RABIAH BINTI MOHAMAD NOR (Membawa tindakan ini sebagai isteri dan tanggungan yang sah di sisi undang-undang kepada Simati dibawah Seksyen 7 & 8 Akta Undang-Undang Sivil 1956 ZULKEFLI BIN ABU BAKAR) v MUHAMMAD HAFIZUDDIN BIN MOHD FAISAL (NF-A73KJ-27-06/2022)

Inspektor Mohd Shahrizan bin Khairi – SP1 (Pegawai Penyiasat kes)

(ii) Rabiah binti Mohamad Nor-SP2 (Plaintif [isteri si mati])

(iii) Hanaffi bin Zulkefli-SP3 (Anak si mati)

(iv) Muhammad Hafizuddin Bin Mohd Faisal-SD1 (Defendan) FAKTA KES: A. VERSI PLAINTIF [3] Pada 11.10.2021, jam lebih kurang 7.30 malam di KM 25, Jalan Seremban – Tampin berlaku kemalangan melibatkan antara motorsikal NDD2574 yang ditunggang oleh simati dengan motorsikal yang ditunggang oleh Defendan dengan nombor pendaftaran NDR4278. Sewaktu kejadian, SP1 menyatakan simati dari arah bawah rajah kasar menuju ke arah atas rajah kasar dan bergerak di hadapan motorsikal NDR4278. Berdasarkan siasatan SP1 berdasarkan kerosakan pada kendereraan dan keterangan yang diambil SP1, kemalangan berlaku disebabkan defendan melanggar belakang m/sikal simati. B. VERSI DEFENDAN [4] Defendan pula menyatakan pada masa kejadian,motorsikal defendan ada dihadapan motorsikal simati dan simati sendiri yang cuba untuk masuk ke lorong kanan dari arah sebelah kiri defendan. Simati kemudian telah menggesel bahagian sisi kiri belakang motorsikal defendan. PRINSIP UNDANG-UNDANG: [5] Adalah menjadi prinsip undang-undang mantap bahawa onus probandi kecuaian pada tahap imbangan kebarangkalian adalah di pihak Plaintif selaras seksyen 101 Akta Keterangan 1950 yang memperuntukkan seperti berikut:

Beban membuktikan

Sesiapa yang berhasrat supaya mana-mana mahkamah memberikan penghakiman tentang apa-apa hak atau tanggungan di sisi undang-undang, dengan bergantung kepada kewujudan fakta yang ditegaskan olehnya, mestilah membuktikan bahawa fakta itu wujud.

Apabila seseorang terikat untuk membuktikan kewujudan apa-apa fakta, dikatakan bahawa beban membuktikan terletak pada orang itu. [6] Prinsip ini juga adalah dinyatakan di dalam kes Wong Thin Yit v Mohamad Ali[1971] 2 MLJ 175, Mahkamah Persekutuan memutuskan: “In a negligence action, the onus of proof rests wholly on the plaintiff, whether or not the defendant gives evidence and the plaintiff cannot succeed without proof of the defendant’s negligence”. [7] Seterusnya, memandangkan wujudnya (2) versi in contra bagaimana kemalangan berlaku, maka, pendekatan Mahkamah adalah untuk menentukan versi manakah yang lebih berkemungkinan berdasarkan bukti senyap/keterangan sokongan lain seperti kerosakan kedua-dua kenderaan, kesan di tempat kejadian dan seumpamanya. Mahkamah menggunapakai prinsip di dalam kes See Hua Marketing Sdn Bhd & Anor v. Jelias Nyotet [2007] 1 LNS 423, menyatakan seperti berikut: “It is almost now well established in civil case that when the court is confronted with conflicting versions of how an incident occurred, the court has to examine the neutral evidence, such as sketch plans, photographs, nature of damages, etc in case of road accident cases, to come to the conclusion on the issue of liability. On such facts, it is for the court to decide which version is inherently probable or improbable”. PENILAIAN MAHKAMAH ISU LIABILITI Versi Plaintif vs Versi Defendan [8] SP1 di dalam keterangannya memberitahu mahkamah, SP1 telah menerima maklumat pertama mengenai kemalangan jalanraya ini pada 11.10.2021 jam lebih kurang 2000 hrs dan sejurus selepas itu SP1 terus pergi ke tempat kejadian untuk menyiasat kemalangan yang berlaku. Setibanya ditempat kejadian SP1 telah melakarkan rajah kasar dan kunci tempat kejadian yang ditandakan sebagai P2. Menurut SP2, sewaktu SP2 sampai ditempat kejadian, kenderaan yang terlibat masih berada di tempat kejadian, tetapi telah diubah kedudukan ke bahu jalan iaitu Lorong A-B. [9] Berdasarkan siasatan SP1 kedua-dua motorsikal bergerak dari arah yang sama iaitu dari arah bawah rajah kasar menuju kearah atas rajah kasar. Tiada halangan pandangan bagi kedua-dua arah perjalanan ditempat kejadian semasa kemalangan berlaku. Semasa SP1 sampai ditempat kejadian SP1 mendapati keadaan lalulintas lancar dan tidak sibuk, jalanraya berada dalam keadaan kering dan jalan lurus dan mempunyai 2 lorong perjalanan. Keterangan sokongan lain yang menyokong versi Plaintif [10] Berdasarkan siasatan SP1, kerosakan kenderaan-kenderaan yang terlibat adalah seperti berikut

Motosikal NDD2574 - Lampu belakang pecah - Mudguard belakang pecah - Nombor plate belakang pecah - Tayar dan rim belakang rosak - Pemijak kaki sebelah kiri bengkok - Cover set sisi belakang sebelah kiri dan kanan pecah

Motosikal NDR4278 - Fork depan kiri dan kanan rosak - Cover set depan pecah - Pedal gear dan gear sebelah kiri rosak - Mudguard hadapan patah - Rim hadapan pecah [11] Tumpuan kerosakan motorsikal NDD2574 adalah di bahagian belakang dan tumpuan kerosakan motorsikal NDR4278 di bahagian hadapan. SP1 turut memberitahu di dalam keterangan dalam siasatannya defendan telah mengakui defendan melanggar belakang motorsikal NDD2574. Siasatan SP1 juga mendapati tiada kerosakan pada sisi kanan motorsikal simati. Oleh yang demikian, melihat kepada kerosakan pada motorsikal yang terlibat dalam kemalanagan ini menunjukkan titik perlanggaran ialah dari arah belakang secara terus (direct hit from the back). Sekiranya simati menukar haluan sekalipun, memandangkan perlanggaran dilihat perlanggaran dari arah belakang secara terus, ini menunjukkan simati telahpun menukar haluan dengan sempurna. Oleh yang demikian berdasarkan kepada kerosakan kenderaan-kenderaan yang terlibat ini, mahkamah mendapati kebarangkalian lebih tinggi adalah defendan telah melanggar motorsikal simati dari arah belakang. [12] Mahkamah juga berpendapat Defendan sebagai penunggang motorsikal seharus mengamalkan sikap berhati-hati ketika menunggang dengan mengambil kira kehadiran motosikal Plaintif di atas jalan raya. Sebagai panduan, Mahkamah merujuk kes-kes tersebut:

Jangi Kor & Anor v. Palanisamy [1968] 1 MLRA 798; [1968] 2 MLJ, Mahkamah Persekutuan memutuskan: "The respondent was riding a bicycle and the appellants' driver was driving a motor vehicle, which in the hands of a driver who fails to keep a proper look-out becomes a lethal weapon. The duty of care owed by the driver of a motor vehicle is far more onerous than that of a cyclist.... The appeal is dismissed with costs.".

(ii) Mohamad Safuan Wasidin & Anor v. Mohd Ridhuan bin Ahmad (An Infant) [1994] 4 MLRH 432; [1994] 2 MLJ 187 "the standard of care and skill the law demands from driver of a motor”.

(iii) Govinda Raju & Anor v. Laws [1965] 1 MLRH 401; [1966] 1 MLJ 188 , Mahkamah memutuskan: "On the facts the defendant had failed to keep a proper lookout before he swerved to the right and therefore he was negligent.".

(iv) Sam Thayalan James & Satu Lagi lwn. Ramjan Ali & Satu Lagi [2016] MLRSU 81,telah diputuskan: “vehicle today is very high as a motor vehicle has become a lethal weapon.". [13] Mahkamah turut merujuk kepada kes Lee Thiam v Fatimah Salleh [1981] 1 MLJ 354 FC telah memutuskan “bahawa seorang pemandu van yang gagal untuk memandu dengan cara yang betul dan melanggar motorsikal yang berjalan ditengah jalan adalah mesti dipersalahkan” [14] Oleh yang demikian, Mahkamah berpendapat versi Plaintif adalah lebih berkemungkinan (probable) dan selanjutnya diputuskan atas imbangan kebarangkalian, Defendan adalah bertanggungan 100% atas kemalangan jalan raya tersebut ke atas Plaintif. Bertarikh; 24 April 2024 KARTINI BINTI KASRAN Majistret, Mahkamah Majistret Rembau, Negeri Sembilan PIHAK-PIHAK: 1) Tetuan V Gobi & Associates - Peguamcara Plaintif 2) Tetuan Naiker & Associates - Peguamcara Defendan