendapati bahan dadah yang dirampas adalah Methamphetamine seberat 2,564.9 gram.

Di akhir kes pendakwaan, Hakim bicara bijaksana menerima keterangan ahli kimia SP5 dan mendapati bahan kristal putih yang dijumpai di dalam beg Eksibit P7 adalah Methamphetamine seberat 2,564.9 gram. 5

Berdasarkan keterangan SP6, SP7 dan SP8 Hakim bicara bijaksana menerima sebagai fakta bahawa Perayu kelihatan berseorangan menarik beg P6. Perayu mempunyai kunci di lehernya dan kunci tersebut telah digunakan untuk membuka beg P6. Beg P7 yang dalamnya tersembunyi dadah pula berada dalam beg P6. Berdasarkan fakta ini, Hakim bicara bijaksana mendapati Perayu memang mempunyai kawalan dan jagaan terhadap kedua-dua beg tersebut. Hakim bicara bijaksana kemudian mengguna pakai anggapan di bawah Seksyen 37 (d) Akta bagi membuktikan pengetahuan Perayu terhadap dadah di dalam beg P7.

Bagi elemen pengedaran, Hakim bicara bijaksana mendapati Perayu telah menyembunyikan dadah di dalam “special compartment” di dalam beg P7 dan membawa dadah tersebut menaiki pesawat SQ MI 332 dari Singapura ke KLIA. Hakim bicara bijaksana mendapati perbuatan Perayu ini tergolong di bawah tafsiran mengedar bawah seksyen 2 Akta. Pembelaan [15] Perayu memberi keterangan bersumpah dan memanggil seorang saksi (SD2) untuk memberi keterangan. Pembelaan Perayu telah disimpulkan oleh Hakim bicara seperti berikut. [16] Perayu berumur 51 tahun, berasal dari Johannesburg. Setelah dipecat daripada pekerjaannya sebagai pengawal keselamatan, beliau tidak mempunyai pekerjaan. Bagaimanapun, setelah beliau bertemu dengan "Ben", seorang warganegara Nigeria, Ben telah menawarkan pekerjaan kepadanya, Ben telah menyewa bilik kepada Perayu dan membelikan makanan kepada Perayu setiap hari. Ben juga telah menghantar Perayu untuk melancong ke Thailand untuk beberapa minggu. 6

Pada 16 September 2013, Ben telah meminta pasport Perayu dan meminta Perayu bersiap untuk pergi ke luar negara, tetapi menurut Perayu dia tidak diberitahu destinasi ke mana dia akan pergi. Setelah melihat tiket penerbangan, Perayu baru tahu dia akan pergi ke Malaysia. Semasa menyerahkan tiket tersebut Ben datang bersama kawannya bernama Tony. Perayu tidak mengenali Tony. [18] Di restoran Nandos, Johannesburg, Tony telah menyerahkan sebuah beg kepada Perayu bersama kuncinya. Tony menyatakan beg tersebut adalah lebih baik daripada beg yang Perayu bawa. Setelah memasukkan barangan milik Perayu ke dalam beg tersebut, Tony telah mengunci beg P6 tersebut dan menyerahkan kuncinya kepada Perayu. Perayu berkata beliau tidak sempat untuk memeriksa beg tersebut kerana beliau perlu segera ke lapangan terbang. [19]

ADB 52.” Seterusnya Hakim bicara bijaksana di muka surat 29, perenggan 27 Jilid 1 Rekod Rayuan membuat dapatan seperti berikut: 9 “... T telah gagal untuk menimbulkan keraguan yang munasabah seterusnya juga gagal untuk mematahkan anggapan di bawah S.37 (d) ADB 1952”. Kedua-dua dapatan ini, mengikut hujah Peguambela terpelajar, berselisih di antara satu sama lain yang sekali gus menimbulkan satu kekeliruan berhubung beban pembelaan di akhir kes pembelaan. Hakim bicara telah meletakkan beban yang tinggi ke atas Perayu. Pertimbangan dan Keputusan Mahkamah [26] Mahkamah ini berkesempatan untuk meneliti rekod rayuan termasuk alasan penghakiman Hakim bicara bijaksana dan juga eksibit-eksibit berkenaan. Seperti mana dinyatakan di peringkat awal penghakiman ini, Hakim bicara bijaksana memerintah Perayu membela diri setelah mendapati Perayu mempunyai jagaan dan kawalan ke atas beg P6 dan P7, dan seterusnya mengguna pakai anggapan di bawah Seksyen 37(d) Akta untuk bukti pengetahuan dan milikan dadah yang berada dalam beg P7. Bagi elemen pengedaran, Hakim bicara bijaksana mendapati Perayu telah menyembunyikan dadah di dalam beg P7 dan membawa dadah tersebut menaiki pesawat SQ MI 332 dari Singapura ke KLIA, satu perbuatan yang tergolong di bawah tafsiran mengedar bawah seksyen 2 Akta. [27] Dapatan dan keputusan yang dibuat oleh Hakim bicara di peringkat Perayu dipanggil membela diri tidak dipertikaikan oleh Perayu. Perayu tidak mempertikaikan bahawa beliau membawa beg P6 dan P7 yang di dalamnya tersembunyi dadah yang dirampas. Yang dipertikaikan oleh Perayu ialah apa yang didakwa sebagai kegagalan Hakim bicara menyentuh percakapan 10 Seksyen 112 Kanun Acara Jenayah (D59) dan memberi penilaian atas pembelaan Perayu terutama berhubung peranan watak Ben dan Tony. [28] Meneliti alasan penghakiman oleh Hakim bicara bijaksana secara keseluruhannya, kami dapati, dengan penuh hormat kepada Peguam terpelajar, dakwaan beliau adalah tidak benar. Hakim bicara bijaksana jelas sedar akan kewujudan dan kandungan D59 yang mana ia sama dengan apa yang diberi oleh Perayu dalam keterangannya semasa pembelaan. Hakim bicara menulis di muka surat 13 Jilid 1 Rekod Rayuan (muka surat 13 Alasan Penghakiman) seperti berikut: “8. T (Tertuduh) telah memilih untuk memberikan keterangan membela diri di atas sumpah. Di dalam keterangan, beliau mengulangi kembali statement beliau di bawah seksyen 112 yang diberi kepada Pegawai Perakam (D59). Pembelaan beliau adalah seperti berikut:” [29] Jelas di sini D59 ada diberi perhatian oleh Hakim bicara bijaksana. Meneliti kenyataan D59 ia sememangnya sama dengan keterangan yang diberi perayu semasa membela diri. Oleh itu, apabila Hakim bicara membincangkan keterangan yang diberikan oleh Perayu, sudah semestinya ia melibatkan apa yang terkandung dalam D59. [30] Berhubung watak Ben dan Tony yang dibangkitkan oleh Perayu di dalam keterangannya dan disebut di dalam D59, Hakim bicara bijaksana memberi penilaian dengan menimbang apa yang dibangkitkan oleh pihak Peguam terpelajar bagi pihak Perayu dan juga Timbalan Pendakwa raya dalam hujah masing-masing sebelum membuat keputusan bahawa pembelaan Perayu pada dasarnya adalah suatu “afterthought” dan rekaan beliau semata-mata. Versi Perayu dilihat secara menyeluruh merupakan 11 suatu versi yang sangat mustahil kerana adalah tidak munasabah untuk Perayu ke Malaysia untuk menyerahkan sebuah beg kepada seseorang yang tidak dikenali nama atau nombor telefonnya yang mana pembiayaan perjalanan, penginapan ditanggung sepenuhnya oleh Ben dan akan mendapat bayaran selepas selesai tugasnya. Juga tidak munasabah untuk Perayu tidak mempunyai syak wasangka terhadap Ben yang bersikap terlalu baik dengan sanggup membelanjakan wang kepada Perayu yang baru dikenalinya dan perayu mempunyai peluang untuk memeriksa P7. Dakwaan Perayu bahawa Ben dan Tony adalah pengedar dadah sebenar hanyalah rekaan Perayu semata-mata dan menolak pembelaan “innocent carrier” yang cuba diketengahkan oleh Pembelaan. [31] Berhubung laporan forensik atas telefon bimbit yang dirampas dari Perayu, hujah Peguam terpelajar adalah Hakim bicara bijaksana gagal memberi perhatian kepada laporan tersebut yang menunjukkan nama Ben dan Tony ada tercatat dalam senarai kontak Perayu dan juga atas fakta bahawa pegawai penyiasat hanya menghantar telefon dan sim kad kepada SD2 hampir 1 tahun 10 bulan selepas tangkapan ke atas Perayu dibuat serta tiada siasatan segera dibuat oleh pegawai penyiasat ke atas nombor telefon yang terdapat dalam telefon tersebut. [32] Setelah alasan penghakiman diteliti, kami dapati Hakim bicara dalam menimbang watak Ben dan Tony ada merujuk kepada laporan forensik telefon bimbit Perayu. Bermula dari perenggan 25 di muka surat 27 Jilid 1 Rekod Rayuan (Muka surat 22 Alasan Penghakiman) Hakim bicara bijaksana menulis: “25. Mengenai watak Ben dan Tony yang dikatakan oleh T, adalah pengedar dadah sebenar, pada pendapat Mahkamah, watak- 12 watak ini hanyalah rekaan T semata-mata. Walaupun laporan Forensik ke atas telefon bimbit T ada menunjukkan dua nama tersebut di dalam senarai kontaknya, akan tetapi sama ada kedua-dua mereka ini pengedar dadah atau tidak, tidak "dibuktikan" oleh T, hanya berdasarkan kepada keterangan T sahaja, menjadikan keterangan tersebut adalah suatu "hearsay" seperti mana yang diputuskan di dalam Tobechi Chinonso Madu vs PP [2015] 1 LNS

57.

Selanjutnya, hanya dengan nama kedua-dua penama tersebut di dalam telefon bimbit T, adalah sama sekali tidak mencukupi bagi Pegawai Penyiasat kes untuk menyiasat. Saya merujuk kepada kes Rengarajan Thangavelu vs PP [2015] 1 CLJ 993 yang memutuskan bahawa di dalam keadaan seperti itu "Alcontara Notice" adalah tidak dapat membantu T,...” [33] Memang benar Hakim bicara bijaksana tidak menyentuh isu pegawai penyiasat menghantar telefon bimbit dan sim kad untuk analisis forensik hampir 1 tahun 10 bulan selepas tangkapan dan pegawai penyiasat pula hanya cuba menghubungi nombor yang terdapat dalam senarai kontak 1 minggu selepas menerima laporan forensik. Walaupun begitu, kami berpendapat perkara ini tidak menjejaskan kes pendakwaan. Ini adalah kerana, seperti mana diputuskan oleh Hakim bicara bijaksana, hanya berdasarkan dengan nama kedua-dua penama tersebut di dalam telefon bimbit Perayu, adalah sama sekali tidak mencukupi bagi Pegawai Penyiasat kes untuk menyiasat. Sama ada cubaan panggilan ke nombor tersebut dibuat lebih awal atau kemudian tidak membawa apa-apa perbezaan. [34] Sebagai kesimpulan, berdasarkan keterangan yang ada, kami mendapati tiada apa-apa salah arah di pihak Hakim bicara dalam membuat keputusannya berhubung isu ini. Jika D59 diteliti, tiada maklumat lengkap 13 yang diberikan oleh Perayu semasa D59 dirakamkan dan jelas “Alcontara Notice” tidak dipenuhi. Dalam keadaan kes ini, kami dapati dapatan Hakim bicara bijaksana bahawa Ben dan Tony adalah watak rekaan semata-mata adalah munasabah. Tiada sebab untuk kami mengganggu dapatan yang dibuat oleh Hakim bicara bijaksana dan justeru itu, kami dapati alasan pertama yang dibangkitkan oleh Perayu tidak bermerit. [35] Berhubung isu kedua pula, undang-undang berhubung beban pembelaan di akhir kes pembelaan adalah mantap. Untuk berhak dilepas dan dibebaskan dari pertuduhan di akhir kes pembelaan, Perayu hanya perlu menimbulkan keraguan yang munasabah ke atas kes Pendakwaan. Untuk mematahkan anggapan di bawah Seksyen 37 (d) Akta, bebannya adalah atas pertimbangan kebarangkalian. Dalam kes ini, di akhir kes pembelaan dan sebelum mendapati Perayu bersalah dan menyabitkan Perayu dengan pertuduhan, Hakim bicara bijaksana menulis di perenggan 27, Muka Surat 29 Jilid 1 (Muka Surat 24 Alasan Penghakiman): “Berdasarkan alasan-alasan di atas, saya berpendapat bahawa , T telah gagal untuk menimbulkan satu keraguan yang munasabah seterusnya juga gagal untuk mematahkan anggapan di bawah seksyen 37 (d) ADB,

1952.” [36] Jelas di sini, Hakim bicara bijaksana menggunakan beban yang betul di akhir kes pembelaan iaitu sama ada Perayu telah menimbulkan sebarang keraguan yang munasabah dalam kes Pendakwaan. Jika adapun kesilapan di pihak Hakim bicara, ia berhubung beban untuk mematahkan anggapan di bawah seksyen 37 (d) Akta yang mana beban yang lebih rendah diguna pakai oleh Hakim bicara. Perayu tidak diprejudiskan dengan penggunaan beban yang lebih rendah ini tetapi sebaliknya memberi 14 kelebihan kepada Perayu. Penggunaan perkataan “di atas pertimbangan kebarangkalian” oleh Hakim bicara di muka surat 21 Jilid 1 perenggan 19 Rekod Rayuan, pada hemat kami, lebih merujuk kepada beban bagi mematahkan anggapan di bawah Seksyen 37(d) Akta. Telah diputuskan dalam kes Mohd Johi Said & Anor v PP [2005] 5 MLJ 409: “Unlike civil appeals where the appellant carries the burden of showing that the judge at first instance went wrong, in a criminal case the duty of the court is to consider whether the conviction is right. The correct approach is therefore not whether the decision is wrong but whether the conviction is safe….” Kesimpulan [37] Setelah meneliti semua keterangan yang ada secara keseluruhannya, kami mendapati pertuduhan mengedar telah pun dibuktikan pada tahap tanpa keraguan yang munasabah terhadap Perayu. Kami dapati tiada merit dalam rayuan ini. Sabitan adalah selamat dan disokong dengan keterangan yang mencukupi. Oleh itu rayuan Perayu ditolak. Sabitan dan hukuman yang dijatuhkan oleh Mahkamah Tinggi disahkan dan dikekalkan. Bertarikh: 17.6.2019 t.t MOHAMAD ZABIDIN BIN MOHD DIAH Hakim Mahkamah Rayuan Malaysia 15 MEWAKILI PERAYU Rao Jayananda (Tetuan Rao & Kamal) MEWAKILI RESPONDEN TPR Mohd Zain bin Ibrahim (Jabatan Peguam Negara)