Poreena Sawaridass v Jawatankuasa Tatatertib Pelajar Universiti Teknologi Malaysia (JA-25-32-10/2025)

1.

JAWATANKUASA RAYUAN TATATERTIB PELAJAR

JAWATANKUASA TATATERTIB PELAJAR

JAWATANKUASA RAYUAN TATATERTIB PELAJAR FAKULTI KEJURUTERAAN ELEKTRIK, UNIVERSITI

JAWATANKUASA AKADEMIK FAKULTI KEJURUTERAAN

...RESPONDEN-RESPONDEN ALASAN PENGHAKIMAN

Ini merupakan suatu permohonan semakan kehakiman yang difailkan oleh Pemohon, iaitu Poreena Sawaridass, di bawah Aturan 53 Kaedah-Kaedah Mahkamah 2012 (“KKM 2012”) terhadap keputusan-keputusan tatatertib dan akademik yang dibuat oleh Responden-Responden, khususnya keputusan Responden Ke-5 bertarikh 29.07.2025 dan 21.08.2025.

Pemohon merupakan seorang pelajar Kejuruteraan Elektrik di Universiti Teknologi Malaysia. Pemohon menyatakan bahawa beliau telah dikenakan prosiding tatatertib oleh pihak universiti berkaitan dakwaan salah laku akademik dalam peperiksaan.

Pemohon telah menamakan enam (6) Responden iaitu Jawatankuasa Tatatertib Pelajar Universiti Teknologi Malaysia, Jawatankuasa Rayuan Tatatertib Pelajar Universiti Teknologi Malaysia, Jawatankuasa Tatatertib Pelajar Fakulti Kejuruteraan Elektrik Universiti Teknologi Malaysia, Jawatankuasa Rayuan Tatatertib Pelajar Fakulti Kejuruteraan Elektrik Universiti Teknologi Malaysia, Jawatankuasa Akademik Fakulti Kejuruteraan Elektrik Universiti Teknologi Malaysia dan Universiti Teknologi Malaysia.

Pemohon mendakwa bahawa prosiding tatatertib yang dijalankan terhadap beliau adalah tidak sah, melanggar prinsip keadilan asasi serta bercanggah dengan Akta Universiti dan Kolej Universiti 1971 (“AUKU”), Kaedah-Kaedah Universiti dan Kolej Universiti (Universiti Teknologi Malaysia) (Tatatertib Pelajar) 2024 (“Kaedah Tatatertib 2024”), Perlembagaan Persekutuan dan Peraturan Akademik Universiti Teknologi Malaysia.

Secara ringkasnya, pertikaian ini timbul daripada tindakan disiplin yang dikenakan terhadap Pemohon berkaitan dakwaan salah laku akademik dan penggunaan bahan yang didakwa tidak dibenarkan dalam peperiksaan bagi kursus berkaitan Kejuruteraan Elektrik. Responden selanjutnya mendakwa bahawa siasatan dalaman universiti mendapati wujud persamaan antara jawapan peperiksaan Pemohon dengan kandungan nota yang dirujuk dalam Eksibit ‘JD-3’. Dalam hal ini, Dr Mohd Amri selaku pensyarah yang menyediakan soalan peperiksaan dan juga selaku Ketua Pengawas bagi Peperiksaan menyatakan bahawa nota tersebut mengandungi formula dan topik yang tidak diliputi dalam peperiksaan berkenaan. Pada masa yang sama, Jawatankuasa Tatatertib turut merekodkan pemerhatian bahawa nota tersebut menyerupai kandungan nota kuliah yang digunakan dalam kursus dan peperiksaan tersebut.

Responden juga merujuk kepada beberapa eksibit utama yang membentuk keseluruhan rekod prosiding tatatertib terhadap Pemohon. Antaranya ialah Eksibit ‘JD-3’ berhubung nota yang menjadi subjek siasatan; Borang Laporan Pelanggaran Peraturan Peperiksaan bertarikh 16.07.2025 yang diisi oleh Pemohon sendiri; Eksibit ‘JD-4’ yang mengandungi Garis Panduan Peperiksaan Akhir dan Prosedur Akademik Program Ijazah Sarjana Muda Sepenuh Masa UTM Edisi Ke-16 Tahun 2025; Eksibit ‘JD-5’ iaitu surat pertuduhan; Eksibit ‘JD-6’ iaitu keputusan Jawatankuasa Tatatertib; Eksibit ‘JD-7’ iaitu emel rayuan Pemohon; dan Eksibit ‘JD-9’ iaitu keputusan rayuan

Pemohon pula dalam Afidavit Sokongan dan Afidavit Balasan kepada Afidavit Jawapan Responden menegaskan bahawa beliau tidak diberikan peluang yang mencukupi untuk membela diri serta mendakwa bahawa prosiding tatatertib tersebut tidak mematuhi kehendak prosedur di bawah Kaedah Tatatertib

2024.

Pemohon juga membangkitkan bahawa prosiding tersebut melanggar Kaedah 49 dan Kaedah 60 Kaedah Tatatertib 2024, selain mendakwa bahawa nota prosiding tidak disediakan dengan sempurna dan turut mendakwa bahawa beliau tidak diberikan peluang yang mencukupi untuk meneliti dan merujuk bahan-bahan yang menjadi asas pertuduhan terhadapnya, khususnya Nota yang menjadi subjek pertuduhan tatatertib serta Borang Laporan Pelanggaran Peraturan Peperiksaan bertarikh 16.07.2025, selain membangkitkan bahawa nota prosiding tidak disediakan dengan sempurna.”beliau tidak diberikan peluang secukupnya untuk mengakses dokumen berkaitan sebelum prosiding dijalankan.

Responden menafikan segala dakwaan tersebut dan menegaskan bahawa prosiding tatatertib telah dijalankan mengikut prosedur yang ditetapkan di bawah AUKU dan Kaedah Tatatertib 2024, serta bahawa Pemohon telah diberikan peluang yang munasabah untuk membela diri. Responden juga berhujah bahawa permohonan ini pada hakikatnya merupakan suatu cubaan untuk Mahkamah menilai semula merit keputusan tatatertib universiti, sedangkan bidang kuasa semakan kehakiman adalah terhad kepada isu proses membuat keputusan dan bukannya merit keputusan itu sendiri.

10.

16.07.2025 serta Eksibit ‘JD-3’ iaitu Nota yang menjadi subjek pertuduhan tatatertib.

Pemohon turut mendakwa bahawa beliau dipaksa menandatangani Borang JD-2 tanpa diberikan penjelasan secukupnya dan bahawa proses tatatertib tersebut dijalankan dalam keadaan yang menafikan hak beliau untuk mempertahankan diri secara efektif.

Responden menyatakan bahawa pihak universiti telah menjelaskan kepada Pemohon bahawa tindakan tatatertib terhadap Pemohon adalah berpunca daripada penemuan suatu Nota dalam pemilikan Pemohon semasa peperiksaan pada

16.07.2025, yang kemudiannya dirujuk sebagai Eksibit “JD-3”.

Responden selanjutnya merujuk kepada keterangan Dr Mohd Amri bin Md. Yunus selaku pensyarah yang bertanggungjawab menyediakan soalan peperiksaan tersebut, yang menyatakan bahawa Nota berkenaan mengandungi nota dan formula berkaitan topik yang tidak diliputi dalam peperiksaan tersebut. Responden turut menyatakan bahawa Jawatankuasa Tatatertib telah membuat pemerhatian bahawa Nota tersebut menyerupai kandungan nota kuliah yang digunakan dalam kursus dan peperiksaan berkenaan.

Selain itu, Responden turut merujuk kepada beberapa eksibit lain termasuk Eksibit “JD-2” iaitu Borang Laporan Pelanggaran Peraturan Peperiksaan bertarikh 16.07.2025, surat pertuduhan, keputusan Jawatankuasa Tatatertib, emel rayuan Pemohon serta keputusan rayuan Jawatankuasa Tetap Senat Peperiksaan sebagai sebahagian daripada rekod prosiding tatatertib terhadap Pemohon.

Setelah prosiding tatatertib dijalankan, Jawatankuasa Tatatertib telah membuat keputusan bahawa Pemohon dikenakan markah “0” bagi kursus berkenaan termasuk kerja kursus. Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, Pemohon telah mengemukakan rayuan dalaman kepada pihak universiti. Walau bagaimanapun, Jawatankuasa Tetap Senat Peperiksaan kemudiannya mendapati bahawa tiada alasan yang mencukupi untuk membatalkan atau mengubah keputusan asal tersebut, lalu mengekalkan keputusan tatatertib yang telah dibuat terhadap Pemohon. Tidak berpuas hati dengan keputusan-keputusan tersebut, Pemohon telah memfailkan permohonan semakan kehakiman ini.

Mahkamah ini mendapati bahawa terdapat tiga (3) isu utama untuk diputuskan:

Sama ada Responden telah bertindak melampaui bidang kuasa atau melanggar peruntukan undang-undang berkaitan dalam menjalankan prosiding tatatertib terhadap Pemohon;

(ii) Sama ada berlaku pelanggaran prinsip keadilan asasi dan keadilan prosedur (‘procedural fairness’) sehingga mewajarkan campur tangan Mahkamah dalam semakan kehakiman; dan

(iii) Sama ada keputusan Responden adalah tidak rasional, tidak munasabah atau ‘Wednesbury unreasonable‘ sehingga wajar diketepikan oleh Mahkamah ini. HUJAHAN PEMOHON

Pemohon berhujah bahawa prosiding tatatertib tersebut adalah ‘ultra vires’ AUKU dan Kaedah Tatatertib 2024. Pemohon berhujah bahawa Kaedah 49 dan Kaedah 60 Kaedah Tatatertib 2024 tidak dipatuhi oleh Responden.

Pemohon selanjutnya berhujah bahawa beliau tidak diberikan peluang secukupnya untuk membela diri, termasuk dakwaan bahawa beliau tidak diberikan peluang yang mencukupi untuk meneliti dan merujuk Eksibit ‘JD-2’ iaitu Borang Laporan Pelanggaran Peraturan Peperiksaan bertarikh 16.07.2025 serta Eksibit ‘JD-3’ iaitu Nota yang menjadi subjek pertuduhan tatatertib. Pemohon turut mempertikaikan kecukupan nota prosiding serta ketiadaan alasan yang mencukupi dalam keputusan tatatertib dan keputusan rayuan.

Pemohon selanjutnya berhujah bahawa keputusan Responden adalah tidak rasional, tidak munasabah dan bercanggah dengan prinsip ‘Wednesbury unreasonableness’

Responden pula berhujah bahawa permohonan ini pada hakikatnya merupakan suatu cubaan untuk mencabar merit keputusan tatatertib dan bukannya proses membuat keputusan.

Responden menegaskan bahawa Mahkamah yang menjalankan semakan kehakiman tidak boleh bertindak sebagai badan rayuan terhadap keputusan tatatertib universiti. Responden berhujah bahawa Pemohon telah diberikan peluang secukupnya untuk didengar dan bahawa prinsip keadilan asasi telah dipatuhi.

Responden juga berhujah bahawa Kaedah 60 Kaedah Tatatertib 2024 hanya mewajibkan nota prosiding disediakan dan disimpan oleh pihak disiplin, dan bukannya mewajibkan semua dokumen diberikan kepada pelajar sebelum prosiding.

Responden selanjutnya berhujah bahawa terdapat asas material yang mencukupi bagi menyokong keputusan tatatertib yang dibuat terhadap Pemohon, termasuk penemuan Eksibit ‘JD-3’ yang menjadi subjek pertuduhan, kandungan Borang Laporan Pelanggaran Peraturan Peperiksaan bertarikh

16.07.2025 serta penilaian dan pemerhatian Jawatankuasa Tatatertib terhadap kandungan Nota tersebut dalam konteks peperiksaan dan kursus yang berkaitan.

Responden seterusnya berhujah bahawa keputusan tersebut dibuat oleh badan yang mempunyai bidang kuasa yang sah di bawah AUKU dan Kaedah Tatatertib 2024. ANALISIS DAN DAPATAN MAHKAMAH Isu (i): Sama ada Responden telah bertindak melampaui bidang kuasa atau melanggar peruntukan undang-undang berkaitan dalam menjalankan prosiding tatatertib terhadap Pemohon 25. Mahkamah ini memulakan analisis dengan meneliti terlebih dahulu sama ada prosiding tatatertib yang dijalankan terhadap Pemohon telah dilaksanakan selaras dengan bidang kuasa yang diberikan kepada pihak universiti di bawah AUKU, Kaedah-Kaedah Universiti dan Kolej Universiti (Universiti Teknologi Malaysia) (Tatatertib Pelajar) 2024 serta peraturan dan garis panduan akademik universiti yang berkaitan.

Dalam konteks semakan kehakiman, persoalan utama bukanlah sama ada Mahkamah ini bersetuju atau tidak dengan keputusan yang dibuat oleh badan tatatertib universiti. Sebaliknya, persoalan yang perlu diputuskan ialah sama ada badan tersebut telah bertindak di luar bidang kuasa, gagal mematuhi kehendak undang-undang, atau menjalankan kuasa secara bercanggah dengan prinsip undang-undang awam.

Prinsip ini telah lama diterima bahawa semakan kehakiman tertumpu kepada keabsahan proses membuat keputusan oleh pihak berkuasa dan bukannya merit keputusan tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah ini merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes Peguam Negara Malaysia v Chin Chee Kow & Another Appeal [2019] 3 MLRA 183 yang menegaskan bahawa fungsi Mahkamah semakan kehakiman adalah untuk memastikan pembuat keputusan bertindak dalam lingkungan kuasa undang-undang yang diberikan kepadanya.

Mahkamah ini turut merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes R Rama Chandran v The Industrial Court of Malaysia & Anor [1997] 1 MLJ 145 yang menegaskan bahawa walaupun Walaupun Mahkamah dalam keadaan tertentu boleh meneliti unsur ketidakadilan substantif (‘substantive unfairness’) sesuatu keputusan, campur tangan kehakiman tetap terhad kepada keadaan yang melibatkan ketidakpatuhan undang-undang (‘illegality’), ketidakrasionalan (‘irrationality’) atau ketidakwajaran prosedur (‘procedural impropriety’) yang nyata.

Pemohon turut berhujah bahawa pertuduhan yang dikenakan terhadapnya adalah kabur dan tidak jelas, khususnya apabila s urat pertuduhan hanya merujuk kepada beberapa peruntukan dalam “Final Examination Guidelines, Academic Procedures of the Full-Time Bachelor’s Degree Program, Universiti Teknologi Malaysia, Sixteenth Edition 2025” tanpa memperincikan secara khusus bentuk pelanggaran yang didakwa dilakukan.

Mahkamah ini bagaimanapun mendapati bahawa surat pertuduhan bertarikh 21.07.2025 yang dirujuk sebagai Eksibit “JD-5” secara jelas memaklumkan kepada Pemohon bahawa pertuduhan tersebut berkaitan pemilikan Nota tanpa kebenaran pemeriksa semasa peperiksaan bagi kursus ‘Electronic Instrumentation & Measurement’ (SKEE2133)”.

Malah, rekod juga menunjukkan bahawa semasa prosiding tatatertib pada 24.07.2025, pertuduhan tersebut telah dibacakan dan dijelaskan kepada Pemohon oleh Pengerusi Jawatankuasa Tatatertib, dan Pemohon mengesahkan bahawa beliau memahami pertuduhan tersebut.

Mahkamah turut mengambil perhatian bahawa Pemohon telah mengaku tidak bersalah dan diberikan peluang untuk menjelaskan versinya bahawa Nota tersebut ditulis semasa peperiksaan berlangsung sebagai rangka jawapan berdasarkan ingatannya sendiri. Dalam hal ini, Responden melalui Afidavit Jawapan Prof. Dr. Jafri dan Dr Mohd Amri menjelaskan bahawa Jawatankuasa Tatatertib telah meneliti Nota yang dirujuk sebagai Eksibit “JD-3” dalam konteks soalan peperiksaan dan kandungan kursus berkaitan sebelum keputusan dibuat.

Mahkamah juga mendapati bahawa Dr Mohd Amri selaku pensyarah yang menyediakan soalan peperiksaan telah menyatakan bahawa Nota tersebut mengandungi nota dan formula berkaitan topik yang tidak diliputi dalam peperiksaan. Selain itu, rekod prosiding menunjukkan bahawa Jawatankuasa Tatatertib turut mengutarakan pemerhatian bahawa kandungan Nota tersebut menyerupai nota kuliah yang digunakan dalam kursus dan peperiksaan berkenaan. Sebagai jawapan, Pemohon menyatakan bahawa beliau menulis kandungan tersebut berdasarkan ingatannya sendiri.

Mahkamah ini seterusnya mendapati bahawa prosiding tatatertib tersebut dijalankan oleh jawatankuasa yang diwujudkan di bawah struktur tatatertib Universiti Teknologi Malaysia dan bukan oleh suatu badan yang bertindak tanpa autoriti undang-undang. Tiada apa-apa keterangan di hadapan Mahkamah ini yang menunjukkan bahawa Jawatankuasa Tatatertib atau Jawatankuasa Rayuan telah bertindak di luar kuasa yang diberikan kepada mereka di bawah AUKU atau Kaedah Tatatertib 2024.

Pemohon turut membangkitkan isu bahawa nota prosiding tidak disediakan dengan sempurna serta bahawa keputusan tatatertib dan keputusan rayuan tidak memberikan alasan yang mencukupi. Walau bagaimanapun, Mahkamah ini berpendapat bahawa dakwaan tersebut, walaupun relevan untuk dipertimbangkan dari sudut keadilan prosedur, tidak dengan sendirinya menunjukkan bahawa keseluruhan prosiding tersebut adalah ‘ultra vires’ atau dijalankan tanpa bidang kuasa.

Dalam kes Ghazi bin Mohd Sawi v Mohd Haniff bin Omar, Ketua Polis Negara, Malaysia & Anor [1994] 2 MLJ 11, Mahkamah menegaskan bahawa persoalan utama dalam dakwaan pelanggaran keadilan asasi ialah sama ada ketidakpatuhan yang didakwa benar-benar menyebabkan prejudis sebenar kepada pihak yang terlibat.

Dalam konteks undang-undang pentadbiran, Mahkamah perlu membezakan antara suatu ketidakpatuhan prosedur yang benar-benar menyentuh keabsahan proses dengan ketidakpuasan hati terhadap cara prosiding dijalankan.

Mahkamah ini turut mengambil kira bahawa Pemohon telah:

menerima surat pertuduhan;

hadir semasa prosiding tatatertib;

mengaku tidak bersalah;

memberikan penjelasan terhadap pertuduhan; dan

kemudiannya mengemukakan rayuan dalaman terhadap keputusan tersebut.

Ini menunjukkan bahawa proses tatatertib dan rayuan dalaman universiti sememangnya telah diaktifkan dan dilaksanakan mengikut struktur prosedur yang diperuntukkan.

Mahkamah ini juga mendapati bahawa keputusan tatatertib terhadap Pemohon bukanlah dibuat secara serta-merta tanpa siasatan atau pertimbangan. Sebaliknya, rekod menunjukkan bahawa ahli jawatankuasa telah meneliti dokumen-dokumen berkaitan termasuk Nota dan Borang Laporan Pelanggaran Peraturan Peperiksaan sebelum prosiding tatatertib dijalankan.

Tambahan pula, Norman bin Rosle selaku pengawas peperiksaan dan Dr Mohd Amri selaku Ketua Pengawas telah dipanggil untuk menjelaskan keadaan penemuan Nota tersebut kepada jawatankuasa sebelum prosiding dijalankan.

Mahkamah ini turut mengambil kira keputusan Mahkamah Rayuan dalam kes Nazrul Iman bin Mohd Nor v Civil Service Commission Malaysia & Anor [2021] 6 MLJ 750 yang menegaskan bahawa Mahkamah semakan kehakiman tidak boleh bertindak sebagai badan rayuan terhadap keputusan disiplin semata-mata kerana terdapat ketidakpuasan hati terhadap dapatan fakta atau alasan yang diberikan oleh badan disiplin tersebut.

Dalam keadaan kes semasa, Mahkamah ini mendapati bahawa proses tatatertib dan rayuan dalaman universiti telah dijalankan melalui struktur prosedur yang diperuntukkan di bawah peraturan universiti berkaitan. Mahkamah juga tidak mendapati bahawa tindakan Responden mencapai tahap ketidakmunasabahan yang boleh dianggap sebagai ‘Wednesbury unreasonable’ sebagaimana prinsip dalam kes Associated Provincial Picture Houses Ltd v Wednesbury

Berdasarkan keseluruhan keadaan kes ini, Mahkamah ini mendapati bahawa Pemohon gagal membuktikan bahawa Responden telah bertindak tanpa bidang kuasa, secara ‘ultra vires’ atau melanggar peruntukan undang-undang yang berkaitan sehingga mewajarkan campur tangan Mahkamah melalui semakan kehakiman. Isu (ii): Sama ada berlaku pelanggaran prinsip keadilan asasi dan keadilan prosedur sehingga mewajarkan campur tangan Mahkamah semakan kehakiman 45. Isu kedua ini merupakan teras utama kepada permohonan semakan kehakiman Pemohon. Pemohon pada asasnya berhujah bahawa keseluruhan prosiding tatatertib dan rayuan dalaman universiti telah dijalankan secara tidak adil sehingga menjejaskan hak beliau untuk membela diri secara efektif.

Dalam konteks undang-undang pentadbiran, prinsip keadilan asasi merupakan suatu prinsip asas yang wajib dipatuhi oleh mana-mana badan yang menjalankan fungsi kuasi-kehakiman atau disiplin.

Prinsip ‘audi alteram partem’ mensyaratkan bahawa seseorang yang berhadapan dengan tindakan tatatertib hendaklah diberikan peluang yang munasabah untuk mengetahui kes terhadapnya dan menjawab pertuduhan yang dikenakan. Walau bagaimanapun, prinsip tersebut tidak boleh ditafsirkan secara terlalu teknikal atau mekanikal sehingga setiap ketidakpatuhan prosedur secara automatik menyebabkan keseluruhan prosiding menjadi batal.

Dalam kes Ghazi bin Mohd Sawi, Mahkamah menegaskan bahawa persoalan utama ialah sama ada ketidakpatuhan yang didakwa benar-benar menyebabkan prejudis sebenar kepada pihak yang terlibat.

Pemohon dalam kes semasa berhujah bahawa beliau tidak diberikan akses secukupnya kepada bahan-bahan yang menjadi asas pertuduhan terhadapnya, khususnya Eksibit “JD- 2” iaitu Borang Laporan Pelanggaran Peraturan Peperiksaan bertarikh 16.07.2025 serta Eksibit “JD-3” iaitu Nota yang menjadi subjek pertuduhan tatatertib. Pemohon turut mendakwa bahawa beliau tidak dibenarkan melihat atau merujuk Nota tersebut semasa prosiding tatatertib dijalankan.

Selain itu, Pemohon juga membangkitkan bahawa nota prosiding tidak disediakan dengan sempurna, bahawa beliau tidak diberikan peluang secukupnya untuk membuat representasi bertulis, dan bahawa keputusan tatatertib serta keputusan rayuan tidak memberikan alasan yang mencukupi.

Pemohon selanjutnya berhujah bahawa prosiding tatatertib tersebut hanya berlangsung dalam tempoh yang singkat dan bahawa ahli-ahli jawatankuasa telah membuat keputusan tanpa mempertimbangkan sepenuhnya penjelasan beliau. Pemohon juga mempertikaikan komposisi jawatankuasa tatatertib tersebut kerana menurut beliau, Dr Mohd Amri dan pengawas peperiksaan yang terlibat dalam insiden tersebut turut hadir semasa prosiding tatatertib dijalankan.

Mahkamah ini telah meneliti keseluruhan rekod prosiding dan mendapati bahawa walaupun terdapat beberapa aduan prosedural yang dibangkitkan oleh Pemohon, rekod juga menunjukkan bahawa Pemohon sememangnya telah dimaklumkan tentang pertuduhan yang dikenakan terhadapnya. Surat pertuduhan bertarikh 21.07.2025 yang dirujuk sebagai Eksibit “JD-5” telah dihantar kepada Pemohon melalui emel sebelum prosiding tatatertib dijalankan. Surat tersebut secara jelas menyatakan bahawa pertuduhan terhadap Pemohon berkaitan pemilikan Nota tanpa kebenaran pemeriksa semasa peperiksaan kursus “Electronic Instrumentation & Measurement (SKEE2133)”.

Rekod juga menunjukkan bahawa semasa prosiding tatatertib pada 24.07.2025, Pengerusi Jawatankuasa Tatatertib telah membaca dan menjelaskan pertuduhan tersebut kepada Pemohon dan Pemohon mengesahkan bahawa beliau memahami pertuduhan berkenaan. Mahkamah ini turut mendapati bahawa Pemohon telah diberikan peluang untuk menyatakan pendiriannya terhadap pertuduhan tersebut dan Pemohon telah mengaku tidak bersalah. Selain itu, Pemohon juga diberikan peluang untuk menjelaskan versinya bahawa Nota tersebut ditulis semasa peperiksaan berlangsung sebagai rangka jawapan berdasarkan ingatannya sendiri.

Mahkamah juga mengambil perhatian bahawa pemerhatian Jawatankuasa Tatatertib bahawa Nota tersebut menyerupai kandungan nota kuliah telah diutarakan secara terus kepada Pemohon semasa prosiding dijalankan dan Pemohon diberikan peluang untuk menjawab pemerhatian tersebut. Dalam hal ini, Mahkamah mendapati bahawa walaupun Pemohon mendakwa beliau tidak dibenarkan meneliti Nota tersebut secara penuh, rekod prosiding menunjukkan bahawa Nota tersebut telah ditunjukkan kepada Pemohon semasa prosiding tatatertib berlangsung dan bahawa ahli jawatankuasa telah memaklumkan bahawa mereka telah meneliti kandungan Nota tersebut.

Mahkamah turut mengambil kira bahawa Pemohon kemudiannya telah mengemukakan rayuan dalaman terhadap keputusan tatatertib tersebut melalui emel rayuan yang dirujuk sebagai Eksibit “JD-7”. Rayuan tersebut seterusnya telah dipertimbangkan oleh Jawatankuasa Tetap Senat Peperiksaan yang kemudiannya memutuskan bahawa tiada alasan yang mencukupi untuk membatalkan atau mengubah keputusan asal terhadap Pemohon. Keputusan tersebut kemudiannya dimaklumkan kepada Pemohon melalui keputusan rayuan yang dirujuk sebagai Eksibit “JD-9”.

Mahkamah ini menerima bahawa prinsip keadilan asasi juga merangkumi kewajipan untuk memberikan alasan yang mencukupi dalam keadaan tertentu, khususnya apabila keputusan tersebut memberikan kesan serius kepada seseorang individu. Dalam kes Nazrul Iman bin Mohd Nor, Mahkamah Rayuan menegaskan bahawa kegagalan memberikan alasan boleh dalam keadaan tertentu menimbulkan persoalan berkaitan keadilan (‘fairness’) dan Keabsahan (‘legality’) sesuatu keputusan disiplin.

Namun demikian, Mahkamah ini berpendapat bahawa persoalan sama ada alasan yang diberikan itu mencukupi perlu dilihat secara kontekstual berdasarkan keseluruhan rekod prosiding dan bukan secara terasing. Dalam kes semasa, walaupun keputusan tatatertib dan keputusan rayuan tidak mengandungi alasan yang panjang atau terperinci, Mahkamah mendapati bahawa asas pertuduhan dan isu yang dipertikaikan oleh pihak-pihak sememangnya diketahui oleh Pemohon sepanjang prosiding tersebut berlangsung.

Mahkamah juga tidak mendapati bahawa Pemohon telah dinafikan sepenuhnya hak untuk didengar atau bahawa beliau langsung tidak diberikan peluang untuk menjelaskan pembelaannya. Tambahan pula, Mahkamah mendapati bahawa kehadiran Dr Mohd Amri dan Norman bin Rosle semasa prosiding tatatertib adalah dalam kapasiti mereka sebagai individu yang memberikan keterangan dan penjelasan berhubung insiden peperiksaan tersebut, dan bukannya sebagai pihak yang secara bersendirian menentukan keputusan terhadap Pemohon.

Mahkamah turut mengambil kira bahawa Dr Rasyidah hadir semasa prosiding tersebut hanya dalam kapasiti sebagai penasihat akademik Pemohon dan tidak mengambil bahagian dalam proses membuat keputusan terhadap Pemohon. Dalam konteks semakan kehakiman, Mahkamah perlu berhati-hati agar tidak menukar setiap aduan ketidakpuasan hati terhadap prosedur dalaman sesuatu institusi kepada suatu asas automatik untuk membatalkan keseluruhan keputusan disiplin.

Mahkamah ini turut merujuk kepada keputusan Mahkamah Persekutuan dalam kes R Rama Chandran yang menegaskan bahawa campur tangan Mahkamah hanya wajar apabila berlaku ketidakpatuhan undang-undang, ketidakrasionalan atau ketidakwajaran prosedur yang nyata dan serius.

Berdasarkan keseluruhan keadaan kes ini, Mahkamah mendapati bahawa walaupun terdapat beberapa kelemahan atau ketidakpuasan hati prosedural yang dibangkitkan oleh Pemohon, Pemohon gagal membuktikan bahawa ketidakpatuhan yang didakwa tersebut telah mencapai tahap ketidakwajaran prosedur yang begitu serius sehingga menjejaskan kesahan keseluruhan prosiding tatatertib dan rayuan dalaman universiti tersebut. Mahkamah ini seterusnya mendapati bahawa Pemohon gagal menunjukkan kewujudan prejudis sebenar yang cukup serius untuk mewajarkan campur tangan Mahkamah melalui semakan kehakiman. Isu (iii): Sama ada keputusan Responden adalah tidak rasional atau ‘Wednesbury unreasonable’

Pemohon juga berhujah bahawa keputusan Responden adalah tidak rasional dan bercanggah dengan prinsip Wednesbury. Prinsip klasik dalam kes Wednesbury Corporation menetapkan bahawa campur tangan Mahkamah hanya wajar apabila keputusan tersebut begitu tidak munasabah sehingga tiada pembuat keputusan yang waras boleh membuat keputusan sedemikian. Ambang ini adalah ambang yang tinggi.

Dalam konteks semakan kehakiman, Mahkamah tidak bertindak sebagai tribunal rayuan untuk menilai semula merit atau kecukupan keterangan. Prinsip ini telah diulangi dalam pelbagai keputusan termasuk Laguna De Bay Sdn Bhd v Majlis Perbandaran Subang Jaya [2014] 7 MLJ 545 dan Chin Chee Kow & Another Appeal yang menegaskan bahawa Mahkamah dalam semakan kehakiman tidak boleh menggantikan penilaian fakta dan merit pembuat keputusan dengan pandangan Mahkamah sendiri semata-mata kerana Mahkamah mungkin mencapai kesimpulan yang berbeza.

Setelah Mahkamah meneliti keseluruhan rekod, Mahkamah mendapati bahawa terdapat asas keterangan yang digunakan oleh pihak universiti untuk membuat keputusan terhadap Pemohon. Antaranya termasuk Eksibit ‘JD-2’ iaitu Borang Laporan Pelanggaran Peraturan Peperiksaan bertarikh

16.07.2025, Eksibit ‘JD-3’ iaitu Nota yang menjadi subjek pertuduhan tatatertib, serta penilaian dan pemerhatian Jawatankuasa Tatatertib terhadap kandungan Nota tersebut dalam konteks kursus dan peperiksaan yang berkaitan.”

Mahkamah juga berpendapat bahawa analisis terhadap kes semasa tidak boleh dibuat secara abstrak tanpa merujuk kepada eksibit-eksibit material yang dikemukakan oleh Responden dalam Afidavit Jawapan. Ini kerana keseluruhan keputusan tatatertib yang dicabar oleh Pemohon sebenarnya adalah berasaskan suatu rantaian dokumen dan bahan keterangan yang telah dipertimbangkan oleh jawatankuasa tatatertib universiti.

Dalam hal ini, Mahkamah mendapati bahawa Afidavit Jawapan Responden yang diikrarkan oleh Prof. Dr. Jafri bin Din telah melampirkan pelbagai eksibit penting bagi menunjukkan bahawa prosiding tatatertib tersebut bukanlah dibuat secara arbitrari atau tanpa asas keterangan. Antaranya, Eksibit ‘JD-2’ iaitu Borang Laporan Pelanggaran Peraturan Peperiksaan bertarikh 16.07.2025 dan Eksibit ‘JD-3’ iaitu Nota yang menjadi subjek pertuduhan tatatertib merupakan antara bahan utama yang telah dipertimbangkan oleh Jawatankuasa Tatatertib sebelum keputusan dibuat terhadap Pemohon

Eksibit ‘JD-4’ pula mengandungi ‘Final Examination Guidelines’ serta ‘Academic Procedures of the Full-Time Bachelor’s Degree Program, Universiti Teknologi Malaysia, Sixteenth Edition 2025’ yang dirujuk oleh pihak universiti dalam mengendalikan prosiding tatatertib terhadap Pemohon. Mahkamah juga mendapati bahawa Eksibit ‘JD-5’ iaitu surat pertuduhan bertarikh 21.07.2025 adalah signifikan kerana ia memperincikan pertuduhan yang dikenakan terhadap Pemohon berkaitan pemilikan Nota tanpa kebenaran pemeriksa semasa peperiksaan. Seterusnya, Eksibit ‘JD-6’ dan ‘JD-7’ masing-masing merujuk kepada keputusan Jawatankuasa Tatatertib terhadap Pemohon serta emel rayuan yang dikemukakan oleh Pemohon terhadap keputusan tersebut.

Mahkamah juga turut memberi perhatian kepada Eksibit ‘JD-9’ iaitu keputusan rayuan Jawatankuasa Tetap Senat Peperiksaan yang menunjukkan bahawa rayuan dalaman Pemohon telah dipertimbangkan sebelum keputusan asal dikekalkan oleh pihak universiti. Mahkamah mendapati bahawa eksibit-eksibit tersebut adalah relevan kerana ia menunjukkan bahawa keputusan Responden tidak dibuat secara kosong atau semata- mata berdasarkan syak wasangka. Sebaliknya, terdapat suatu asas keterangan yang telah dipertimbangkan oleh badan tatatertib universiti sebelum keputusan dibuat.

Dalam konteks semakan kehakiman, Mahkamah ini tidak berfungsi untuk menentukan sama ada Mahkamah sendiri akan mencapai keputusan yang sama berdasarkan eksibit-eksibit tersebut. Sebaliknya, persoalan yang relevan ialah sama ada terdapat keterangan yang munasabah untuk membolehkan pembuat keputusan mencapai dapatan yang dibuat. Mahkamah mendapati bahawa kewujudan Eksibit “JD-3” hingga “JD-9” serta eksibit-eksibit lain yang dirujuk dalam Afidavit Jawapan Responden menunjukkan bahawa keputusan Responden mempunyai asas material yang nyata. Ini sekaligus melemahkan hujahan Pemohon bahawa keputusan tersebut dibuat secara arbitrari, ‘mala fide’ atau tanpa keterangan langsung.

Mahkamah juga mengambil kira bahawa Pemohon dalam Afidavit Jawapan kepada Afidavit Jawapan Responden sebenarnya telah menjawab secara khusus beberapa eksibit tersebut, termasuk berkaitan Eksibit ‘JD-2’ iaitu Borang Laporan Pelanggaran Peraturan Peperiksaan dan Eksibit ‘JD-3’ iaitu Nota yang menjadi subjek pertuduhan tatatertib. Keadaan ini menunjukkan bahawa Pemohon sememangnya mengetahui eksibit-eksibit utama yang menjadi asas kepada prosiding tatatertib tersebut.

Oleh yang demikian, Mahkamah tidak dapat menerima hujahan bahawa Pemohon langsung tidak mengetahui kes yang perlu dijawab atau bahawa beliau telah dinafikan sepenuhnya peluang untuk mempertahankan dirinya. Mahkamah seterusnya berpendapat bahawa eksibit-eksibit tersebut perlu dibaca secara keseluruhan dan bukannya secara terasing. Apabila dibaca secara kumulatif, eksibit-eksibit tersebut menunjukkan bahawa pihak universiti telah menjalankan suatu proses penilaian dan siasatan sebelum keputusan tatatertib dibuat.

Justeru, Mahkamah ini mendapati bahawa eksibit-eksibit yang dikemukakan oleh Responden, termasuk Eksibit ‘JD-2’ hingga ‘JD-9’, menunjukkan bahawa keputusan Responden mempunyai asas material dan keterangan yang mencukupi untuk tujuan semakan kehakiman dan tidak mencapai tahap ‘irrationality’ atau ‘procedural impropriety’ yang mewajarkan campur tangan Mahkamah ini.

Mahkamah ini tidak boleh dalam prosiding semakan kehakiman ini menilai semula sama ada keterangan tersebut mencukupi dari sudut merit seperti sebuah tribunal rayuan. Sebaliknya, persoalan yang perlu diputuskan hanyalah sama ada terdapat asas yang munasabah untuk pembuat keputusan membuat dapatan tersebut. Pada hemat Mahkamah, jawapannya adalah

Mahkamah mendapati bahawa keputusan Responden bukanlah suatu keputusan yang arbitrari, ‘mala fide’ atau dibuat tanpa asas langsung. Sebaliknya, keputusan tersebut dibuat selepas prosiding tatatertib dijalankan dan berdasarkan bahan-bahan keterangan yang dipertimbangkan oleh jawatankuasa berkaitan.

Pemohon pada asasnya meminta Mahkamah ini menggantikan penilaian fakta dan merit yang dibuat oleh badan tatatertib universiti dengan penilaian Mahkamah sendiri. Mahkamah ini berpendapat bahawa pendekatan sedemikian adalah bertentangan dengan prinsip asas semakan kehakiman.

Dalam kes Tanjong Jaga Sdn Bhd v Minister of Labour and Manpower & Anor [1987] 1 MLJ 124, Mahkamah menegaskan bahawa Mahkamah semakan kehakiman tidak boleh bertindak sebagai badan rayuan terhadap keputusan pentadbiran. Mahkamah ini turut mengambil kira bahawa dalam konteks disiplin akademik universiti, Mahkamah hendaklah memberikan tahap penghormatan kehakiman yang sewajarnya terhadap penilaian dan kepakaran badan akademik, selagi mana proses membuat keputusan tersebut tidak dicemari oleh ketidakpatuhan undang-undang, ketidakrasionalan atau ketidakwajaran prosedur yang nyata.

Mahkamah ini juga mengambil kira bahawa institusi pengajian tinggi mempunyai kepakaran dan autonomi tertentu dalam mengendalikan hal ehwal akademik dan disiplin pelajar. Campur tangan Mahkamah hendaklah dibuat secara berhati-hati agar Mahkamah tidak mengambil alih fungsi badan akademik dan disiplin universiti.

Dalam keseluruhan keadaan kes ini, Mahkamah ini tidak mendapati bahawa keputusan Responden mencapai tahap ketidakrasionalan atau ‘Wednesbury unreasonableness’ yang mewajarkan campur tangan Mahkamah.

Setelah Mahkamah ini meneliti keseluruhan Afidavit, Hujahan Bertulis, eksibit-eksibit yang dikemukakan oleh pihak-pihak termasuk Eksibit “JD-2” hingga “JD-9”, serta otoriti-otoriti yang dirujuk oleh pihak-pihak, Mahkamah ini mendapati bahawa Pemohon gagal membuktikan bahawa prosiding tatatertib dan rayuan dalaman universiti tersebut telah dijalankan secara ‘ultra vires’, tidak sah atau bercanggah dengan prinsip-prinsip asas undang-undang pentadbiran.

Mahkamah ini mendapati bahawa Jawatankuasa Tatatertib dan Jawatankuasa Tetap Senat Peperiksaan merupakan badan-badan yang mempunyai bidang kuasa yang sah di bawah Akta Universiti dan Kolej Universiti 1971, Kaedah-Kaedah Universiti dan Kolej Universiti (Universiti Teknologi Malaysia) (Tatatertib Pelajar) 2024 serta peraturan akademik universiti yang berkaitan untuk menjalankan prosiding tatatertib terhadap Pemohon.

Mahkamah ini juga mendapati bahawa Pemohon telah dimaklumkan mengenai pertuduhan yang dikenakan terhadapnya melalui surat pertuduhan bertarikh 21.07.2025, hadir semasa prosiding tatatertib dijalankan, mengaku tidak bersalah, diberikan peluang untuk menjelaskan pembelaannya serta kemudiannya mengemukakan rayuan dalaman terhadap keputusan tersebut.

Walaupun Pemohon membangkitkan beberapa aduan berkaitan ketidakadilan prosedue termasuk dakwaan bahawa beliau tidak diberikan akses secukupnya kepada Eksibit “JD-2” dan Eksibit “JD-3”, bahawa nota prosiding tidak disediakan dengan sempurna serta bahawa keputusan tatatertib dan keputusan rayuan tidak memberikan alasan yang mencukupi, Mahkamah ini mendapati bahawa aduan-aduan tersebut tidak mencapai tahap ketidakwajaran prosedur yang begitu serius sehingga menjejaskan kesahan keseluruhan prosiding tatatertib dan rayuan dalaman universiti tersebut.

Mahkamah ini seterusnya mendapati bahawa keputusan Responden bukanlah suatu keputusan yang dibuat secara arbitrari, ‘mala fide’ atau tanpa asas material langsung. Sebaliknya, rekod menunjukkan bahawa pihak universiti telah mempertimbangkan pelbagai dokumen berkaitan termasuk Eksibit “JD-2” iaitu Borang Laporan Pelanggaran Peraturan Peperiksaan bertarikh 16.07.2025, Eksibit “JD-3” iaitu Nota yang menjadi subjek pertuduhan tatatertib, surat pertuduhan, keputusan Jawatankuasa Tatatertib, emel rayuan Pemohon serta keputusan rayuan Jawatankuasa Tetap Senat Peperiksaan sebelum keputusan dibuat terhadap Pemohon.

Mahkamah ini juga berpendapat bahawa permohonan semakan kehakiman ini pada hakikatnya lebih merupakan suatu cubaan untuk meminta Mahkamah ini menilai semula merit keputusan tatatertib dan menggantikan penilaian fakta serta dapatan yang telah dibuat oleh badan tatatertib universiti dengan penilaian Mahkamah sendiri.

Namun demikian, prinsip undang-undang adalah jelas bahawa Mahkamah semakan kehakiman tidak bertindak sebagai badan rayuan terhadap keputusan pentadbiran atau disiplin semata-mata kerana pihak yang terlibat tidak berpuas hati dengan keputusan yang dibuat. Campur tangan Mahkamah hanya wajar apabila wujud ketidakpatuhan undang-undang, ketidakrasionalan atau ketidakwajaran prosedur yang nyata dan serius.

Dalam keseluruhan keadaan kes ini, Mahkamah ini tidak mendapati bahawa keputusan Responden mencapai tahap ketidakwajaran atau ‘Wednesbury unreasonableness’ yang mewajarkan campur tangan Mahkamah. Oleh yang demikian, permohonan semakan kehakiman Pemohon adalah ditolak.

Permohonan semakan kehakiman Pemohon adalah ditolak;

Semua relif yang dipohon oleh Pemohon dalam Notis Permohonan adalah ditolak; dan

Kos sebanyak RM10,000.00 dibayar oleh Pemohon kepada Responden-Responden. BERTARIKH 3 JUN 2026 t.t MANIRA BINTI MOHD NOR PESURUHJAYA KEHAKIMAN MAHKAMAH TINGGI SIVIL 4 JOHOR BAHRU Peguam Bagi Pihak Plaintif Surendra Ananth Tetuan Surendra Ananth Kuala Lumpur Peguam Bagi Pihak Defendan Izzat Asyraf bin Zamri Bersama Ammera binti Hadi Tetuan Azmi & Associates Kuala Lumpur