Pn. Shaharaliza binti Abd. Razak v RIDUAN BIN MAUDIN (41S-9-01/2017)

Tertuduh/Perayu telah dituduh di atas satu pertuduhan menipu di Mahkamah Majistret, satu kesalahan dibawah Sesyen 420 Kanun Keseksaan yang boleh dihukum dibawah Seksyen yang sama.

Diakhir kes Pendakwaan, Tuan Majistret telah melepas dan membebaskan Tertuduh/Perayu tanpa dipanggil membela diri. 2

Di atas rayuan Pendakwa Raya, setelah meneliti Rekod Rayuan dan mendengar hujahan kedua-dua pihak, mahkamah ini telah mendapati bahawa satu kes prima facie telah sebenarnya berjaya dibuktikan oleh Pendakwa Raya. Oleh hal yang demikian, keputusan Majistret telah diketepikan dan Tertuduh/Perayu diarah untuk membela diri.

Setelah mendengar kes Pembelaan, diakhir kes, Tuan Majistret telah mendapati bahawa Pendakwa Raya telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah dan pihak Pembelaan telah gagal menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah ke atas kes Pendakwaan. Tertuduh/Perayu telah didapati bersalah, disabitkan dan dijatuhkan hukuman 2 tahun penjara dari tarikh sabitan (29/12/2016) dan 2 sebatan.

Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, Tertuduh/Perayu telah menfailkan rayuannya kepada Mahkamah ini, yang mana Mahkamah ini setelah mendengar rayuannya telah menolaknya dan mengekalkan keputusan Tuan Majistret.

Masih tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, Tertuduh/Perayu telah menfailkan rayuannya ke Mahkamah Rayuan. Ini merupakan alasan-alasan Mahkamah ini. Bersesuaian dengan Seksyen 50(2) Akta Mahkamah Kehakiman 1964, persoalan undang-undang yang dibenarkan adalah samada Pernyataan Perayu dibawah Seksyen 112 Kanun Tatacara Jenayah boleh digunakan untuk mencabar kredibiliti Tertuduh/Perayu. 3 B. PERTUDUHAN “Bahawa kamu pada 07/01/2013, jam antara 10.00 pagi hingga 12.00 tengahari, bertempat di Restoran Nasi Air Hidang Pok Sen, Jalan Padang Garong dalam Daerah Kota Bharu di dalam Negeri Kelantan didapati telah mendorong dan memperdaya Sudirman bin Omar K/P: 700408-03-5547 supaya menyerahkan dokumen berupa geran tanah, Borang 14A dan salinan kad pengenalan kepada kamu, setelah mempercayai bahawa kamu boleh membantu menguruskan proses pindah hakmilik tanah daripada Omar Bin Abdullah kepada Sudirman bin Omar tetapi apabila semua dokumen itu diperolehi kamu, kamu menjual tanah itu dan memindahkan hakmilik kepada pembeli yang membeli tanah yang kamu jual itu, sedangkan kamu pada waktu itu tahu bahawa bentuk bantuan yang ditawarkan kamu itu adalah semata-mata tipu daya kamu, yang mana Sudirman bin Omar tidak akan menyerahkan dokumen tersebut kepada kamu, jika tidak didorong dan diperdayakan oleh kamu dengan cara yang sedemikian itu. Dengan demikian, kamu didapati telah melakukan kesalahan di bawah Seksyen 420 Kanun Keseksaan dan boleh dihukum di bawah Seksyen dan kanun yang sama.” C. FAKTA KES PENDAKWAAN

Fakta kes boleh dilihat seperti mana dapatan Majistret di muka surat 14 hingga 15, Rekod Rayuan seperti berikut: 4 “Bagi membuktikan kes mereka, pihak Pendakwaan telah memanggil saksi-saksi berikut: SP1 - Omar bin Abdullah (pemilik tanah/pengadu). SP2 - Sudirman bin Omar (mangsa/anak SP1). SP3 - Wan Nazri Mustafa (runner Responden). SP4 - Abdul Halim Mohd Noor (wakil SP1 jumpa Responden). SP5 - Abdul Mubing Sulaiman (Pembeli tanah). SP6 - Tuan Mat Tuan Soh (Penolong Pentadbir Tanah). SP7 - Rosdi Yaakob (Penolong Pentadbir Tanah). SP8 - Siti Mahani Mohd Ali (kenalan Responden). SP9 - Muhammad Khalis Syafiq (Penolong Pentadbir Tanah). SP10 - Insp. Mohamad Noor Idham (Pegawai penyiasat). Di dalam kes ini, Responden/OKT telah dituduh menipu Sudirman bin Omar iaitu SP2 di mana OKT telah menggunakan SP2 untuk mendapatkan cap jari Omar bin Abdullah iaitu bapa SP2 sendiri ke atas Borang 14A. Seterusnya dengan menggunakan dokumen-dokumen seperti geran asal, Borang 14A tadi, salinan kad pengenalan Pengadu, Responden didapati telah menjual serta memindah milik satu tanah yang dikenali sebagai GM 765, bertempat di Kg. Pasir Tok Kambing, Daerah Sering, Jajahan Kota Bharu, Negeri Kelantan kepada seorang penama yang dikenali sebagai Cikgu Abdul Mubing bin Sulaiman iaitu SP5 di dalam kes ini. Pengadu (SP1) di dalam kes ini ialah Omar bin Abdullah yang mendapati tanah miliknya tersebut telah dijual kepada SP5 tanpa pengetahuan beliau. 5 Beliau tidak berpuashati ke atas transaksi tersebut kerana tanah tersebut adalah untuk diserahkan kepada SP2. Beliau kemudiannya telah membuat laporan polis sepertimana Kota Bharu report 10406/2013 (sepertimana Ekshibit P5) kerana merasa tertipu dengan tindakan Responden. Dimaklumkan juga bahawa tiada sebarang report telah dibuat oleh SP2 (Mangsa) terhadap Responden.” D. UNDANG-UNDANG MENGENAI RAYUAN

Di peringkat ini Timbalan Pendakwa Raya menghujahkan bahawa oleh kerana Mahkamah Tinggi telah mendengar kes ini bagi rayuan di peringkat kes Pendakwaan, maka Mahkamah tidak perlu menilai semula kes Pendakwaan/Prima Facie di peringkat Pembelaan. Ini menurut Timbalan Pendakwa Raya adalah berdasarkan keputusan kes Public Prosecutor v Ebrahim Mirzaie Hj Ebrahim Deh Mokhtar (2017) 3 MLJ 827 seperti berikut: “[34] We were in no position to review the said decision of the earlier panel of the Court of Appeal nor were there any necessity to review the same. Since the Court of Appeal had ordered the respondent to enter his defence, it must be taken that the Court of Appeal had ruled that the prosecution had made out a prima facie case against the respondent in respect of the charge levelled against him. It must further be taken that the Court of Appeal must have conducted a maximum evaluation of the evidence available before it ruled that a prima facie case has been made out. Hence, it must also be taken that the Court of Appeal had ruled that the prosecution has adduced 6 credible evidence proving each ingredient of the offence which, if unrebutted or unexplained, would warrant a conviction. And, this must necessarily include the finding that the brown coloured bag, exh P10, was the bag containing the said drugs that was carried by the respondent and later seized by PW2 and his team.

Additionally, following the Federal Court case of Balachandran v Public Prosecutor [2005] 2 MLJ 301: [2005] 1 CLJ 85, as the respondent can be convicted on the said prima facie evidence, it must be taken that the Court of Appeal must have ruled that the prima facie evidence ‘must have reached a standard which is capable of supporting conviction beyond reasonable doubt’.

Since the previous panel of the Court of Appeal had ordered the respondent to enter his defence, the learned trial judge should hence direct his mind on whether the evidence posited by the respondent has created a reasonable doubt to warrant his acquittal — see Duis Akim & Ors v Public Prosecutor. In Public Prosecutor v Mohd Radzi bin Abu Baker [2005] 6 MLJ 393 the Federal Court put it succinctly: “[25] In the instant appeal, since all the appellants were called upon by the Court of Appeal to enter on their defence, it must necessarily mean that the Court of Appeal was satisfied that the prosecution had proved all the ingredients of the charge, including the element of common intention, before concluding that a prima facie case had been made out by the prosecution. 7 There was therefore no necessity for us to revisit the issues on whether a prima facie case had been made out. What we need to consider was whether the evidence from the defence had cast a reasonable doubt on the prosecution's case.”

Mahkamah ini berpendapat sungguhpun keputusan ini adalah betul, namun apabila membicarakan kes di peringkat pembelaan, adalah menjadi tanggungjawab Mahkamah untuk menilai semula segala keterangan yang ada, termasuk juga kes Pendakwaan selain daripada kes Pembelaan. Ini termaktub di dalam Kanun Prosedur Jenayah sendiri di Seksyen 173(m)(i) yang berbunyi: “At the conclusion of the trial, the court should consider all the evidence adduced before it and should decide whether the prosecution had proved its case beyond reasonable doubt.”

Bagi kes-kes yang dibicara di Mahkamah Tinggi, peruntukan berkenaan adalah Seksyen 182A(1).

Ini bermakna Mahkamah perlu, di peringkat Pembelaan membuat penilaian maksima dengan mengambil kira segala keterangan bukan sahaja di peringkat Pembelaan tetapi di peringkat Pendakwaan juga. Ke arah itu, Mahkamah ini akan membuat penilaian ke atas keterangan-keterangan di peringkat Pendakwaan juga. 8

Di dalam kes Mahkamah Rayuan Loh Liang Gun & Anor V Public Prosecutor (2007) 5 MLJ 159, Kourum YA Tengku Baharudin, YA Low Hop Bing dan YA Raus Sharif (Pada ketika itu) mengariskan intipati pertuduhan di bawah Seksyen 420 KK seperti berikut:- “[5] For the purpose of sustaining the charges of cheating against the first appellant under s 420, the prosecution must establish the following ingredients: 1) Hong Leong Finance delivered the property (ie, the amount stated in the charges respectively) to another person (here, the second appellant); 2) The first appellant induced Hong Leong Finance to deliver that property to the second appellant; 3) Hong Leong Finance acted upon such inducement in consequence of the first appellant's deceit; 4) The first appellant acted dishonestly in so inducing Hong Leong Finance to part with the property; and 5) Hong Leong Finance suffered damage or harm as a result of the deceit.” 9

Seksyen 420, 415, 24 dan 23KK memperuntukkan seperti berikut: “Cheating and dishonestly inducing delivery of property

Whoever cheats and thereby dishonestly induces the person deceived, whether or not the deception practiced was the sole or main inducement, to deliver any property to any person, or to make, alter, or destroy the whole or any part of a valuable security, or anything which is signed or sealed, and which is capable of being converted into a valuable security, shall be punished with imprisonment for a term which shall not be less than one year and not more than ten years and with whipping, and shall also be liable to fine.” [14] Definisi “Cheat” boleh dirujuk di Seksyen 415 KK seperti berikut:- “Cheating” “415. Whoever by deceiving any person, whether or not such deception was the sole or main inducement,—

(a)fraudulently or dishonestly induces the person so deceived to deliver any roperty to any person, or to consent that any person shall retain any property; or 10

(b)intentionally induces the person so deceived to do or omit to do anything which he would not do or omit to do if he were not so deceived and which act or omission causes or is likely to cause damage or harm to any person in body,mind, reputation, or property,is said to "cheat".” [15] Di dalam kes Mohd Jalani Saliman Vs PP (1998) 1 CLJ 123, Mahkamah menyatakan:- “There must be deception. That deception must be caused by the accused to generate inducement in the mind of the victim. Deception may be by words or conduct. What is sufficient to constitute deception is dependent on the facts of each case.” [16] Definisi “Dishonestly” boleh dirujuk di Seksyen 24 KK seperti berikut:- “Dishonestly”

Whoever does anything with the intention of causing wrongful gain to one person, or wrongful loss to another person, irrespective of whether the act causes actual wrongful loss or gain, is said to do that thing “dishonestly”.” [17] Definisi “wrongful gain” dan “wrongful loss” boleh dirujuk di Seksyen 23 KK seperti berikut: 11 “Wrongful gain” and “wrongful loss”

“Wrongful gain” is gain by unlawful means of property to which the person gaining is not legally entitled. “Wrongful loss” is the loss by unlawful means of property to which the person losing it is legally entitled. A person is said to gain wrongfully when such person retains wrongfully, as well as when such person acquires wrongfully. A person is said to lose wrongfully when such person is wrongfully kept out of any property, as well as when such person is wrongfully deprived of property.” Keterangan-keterangan saksi Pendakwaan [18] Keterangan utama bagi kes ini datangnya dari 2 saksi utama iaitu Omar bin Abdullah (SP1) iaitu tuanpunya tanah berdaftar dan bapa SP2, dan SP2 iaitu anak SP1 bernama Sudirman bin Omar yang merupakan mangsa yang telah ditipu oleh Tertuduh. [19] Menurut SP1 beliau berhasrat untuk memindahkan pemilikan tanah terlibat kepada anaknya, SP2. SP2 telah memperolehi Borang 14A yang masih kosong dan diserahkan sebanyak (2) helaian kepada SP1. SP1 seterusnya telah menurunkan cop jari pada muka surat pertama di bahagian bawah & pada muka surat kedua di hadapan SP2 setelah dimaklumkan untuk tujuan pindah milikan dan tukar syarat, sepertimana hajat SP1. 12 [20] SP1 telah memberitahu mahkamah bahawa niatnya adalah supaya tanah itu dikongsi oleh SP2 dan kakaknya. Di muka surat 38, Rekod Rayuan, SP1 berkata: “Niat saya berkait tanah ini adalah nak tukar hak milik pada Sudirman dan berkongsi dengan kakak dia yang sedang buat rumah. Saya tidak suruh jual. Saya bagi nama Sudirman dulu kemudian serah pada kakak dia, sebab tanah kurang satu ekar. Sudirman tak pernah maklum pada saya untuk jual tanah ini. Saya percaya anak saya tak khianati saya kerana saya kenal Sudirman sebagai anak saya sejak kecil lagi. Sebab kes ini, saya dimarahi oleh anak-anak. Saya tak boleh buat apa sebab perkara hendak terjadi kepada saya. Saya ada anak 10 orang, seorang meninggal dunia. Anggaran kerugian saya tak lebih RM500,000.00 termasuk rumah. Saya juga hilang harta pusaka. Lepas itu saya tak terima apa-apa pampasan samada dari OKT atau En. Abdul Mubin.” [21] SP1 juga di dalam keterangannya telah menyatakan bahawa beliau tidak pergi ke Pejabat Tanah dan tidak kenal dengan Tertuduh. Beliau telah menurunkan tandatangannya di borang 14A yang kosong di hadapan SP2 dan apa-apa urusan seterusnya diserahkan kepada SP2 (anaknya/mangsa). Di muka surat 36, Rekod Rayuan SP1 berkata: “Saya pada bila-bila masa tidak pergi ke Pejabat Tanah Kota Bharu. Pada 30.1.2013 saya juga tidak pergi ke Pejabat Tanah. Masa saya bagi borang 14A pada Sudirman, selain cop jari tiada perkara lain di borang itu. Saya tak isi borang itu sebab apa yang ditandakan di situ 13 hanya untuk cop jari sahaja, yang lain beliau tidak suruh. Sudirman tak paksa saya untuk cop jari.” [22] Menurut SP1, SP2 (Sudirman/mangsa) akan seterusnya serahkan kepada tertuduh. SP1 meneruskan keterangannya: “Sudirman bagitahu saya bahawa kawan dia yang akan isi borang itu. Saya tak kenal siapa kawan dia. Saya boleh membaca tulisan rumi tapi tak jelas sebab mata tak sempurna. Saya tak baca borang 14A ini sebab pada masa itu mata baru lepas operate, mata masih berair. Masa serah borang 14A dan cop jari, saya serah bersama geran tanah Mukim 765. Saya juga ada serahkan IC bersama, IC yang saya gunakan sekarang. Lepas serah, saya tak dapat semula geran tanah saya itu. Saya serahkan geran tanah asal. Sebenarnya geran asal saya serah bersama borang 14A ke Pejabat Tanah. Pada masa serah borang 14A, rumah yang dibina hampir siap, cuma elektrik yang belum ada lagi. Sudirman bagitahu akan serah pada kawan dia dan kawan dia yang akan proses. Kawan dia itu saya tak kenal. Apabila Sudirman cakap nak serah pada kawan dia, saya hanya terima sahaja. Selepas sebulan dua, saya tanya Sudirman berkenaan tanah itu, Sudirman menyatakan masih lagi dalam proses. Sudirman bagitahu bahawa kawan dia itu baik dengan orang Pejabat Tanah, maka ia boleh diproses dengan cepat.” 14 [23] SP1 berasa was-was dan telah pergi ke Pejabat Tanah untuk buat semakan: “Setelah beberapa bulan iaitu 9.5.2013, saya rasa was-was dan saya ke Pejabat Tanah. Saya pergi dengan cucu saya. Saya minta beli cabutan. Seingat saya pada 9.5.2013. Pada masa itu naik nama orang lain. Masa itu lah yang saya tahu pertukaran kepada nama orang lain. Salinan cabutan ada dengan saya di rumah.” [24] SP2 pula di dalam keterangannya menyatakan dia telah kenal tertuduh selama 7 tahun dan dia panggil tertuduh Riduan atau Dato’ Wan. SP2 telah memberitahu Mahkamah bagaimana dia terpengaruh dengan kata-kata tertuduh. Di muka surat 66 Rekod Rayuan, SP2 berkata: “Saya minta tolong Riduan kerana saya tak tahu proses tanah. Saya zero knowledge. Saya tak pernah terlibat dalam hal tanah. Saya pernah beli rumah Cuma itu lawyer yang buat. Saya sign sahaja. Saya tahu pekerjaan Riduan ialah buat bisnes, macam saya juga. Saya kenal dia buat perniagaan sendiri. Saya kenal melalui isteri dia iaitu kawan sekolah saya dulu. Sepanjang (7) tahun lepas saya tak ada masalah dengan dia. Tak close tapi selalu berhubung, buat open house pun dia ada panggil saya. Selalu saya nampak dia banyak buat bisnes hal tanah, dia yang selalu cerita. Dia ada kenal orang kementerian, dia kenal DO. Dia bisnes dalam hartanah. Selain dia, saya tak rujuk orang lain lagi. Ayah saya tahu saya berurusan dengan Riduan, saya pernah cakap nama Dato’ Wan. Orang lain panggil dia sebagai Dato’ Riduan atau Dato’ Wan. Pada masa itu, 15 saya dapati dia orang yang berpengaruh. Dia duduk di apartment, beli rumah teres corner lot di Ampang, kereta mewah. Saya nampak ada kemajuan. Dia juga ada pakai lawyer. Saya sebagai orang bisnes rasa macam boleh belajar dari dia. Jadi saya percaya ke dia. Ayah saya setuju saya yang uruskan hal tanah ini. Dia tak membantah. Saya percaya kepada Riduan kerana saya tak ada masalah dengan dia, dengan reputasi dia. Saya percaya dia boleh tolong saya.” [25] Semasa disoal balas, Peguam tertuduh mencadangkan bahawa SP2 yang mencari Tertuduh kerana masalah kewangan. Di muka surat 86, Rekod Rayuan, SP2 ditanya: Arahan pada saya, kamu cari OKT untuk selesaikan masalah kewangan kamu. Tak setuju. Arahan juga, kamu jumpa OKT sebab kamu dikacau oleh along. Tak setuju. Arahan juga, kamu jumpa dia sebab kamu buat repot polis tentang along? Ya, saya ada cerita pada dia sebab saya juga ada mengaku terlibat dengan along, saya jumpa dia untuk minta pendapat dia, saya nak ambil pandangan dia sahaja. 16 Arahan juga, isu tanah timbul sebagai satu penyelesaian kepada hutang along? Tak setuju.” [26] Keterangan SP1 dan SP2 disokong oleh SP3. SP3 adalah orang yang tertuduh bergantung untuk menguruskan urusan pindah milik (Borang 14A) dan seterusnya penjualan tanah tersebut kepada SP5, pembeli. Di muka surat 100, Rekod Rayuan, SP3 berkata: “Saya kenal OKT lebih kurang 3 tahun lebih. Dalam kes ini pada 21.3.2013, OKT minta tolong saya isi borang 14A. Dia maklum saya bahawa tuan tanah nak jual tanah di Mukim Tokku. Saya cakap pada OKT bawa bersama geran asal dan salinan IC tuan tanah, geran asal mesti yang asal bukan salinan.” [27] Niat jahat tertuduh untuk menipu bermula dari sini dimana tertuduh tidak bercakap benar kepada SP3. SP3 telah memberitahu Mahkamah seperti berikut, di muka surat yang sama di Rekod Rayuan: “OKT kata telah ambil dari tuan tanah nama Sudirman. Dia tak bawa saya jumpa Sudirman. OKT bawa geran tanah dan Borang 14A borang penolakan tanah yang kosong bersama salinan IC Omar Abdullah dan geran asal....,Saya maklum pada OKT pada hari yang sama mana tuan tanah. OKT maklum tuan tanah uzur, sakit dan tak boleh bangun. Semua dokumen ambil dari Sudirman anak tuan tanah. Saya ada cakap nak jumpa Sudirman tapi OKT cakap Sudirman sibuk nak ambil anak sekolah, OKT serahkan satu set 17 borang kosong. la borang kosong tak tulis apa-apa. OKT arahkan saya tulis.” [28] Dalam keterangan seterusnya SP3 mengesahkan butir-butir dalam Borang 14A diisi oleh beliau atas arahan Tertuduh dan SP3 mengecam tulisan tangannya. Di muka surat 101 Rekod Rayuan, SP3 berkata: “OKT minta tolong saya penyaksian di hadapan Pentadbir Tanah Kota Bharu. Saya tanya dia balik di mana tuan tanah dan dia cakap tuan tanah sakit dan tak boleh datang ke pejabat tanah. OKT minta saya maklum kepada pegawai tanah KB bahawa tuan tanah tidak boleh hadir kerana sakit. Saya tanya dia ini betul ke tak cop ibu jari tuan tanah. Dia kata betul. Saya tanya dia mana dia tahu, dia cakap sebab anak tuan tanah bagitau.” [29] SP5 (Cikgu Mubing) merupakan pembeli tanah yang mengenali Tertuduh/Perayu setelah diperkenalkan oleh SP8 - Siti Mahani Bt Mohd Ali. SP5 tidak pernah bertemu dengan SP1 atau SP2 tetapi berurusan dengan Tertuduh sahaja. SP5 telah mengesahkan bahawa beliau telah membayar RM70,000 untuk transaksi ini kepada Tertuduh. Di dalam keterangannya di muka surat 126 Rekod Rayuan, SP5 memberitahu mahkamah: “Saya boleh beli tanah ini apabila Siti Mahani maklum pada saya ada tanah hendak dijual. Saya cakap kita pergi tengok. Apabila pergi tengok tanah dengan Siti Mahani, Siti Mahani bagitau penjual tanah ialah Riduan. Masa ini saya tak kenal Riduan. 18 Siti Mahani maklumkan tanah ini nak jual. Dia bagitahu saya bahawa tanah ini hak Riduan, pemiliknya tak beritahu siapa. Dia bagitau untuk jumpa tuan tanah. Dia kata tanah lapang saja. Berkenaan rumah saya tak terfikir.... Selepas waktu sekolah ada pergi jumpa Riduan...Perjumpaan untuk tahu hal sebenar... Yang ada geran asal dan borang 14A, itu yang saya tengok. Dokumen lain saya tak ingat. Dokumen-dokumen ini dalam milikan Riduan. Riduan kata tanah ini dia beli daripada tuan tanah, saya pun tak tahu siapa. Riduan tak maklum siapa,,,” [30] Berhubung dengan Borang 14A yang ditunjukkan oleh Tertuduh sebagai tanahnya yang hendak dijualnya, SP5 menyatakan seperti berikut: “...la adalah borang yang sama, pada masa itu saya rasa dah ada tulisan dan telah diisi. Saya tak tanya nama dalam geran. Riduan maklum pada saya dia ahli perniagaan dan kesuntukan duit untuk bisness, sebab itu nak jual. Sebab ada borang 14A dan ada tandatangan saya percaya nak jual. Riduan cakap itu saya percaya apa yang dicakapkan. (Penekanan oleh mahkamah) Masa jumpa Riduan, borang 14A dilihat ada cop ibu jari dan ada tulisan, saya tengok roughly,.saya tak perhati tarikh ..." [31] Tertuduh selanjutnya telah membawa SP5 ke Pejabat Tanah untuk urusan penolakan tanah tersebut kepada SP5 di hadapan Penolong 19 Pentadbir Tanah (SP7). Di dalam keterangannya SP5 menyatakan seperti berikut, di muka surat 130 Rekod Rayuan: “Pada masa itu saya diminta cop ibu jari di tempat tandatangan. Dianggap saya terima tanah ini....Masa cop semua dah ditulis. Ruang atas juga dah diisi. Selain cop jari, tiada yang lain yang saya isi dan tulis. Riduan bagitau semua dah siap diuruskan. Tulisan bukan tulisan saya. Nama dan IC bukan tulisan saya. Siapa yang isi saya tak tahu. Cuma saya tanya lepas ini sah nama saya dan dijawab ya oleh orang di Pejabat Tanah. Riduan juga bagitau perkara yang sama. la dah jadi nama saya, saya nak sahkan sebab nak bagi lagi RM30K untuk bakinya....Sampai sekarang saya tak pernah kenal dengan Omar Abdullah.... Selepas itu serahan dokumen diserahkan pada saya. Cuma saya tak ingat bila. Yang pasti masa duit bagi RM30K, semua dokumen ada pada saya. Saya serah duit selepas proses tandatangan tadi. Baki serah pada Riduan pada hari yang sama. Bayaran tunai saya buat di hadapan Maybank Cawangan Perbankan Islam di Jalan Sultan Yahya Petra. Pada masa itu hanya saya dan Riduan sahaja.” [32] SP6 dan SP7 adalah Penolong-Penolong Pentadbir Tanah yang masing-masing telah menyaksikan penolakan tuan tanah asal tanpa kehadiran tuan asal, dan bagi SP7 pula adalah saksi penyaksian penerimaan pindah milik tanah tersebut tanpa kehadiran tuan asal (SP1). 20 [33] Di atas rayuan Pendakwa Raya, dari keterangan-keterangan yang terkumpul seperti di atas, Mahkamah ini telah mendapati bahawa satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan Pendakwa Raya terhadap Tertuduh. Justeru mahkamah ini telah memutuskan bahawa tertuduh diperintahkan untuk membela diri. Kes dikembalikan semula kepada Tuan Majistret asal untuk disambung dengar. Kes Pembelaan [34] Tuan Majistret yang sama telah sambung mendengar kes di peringkat Pembelaan. Diakhir kes pihak Pembelaan Tuan Majistret telah mendapati Tertuduh bersalah dan mensabitkannya atas alasan Pembelaan tertuduh gagal menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah terhadap kes Pendakwaan. Pembelaan tertuduh adalah penafian semata-mata. Di muka surat 17 dan 18 Rekod Rayuan. Tuan Majistret memutuskan: “Keterangan SD1 iaitu Perayu sendiri banyak berkisar kepada duit yang diperolehi dari penjualan tanah yang merupakan barang kes di dalam kes ini yang dibuat atas arahan SP1 adalah digunakan untuk bayaran kepada along atas hutang yang dibuat oleh SP1 sendiri. Penjualan tanah dan pembayaran kepada along adalah atas arahan SP1. Begitu juga, SD1 juga menyatakan bahawa beliau dipaksa membuat pengakuan bahawa duit itu digunakan untuk kegunaan sendiri ketika diperingkat siasatan oleh pegawai penyiasat kerana beliau diugut dan dipukul oleh pegawai penyiasat. Beliau takut dan terpaksa membuat 21 pengakuan tersebut. Atas sebab itu keterangan beliau di dalam penyatan beramaran ketika disiasat berkenaan duit hasil jualan tersebut berbeza dengan keterangan beliau yang diberikan di mahkamah ini. SD1 bertegas bahawa beliau diugut dan dipaksa dan menyatakan bahawa keterangan di mahkamah in yang sebetulnya. Selain itu, beliau juga menyatakan bahawa beliau berbuat demikian bagi menolong SP1 kerana SP1 adalah kawan kepada beliau.” [35] Mengenai keterangan sokongan dari SD2 (isteri), Tuan Majistret menyatakan bahawa ianya hanya berkisar kepada keakraban SD2 dengan SP2 yang merupakan rakan sekolah beliau. Keterangan ini tidak membantu pembelaan tertuduh. [36] Di atas dapatan bersalah inilah tertuduh telah memfailkan rayuan kepada mahkamah ini. F. PENGANALISAAN DAN DAPATAN MAHKAMAH INI [37] Mahkamah telah meneliti pembelaan Tertuduh. Mahkamah bersetuju bahawa pembelaannya adalah penafian semata-mata. Penafiannya ialah dia tidak melakukan jenayah penipuan sebagaimana yang dipertuduhkan ke atasnya. Penafian tertuduh itu juga bercanggah dengan keterangan bersumpahnya yang diberikan di Mahkamah. Perlu ditekankan disini bahawa Mahkamah tidak mengambil kira keterangan di dalam P1 (Rakaman percakapan dibawah Sek. 112 KAJ kepunyaan Tertuduh). 22 Mahkamah mendapati aIasan yang diberikan oleh tertuduh mengenai sebab mengapa Tertuduh menjualkan tanah yang diamanahkan kepadanya oleh SP1 dan SP2 kepada SP5 adalah tidak berasas. [38] Setelah membuat penelitian maksima dan membandingkan kes Pendakwaan dengan kes Pembelaan, Mahkamah ini mendapati bahawa Tertuduh bukan sahaja membuat pembelaan penafian dan pembelaan “afterthought” sahaja malah Tertuduh telah mengaku banyak fakta-fakta yang telah dibuktikan oleh Pendakwaan semasa disoal balas terhadapnya khususnya seperti berikut. [39] Tertuduh mengakui mengenali SP2 melalui isterinya SD2. Tertuduh mengakui bahawa SP2 ada menemui Tertuduh untuk meminta bantuan menukar syarat dan nama tanah GM 765 daripada SP1 kepada SP2 tanpa sebarang balasan daripada SP2 kepada SP1. [40] Tertuduh akui Tertuduh meminta dan menerima wang RM5,000.00 daripada SP2 bagi tujuan menyelesaikan urusan pindah milik tanah antara SP1 dan SP2. Tertuduh mengakui SP2 tidak pernah berhutang duit dengan SD1. Yang pentingnya ialah tertuduh mengakui tidak pernah menerima apa-apa arahan atau permintaan bantuan daripada SP2 untuk tertuduh selesaikan masalah hutang SP2 dengan cara Tertuduh menjualkan tanah SP1 kepada pembeli dan menggunakan hasil jualan tersebut untuk melangsaikan hutang SP2 dengan pihak ketiga. [41] Tertuduh akui ada menyarankan SP2 untuk mengisi borang 14A yang mempunyai cap jari SP1 kerana ianya lebih baik berbanding 23 tandatangan SP1. Tertuduh akui ada menerima salinan IC SP1 dan SP2, serta geran GM 765 yang asal daripada SP2. Tertuduh akui segala tindakan SP3 (orang tengah) adalah berdasarkan arahan Tertuduh. [42] Tertuduh akui bahawa SP1 tidak pernah hadir ke Pejabat Tanah/ADO untuk proses penolakan dan pemindahan.Tertuduh akui Tertuduh sememangnya ada berurusan dengan SP5 dan SP8 dengan menunjukkan geran GM 765 dan borang 14A (P2) yang diserahkan oleh SP2 kepada SP5 dan SP8. Tertuduh akui turut berada bersama SP5 semasa proses penerimaan tanah di Pejabat Tanah Kota Bharu. [43] Keterangan yang amat penting bagi pertuduhan ini ialah Tertuduh mengakui telah menjual tanah tersebut kepada SP5 dan telah menerima hasil jualan sebanyak RM70,000 dan tidak pernah menyerahkan wang RM70,000.00 hasil jualan tanah tersebut kepada SP1 dan SP2. [44] Antara keterangan-keterangan Tertuduh yang menunjukkan bahawa Tertuduh tidak menolak fakta-fakta yang telah dikemukakan oleh pihak Pendakwaan ialah seperti para-para di bawah: [45] Di muka surat 246 Rekod Rayuan, semasa disoal balas, Tertuduh disoal dan menjawab: Kenapa kamu sibuk tentang hal hutang Sudirman. Sebab dia minta tolong. 24 Dia tidak pernah cakap pada kamu? Isteri yang minta saya tolong. Tindakan bayar Along sebanyak RM70,000 adalah tindakan valuntory kamu tanpa arahan Sudirman. A: Ya setuju.” [46] Di muka surat 249 Rekod Rayuan, semasa disoal balas, Tertuduh disoal dan menjawab: Kamu tidak ada kena mengena secara direct dengan hutang Sudirman. Kamu hanya saksi sahaja subject to be proved. Setakat hari ini tidak selesai juga. Isu itu antara mereka sahaja. Tidak setuju.” [47] Di muka surat 251 Rekod Rayuan, semasa disoal balas, Tertuduh disoal dan menjawab: 25 Saya katakan kepada kamu, tidak pernah kamu nafikan kamu bukan pemilik tanah pada saksi-saksi pendakwa? Setuju.” [48] Di muka surat 259 Rekod Rayuan, semasa disoal balas, Tertuduh disoal dan menjawab: Setuju kamu tidak pernah jumpa Omar Abdullah? Setuju. Dia sakit atau tidak berupaya kamu tidak tahu. Tidak tahu.” [49] Di muka surat 260 Rekod Rayuan, semasa disoal balas, Tertuduh disoal dan menjawab: Apa yang Nazri buat itu pindah milik atas arahan kamu. Ya. Setuju. Samada Omar ada pergi atau tidak, kamu tidak ada ditempat kejadian. Ya.” [50] Di muka surat 261 Rekod Rayuan, semasa disoal balas, Tertuduh disoal dan menjawab: 26 “Q: Sudirman bukan client dalam kes ini. Bukan.” [51] Di muka surat 262 Rekod Rayuan, semasa disoal balas, Tertuduh disoal dan menjawab: Kamu bayar bukan arahan Sudirman. Kamu serah tanpa kebenaran Sudirman. Sepatutnya hak Sudirman. Ya, setuju. [52] Justeru itu, Mahkamah mendapati bahawa pembelaan Tertuduh adalah tidak bermerit malahan menyokong kes Pendakwaan. Tertuduh mengaku dan bertanggungjawab mengenai penjualan tanah tersebut dan akhirnya tanah tersebut berpindah ke tangan SP5 akibat penipuan tersebut dan Tertuduh telah menerima RM70,000 hasil jualan tersebut tanpa diserahkan kepada SP1 atau SP2. Tertuduh telah memperdayakan SP2 (dan juga SP1) menyebabkan penjualan tanah ini berlaku tanpa pengetahuan dan persetujuan SP1 dan SP2. Tertuduh telah mendapat ‘wrongful gain’ sebaliknya SP1 dan SP2 dalam kerugian. [53] Di akhir kes pembelaan, setelah membuat penilaian maksima terhadap kes pembelaan dan dibandingkan dengan kes Pendakwaan, Mahkamah ini mendapati bahawa pihak Pendakwaan berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan yang munasabah dan pihak 27 Pembelaan gagal menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah ke atas kes Pendakwaan. Isu-isu utama lain yang dibangkitkan [54] Untuk melengkapkan Alasan Penghakiman ini Mahkamah akan menjawab mengenai 3 isu utama yang juga dibangkitkan tertuduh. Pertamanya mengenai laporan polis tidak dibuat oleh SP2. Adalah menjadi undang-undang mantap bahawa laporan polis hanya merupakan suatu prosedur untuk memulakan siasatan (to propel an investigation). Lihat kes Lee Ah Seng Vs PP (2007) 6 MLJ 1 dan Herchun Singh & Ors Vs PP

2 MLJ 209. Tidak ada keperluan di bawah undang-undang bahawa laporan polis mesti dibuat oleh pihak yang diperdayakan. Sesiapa sahaja boleh membuatnya termasuk Tertuduh sendiri. [55] Keduanya mengenai isu kredibiliti SP2 yang dibangkitkan oleh Peguambela dan dapatan Tuan Majistret sendiri di peringkat kes Pendakwaan yang tidak mempercayai SP2. Mahkamah mendapati dapatan tersebut adalah tidak tepat kerana dapatan tersebut adalah tidak konsisten dengan keseluruhan kes pendakwaan. Kenaifan SP2 mengenai proses urusan penjualan dan penolakan tanah dan Borang 14A sebagai asas untuk tidak mempercayai SP2 adalah pendekatan yang silap. SP2 telah menjelaskan mengapa dan bagaimana akibat hubungan baiknya dengan Tertuduh, SP2 boleh mempercayai Tertuduh sehingga beliau diperdayakan. Urusan jual beli rumahnya sebelum ini juga diserahkan kepada peguam untuk menguruskannya. Tuan Majistret khilaf apabila meletakkan beban kepada SP2 sebagai orang yang terpelajar untuk 28 mengetahui prosedur urusan tanah dan Borang 14A. Mahkamah bersetuju dengan pihak Pendakwaan dan bahawa apa-apa kecuaian di pihak SP2 tidak bermaksud penipuan di pihak Perayu/Tertuduh tidak berlaku atau tidak berjaya dibuktikan. [56] Ketiganya Peguambela membangkitkan isu bahawa penipuan yang berlaku adalah secara “indirect” iaitu tuan punya tanah adalah SP1 tetapi yang kena tipu adalah SP2. Sebagai jawapan Mahkamah ini ingin merujuk kepada Seksyen 415 Kanun Keseksaan yang menyatakan seperti berikut: “415. Whoever by deceiving any person, whether or not such deception was the sole or main inducement, -

fraudulently or dishonestly induces the person so deceived to deliver any property to any person, or to consent that any person shall retain any property; or

intentionally induces the person so deceived to do or omit to do anything which he would not do or omit to do if he were not so deceived and which act or omission causes or is likely to cause damage or harm to any person in body, mind, reputation, or property, is said to “cheat”. Explanation 1 - A dishonest concealment of facts is a deception within the meaning of this section. 29 Explanation 2 - Mere breach of contract is not of itself proof of an original fraudulent intent. Explanation 3 - Whoever makes any representation through any person acting as an agent, or otherwise, for him, shall he deemed to have made the representation himself.” [57] Seksyen 415 sama sekali tidak memperuntukkan bahawa harta tersebut mestilah harta kepunyaan “the person so deceived” sebaliknya menyebut “any property”. Explaination 1 di atas jelas mengatakan “a dishonest concealment of facts is a deception”. Di dalam konteks kes di hadapan mahkamah berdasarkan keterangan saksi pendakwaan jelas menunjukkan Perayu/Tertuduh secara curang telah menyembunyikan fakta tentang ketuan punyaan tanah asal (SP1) dan transaksi pindah milik haram sehingga membolehkan tanah tersebut dijual kepada SP5. [58] “Explaination 3” pula menguatkan kedudukan pihak pendakwaan. Ini kerana representasi yang dimaksudkan tidaklah terhad hanya kepada agen tetapi juga dalam kedudukan yang lain seperti mana peruntukan — “makes any representation through any person acting as an agent, or otherwise, for him shall be deemed to have made the representation himself”. Rujuk kepada kes Pasupathy Kanagasaby v PP (2005) 1 CLJ 442 dan kes PP v Mohd Yahya bin Mat Sahri, Rayuan Jenayah No: B-09-258-09/2015. 30 G. PERSOALAN UNDANG-UNDANG YANG DIBANGKITKAN PEGUAMBELA TERTUDUH [59] Persoalan undang-undang berkenaan ialah mengenai penggunaan peruntukan Seksyen 113 Kanun Acara Jenayah yang baru. Seksyen 113 Kanun Acara Jenayah yang baru berbunyi:- Admission of statements in evidence

(1) Except as provided in this section, no statement made by any person to a police officer in the course of a police investigation made under this Chapter shall be used in evidence. 78 Laws of

When any witness is called for the prosecution or for the defence, other than the accused, the court shall, on the request of the accused or the prosecutor, refer to any statement made by that witness to a police officer in the course of a police investigation under this Chapter and may then, if the court thinks fit in the interest of justice, direct the accused to be furnished with a copy of it and the statement may be used to impeach the credit of the witness in the manner provided by the Evidence Act 1950 [Act 56].

Where the accused had made a statement during the course of a police investigation, such statement may be admitted in evidence in support of his defence during the course of the trial. 31

Nothing in this section shall be deemed to apply to any statement made in the course of an identification parade or falling within section 27 or paragraphs 32(1)(a), (i) and (j) of the Evidence Act 1950.

When any person is charged with any offence in relation to— (a) the making; or (b) the contents, of any statement made by him to a police officer in the course of a police investigation made under this Chapter, that statement may be used as evidence in the prosecution’s case.” [60] Perlu ditekankan bahawa peruntukan ini adalah peruntukan baru berkaitan prosedur yang menggantikan peruntukan lama (percakapan beramaran) yang menyentuh mengenai antara lain, bahawa percakapan amaran tersebut boleh digunakan terhadap Tertuduh sebagai pengakuannya dan juga untuk mencabar kebolehpercayaan Tertuduh. [61] Namun peruntukan Seksyen 113 baru ini adalah amat berbeza. Ianya tidak membenarkan apa-apa rakaman percakapan Tertuduh digunakan terhadap Tertuduh sama sekali oleh Pendakwaan khususnya untuk mencabar kredibilitinya. Namun Tertuduh sahaja boleh menggunanya untuk menyokong pembelaannya. [62] Justeru, untuk menjawab soalan undang-undang yang dikemukakan adalah ditegaskan bahawa pihak Pendakwaan tidak boleh menggunakan percakapan yang dirakam dibawah Seksyen 112 Kanun Acara Jenayah kepunyaan Tertuduh untuk mencabar Tertuduh. 32 [63] Apapun, perlu ditekankan disini, Mahkamah ini tidak mengguna dan tidak mengambil kira kandungan rakaman percakapan tersebut dan apa-apa yang ditanya oleh Timbalan Pendakwa Raya terhadap Tertuduh dan apa-apa jawapan Tertuduh mengenai kandungannya (rakaman dibawah Seksyen 112 tersebut) di dalam membuat dapatan dan keputusan Mahkamah ini. H. KESIMPULAN [64] Sebagai kesimpulan, di atas alasan-alasan di atas, Mahkamah ini mendapati bahawa keputusan Majistret diakhir kes Pembelaan adalah betul dan selamat. Justeru itu rayuan Tertuduh/Perayu ditolak dan keputusan Majistret dikekalkan. 33 Bertarikh: 30 Julai 2018 (DATO’ AHMAD BIN BACHE) Hakim Mahkamah Tinggi Kota Bharu Kelantan. Pihak-pihak: Pendakwa Raya/ Pn. Shaharaliza binti Abd. Razak Responden: Timbalan Pendakwaraya Negeri Kelantan Tingkat Bawah, Blok 5, Kota Darulnaim 15050 Kota Bharu, Kelantan. Peguamcara/ En. Azamuddin bin Abd. Aziz, Perayu: Tetuan Azamuddin & Co, Tingkat Satu, No. 23, Jalan Unggul 25/40, Seksyen 25, Taman Sri Muda, 40400 Shah Alam, Selangor.