Puan Shaharaliza bt Abdul Razak v SUPIAN BIN ISMAIL (42S-37-05/17)

Tertuduh/Perayu telah dituduh di depan Hakim Mahkamah Sesyen (“HMS”) dengan satu pertuduhan iaitu melakukan rompakan berkumpulan dengan menggunakan senjata, satu kesalahan dibawah Seksyen 395 dibaca bersama Seksyen 397 Kanun Keseksaan, dan satu lagi pertuduhan dimana semasa melakukan rompakan berkumpulan tersebut satu pistol tiruan telah digunakan, satu kesalahan yang boleh dihukum dibawah Seksyen 32(2) Akta Senjata 1960. 2

Setelah perbicaraan penuh dijalankan, di akhir kes Pembelaan, tertuduh telah didapati bersalah dan disabitkan dengan kedua-dua pertuduhan tersebut. Bagi Pertuduhan Pertama, Tertuduh/Perayu telah dijatuhkan hukuman 10 tahun penjara dari tarikh hukuman pada 11/4/2017 dan 10 sebatan. Bagi Pertuduhan Kedua, Tertuduh/Perayu telah dijatuhkan hukuman 5 tahun penjara berjalan secara berturut-turut selepas menjalani hukuman pertuduhan pertama tersebut.

Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut Tertuduh/Perayu telah menfailkan rayuan ke Mahkamah ini bagi sabitan dan hukuman. Namun pada hari bicara hanya rayuan terhadap hukuman sahaja diteruskan. Setelah mendengar hujahan kedua-dua pihak mengenai hukuman, mahkamah ini telah menolak rayuan Tertuduh/Perayu dan mengekalkan keputusan Hakim Mahkamah Sesyen (HMS).

Tidak berpuas hati dengan keputusan tersebut, Tertuduh/Perayu telah menfailkan rayuan ke Mahkamah Rayuan. Rayuan adalah terhadap hukuman sahaja.

Ini merupakan alasan-alasan kepada keputusan tersebut.

Kedua-dua pertuduhan terhadap Tertuduh/Perayu adalah seperti berikut: 3 Pertuduhan Pertama “Bahawa kamu bersama-sama seorang yang masih bebas pada 28.5.2016 jam lebih kurang 2.30 pagi, bertempat di No. 30, Kampung Telaga Lanas, Pengkalan Kubor, di dalam Daerah Tumpat, di dalam Negeri Kelantan telah didapati melakukan rompakan iaitu (2) unit beg tangan jenama LV dan Burberry, (2) keping kad bank Maybank dan BSN, (1) keping kad memandu dan (1) keping kad pengenalan kepunyaan Nik Zawiah binti Nik Hassan, No. KPT 630101-03-7010 dengan menggunakan senjata iaitu sepucuk pistol tiruan dan sebilah pisau, dengan itu kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 395 Kanun Keseksaan dan dibaca bersama dibawah Seksyen 397 Kanun yang sama.” Pertuduhan Kedua “Bahawa kamu bersama-sama seorang yang masih bebas pada 28.5.2016 jam lebih kurang 2.30 pagi, bertempat di No. 30, Kampung Telaga Lanas, Pengkalan Kubor, di dalam Daerah Tumpat, di dalam Negeri Kelantan telah didapati menggunakan sepucuk pistol tiruan semasa melakukan rompakan iaitu (2) unit beg tangan jenama LV dan Burberry, (2) keping kad bank Maybank dan BSN, (1) keping kad memandu dan (1) keping kad pengenalan kepunyaan Nik Zawiah binti Nik Hassan, No. KPT 630101-03-7010. Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan yang boleh dihukum di bawah Seksyen 32(2) Akta Senjata 1960.” 4 C. FAKTA KES PENDAKWAAN

Pada 28/5/2016 jam lebih kurang 2.30 pagi, Pengadu iaitu SP3 (Puan Nik Zawiah Nik Hassan), ketika berada di rumahnya di alamat No. 30, Kampung Telaga Lanas, Pengkalan Kubor, di dalam Daerah Tumpat Kelantan sedang tidur bersama anak saudaranya yang kecil berusia 5 tahun. SP3 tersedar apabila terdengar pintu bilik dibuka. SP3 terlihat 2 lelaki telah masuk ke dalam biliknya, Kemudian seorang lelaki bernama Nizam telah datang dan meletakkan pistol didahi SP3 manakala tertuduh meletakkan pisau di leher SP3. Semasa kejadian ini, anak saudara SP3 sedang nyenyak tidur. Keadaan bilik tempat kejadian adalah samar-samar kerana terdapat cahaya lampu daripada bilik air di dalam bilik tersebut dan lampu dalam rumah yang dipasang. SP3 nampak kedua-dua lelaki memakai topeng muka.

Kemudian, tertuduh telah mengikat mulut dan tangan SP3 dengan menggunakan kain tudung yang diambil daripada rumah SP3. Selepas mengikat mangsa, tertuduh dan rakannya, Nizam telah menggeledah rumah SP3.

Semasa diikat, SP3 ada dipegang oleh tertuduh dan SP3 minta dilepaskan. Tertuduh ada mengugut untuk membunuh SP3 jika dia membuat bising. SP3 telah cuba untuk membuka topeng tertuduh tetapi hanya berjaya membuka separuh sahaja kerana tertuduh menghalang dan memarahinya. SP3 sempat melihat tertuduh daripada paras hidung ke bawah. Kemudian tertuduh cuba menikam SP3 namun SP3 berjaya mengelak menyebabkan ianya terkena sofa. lni mengakibatkan tertuduh 5 menambahkan ikatan ke atas SP3 dengan menggunakan taIi wayar dan menampal mulut SP3 dengan plaster. Setelah mengambil barang-barang berharga, tertuduh dan Nizam telah melarikan diri keluar daripada rumah SP3.

SP3 telah meminta bantuan anak jiran iaitu SP4 untuk membuka ikatan tangan SP3 dan kemudian menghantarnya ke rumah ibu SP3. SP3 kemudian segera membuat laporan polis sebagaimana laporan polis P/Kubor 661/16 pada hari yang sama jam lebih kurang 3.45 pagi.

Ekoran daripada laporan polis tersebut, pihak polis diketuai oleh SP5, iaitu Pegawai Serbuan/Pegawai Penyiasat kes telah segera menyerbu rumah Nizam dan berjaya menangkap tertuduh manakala Nizam berjaya melarikan diri. Turut dirampas adalah barang-barang milik SP3 dan peralatan-peralatan yang digunakan semasa rompakan.

Mengikut keterangan, mangsa (SP3) telah sedia mengenali Tertuduh dan Nizam kerana mereka tinggal sekampung. Malahan mangsa mengenali SP3 melalui suara, perwatakan dan fizikal Tertuduh dan Nizam. D. DAPATAN MAHKAMAH SESYEN MENGENAI HUKUMAN

Hakim Sesyen di dalam alasannya telah memberi alasan berikut di muka surat 29&30 Rekod Rayuan:- “Rayuan OKT hanyalah pohon hukuman dikurangkan dan supaya kedua-dua hukuman berjalan serentak. 6 TPR pula berhujah supaya hukuman bersifat deteren dikenakan ke atas OKT. Ini kerana kesalahan adalah serius di mana hukuman penjara maksima 20 tahun dan sebatan boleh dikenakan, suatu perbicaraan penuh telah dijalankan di mana banyak masa dan kos terlibat dan juga hukuman yang mengambil kira kepentingan awam berbanding kepentingan OKT. Selanjutnya hujah bahawa hukuman bagi pertuduhan pertama dan kedua perlu dijalankan berasingan kerana hukuman di bawah kedua merupakan satu tambahan penalti. Saya telah menimbangkan rayuan peringanan OKT dan hujahan pemberatan hukuman oleh TPR. Di dalam menjatuhkan hukuman ini saya telah mengambil kira kepentingan awam, kesalahan yang dilakukan adalah serius, kejadian rompakan sering berlaku, terdapatnya dua senjata digunakan dalam rompakan ini, iaitu pistol tiruan dan parang, kerugian dan trauma yang dialami mangsa. Apatah lagi mangsa dan OKT tinggal di kawasan yang sama. Saya turut mengambil kira bahawa banyak masa dan kos terbuang yang timbul dari perbicaraan yang dijalankan. Saya bersetuju dengan hujahan TPR bahawa hukuman bagi pertuduhan pertama dan pertuduhan kedua mesti dijalankan secara berasingan. Ini kerana Seksyen 32(2) Akta Senjata 1960 menyatakan seperti berikut: 7 “on conviction, to imprisonment for a term not exceeding ten years in addition to any penalty to which he may sentenced for the offence specified in the said Schedule.....”

Adalah menjadi undang-undang yang mantap bahawa Mahkamah yang mendengar rayuan tidak akan menganggu hukuman yang dijatuhkan oleh Hakim bicara melainkan ianya adalah “manisfestly inadequate” ataupun “manifestly excessive” atau “illegal”. Ini disahkan oleh Mahkamah

Rayuan di dalam kes NELSON GNANAREGASAM lwn. PP [2010] 3 CLJ Mahkamah juga mengambil panduan daripada kes-kes tersohor lain sebelum ini. [15] Di dalam kes PP vs. LOO CHOON FATT [1976] 1 LNS 102; [1976] 2 MLJ 256 YA Hakim telah juga menyatakan seperti berikut: “In respect of sentencing there can be only general guidelines. No two cases can have exactly the same facts to the minutest detail. Facts do differ from case to case and ultimately each case has to be decided on its own merits. In practice sentences do differ not only from case to case but also from court to court. All things being equal these variations are inevitable if only because of the human element involved. But, of course, there must be limits to permissible variations. 8 The principles to be applied in imposing sentence however are the same in every case. The High Court sitting in exercise of its revisionary powers will not normally alter the sentence unless it is satisfied that the sentence of the lower court is either manifestly inadequate or grossly excessive or illegal or otherwise not a proper sentence having regard to all the facts disclosed on the record or to all the facts which the court ought to take judicial notice or, that is to say, that the lower court clearly has erred in applying the correct principles in the assessment of the sentence. It is a firmly established practice that the court will not alter a sentence merely because it might have passed a different sentence.” [16] Mahkamah ini akan berpandukan beberapa prinsip penghakiman di dalam mempertimbangkan rayuan ini. Di dalam kes Adam Atan v PP [2009] 1 CLJ 33 khususnya di m/s 36 YAA Gopal Ram, Hakim Mahkamah Rayuan berkata: “In an appeal against sentence, the initial function of this court is one of review only. The fact that each of us sitting separately or together would have imposed a lesser sentence is irrelevant. The appellant must satisfy this court that the sentencing court has either erred in principle or imposed a sentence that was manifestly excessive. We find it unnecessary to cite any authority in support of this well established principle.” [17] Di dalam kes Bhandulananda Jayatilake [1981] 1 LNS 139, Almarhum Raja Azlan Shah (KHN ketika itu) telah menyatakan: 9 “For a discretionary judgment of this kind to be reversed by this court, it must be shown to our satisfaction that the learned judge was embarking on some unauthorized or extraneous or irrelevant exercise of discretion.” [18] Di dalam kes PP v. Maliki Yaumidin [2015] 1 LNS 681. Mahkamah Rayuan dalam penghakimannya telah memberi garis panduan yang boleh digunakan supaya hukuman yang diberikan adalah setimpal dan adil. Garis panduan tersebut ialah: [7] In deciding on the appropriate sentence to impose, we respectfully adopt the approach stated in the judgment of Mohd Zawawi Salleh, JCA in PP v. LING LEH HOE [2015] 4 CLJ 869, as follows: [14] The appellate court can and will interfere in the sentence imposed by the lower court if it is satisfied that any of the following four grounds are made out:

The sentencing judge had made a wrong decision as to the proper factual basis for the sentence;

There had been an error on the part of the trial judge in appreciating the material facts placed before him,

The sentence was wrong in principle; or 10

The sentence imposed was manifestly excessive or inadequate. (See R v. Ball [1951] 35 Cr App. R 164; Loo Weng Fatt v. Public Prosecutor [2001] 3 SLR 313 at para [65]; Public Prosecutor v. UI [2008] 4 SLR (R) 500). [19] Di dalam kes di hadapan Mahkamah sekarang, Hakim Sesyen telah menjatuhkan hukuman 10 tahun penjara dari tarikh jatuh hukum pada 11/4/2017 bagi Pertuduhan Pertama dan 5 tahun penjara bagi Pertuduhan Kedua dan hukuman penjara berjalan secara berturut-turut. Selain daripada itu Tertuduh/Perayu dikenakan 10 sebatan bagi Pertuduhan Pertama. [20] Mahkamah telah meneliti Alasan Penghakiman Hakim bicara dan mendapati Hakim Bicara adalah betul dan tidak melakukan apa-apa kesilapan. Ini adalah kerana Hakim Sesyen telah membuat pertimbangan yang betul berdasarkan prinsip-prinsip hukuman seperti kepentingan awam dibanding dengan kepentingan Perayu, keseriusan kes dan pengajaran kepada bakal-bakal pesalah. [21] Mahkamah bersetuju dengan Hakim Sesyen bahawa kepentingan awam adalah pertimbangan utama. Menurut keputusan di dalam kes R vs. Ball; kepentingan awam adalah tunggak utama yang perlu diberi perhatian oleh mahkamah. Bahawa kepentingan awam perlu diutamakan melebihi kepentingan tertuduh juga disentuh di dalam kes kes PP v. LOO CHOON FAT [1976] 1 LNS 102; [1976] 2 MLJ 256 yang mana Mahkamah berkata: 11 “Presidents and magistrates are often inclined quite naturally to be over-sympathetic to the accused. This is a normal psychological reaction to the situation in which the lonely accused is seen facing an array of witnesses with authority. The mitigation submitted by a convicted person will also normally bring up problems of family hardship and the other usual problems of living. In such a situation the courts might perhaps find it difficult to decide as to what sentence should be imposed so that the convicted person may not be further burdened with additional hardship. This in my view is a wrong approach. The correct approach is to strike a balance, as far as possible, between the interests of the public and the interests of the accused.” [22] Mahkamah ini juga mengambilkira bahawa tiada kecederaan yang dilakukan terhadap mangsa walaupun pendekatan ini tidak boleh diibaratkan sebagai menghalalkan (condoning) tindakan Perayu ini. Namun mahkamah ini telah mengambil kira juga bahawa mangsa/pengadu adalah terkesan daripada kejadian ini kerana mendapat trauma kerana pisau dan pistol tiruan telah digunakan di dalam rompakan ini dan terdapat cubaan untuk mencederakan mangsa. [23] Mahkamah ini juga berpuashati bahawa Hakim Mahkamah Sesyen telah mengambil kira bahawa kesalahan ini adalah kesalahan yang serius. Ianya boleh dilihat dengan hukuman maksima yang boleh dikenakan iaitu 20 tahun penjara bagi Pertuduhan Pertama dan perlu dikenakan sebatan dan maksima 10 tahun penjara bagi Pertuduhan Kedua. Satu hukuman 12 yang melambangkan keseriusannya dan yang berbentuk menyekat telah diberikan. Tambah-tambah lagi hukuman yang dijatuhkannya adalah mengikut undang-undang kerana ianya adalah di dalam lingkungan had yang dibenarkan. [24] Mahkamah juga telah mengambil kira bahawa kes-kes rompakan atau rompakan bersenjata adalah amat berleluasa sekarang di negeri Kelantan mungkin di atas desakan hidup kerana keadaan ekonomi yang tidak begitu meransangkan. Namun hukuman deterran wajar diberikan. [25] Mahkamah berpuashati hukuman yang dijatuhkan berupaya bertindak sebagai pemulihan kepada mangsa dan mempunyai sifat pencegahan kepada Perayu dan bakal-bakal pesalah dan juga sebagai pengajaran kepada Perayu. Selain daripada itu, mesej sewajarnya telah berjaya disampaikan kepada pihak awam. Mahkamah perlu menjatuhkan hukuman yang seimbang dengan keseriusan kesalahan ini. [26] Malahan Tertuduh boleh dianggap bernasib baik kerana hukuman yang dikenakan adalah hanya setengah daripada hukuman maksima sedangkan keputusan ini adalah melalui perbicaraan penuh. Malahan jika mengikut prinsip di dalam Abdullah Ang Vs PP (1988) 1 MLJ 167 yang tidak melibatkan perbicaraan penuh kerana tertuduh mengaku bersalah, hukuman lazimnya adalah di antara 10 hingga 14 tahun bagi Pertuduhan Pertama dan 6 hingga 7 tahun bagi Pertuduhan Kedua. Jelas, Hakim Sesyen dengan menjatuhkan 10 tahun penjara bagi kesalahan dibawah Pertuduhan Pertama dan 5 tahun penjara bagi kesalahan dibawah 13 Pertuduhan Kedua bagi kes ini yang melalui perbicaraan penuh adalah tidak “excessive” malah berpatutan. [27] Mahkamah juga telah mengambil kira bahawa mangsa adalah jiran sekampung Tertuduh dan mangsa mengenali Tertuduh namun Tertuduh tergamak untuk melakukan kesalahan ini, satu sikap yang amat tidak bertanggungjawab dan tidak bertimbang rasa. Sebagai jiran, Tertuduh mempunyai tanggungjawab sosial untuk melindungi mangsa tetapi apa yang berlaku adalah sebaliknya. [28] Mahkamah juga telah menimbang keseluruhan keadaan sekeliling kes(circumstances of the case) yang mana melibatkan penggunaan senjata, mangsa diikat, wujudnya kekerasan yang melampau kerana Tertuduh cuba menikam mangsa tetapi dapat dielak dan terkena bahagian sofa, dan wujudnya ugutan untuk membunuh oleh Tertuduh. Faktor-faktor ini tidak memihak kepada Tertuduh tetapi memihak kepada Pendakwaan sebagai sandaran Mahkamah untuk Mahkamah memberikan hukuman yang berat tapi adil. [29] Sehubungan dengan itu, Mahkamah ingin merujuk kepada keputusan Mahkamah ini di dalam kes PP v Mohamad Aziman Hasri v PP (2017) MLJU 1602: “[21] Hence the court should appreciate the circumstances and the mode of committing the crime which is cunning and crude, where deadly weapon was used to instill fear upon both the helpless victims. The traumatic effect left on both the victims, the circumstances 14 surrounding the crime, the mode and weapon used are factors which weigh heavily in favour of a heavy and severe sentence to be imposed on the Accused/Respondent. [22] Towards this end, this court would like to refer to the observation made by Zakaria Yatim J in the case of PP v Lee Tak Keong (1988) 1 LNS 217, a case of gang robbery but without the use of a weapon where his lordship said: “The offence of robbery is rampant today and in most cases dangerous weapons are used. In some cases the victims of the robberies sustain injuries: see Goh Chong Wee v PP 52-60-1987 (unreported) and PP v Mustanina bin Daing Sinring & Anor 51-125 of 1987 (unreported). In cases of robbery the court must take into consideration the element of public interest. This means that the court must impose a deterrent sentence not only to deter the respondent from committing the same offence again but to deter others from committing the same type of crime. The court is aware that in the present case no dangerous weapons were used and the complainant and his friend were not injured. But the court must not overlook the fact that there were five of them who surrounded the complainant and his friend and committed the robbery. If the court does not impose a deterrent sentence the respondent and his four other friends may commit similar offences and they may even use dangerous weapons and inflict injuries on their victims.” 15 [23] The learned judge also failed to take into consideration the sentencing trend for this type of offence. As the maximum sentence is 20 years the sentencing trend seems to show the applicaple sentence should be between 9 to 12 years imprisonment, depending on the circumstances of the case. [24] Even using the principle in Abdullang Ang v PP (1988) 1 MLJ 167; PP v Muhari B. Mohd Jani & Anor (1996) 3 MLJ 116 where a discount of 1/4 or 1/3 of the sentence that would otherwise have been imposed had it gone on full trial, the sentence would be in the region of 10 to 14 years. Hence by sentencing the accused to only 5 years imprisonment for both counts with 2 whippings for the first count and 1 whipping for the second upon pleading guilty, the learned judge failed to direct his mind on this trend of sentencing which amounted to misdirection. Hence appellate intervention was warranted.” [30] Setelah meneliti Alasan Penghakiman Hakim Mahkamah Sesyen, Mahkamah mendapati bahawa Hakim Mahkamah Sesyen telah tidak terkhilaf kerana telah mengambilkira faktor-faktor penghukuman secara betul mengakibatkan hukuman yang dijatuhinya adalah setimpal yang tidak memerlukan Mahkamah ini menganggunya. [31] Ada baiknya Mahkamah merujuk kepada keputusan kes-kes mengenai kesalahan sebegini sebagai panduan dan membuktikan bahawa ianya adalah mengikut trend semasa. 16 [32] Di dalam kes Ahmad Nizam bin Mohammed & Anor Saini bin Mohd Edrus v. Pendakwa Raya [2010] 1 LNS 315; [2010] MLJU 365, tertuduh dikenakan hukuman penjara selama lima belas (15) tahun dan enam (6) kali sebatan di atas kesalahan dibawah s. 395 Kanun Keseksaan dan dibaca bersama-sama dengan s. 397 Kanun yang sama. [33] Di dalam kes Public Prosecutor v. Kamaruzaman Mahmud & Ors [2006] 4 CLJ 792; [2007] 1 MLJ 750 di mana Mahkamah menyatakan: “[39] This court is of the view that if a crime, like armed robbery has been committed which is one 'calculated to inspire great alarm', as manifesting a very mischievous disposition, or especially rife in a particular district or throughout the country, it may be necessary to award a very severe punishment and to take away from the offender the power of committing such a crime or any crime for a long period (see Choh Wai Sung v. Public Prosecutor [1946] 1 LNS 2; [1946] 12 MLJ 119 at p 123). [40] There is a pressing need to protect the public from serious harm such as offences of robbery and violence and one of the ways to give the necessary protection is to keep the offenders away from society and if the facts so warrant for a longer period. While the need to impose a non custodial sentence against first offender and those who plead guilty is to be taken into consideration, so was the need to ensure that public safety, their property and belongings are also well protected. Clearly, the offence of robbery with a deadly weapon, 17 being parang, is one calculated to inspire great alarm and is especially rife in most robbery offences.” [34] Di dalam kes Ahmad Rashidi Zainol & Anor v. Public Prosecutor, kedua-dua perayu di dalam kes tersebut telah didapati bersalah untuk kesalahan yang sama iaitu di bawah s. 395 Kanun Keseksaan. Kedua-dua perayu telah dihukum penjara selama lima tahun dan tiga sebatan oleh hakim bicara. Namun di peringkat rayuan ke Mahkamah Tinggi, Hakim Zamani A Rahim telah menggantikan hukuman tersebut kepada 12 tahun penjara dan sepuluh sebatan rotan. [35] Jelas dari keputusan kes-kes di atas dengan sendirinya menunjukkan bahawa rayuan Perayu mengenai hukuman adalah tidak bermerit malahan beliau bernasib baik kerana dikenakan hukuman seperti yang dijatuhkan oleh Hakim Sesyen yang merupakan hanya setengah daripada hukuman penjara maksima walaupun ianya telah melalui satu perbicaraan penuh. [36] Mengenai permohonan Perayu/Tertuduh supaya hukuman bagi Pertuduhan Kedua (kesalahan dibawah Akta Senjata) berjalan serentak dengan hukuman bagi Pertuduhan Pertama, Mahkamah bersetuju dengan dapatan Hakim bicara bahawa ini tidak boleh dipertimbangkan kerana Seksyen 32(2) Akta Senjata menyatakan: “…… on conviction to imprisonment for a term not exceeding 10 years in addition to any penalty to which he may be sentenced for the offence specified in the said schedule.” 18 [37] Sungguhpun Tertuduh, jika mengikut prinsip satu transaksi (one transaction principle) layak dipertimbangkan untuk hukuman berjalan serentak kerana wujudnya “proximity of time, proximity of place, continuity of action and continuity of purpose or design” (lihat Amrita Lal Hazra Vs Emperor 42 cal 957), namun pemakaian prinsip ini bukanlah satu kemestian (not absolute). Yong Pung How CJ berkata di dalam kes Kanagasuntharam v Public Prosecutor (1992) 1 SLR 81 at p 83: “The English courts have recognized that there are situations where consecutive sentences are necessary to discourage the type of criminal conduct being punished.” F. KESIMPULAN [38] Di atas alasan-alasan di atas, Mahkamah ini memutuskan bahawa tiada apa-apa kesilapan yang dilakukan oleh Hakim Sesyen yang memerlukan Mahkamah ini menganggu keputusan yang dibuatnya. Hakim Sesyen juga telah mengambil kira semua faktor termasuk keadaan sekeliling kes dan telah mengambil kira faktor kepentingan awam dan kepentingan Tertuduh/Perayu. Mahkamah ini mendapati keputusan Hakim Sesyen adalah betul dan selamat. Dengan itu, rayuan Tertuduh/Perayu terhadap hukuman adalah dengan ini ditolak dan keputusan Hakim Sesyen dikekalkan. 19 Bertarikh: 30hb Jun 2018 (DATO’ AHMAD BIN BACHE) Hakim Mahkamah Tinggi Kota Bharu Kelantan. Pihak-pihak: Pendakwa Raya/ Puan Shaharaliza bt Abdul Razak Responden: Timbalan Pendakwaraya Negeri Kelantan Tingkat Bawah, Blok 5, Kota Darulnaim 15050 Kota Bharu, Kelantan. Peguamcara/ Pn. Azwani bt Abdul Rahman Perayu: Tetuan Amir Azwani & Jailani Norfaruqi Lot 2731A, Wisma Haminah, Jalan Wakaf Stan, 16150 Kota Bharu, Kelantan.