Prabah A/P Opakan (AC-83-365-07/2023)

Dalam membuktikan satu kes pemerdayaan bawah s. 420 KK, inti pati-inti pati berikut harus dibuktikan oleh pihak pendakwaan: (i) penyerahan harta oleh pengadu kepada tertuduh; (ii) penyerahan harta tersebut dibuat berdasarkan dorongan yang dibuat oleh tertuduh terhadap pengadu; (iii) pengadu bertindak atas dorongan akibat pemerdayaan oleh tertuduh; (iv) tertuduh bertindak tidak amanah dengan mendorong pengadu agar menyerahkan hartanya; dan (v) pengadu mengalami kerugian akibat permerdayaan oleh tertuduh.

Tertuduh menyatakan bahawa bayaran yang dibuat oleh pengadu tidak pernah dibuat padanya. Pembelaan menghujahkan Eksibit P9A dan P9B yang merupakan penyata akaun Maybank milik tertuduh hanya membuktikan bahawa pada 2.10.2020 dan 28.01.2021, ada kemasukkan duit sebanyak RM4500.00 dan RM2000.00 namun, penyata yang sama tidak menyatakan kemasukkan duit tersebut adalah dari akaun milik pengadu. Mahkamah mendapati, berdasarkan Eksibit P2 dan P3 iaitu gambar transaksi CDM yang masing-masing berjumlah RM4500.00 (bertarikh 2.10.2020) dan RM2000.00 (bertarikh 28.1.2021) jelas menunjukkan kemasukkan duit ke akaun milik tertuduh iaitu nama Prabah a/p Opakan dengan nombor akaun 162432970165. Fakta ini turut disokong oleh keterangan SP4 yang membuktikan kemasukkan duit ke akaun tertuduh sepertimana pertuduhan walaupun dalam system MEPS tiada maklumat pemberi diberikan. Seksyen 420 KK memperuntukkan serahan dari pengadu ke tertuduh dan pembuktian melalui eksibit-eksibit di atas dan SP4 adalah mencukupi. Oleh itu, untuk elemen ini, tiada keraguan timbul terhadap kes pendakwaan.

Pengadu memberikan duit tersebut dengan jaminan oleh tertuduh bahawa dia boleh mendapatkan pembayaran pencen ILAT dari PERKESO. Pengadu tidak akan bertindak memasukkan duit ke dalam akaun kecuali atas dorongan tertuduh. Keterangan MANGSA dan SP3 adalah jelas dan konsisten bahawa Tertuduh yang melalui abangnya telah berjumpa dengan mangsa dan mendorong mangsa dengan cara membuat permohonan pencen ILAT di PERKESO dengan membuat beberapa bayaran dan duit tersebut bukan diberikan untuk pinjaman. Pihak pembelaan juga gagal mengemukakan apa-apa keterangan yang boleh membuktikan sebaliknya. Oleh itu, Mahkamah bersetuju elemen kedua telah dibuktikan oleh pihak Pendakwaan.

Pengadu telah membuat bayaran berkali-kali untuk kelulusan pencen ILAT dari PERKESO atas tawaran tertuduh itu sendiri. Logiknya disini, sekiranya tertuduh tidak membawa mangsa ke Pejabat PERKESO setiap kali kononya untuk menolong membuat permohonan tersebut dan memberi dorongan secukupnya bahawa sekiranya bayaran ini dibuat maka permohonan boleh diluluskan, mangsa tidak akan memberi wang kepada Tertuduh. Pemerdayaan telah dibuktikan apabila tertuduh telah berkali-kali membawa mangsa ke Pejabat PERKESO dengan menggunakan kereta sendiri untuk menolong mangsa yang mana permohonan di PERKESO itu sebernarnya tidak wujud dan tidak perlu membuat bayaran sehingga beribu-ribu.

Tidak ada keraguan timbul dalam kes pendakwaan dan, disebabkan itu, pihak pendakwaan berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah. Tertuduh didapati bersalah dan disabitkan dengan kesalahan yang dipertuduh terhadapnya.

Seksyen 173(7i)(i) Kanun Tatacara Jenayah (KTJ) telah memperuntukkan berkenaan tugas mahkamah di akhir kes pihak pendakwaan adalah untuk memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah mengemukakan suatu kes prima facie terhadap Perayu atas pertuduhan terhadapnya. Mahkamah perlu menilai keterangan-keterangan saksi pihak pendakwaan yang credible yang telah membuktikan semua intipati pertuduhan sebelum Perayu dipanggil untuk membela diri.

Perkataan prima facie tidak ditakrifkan di bawah Kanun Tatacara Jenayah. Walau bagaimanapun, Mahkamah Persekutuan dalam kes Balacahandran v. PP [2005] 1 CLJ 85 [2005] 1 AMR 321: [2005] 2 MLJ 301 telah menghuraikan berkenaan ujian prima facie sepertimana yang berikut: ...The test at the close of the case for the prosecution would therefore be: Is the evidence sufficient to convict the accused if he elects to remain silent? If the answer is in the affirmative then a prima facie case has been made out. This must, as of necessity, require a consideration of the existence of any reasonable doubt in the case for the prosecution. If there is any such doubt there can be no prima facie case.

Di akhir kes pendakwaan, Mahkamah ini telah meneliti keperluan untuk melakukan penilaian secara maksimum ke atas keseluruhan keterangan dan bukti-bukti sokongan di dalam kes ini. Seksyen 180 Kanun Tatacara Jenayah dan kes-kes yang berkaitan telah dirujuk. Section 180 of the Criminal Procedure Code sets out the procedure to be followed by the court at the close of prosecution case as follows;

When the case for the prosecution is concluded, the Court shall consider whether the prosecution has made out a prima facie case against the accused.

If the Court finds that the prosecution has not made out a prima facie case against the accused, the Court shall record an order of acquittal.

If the Court finds that a prima facie case has been made out against the accused on the offence charged the Court shall call upon the accused to enter on his defence.

For the purpose of this section, a prima facie case is made out against the accused where the prosecution has adduced credible evidence proving each ingredient of the offence which if unrebutted or unexplained would warrant a conviction. [9] Mahkamah Rayuan dalam kes Looi Kow Chai v. Public Prosecutor [2003] 1 CLJ 734 [2003] 2 MLJ 65; [2003] 2 AMR 89 berkenaan prima facie telah menyatakan seperti yang berikut: "In our respectful view, the correct test to be applied in determining whether a prima facie case has been made out under s. 180 of the CPC (and this would apply to a trial under s. 173 of the CPC) is that as encapsulated in the judgment of Hashim Yeop Sani FJ (as he then was) in Dato' Mokhtar bin Hashim & Anor v. Public Prosecutor [1983] CLJ Rep 101: [1983] 2 CLJ 10: [1983] 2 MLJ 232 at p 270: To summarize, it would therefore appear that having regard to the prosecution evidence adduced so far, a prima facie case has not been established against Nordin Johan and Aziz Abdullah, the second accused and the fourth accused which, failing their rebuttal, would warrant their conviction. In other words if they elect to remain silent now (which I hold they are perfectly entitled to do even though they are being tried under the Emergency Regulations) the question is can they be convicted of the offence of section 302 read with section 34 of the Penal Code ? My answer to the question is in the negative.' We are confident in the view we have just expressed because we find nothing in the amended s. 180(1) of the CPC that has taken away the right of an accused person to remain silent at the close of the prosecution case. Further we find nothing in the legislative intention of Parliament as expressed in the language employed by it to show that there should be a dual exercise by a judge under s. when an accused elects to remain silent as happened in Pavone v. Public Prosecutor [1985] 1 LNS 99: [1984] 1 MLJ 77. In other words, we are unable to discover anything in the language of the recently formulated s. 180 that requires a judge sitting alone first to make a minimum evaluation and then when the accused elects to remain silent to make a maximum evaluation in deciding whether to convict or not at the close of the prosecution case.” It therefore follows that there is only one exercise that a judge sitting alone under s. of the CPC has to undertake at the close of the prosecution case. He must subject the prosecution evidence to maximum evaluation and to ask himself the question: if I decide to call upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent, am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained in the prosecution case? If the answer is in the negative then no prima facie case has been made out and the accused would be entitled to an acquittal." [10] Kes Public Prosecutor v Poh Ah Kwang [2003] 3 AMR 670 dirujuk berkenaan maksud prima facie ini: “Since the standard of proof at this stage is prima facie proof, which means a maximum evaluation of the evidence on the basis of proof beyond reasonable doubt, the evidence of SP2 is therefore for all intends and purposes uncorroborated in so far as the answers given by the accused were concerned..” [11] Kes Public Prosecutor v Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ turut dirujuk; “After the amendments to ss. 173(f) and 180 of the CPC, the statutory test has been altered. What is required of a Subordinate Court and the High Court under the amended section is to call for the defence when it is satisfied that a prima facie case has been made out at the close of the prosecution case. This requires the court to undertake a maximum evaluation of the prosecution evidence when deciding whether to call on the accused to enter his or her defence. DAPATAN MAHKAMAH DI AKHIR KES PENDAKWAAN: [12] Merujuk kepada kes Sawarn Singh Mehar lwn. PP [2013] CLJU 35; [2013] 1 LNS 35 dan s. 415 Kanun Keseksaan, elemen perdayaan dan elemen secara fraud atau secara tidak jujur (dengan curang) mendorong orang yang diperdayakan untuk menyerahkan harta telah dibuktikan dalam kes ini. Mahkamah ini berpendapat wujudnya pemerdayaan yang telah dilakukan oleh tertuduh untuk mendorong mangsa untuk membuat pembayaran sebanyak RM4500.00 dan RM2000.00 bagi kelulusan pencen ILAT dari PERKESO yang mana permohonan ini sememangnya tidak dibuat oleh tertuduh dan tiada keperluan untuk membuat bayran bertubi-tubi. [13] Berdasarkan kepada kes Loh Liang Gun v. PP [2007] 4 CLJ 467, akibat dorongan serta pemerdayaan oleh tertuduh, MANGSA telah menyerahkan wang kepada tertuduh bagi permohonan dan seterusnya kelulusan pencen ILAT dari PERKESO. Bukti penyerahan harta kepada tertuduh adalah sebagaimana gambar transaksi di P2 dan P3, seterusnya pengesahan kemasukkan duit sepertimana di P9(A&B) serta keteranya SP4 yang mengesahkan kemasukkan duit pada tarikh-tarikh pertuduhan dan satu dapatan boleh dibuat yang mana kemasukkan duit-duit tersebut adalah dari mangsa sendiri berdasarkan atrikh dan amaun duit yang sama. Oleh itu, MANGSA mengalami kerugian kerana permohonan ke PERKESO bagi epncen ILAT tidak pernah dibuat oleh Tertuduh. [14] Seterusnya, adalah dapatan Mahkamah ini, sekiranya tertuduh tidak mendorong mangsa dengan cara membawa mangsa ke Pejabat PERKESO setiap kali dengan kereta tertuduh sendiri untuk menolong mangsa mendapatkan kelulusan pencen ILAT dari PERKESO dimana permohonan mangsa sendiri sebelum ini telah gagal, dan tertuduh pernah menolong suami kepada adik mangsa dan berjaya mendapatkan pencen yang sama dari PERKESO, mangsa sememangnya tidak akan memberikan duit-duit tersebut. Fakta-fakta ini jelas membuktikan terdapat elemen pemerdayaan dalam kes ini berikutan penyataan MANGSA, SP2, SP3 dan SP4. Mahkamah juga mendapati MANGSA tidak akan menyerahkan wang kepada tertuduh jika tidak diperdayakan oleh tertuduh berkaitan keterangan ini. Selain itu, ketiadaan penjelasan munasabah diberikan tertuduh membuktikan terdapat pemerdayaan bagi menarik minat atau mendorong MANGSA supaya membuat bayaran tersebut. KES PEMBELAAN: [15] Berikutan perintah Mahkamah untuk tertuduh membela diri, tiga pilihan diberikan kepada tertuduh: (i) memberi keterangan bersumpah daripada kandang saksi; (ii) memberi keterangan tidak bersumpah daripada kandang tertuduh; (iii) berdiam diri. [16] Selepas tiga pilihan diberikan kepada tertuduh berikutan arahan membela diri, tertuduh memilih untuk memberikan keterangan secara bersumpah. Pihak pembelaan mengemukakan keterangan tertuduh seorang sahaja dalam kes pembelaan. [17] Asas pembelaannya, tertuduh menafikan memperdayakan MANGSA berkaitan urusan permohonan pencen ILAT dari PERKESO dan mengulangi penyataan yang sama diberikan semasa kes di peringkat pendakwaan. Menurut tertuduh, pertuduhan terhadapnya adalah melulu dan tidak berasas kerana saksi-saksi pendakwaan SP2, SP3 dan SP4 tidak mengesahkan bahawa duit yang masuk dalam akaun Tertuduh sebanyak RM4500.00 dan RM2000.00 adalah daripada mangsa sendiri malah keterangan MANGSA dan SP3 adalah bercanggah. [18] Disini, dapatan Mahkamah adalah pembelaan langsung tidak menimbulkan apa-apa keraguan yang munasabah. Pihak pembelaan telah mencuba untuk mengelirukan Mahkamah dengan menimbulkan isu-isu yang tidak berkaitan seperti dari mana mangsa mendapat duit RM23,100.00 didalam mukasurat 12 Hujahan Bertulis Pembelaan. Persoalan disini adalah bukan darimana mangsa mendapat duit beliau, malah duit tersebut telah diserahkan kepada Tertuduh. Pembelaan juga telah mendakwa mangsa adalah sebenarnya seorang peminjam duit (money lender) dan duit-duit tersebut telah diserahkan kepada tertuduh untuk tertuduh memulakan perniagaan bunga. Namun sehingga ke akhir kes pembelaan, pembelaan gagal membuktikan perkara itu. [19] Pembelaan juga telah menimbulkan isu percanggahan dimana laporan polis mangsa adalah menunjukkan penyerahan wang sebanyak RM3200.00 dan juga penyerahan wang sehingga RM60,000.00 kepada tertuduh dan perkara ini bercanggah dengan pertuduhan kerana amaun yang dinyatakan adalah tidak sama seperti pertuduhan-pertuduhan. Mahkamah ini merujuk kepada kes Herchun Singh & Ors v. Public Prosecutor [1969] CLJU 52 yang mana Mahkamah Persekutuan membuat dapatan bahawa: "....Further, the information required need not contain the circumstances of the commission of the offence, nor the names of the offenders or the witnesses, for the main purpose of investigation is to ascertain these matters.... The first information report is not an Encyclopedia. It is not the beginning and ending of every case. It is only a complaint to set the affairs of law and order in motion. It is only at the investigation stage that all the details can be gathered and filled up..." [20] Kes Herchun Singh (supra) ini turut dirujuk oleh Mahkamah Rayuan di dalam kes Timhar Jimdani Ong & Anor v. PP [2010] 3 CLJ 938 yang mana terdapat ketinggalan fakta di dalam laporan polis P12 yang dibuat oleh Insp Willie namun Mahkamah Rayuan membuat dapatan bahawa maklumat yang dinyatakan di dalam laporan polis hanyalah butiran asas tentang masa dan tempat kejadian dan butiran penuh akan dirakamkan oleh Pegawai Penyiasat. [21] Oleh itu, ketinggalan fakta berkenaan RM4500.00 mahupun RM2000.00 adalah bukan fatal kepada kes ini. Malah, laporan itu dibuat hanya untuk memulakan siasatan terhadap Tertuduh. Mahkamah ini bergantung kepada kesemua keterangan yang diberikan oleh semua saksi dan kesemua eksibit yang telah ditender di Mahkamah secara holistic. [22] Pembelaan juga telah menimbulkan seksyen 114(g) AAkta Keterangan 1950 kerana kegagalan pihak pendakwaan membawa anak lelaki mangsa penama bernama Kartik sebagai seorang saksi. Ini adalah berdasarkan keterangan SP3 yang menyatakan anak lelaki mangsa iaitu Kartik pernah membawa ibunya iaitu mangsa ke Pejabat PERKESO. Mahkamah merujuk kepada Seksyen 114 (g) Akta Keterangan dan dikemukakan untuk rujukan mudah;

Court may presume existence of certain fact The court may presume the existence of any fact which it thinks likely to have happened, regard being had to the common course of natural events, human conduct, and public and private business, in their relation to the facts of the particular case. ILLUSTRATIONS The court may presume--

that evidence which could be and is not produced would if produced be unfavourable to the person who withholds it; [23] Mahkamah ini mengambil berat bahawa pemakaian seksyen ini adalah mengikut kepada keadaan setiap kes dan kepentingan saksi/bukti yang dinyatakan tersebut. Kes Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492,494 (SC) telah menggariskan panduan bahawa: “It is essential to appreciate the scope of Section 114 (g) lest it be carried too far outside its limit. Adverse inference under that illustration can only be drawn if there is withholding or suppression of evidence and not merely on account of failure to obtain evidence. It may be drawn from withholding not just any document, but material document by a party in his possession, or for non-production of not just any witness but an important and material witness to the case”. [24] Mahkamah turut merujuk kes Suayri Ayyapan lwn. Pendakwa Raya [2019] MLRHU 423 pg 7 yang telah menjelaskan seperti berikut; “Sekiranya Mahkamah mendapati terdapat satu jurang atau kelompangan yang besar dalam kes pihak pendakwaan dan berpuas hati saksi yang tidak ditawarkan itu adalah saksi penting dan pihak pendakwaan memendapkannya keterangan yang ada padanya yang sentiasa boleh di perolehi serta apa yang dilakukan oleh pihak pendakwaan itu bagi tujuan utama mengecewakan pihak pembelaan untuk pembelaan maka kegagalan memanggil saksi atau menawarkan saksi itu memberi inferen yang tidak berpihak yang kuat kepada pihak pendakwaan di bawah s 114(g) Akta Keterangan.” [25] Berdasarkan nas-nas di atas, Mahkamah perlu mendapati bahawa saksi yang tidak ditawarkan itu adalah saksi yang penting dan tujuan utama pihak pendakwaan untuk tidak memanggil saksi tersebut adalah untuk memberi satu inferen yang tidak berpihak kepada pendakwaan. Dalam kes ini, Mahkamah mendapati pemanggila naka lelaki mangsa adalah tidak penting kerana isu sama mangsa pernah mneghadiri ke Pejabat PERKESO tanpa tertuduh boleh dijawab oleh mangsa sendiri. Berapa ramai saksi untuk dipanggil atau siapa saksi yang perlu dipanggil adalah budibicara pendakwaan dan cara kes itu diuruskan oleh Pendakwaan. [26] Menurut tertuduh, P2 dan P3 yang dikemukakan oleh Pendakwaan adalah bukan resit CDM malah hanya gambar yang diambil oleh SP3 dimana masaih lagi ada butang ‘Ya’ atau ‘Tidak’. Akan tetapi, Mahkamah menerima eksibit P2 dan P3 dimana turut disokong dengan keterangan SP3 bahawa duit tersebut telah dihanatr ke akaun tertuduh sepertimana nama dan nombor akaund alam gambar. Serta P9(A&B) jelas menunjukkan kemasukkan duit kedalam akaun tertuduh. [27] Selain itu, pembelaan juga menimbulkan isu bahawa mangsa adalah bukan orang sembarangan. Walaupun beliau tidak berpelajaran dan memerlukan jurubahasa Tamil tetapi beliau adalah ‘street-smart’. Mahkamah mengulangi ini adalah semua dakwaan sahaja dari pihak pembelaan memandangkan tiada apa-apa keterangan untuk membuktikan dakwaan tersebut. [28] Pembelaan juga menimbulkan isu bahawa mangsa telah mnegetahui permohonan PERKESO beliau telah gagal sebanayk dua kali namun masih membuat bayaran kepada tertuduh. Melalui keterangan mangsa adalah jelas bahawa, walaupun mangsa mengetahui permohonan beliau telah gagal sebanyak dua kali, namun beliau telah dipujuk dan didorong serta diyakinkan oleh tertuduh bahawa tertuduh boleh menolong mangsa dalam meluluskan permohonan PERKESO. Tugas Mahkamah Di Akhir Kes Pembelaan: [29] Di akhir kes pembelaan, mahkamah harus menimbangkan semua keterangan yang ada di depannya dan perlu memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah terhadap tertuduh. Sekiranya mahkamah mendapati pihak pendakwaan berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah, mahkamah perlu memasukkan dapatan salah terhadap tertuduh dan menyabitkannya dengan kesalahan. [30] Sebaliknya sekiranya mahkamah mendapati pihak pendakwaan telah gagal membuktikan kes melampaui keraguan munasabah, mahkamah seharusnya melepas dan membebaskan tertuduh. Terdapat banyak kes yang menggariskan tugas mahkamah di akhir kes pembelaan seperti yang terkandung dalam the time-honoured decision of Mat v. PP [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82; [1963] MLJ 263 dan PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457; [2005] 6 MLJ 393 (Mahkamah Persekutuan). [31] Pada peringkat ini, mahkamah mengaplikasikan prinsip yang dinyatakan dalam kes Mohamad Radhi Yaakob v. PP [1991] 3 CLJ 2073; [1991] 1 CLJ (Rep) 311 di mana Mahkamah Agung memutuskan sebagaimana berikut: “We are of the view that whenever a criminal case is decided on the basis of the truth of the prosecution case as against the falsity of the defence story, a trial Judge must in accordance with the principle laid down in Mat v. PP [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82 go one step further before convicting the accused by giving due consideration as to why the defence story though could not be believed did not raise a reasonable doubt on the prosecution case. Thus, even though a Judge does not accept or believe the accused explanation, the accused must not be convicted until the Court is satisfied for sufficient reason that such explanation does not cast a reasonable doubt on the prosecution case.” (Rujuk juga Amri Ibrahim & Anor v. PP [2017] 1 CLJ 617 (Mahkamah Persekutuan)) [32] Sehubungan itu, mahkamah berpendapat terdapat keperluan untuk mengulangi semula kehendak undang-undang berkaitan kes penipuan. Diperturunkan di sini peruntukan di bawah s. 420 Kanun Keseksaan: Whoever cheats and thereby dishonestly induces the person deceived, whether or not the deception practiced was the sole or main inducement, to deliver any property to any person, or to make, alter, or destroy the whole or any part of a valuable security, or anything which is signed or sealed, and which is capable of being converted into a valuable security, shall be punished with imprisonment for a term which shall not be less than one year and not more than ten years and with whipping, and shall also be liable to fine. [33] Sebelum membuat dapatan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kes melampaui keraguan munasabah, Mahkamah seterusnya akan meneliti pembelaan tertuduh dan elemen-elemen di bawah s. 420 Kanun Keseksaan sebagaimana dinyatakan dalam kes Loh Liang Gun & Anor v. PP [2007] 4 CLJ 467; [2007] 5 MLJ 159 (Mahkamah Rayuan) yang menyatakan: In establishing a case for cheating under s. 420 of the Penal Code, the following ingredients are to be established by the Prosecution:

there was delivery of property by the complainant to any person;

the delivery of property was as a result of the inducement practiced on the complainant by the perpetrator;

the complainant had acted on the inducement in consequence of the deception practiced by the perpetrator;

the perpetrator had acted dishonestly in so inducing the complainant to part with the property; and

the complainant suffered losses in consequence of the deception by the perpetrator. [34] Dalam kes ini, di akhir kes pendakwaan telah dibuktikan bahawa sejumlah RM4500.00 dan RM2000.00 telah dibayar oleh MANGSA kepada tertuduh bagi tujuan kelulusan permohonan Pencen ILAT PERKESO atas dorongan tertuduh. Semasa kes pembelaan, tertuduh telah menafikan bahawa MANGSA telah memasukkan wang sebanyak RM4500.00 dan RM2000.00 ke dalam akaun bank Tertuduh bagi tujuan kelulusan permohonan pencen ILAT PERKESO. Walau bagaimanapun, tertuduh menyatakan bahawa duit yang diberi oleh mangsa adalah sebagai pinjaman untuk perniagaan bunga tertuduh. [35] Di sini, Mahkamah ingin menekankan pembelaan tertuduh yang bercanggah. Pada awalnya tertuduh menafikan menerima duit, kemudiannya menyatakan duit yang diterima adalah untuk perniagaan bunga. Oleh itu, persoalan Mahkamah adalah ‘Mana satu yang betul?’. Tertuduh: “Saya ada terima duit tersebut. RM4500 saya terima sebab saya telah membuat bisnes bunga dan saya telah meminjam duit RM4500 itu. Bagi pertuduhan kedua saya terima RM2000 dari Sugnah sama juga untuk perniagaan bunga saya. Duit RM4500 dan RM2000 yang saya terima bukan untuk urusan socso. Saya tidak mempunyai apa-apa urusan socso. Saya membuka kedai bunga ini. Sugnah selalu datang untuk membeli barang sembahyang. Dia selalu datang ke kedai saya dan kami menjadi rapat. Saya pula ada keperluan kewangan.” [36] Pemahaman Mahkamah adalah s. 420 Kanun Keseksaan tidak memperuntukkan bahawa harta hendaklah dimasukkan ke dalam akaun tertuduh semata-mata, memadai jika ia diserahkan kepada mana-mana orang atas dorongan tertuduh. Oleh itu, bagi elemen ini, tiada keraguan timbul langsung kepada kes pendakwaan. [37] Seterusnya, pihak pendakwaan telah membuktikan bahawa duit tersebut dimasukkan ke dalam akaun atas dorongan tertuduh. Pihak pendakwaan telah membuktikan bahawa mangsa telah memberi duit duit sebanyak RM4500.00 dan RM2000.00 berdasarkan eksibit-eksibit yang dikemukakan dan keterangan MANGSA hingga SP4 yang sangat menyakinkan, Elemet dorongan adalah amat penting dan sekali lagi ingin Mahkamah menekankan bahawa erti dorongan dalam kes ini adalah tertuduh telah melalui abang tertuduh berjumpa dengan mangsa dan setuju untuk menolong membuat permohonan bagi pihak mangsa dan bagi memastikan permohonan tersebut diluluskan di PERKESO maka beberapa bayaran perlu dibuat oleh mangsa. Sekiranya, mangsa tidak membuat dorong sebegitu tiada keperluan untuk mangsa memberikan duit kepada tertuduh. [38] Mahkamah juga mendapati alasan yang diberikan oleh pihak Pembelaan adalah kesemua penafian semata-mata dan langsung tiada satu keraguan munasabah yang ditimbulkan. Malah, pembelaan mereka sendiri bercanggah antara satu sama lain. Pembelaan turut menyatakn buku 555 adalah bercanggah dengan keterangan mangsa dan sebenarnya tiada kemasukkan duit-duit tersebut. Disini Mahkamah ingin menekankan, kes pada hari ini adalah hanya melibatkan kemasukkan duit RM4500.00 dan RM2000.00 ke dalam akaun tertuduh dan niat mangsa memberi duit itu kepada tertuduh dimana mangsa telah didorong oleh tertuduh, mangsa telah bertindak dengan membuat bayaran beberapa kali kepada tertuduh atas dorongan tersebut dan seterusnya telah mnegalami kerugian dan dalam kes ini sebanyak RM6500.00. [39] Untuk elemen seterusnya, pihak pendakwaan telah membuktikan bahawa tindakan mangsa memasukkan duit ke dalam akaun adalah disebabkan pemerdayaan dan dorongan oleh tertuduh. Bagi maksud pemerdayaan, s. 415 Kanun Keseksaan adalah dirujuk di mana ia menyatakan: Whoever by deceiving any person, whether or not such deception was the sole or main inducement

fraudulently or dishonestly induces the person so deceived to deliver any property to any person, or to consent that any person shall retain any property; or

intentionally induces the person so deceived to do or omit to do anything which he would not do or omit to do if he were not so deceived and which act or omission causes or is likely to cause damage or harm to any person in body, mind, reputation, or property, is said to "cheat". Explanation 1 - A dishonest concealment of facts is a deception within the meaning of this section. Explanation 2 - Mere breach of contract is not of itself proof of an original fraudulent intent. Explanation 3 - Whoever makes any representation through any person acting as an agent, or otherwise, for him, shall be deemed to have made the representation himself.

A, by falsely pretending to be in the Government service, intentionally deceives Z, and thus dishonestly induces Z to let him have on credit goods for which he does not mean to pay. A cheats.

A, by putting a counterfeit mark on an article, intentionally deceives Z into a belief that this article was made by a certain celebrated manufacturer, and thus dishonestly induces Z to buy and pay for the article. A cheats.

A, by exhibiting to Z a false sample of an article, intentionally deceives Z into believing that the article corresponds with the sample, and thereby dishonestly induces Z to buy and pay for the article. A cheats.

A, by tendering in payment for an article, a bill on a house with which A keeps no money, and by which A expects that the bill will be dishonoured, intentionally deceives Z, and thereby dishonestly induces Z to deliver the article, intending not to pay for it. A cheats.

A, by pledging as diamonds articles which he knows are not diamonds, intentionally deceives Z, and thereby dishonestly induces Z to lend money. A cheats.

A intentionally deceives Z into a belief that A means to repay any money that Z may lend to him, and thereby dishonestly induces Z to lend him money, A not intending to repay it. A cheats.

A intentionally deceives Z into a belief that A means to deliver to Z a certain quantity of pepper which he does not intend to deliver, and thereby dishonestly induces Z to advance money upon the faith of such delivery. A cheats; but if A, at the time of obtaining the money, intends to deliver the pepper, and afterwards breaks his contract and does not deliver it, he does not cheat, but is liable only to a civil action for breach of contract.

A intentionally deceives Z into a belief that A has performed A's part of a contract made with Z, which he has not performed, and thereby dishonestly induces Z to pay money. A cheats.

A sells and conveys an estate to B. A, knowing that in consequence of such sale he has no right to the property, sells or mortgages the same to Z without disclosing the fact of the previous sale and conveyance to B, and receives the purchase or mortgage money from Z. A cheats.

A, playing with false dice, or marked cards, wins money from B. A cheats. [40] Bagi pemerdayaan ini menjadi satu kesalahan bawah s. 420 Kanun Keseksaan, ia haruslah dikaitkan dengan tindakan mangsa memasukkan duit ke dalam akaun adalah disebabkan penyataan oleh tertuduh dan bahawa apa yang dikatakan oleh tertuduh itu tidak wujud/tidak benar. Jadi di sini, bagaimanakah mahkamah dapat merumuskan bahawa apa dikatakan tertuduh menjadi fakta yang menipu (misleading)? [41] Pertamanya, abang tertuduh selaku ejen tertuduh telah memperkenalkan tertuduh kepada mangsa dengan memperdayakan mangsa bahawa adik beliau iaitu tertuduh boleh menolong mangsa untuk mendapatkan kelulusan pencen ILAT dari PERKSESO. Kedua, tertuduh telah meneruskan dengan memperdaya mangsa dengan mambawa mangsa ke Hospital Teluk Intan dan pejabat PERKESO berkali-kali serta mendorong mangsa untuk membuat bayaran sebanyak RM4500.00 dan RM2000.00 kepada mangsa agar permohonan pencen ILAT akan diluluskan oleh PERKSESO. Ketiga mangsa telah bertindak atas pemerdayaan dan dorongan tertuduh dengan car membuat bayaran sebanyak MR4500.00 dan RM2000.00 ke tertuduh. Keempat, mangsa telah mengalami kerugian kerana tertuduh sememangnya tidak menolong mangsa dalam membaut permohonan ke PERKESO apatah lagi dengan memastikan permohonan tersebut akan diluluskan oleh PERKESO. [42] Didapati terdapat dua versi cerita yang berbeza berkenaan penerimaan duit oleh tertuduh. Setelah menilai penyataan dari saksi pendakwaan dan tertuduh dengan mengaplikasikan prinsip dinyatakan dalam kes Mat v. PP [1963] CLJU 82; [1963] 1 LNS 82; [1963] 29 MLJ 263 dan Mohamad Radhi Yaakob v. PP (supra), Mahkamah lebih terarah untuk mempercayai versi diberikan saksi pendakwaan. Ini kerana keterangan saksi pendakwaan disokong oleh P2, P3 dan P9(A&B) di mana tertuduh mengakui ada menerima wang tetapi adalah keberhutangannya dengan mangsa dan bukan untu PERKESO. [43] Apabila berdepan dengan dua keterangan yang bercanggah, mahkamah perlu menilai kebenaran versi tersebut. Setelah meneliti keterangan semua saksi dalam kes ini, mahkamah cenderung memilih keterangan pihak pendakwaan. Ini kerana keterangan tertuduh didapati bercanggah dengan pembelaannya. [44] Sungguh pun tertuduh mendakwa dia hanya meminjam duit kerana tertuduh kesempitan wang, tiada sebarang bukti dikemukakan oleh tertuduh berkenaan dakwaan tersebut. Undang-undang menyatakan he who asserts must prove dan ini adalah selaras dengan peruntukan di bawah s. 103 Akta Keterangan 1950. Siti Norma Yaakob JCA dalam kes Juahir Sadikon v. Perbadanan Kemajuan Ekonomi Negeri Johor [1996] 4 CLJ 1 (MR) dipetik sebagai berkata: He who alleges must prove such allegation and the onus is on the appellant to do so. [45] Sekiranya tertuduh mendakwa mangsa menipu dan sememangnya telah memberi hutang kepada tertuduh, tertuduh hendaklah mengemukakan bukti yang dapat menyokong penyataannya itu. Ini adalah berdasarkan kes Dato' Seri Anwar Ibrahim v. PP & Another Appeal [2003] 4 CLJ 409; [2004] 1 MLJ 177 (MR) di mana Pajan Singh Gill HMR menyatakan: “It should also be noted that it was the defence that wanted the learned trial judge to accept the fact that the defence of alibi prevailed. Hence, it should therefore be for the defence to establish it so as to cast reasonable doubt on the prosecution's case and not for the prosecution to disprove once a mere assertion has been made. Section 103 of the Evidence Act 1950 is relevant.” [46] Justeru, pemerdayaan telah dibuktikan apabila tertuduh menawarkan untuk menolong mangsa mendapatkan kelulusan permohonan pencen ILAT dari PERKSESO yang mana tidak wujud kepada mangsa dan apabila mangsa, bertindak atas representasi tersebut, telah membuat bayaran sebanyak RM4500.00 dan RM2000.00 ke dalam akaun tertuduh namun gagal mendapatkan kelulusan kepada permohonan tersebut. Ini adalah berdasarkan penghakiman dalam kes Mohd Jalani Saliman & Anor v. PP [1998] 1 CLJ 123; [1997] 5 MLJ 551 apabila mahkamah menyatakan: “There must be deception. That deception must be caused by the accused to generate inducement in the mind of the victim. Deception may be by words or conduct. What is sufficient to constitute deception is dependent on the facts of each case. Deception has an element of misleading. It is inducing a person to believe as true something which is false.” [47] Berdasarkan dapatan di atas, dapat dirumuskan bahawa tiada keraguan timbul kepada semua bukti yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan. Oleh itu, mahkamah berpuas hati bahawa tidak ada keraguan timbul dalam kes pendakwaan dan disebabkan itu pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan kesnya melampaui keraguan munasabah. Tertuduh didapati bersalah dan disabitkan dengan kesalahan yang dipertuduhkan terhadapnya. Hukuman [48] Dalam kes ini tertuduh telah disabitkan dengan kesalahan di bawah s. 420 Kanun Keseksaan. Untuk membolehkan mahkamah memberi pertimbangan sewajarnya berkenaan hukuman ke atas tertuduh, mahkamah telah mempertimbangkan keseriusan kesalahan yang dipertuduhkan terhadap tertuduh dan kepentingan awam. Mahkamah juga mengambil kira tujuan utama hukuman; iaitu pembalasan, pencegahan, pencegahan dan pemulihan (retribution, deterrence, prevention and rehabilitation). [49] Dalam hujahan peringanan hukuman, tertuduh merayu agar dikenakan hukuman yang ringan atas faktor bahawa dia tidak mempunyai rekod lampau dan ini adalah kesalahan pertamanya. Tertuduh juga merayu diberikan hukuman yang minima memandangkan dia mempunyai beberapa komplikasi kesihatan dan tertuduh baru berkahwin. Tertuduh juga memohon agar satu bon berkelakuan baik dapat diberikan. [50] Pihak pendakwaan pula memohon hukuman berat dikenakan terhadap tertuduh sementelahan tertuduh telah disabitkan dengan kesalahan menipu di bawah kesalahan s. Kanun Keseksaan. [51] Sebagai panduan, Mahkamah merujuk kepada kes Kamini Sathasivam lwn. PP [2021] CLJU 511; [2021] 1 LNS 511; [2021] MLJU 629 yang mana YA Hakim Mahkamah Tinggi mengekalkan hukuman penjara tiga tahun kepada tertuduh bagi kesalahan menipu yang melibatkan kerugian RM75,000. [52] Menurut pihak pendakwaan, kerugian dalam kes ini adalah sebanyak RM6500.00. Justeru, pihak pendakwaan memohon hukuman berat dikenakan. Pihak pendakwaan berhujah bahawa kesalahan dilakukan tertuduh merupakan satu kesalahan yang serius dan bahawa hanya dengan hukuman berat dapat memberi pengajaran kepada tertuduh dan masyarakat secara keseluruhannya. [53] Mahkamah bersetuju dengan hujahan pihak pendakwaan. Pada hemat mahkamah, hukuman yang dijatuhkan hendaklah mempunyai kesan sebagai peringatan untuk mengelakkan orang awam melakukan kesalahan yang sama di samping melindungi kepentingan awam. Mohtarudin Baki JCA dalam kes PP v. Muhammad Saifullah Awang [2016] 3 CLJ 784 (Mahkamah Rayuan) menyatakan: “A deterrent sentence must be passed to strengthen public confidence that an offense of this nature will be severely punished by the Court. A long imprisonment term by the court will create fear in the minds of future offenders besides sending a message to the public about the seriousness of this offense.” [54] Bagi panduan kepada hukuman yang akan dijatuhkan terhadap tertuduh, berikut adalah kes yang telah diputuskan berkaitan kesalahan pemerdayaan di bawah s. 420 Kanun Keseksaan. Kaedah ini adalah dibenarkan dalam undang-undang berdasarkan penghakiman Mohtarudin Baki HMR dalam kes PP lwn. Mohd Farid Azizan [2019] CLJU 354; [2019] 1 LNS 354 (Mahkamah Rayuan) yang merujuk kepada trend hukuman dalam menentukan hukuman yang bersesuaian dikenakan. Amalan sama turut dipraktikkan dalam kes Mohd Indra Kirana Mansod lwn. PP [2022] CLJU 1055; [2022] 1 LNS 1055 (Mahkamah Tinggi) di mana Azmi Abdullah H menyatakan salah satu faktor yang tepat dalam mempertimbangkan hukuman adalah trend hukuman. [55] Berikut adalah hukuman yang dikenakan oleh mahkamah berkaitan kes di bawah s.

Kavitha Kalidasan v. PP [2022] CLJU 829; [2022] 1 LNS 829, Ahmad Shahrir Mohd Salleh J mengekalkan hukuman penjara lima tahun dan denda RM7,000 jika tak bayar lima bulan penjara terhadap tertuduh yang disabitkan dengan kesalahan pemerdayaan membabitkan kerugian berjumlah RM15,000 dan RM18,000.

(ii) Mohd Asraff Mohd Baba lwn. PP [2022] CLJU 357; [2022] 1 LNS 357, Awg Armadajaya Awg Mahmud PK mengekalkan hukuman penjara 18 bulan dari tarikh sabitan dan dua sebatan rotan terhadap tertuduh bagi kesalahan pemerdayaan membabitkan kerugian berjumlah RM15,000. [56] Berdasarkan dapatan dan kes undang-undang yang dinyatakan di atas dan atas faktor bahawa tertuduh telah disabitkan dengan kesalahan yang dipertuduhkan terhadapnya, mahkamah dengan ini menjatuhkan hukuman penjara dua tahun dari tarikh sabitan 29 November 2024. Hukuman sebatan rotan ringan dikecualikan di bawah peruntukan s. 289(a) Kanun Tatacara Jenayah. Permohonan stay dibenarkan sehingga rayuan di Mahkamah Tinggi dilupuskan. Ashvinii Thinakaran Majistret Mahkamah Majistret Teluk Intan